თა­მა­ში მზეს­თან (თავი IV)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი IV)
ამ დროს სა­სი­ა­მოვ­ნო მე­ლო­დი­ის ხმა გა­ის­მა და თი­კოს წა­მი­ე­რად გო­ნე­ბა გა­ე­ფან­ტა.
რო­ცა ირ­გ­ვ­ლივ თვა­ლი მო­ავ­ლო, ზუ­ზის და­ჟი­ნე­ბულ მზე­რას წა­აწყ­და. ღაწ­ვე­ბი შე­ე­ფაკ­ლა და მა­შინ­ვე კო­ნი­ა­კი მოს­ვა, დაბ­ნე­უ­ლო­ბა რომ და­ე­ფა­რა.
ზუ­ზიმ კვლავ შე­უვ­სო სირ­ჩა.
- არა, მად­ლო­ბა, მეტს ვერ დავ­ლევ. ისე­დაც, სა­ერ­თოდ არ ვსვამ, არ მიყ­ვარს და­ლე­ვა.
- არც მე, მაგ­რამ ეს გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი შემ­თხ­ვე­ვაა. ნატ­კა სად არის? რა­ტომ თქვენ­თან ერ­თად არ წა­მო­ვი­და?
- სა­ლონ­შია. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით შე­მოგ­ვი­ერ­თ­დე­ბა.
- აბა, თქვენ ვი­ღამ მო­გიყ­ვა­ნათ აქა? - მკვა­ხედ იკითხა ზუ­ზიმ. რო­გორც ჩანს, არ მო­ე­წო­ნა, რომ თი­კო ბავ­შ­ვ­თან ერ­თად მარ­ტო გა­მო­უშ­ვეს.
- ნატ­კამ გრი­შას ჩა­ა­ბა­რა ჩვე­ნი თა­ვი. დამ­პირ­და, მო­ვა­ლო, მაგ­რამ თუ არ მო­ვი­და, სა­ღა­მოს თე­ატ­რ­თან შეგ­ვ­ხ­ვ­დე­ბა.
თი­კო ჩქარ-ჩქა­რა ლა­პა­რა­კობ­და, ეში­ნო­და, ზუ­ზიმ გა­ცი­ლე­ბა არ შე­მომ­თა­ვა­ზო­სო. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ ზუ­ზის მხო­ლოდ ნი­კა აინ­ტე­რე­სებ­და, ნი­კა და დე­და­მი­სი... მა­რი. თუმ­ცა, უკ­ვირ­და, რომ მა­მა­კა­ცი ამ­დენ დროს მას­თან სა­უ­ბარ­ში ხარ­ჯავ­და. თან აღი­ზი­ა­ნებ­და ეს კა­ცი, თან მოს­წონ­და.
ფიქ­რე­ბი­დან ზუ­ზის ხმამ გა­მო­არ­კ­ვია. იგი კვლავ და­ჟი­ნე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და:
- გა­გი­მარ­თ­ლათ, ბა­თუმ­ში ზაფხულ­ში რომ ჩა­მოხ­ვე­დით. იცით, რამ­დე­ნი კონ­ცერ­ტი და ფეს­ტი­ვა­ლი ტარ­დე­ბა ამ სე­ზონ­ზე? უამ­რა­ვი. მო­გე­წო­ნათ ბა­თუ­მი?
- ძა­ლი­ან. ვნა­ნობ, რომ აქამ­დე არ მო­მე­ცა აქ დას­ვე­ნე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა.
- მე კი­დევ არ მიყ­ვარს ზაფხუ­ლი ბა­თუმ­ში. პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვაა, რო­ცა ამ დროს აქ ვარ. გა­ი­ხე­დავ და ირ­გ­ვ­ლივ ლა­მის ჭყლე­ტაა, უამ­რა­ვი ხალ­ხი ირე­ვა, პლაჟ­ზე ხომ, ფაქ­ტობ­რი­ვად, თა­ვი­სუ­ფალ ად­გილს ვერ იპო­ვი. აი, ზამ­თარ­ში სულ სხვაა. ისე­თი სიწყ­ნა­რეა, სუ­ლი და­გიმ­შ­ვიდ­დე­ბა ადა­მი­ანს. ირ­გ­ვ­ლივ სულ შე­ნი­ა­ნე­ბი ირე­ვი­ან, თით­ქოს ყვე­ლა ნაც­ნო­ბია. ახ­ლა კი უცხო­ე­ბი­თაა აქა­უ­რო­ბა სავ­სე. სულ სხვა სა­ნა­ხა­ვია, რო­ცა გა­რეთ ცი­ვა, აქა­უ­რე­ბი კი თბილ კა­ფე­ებ­ში არი­ან შე­ყუ­ჟუ­ლე­ბი, სა­უბ­რო­ბენ და ყა­ვას სვა­მენ. სა­ო­ცა­რი სიმ­ყუდ­რო­ვეა ხოლ­მე. მი­ხა­რია, რო­ცა ცივ დღე­ებ­ში აქ ჩა­მო­სას­ვ­ლელ დროს გა­მოვ­ნა­ხავ.
- თქვენ აქა­უ­რი არ ხართ? - გა­ი­ო­ცა თი­კომ.
- არა. ფეს­ვე­ბი აქა­უ­რი მაქვს, დი­დი ბე­ბია-ბა­ბუა ბა­თუ­მე­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ, მაგ­რამ მე­რე ბა­ბუ­ა­ჩემ­მა აქ ყვე­ლა­ფე­რი გა­ყი­და და თბი­ლის­ში გა­და­ვი­და საცხოვ­რებ­ლად, რად­გან დე­დი­სერ­თა თბი­ლი­სე­ლი შე­უყ­ვარ­და და მშობ­ლებ­მა ბე­ბი­ა­ჩე­მი ბა­თუ­მის­თ­ვის ვერ გა­ი­მე­ტეს, - ზუ­ზიმ გა­ი­ცი­ნა, - ჰო­და, მა­მა­ჩე­მი თბი­ლის­ში გაჩ­ნ­და, მე­რე მეც. ასე რომ, ბა­თუ­მე­ლო­ბას დი­დად ვერ და­ვი­ჩე­მებ. ბა­თუ­მი ხომ მიყ­ვარს, მაგ­რამ თბი­ლი­სი ყვე­ლა ქა­ლაქს მირ­ჩევ­ნია. სა­დაც უნ­და ვი­ყო, ჩე­მი ქა­ლა­ქი ყვე­ლა­ზე მე­ტად მე­ნატ­რე­ბა ხოლ­მე.
- აქ სახ­ლი გაქვთ?
- აქაც და თბი­ლის­შიც. სახ­ლიც და ბი­ნაც. ჩემ­და სა­სი­კე­თოდ, ისე ამეწყო ცხოვ­რე­ბა, რომ მა­ტე­რი­ა­ლუ­რად უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლი ვარ. - ამ სიტყ­ვე­ბით რა­ღაც­ნა­ი­რად გა­ი­ღი­მა, თით­ქოს თა­ვი­სი სიმ­დიდ­რით ამა­ყობ­სო, რაც თი­კოს ძა­ლი­ან არ მო­ე­წო­ნა.
- თბი­ლის­ში გაქვთ ბიზ­ნე­სი?
- იქაც, მაგ­რამ ძი­რი­თა­დად თურ­ქეთ­ში. ბა­ბუ­ა­ჩემ­მაც იქ აიწყო ცხოვ­რე­ბა, მე­რე მი­სი დაწყე­ბუ­ლი საქ­მე მა­მა­ჩემ­მა გა­აგ­რ­ძე­ლა, ახ­ლა კი მე. სას­ტუმ­რო­ე­ბის ქსე­ლი გვაქვს. სხვა­თა შო­რის, ორი წე­ლია, იტა­ლი­ა­შიც გავ­ხ­სე­ნით სას­ტუმ­რო, ამი­ტომ ბო­ლო დროს იქი­თაც ხში­რად მი­წევს გამ­გ­ზავ­რე­ბა.
თი­კო უს­მენ­და ზუ­ზის, მაგ­რამ ყუ­რადღე­ბა ნი­კას­კენ ჰქონ­და, რო­მე­ლიც მა­დი­ა­ნად ილუკ­მე­ბო­და. სუ­ლაც არ აინ­ტე­რე­სებ­და, რი­თი იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი ზუ­ზი, მაგ­რამ ზრდი­ლო­ბის ნორ­მებს გვერდს ვერ აუქ­ცევ­და.
ამა­სო­ბა­ში ოთხი სა­ა­თი გახ­და. გრი­შამ და­რე­კა, ორ წუთ­ში კა­ფეს­თან ვიქ­ნე­ბი და და­გე­ლო­დე­ბი­თო. თი­კომ ზუ­ზის მად­ლო­ბა გა­და­უ­ხა­და, ამ­დე­ნი ხა­ნი მათ­თან რომ დაჰ­ყო და ნი­კას­თან ერ­თად მან­ქა­ნის­კენ გა­ე­მარ­თა.
თე­ატ­რის შე­ნო­ბას­თან დრო­ზე მი­ვიდ­ნენ. სა­პა­რიკ­მა­ხე­რო­დან დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლი ნატ­კა თა­ვი­სი ლა­მა­ზი ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბით არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი სა­ნა­ხა­ვი იყო.
- და­ი­ღა­ლეთ? - ღი­მი­ლით შე­ე­კითხა და­ქალს და მან­ქა­ნა­ში ჩაჯ­და, - გა­რეთ ცხე­ლა, აქ და­ვე­ლო­დოთ. სა­ნამ კარს გა­ა­ღე­ბენ, გრი­ლად მა­ინც ვიქ­ნე­ბით. აბა, რო­გო­რი დრო ატა­რეთ?
- სა­სი­ა­მოვ­ნო, - ცო­ტა­ო­დე­ნი სარ­კაზ­მი გა­უ­რია თი­კომ ხმა­ში, რი­თიც და­ქალს აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნა, სუ­ლაც არ ვარ მო­ხიბ­ლუ­ლი, ბავ­შ­ვ­თან მარ­ტო რომ დამ­ტო­ვეო.
- მა­პა­ტიე, რომ ვერ შე­მო­გი­ერ­თ­დით, ვე­რაფ­რით ვერ მო­ვა­ხერ­ხე. ჩემს სტი­ლისტს იმ­დე­ნი ხალ­ხი ჰყავ­და...
- აკი ჩა­წე­რი­ლი ვა­რო? - თი­კომ გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო.
- ჰო, მაგ­რამ და­ვაგ­ვი­ა­ნე და სხვა დას­ვა ჩემ მა­გივ­რად. მე­რე კი­დევ ერ­თი ელო­დე­ბო­და და სა­ნამ ის არ გა­ის­ტუმ­რა, ვე­ლო­დე­ბო­დი.
- ჩვენ კი­დევ ზუ­ზი ძია შეგ­ვ­ხ­ვ­და, - ახა­რა ნი­კამ, - და აი, ახა­ლი სა­თა­მა­შოც მაქვს.
- ზუ­ზი ნა­ხეთ? სად იყო?
- შემ­თხ­ვე­ვით შეგ­ვ­ხ­ვ­და, - თი­კო, რა­ტომ­ღაც, გა­წით­ლ­და.
- ხომ კარ­გი ტი­პია? არ მოგ­წონს? - ეშ­მა­კუ­რად გა­უ­ღი­მა ნატ­კამ, - სხვა­თა შო­რის, უცო­ლოა, - ჩა­უკ­რა.
- სა­ინ­ტე­რე­სო ადა­მი­ა­ნია, ჩე­მი და­სა­წუ­ნი რა სჭირს. არც ინ­ტე­ლექ­ტი აკ­ლია და არც ჭკუა-გო­ნე­ბა, თუმ­ცა, ცო­ტა თავ­მომ­წო­ნეა. - გულ­ღი­ად აღი­ა­რა თი­კომ.
- ცო­ტა კი არა, ძა­ლი­ან თავ­მომ­წო­ნეა, ჩემ­ზე უკეთ ეგ ვინ იცის, - გა­ი­ცი­ნა ნატ­კამ, - მაგ­რამ ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნია. იცი, რამ­დენ გო­გოს მოს­წონს? ქა­ლე­ბი ზედ ახ­ტე­ბი­ან. არც მიკ­ვირს მა­თი, ზუ­ზის ყვე­ლა­ფე­რი აქვს, რა­საც კი ქა­ლი ინატ­რებ­და.
- მთლად ეგ­რე ვერ ვიტყო­დი. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, რა­ღაც­ნა­ი­რად მძა­ბავს მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა, ცო­ტა­თი ცი­ნი­კუ­რი მგო­ნია.
- რა­ტომ, რა­ტომ? ასე­თი სუ­ლაც არ არის. შენ რა­ღაც მტრუ­ლად გა­ნეწყ­ვე მის მი­მართ. ცო­ტა მსუ­ბუ­ქად შე­ხე­დე, ახ­ლოს გა­ი­ცა­ნი და ნა­ხავ, რო­გო­რი მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლია. მის­ნა­ი­რი მა­მა­კა­ცე­ბი ცხოვ­რე­ბას ახა­ლი­სე­ბენ. იცი, ოქ­ს­ფორ­დ­ში რომ სწავ­ლობ­და?
- არა, ეგ არ უთ­ქ­ვამს და მიკ­ვირს, რო­გორ გა­მორ­ჩა. - დამ­ცი­ნა­ვად ჩა­ი­ღი­მა თი­კომ, - სხვა ღირ­სე­ბე­ბი არ გა­მორ­ჩე­ნია რა­ტომ­ღაც, ლა­მის ამიკ­ლო თა­ვის ქე­ბით.
- აი, მა­გას კი ვერ და­ვი­ჯე­რებ, ეგე­თე­ბი ზუ­ზის არ სჩვე­ვია. რა­ღაც მო­გეჩ­ვე­ნა.
თი­კოს თვალ­წინ და­უდ­გა ზუ­ზი და გუ­ლი უც­ნა­უ­რად აუბა­გუნ­და. რად­გან ეს კა­ცი ნატ­კას და მი­როს ახ­ლო მე­გო­ბა­რია, ესე იგი, ხში­რად მო­უ­წევს მი­სი ნახ­ვა. სა­ჭი­როა კი ეს? ან რა­ტომ ანერ­ვი­ულ­და ასე? მას ხომ სხვა უყ­ვარს?
- მი­რი­ა­ნი გიჟ­დე­ბა მას­ზე და ბავ­შ­ვი­ვით უხა­რია, რო­ცა ბა­თუმ­ში ჩა­მო­დის. მით უფ­რო, ზაფხულ­ში. ამ დროს იშ­ვი­ა­თა­დაა ხოლ­მე აქ.
- ნატ­კა, წე­ღან მა­რი­ზე რომ ლა­პა­რა­კობ­დ­ნენ... მი­როს უნ­და, რომ ზუ­ზიმ მა­რი ცო­ლად შე­ირ­თოს?
- შენ ასე­თი დას­კ­ვ­ნა გა­მო­ი­ტა­ნე?
- რა ვი­ცი... რა­ტომ­ღაც, ასე მო­მეჩ­ვე­ნა. შევ­ც­დი?
- არა, რა თქმა უნ­და, არ შემ­ც­დარ­ხარ.
- კი მაგ­რამ, ცო­ტა უც­ნა­უ­რი არ არის? მა­რი ხომ მი­სი რძა­ლია?
- მე­რე რა? ვი­ღა­ცას რომ გა­და­ე­ყა­როს ან სა­ერ­თოდ არ გათხოვ­დეს და ცუდ გზას და­ად­გეს, ეს უფ­რო მო­სა­წო­ნი იქ­ნე­ბა? თუ­კი ზუ­ზის ცო­ლი გახ­დე­ბა, ყვე­ლას­თ­ვის აჯო­ბებს. ამა­ში უც­ნა­უ­რი არა­ფე­რია. თა­ნაც, მა­რის და ზუ­ზის ოჯა­ხე­ბი დი­დი ხა­ნია, მე­გობ­რო­ბენ. ეგე­ნი ბავ­შ­ვო­ბი­დან იც­ნო­ბენ ერ­თ­მა­ნეთს. იცი, რა ლა­მა­ზი გო­გოა? ძა­ლი­ან. სა­ნამ ჩვე­ნი რძა­ლი გახ­დე­ბო­და, კა­ცე­ბი სულ კუდ­ში დას­დევ­დ­ნენ. თა­ნაც, შეძ­ლე­ბუ­ლი ოჯა­ხი­და­ნაა. ზუ­ზი­საც უყ­ვარ­და თურ­მე, მაგ­რამ მა­რიმ ჩე­მი მაზ­ლი აირ­ჩია და... ახ­ლა კი ზუ­ზის ისევ მი­ე­ცა შან­სი. პი­რა­დად მე ძა­ლი­ან გა­მი­ხარ­დე­ბა, თუ და­ქორ­წინ­დე­ბი­ან. ვერ ხე­დავ, ნი­კა შვი­ლი­ვით უყ­ვარს. შენც ხომ შე­ატყ­ვე, რო­გო­რი ყუ­რადღე­ბით ეპყ­რო­ბა.
ნატ­კამ სი­გა­რეტს მო­უ­კი­და. ორი­ო­დე ნა­ფა­ზის შემ­დეგ კი ფან­ჯა­რა ჩა­მოს­წია და გა­რეთ გა­და­ა­ფერ­ფ­ლა. მე­რე თი­კო ისე შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა, თით­ქოს მა­რის ადა­რებ­სო.
- ცო­ტა ნა­ა­დრე­ვი ხომ არ არის მა­რის გათხო­ვე­ბა­ზე ფიქ­რი? მან ხომ ახ­ლა­ხან და­კარ­გა ქმა­რი, რო­მე­ლიც სი­გი­ჟემ­დე უყ­ვარ­და?
ნატ­კამ ცალ­ყ­ბად ჩა­ი­ცი­ნა.
- არ იცი, რო­გო­რი ეგო­ის­ტი და თავ­ნე­ბაა. ქმა­რი კი მარ­თ­ლა უყ­ვარ­და, მაგ­რამ თა­ვი­სი თა­ვი მა­ინც ქვე­ყა­ნას ურ­ჩევ­ნია. ახ­ლა, რო­ცა მა­მუ­კა აღარ ჰყავს, აღა­რა­ფე­რი ანაღ­ვ­ლებს, მხო­ლოდ სა­კუ­თარ გა­რეგ­ნო­ბა­სა და კე­თილ­დღე­ო­ბა­ზე ფიქ­რობს. ზუ­ზი მის­თ­ვის იდე­ა­ლუ­რი ქმა­რი იქ­ნე­ბა. მგო­ნი, ჯე­რაც უყ­ვარს, ამი­ტომ იყო იტა­ლი­ა­ში, მის სა­ნა­ხა­ვად ჩა­ვი­და.
- აკი იქ ბიზ­ნე­სი მაქ­ვ­სო? - თი­კოს თვა­ლებ­ში გა­ო­ცე­ბა გა­მო­ე­ხა­ტა.
- აქვს, რო­გორ არა, მაგ­რამ ზღვის სე­ზო­ნი რომ მო­დის, ძი­რი­თად დროს თურ­ქეთ­ში ატა­რებს, იქ სას­ტუმ­რო­ე­ბის მთე­ლი ქსე­ლი აქვს. იტა­ლი­ა­ში კი მხო­ლოდ ერ­თი სას­ტუმ­რო გახ­ს­ნა შარ­შან და ჯე­რაც ვერ აამუ­შა­ვა წე­სი­ე­რად. იქ სხვა­ნა­ი­რი კონ­კუ­რენ­ციაა.
თი­კომ ფან­ჯა­რა­ში გა­ი­ხე­და, უკ­ვე აღარ სი­ა­მოვ­ნებ­და ზუ­ზი­ზე ლა­პა­რა­კი.
- მი­რო ხმა­მაღ­ლა არ იძა­ხის, მაგ­რამ ზუს­ტად ვი­ცი, რომ ძა­ლი­ან უნ­და ეს ამ­ბა­ვი მოგ­ვარ­დეს. ზუ­ზი ზედ­გა­მოჭ­რი­ლია მა­რის­თ­ვის, იქ­ნებ მან მა­ინც შეძ­ლოს მი­სი მო­თოკ­ვა. მა­მუ­კამ ეს ვერ მო­ა­ხერ­ხა... აი, და­იწყო ხალ­ხ­მა შეს­ვ­ლა, რო­გორც იქ­ნა, კა­რი გა­ა­ღეს, მგო­ნი. წა­მო, შე­ვი­დეთ, - ნატ­კა მან­ქა­ნი­დან გა­და­ვი­და...

კარ­გი კონ­ცერ­ტი იყო, მაგ­რამ თი­კო მა­ინც ვერ გა­ხა­ლის­და. ვერც სიმ­ღე­რებ­მა გა­ამ­ხი­ა­რუ­ლა და ვერც ნატ­კას ნაამ­ბობ­მა. თვალ­წინ გა­მუდ­მე­ბით ზუ­ზის და­ჟი­ნე­ბუ­ლი მზე­რა ედ­გა.
რო­გორც იქ­ნა, შინ დაბ­რუნ­დ­ნენ. ნი­კა მა­შინ­ვე ბი­ძას­თან გა­იქ­ცა, რა­თა თა­ვი­სი ახა­ლი სა­თა­მა­შო ეჩ­ვე­ნე­ბი­ნა.
თი­კო ისე მო­ი­თენ­თა, რომ ოთახ­ში ას­ვ­ლის­თა­ნა­ვე სა­წოლ­ზე მიწ­ვა და და­ი­ძი­ნა.
ცო­ტა ხან­ში ნატ­კა და მი­რო ზუ­ზის­თან წა­ვიდ­ნენ სტუმ­რად, სა­დაც თი­კოც იყო მიწ­ვე­უ­ლი, მაგ­რამ არ წა­ვი­და. მო­ი­მი­ზე­ზა, დღეს ძა­ლი­ან გა­და­ვი­ქან­ცე და ნი­კას­თან დარ­ჩე­ნა მირ­ჩევ­ნიაო.
ათი ხდე­ბო­და, რო­ცა ბავ­შ­ვ­მა და­ი­ძი­ნა. თი­კომ პა­ტა­რას სას­თუ­მა­ლი გა­უს­წო­რა, თმა­ზე ალერ­სით გა­და­უს­ვა ხე­ლი და გა­ი­ფიქ­რა, რა კარ­გი იქ­ნე­ბო­და, ნი­კას ღა­მის კოშ­მა­რე­ბი რომ არ აწუ­ხებ­დე­სო. მე­რე მძი­ნა­რეს ლო­ყა­ზე აკო­ცა და თა­ვის სა­ძი­ნე­ბელს მი­ა­შუ­რა.
ვე­რაფ­რით ვერ მო­ის­ვე­ნა, გა­მო­ძი­ნე­ბა­მაც კი არ უშ­ვე­ლა. ამ ერთ დღე­ში თავს უამ­რა­ვი რამ გა­დახ­და. ნატ­კამ მთე­ლი მი­სი გეგ­მე­ბი წყალ­ში ჩა­ყა­რა, რო­ცა და­პა­ტი­ჟე­ბის რე­ა­ლუ­რი მი­ზე­ზი ჩა­მოს­ვ­ლამ­დე არ აუხ­ს­ნა. ვე­რაფ­რით აპა­ტია მე­გო­ბარს უნებ­ლიე ტყუ­ი­ლი. იყო კი უნებ­ლიე? მე­ო­რე მხრივ, ნი­კა ებ­რა­ლე­ბო­და და გრძნობ­და, რომ ამ ბავ­შ­ვის გუ­ლის­თ­ვის ყვე­ლა­ფერს გა­ა­კე­თებ­და.
კვლავ წა­მოწ­ვა და ფიქ­რე­ბი­თაც კვლავ ზუ­ზის გა­დას­წ­ვ­და. არ უნ­დო­და მას­ზე ეფიქ­რა, მაგ­რამ რომ არ გა­მოს­დი­ო­და? შე­ე­ცა­და, სხვა რა­მე­ზე გა­დარ­თუ­ლი­ყო. ახ­ლა ნატ­კა­ზე და­იწყო ფიქ­რი. ამან უფ­რო და­უმ­ძი­მა გუ­ლი. ეს ნატ­კა სუ­ლაც არ ჰგავ­და მის ძველ მე­გო­ბარს. უკ­ვი­რდა მი­რო­სი, რო­გორ უძ­ლებ­და ასეთ ცოლს. შე­იძ­ლე­ბა ამი­ტო­მაც იყო ასე­თი დარ­დი­ა­ნი? მაგ­რამ არა, მი­რი­ანს აშ­კა­რად ეტყო­ბო­და, რომ ცო­ლი ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და. დარ­დი კი ალ­ბათ, ძმის სიკ­ვ­დი­ლით იყო გა­მოწ­ვე­უ­ლი. ამი­ტო­მაც ზრუ­ნავ­და ასე თავ­გა­დაკ­ლუ­ლად ძმის­შ­ვილ­ზე. თვალ­წინ და­უდ­გა, რო­გო­რი სიყ­ვა­რუ­ლით ეპყ­რო­ბო­და ბავშვს ბი­ძა. ძმის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა სა­ში­ნე­ლე­ბაა. ასეთ დროს ადა­მი­ანს გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი სით­ბო და ალერ­სი სჭირ­დე­ბა. ნატ­კა კი­დევ რო­გორ ექ­ცე­ვა? ნუ­თუ ამ­დენს ვერ ხვდე­ბა? გა­მო­რიცხუ­ლია, ვერ ხვდე­ბო­დეს. ან კი რა მოხ­დე­ბა, მე­ტი ყუ­რადღე­ბა რომ გა­მო­ი­ჩი­ნოს ბავ­შ­ვის მი­მართ? ამას ქმა­რი უფ­რო არ და­უ­ფა­სებს? ალ­ბათ მი­რო სი­ხა­რუ­ლით გა­გიჟ­დე­ბა, ნატ­კამ ნი­კას მი­მართ და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა რომ შე­იც­ვა­ლოს. არა­და, ნატ­კა მას­ში სა­შიშ კონ­კუ­რენტს ხე­დავს მხო­ლოდ. სუ­ლე­ლი გო­გოა! თუ ასე ეში­ნია, გა­უ­ჩი­ნოს თა­ვის ქმარს შვი­ლი და ყვე­ლა­ფე­რი სხვაგ­ვა­რად იქ­ნე­ბა. ვერ ხე­დავს, რო­გორ გა­იღ­ვი­ძა მის ქმარ­ში მა­მობ­რივ­მა გრძნო­ბამ? ეს ხომ ნა­თე­ლია, მთე­ლი სუ­რა­თი თით­ქოს ხე­ლის­გულ­ზე დევს.
თი­კომ ამო­ი­ოხ­რა, გვერ­დი იც­ვა­ლა და თვა­ლე­ბი მი­ლუ­ლა. ცო­ტა ხან­ში ჩა­ე­ძი­ნა და თან ისე ღრმად, რომ არც კი გა­უ­გია, რა დროს დაბ­რუნ­დ­ნენ მი­რო და ნატ­კა...

არას­დ­როს და­ა­ვიწყ­დე­ბა თა­ვი­სი პირ­ვე­ლი დი­ლა ბა­თუმ­ში. დი­ლით მზეს­თან ერ­თად ად­გა და აივან­ზე გა­ვი­და. ჯერ მნა­თობს ახე­და, მი­ე­სალ­მა, თვა­ლი ჩა­უკ­რა, მე­რე გა­იზ­მო­რა და ზღვის ჰა­ე­რი ხარ­ბად შე­ი­სუნ­თ­ქა. რა­ღაც­ნა­ი­რად იყო აჟი­ტი­რე­ბუ­ლი. ზე­მო­დან მზე და­ნა­თო­და, ქვე­მო­დან ზღვა შე­მოჰ­ყუ­რებ­და. სხვა რა­ღა უნ­დო­და? ზღვა და მზე ყვე­ლა­ფერ­ზე მე­ტად უყ­ვარ­და. ჰო­რი­ზონტს გა­ხე­და. ისე­თი ლა­მა­ზი იყო მო­ლივ­ლი­ვე ტალ­ღე­ბი და მას­ზე კაშ­კა­შა სი­ნათ­ლის ზო­ლად გა­წო­ლი­ლი მზის სხი­ვე­ბი, რომ თვალს ვერ აშო­რებ­და.
კარ­გა ხანს იდ­გა გა­უნ­ძ­რევ­ლად და შო­რეთს გაჰ­ყუ­რებ­და. ამ ახალ დღე­სა­ვით ახა­ლი იყო მის­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი. ნუ­თუ ყო­ვე­ლი დი­ლა ამ დი­ლა­სა­ვით სა­ო­ცა­რი იქ­ნე­ბა?
რო­გორც იქ­ნა, ზღვას თვა­ლი მოს­წყ­ვი­ტა და სა­ა­ბა­ზა­ნოს მი­ა­შუ­რა. რო­ცა ბა­ნა­ო­ბას მორ­ჩა, მშვე­ნი­ერ ხა­სი­ათ­ზე დად­გა, სი­ცოცხ­ლე უხა­რო­და. ჩაც­მას შე­უდ­გა, თან ღი­ღი­ნებ­და. რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლო გრძნო­ბით ისე იყო სავ­სე, რომ მზად­ყოფ­ნა გა­მოთ­ქ­ვა, დამ­ტ­კ­ბა­რი­ყო ამ სი­ლა­მა­ზით და მთე­ლი თა­ვი­სი გუ­ლის­ხ­მი­ე­რე­ბა პა­ტა­რა ნი­კას­თ­ვის გა­ე­ზი­ა­რე­ბი­ნა, რა­თა მი­სი გუ­ლი გა­ეთ­ბო და იმ დიდი ტრა­გე­დი­ის და­ვიწყე­ბა­ში დახ­მა­რე­ბო­და.
ამ დროს კა­რი გა­ი­ღო და ოთახ­ში ნატ­კა შე­მოც­ქ­რი­ალ­და.
- დი­ლა მშვი­დო­ბი­სა, ჩე­მო პა­ტა­რავ. რო­გორ ხარ? გა­მო­ი­ძი­ნე? - და­ქა­ლი სიყ­ვა­რუ­ლით სავ­სე მზე­რით მის­ჩე­რე­ბო­და.
- სას­წა­უ­ლად კარ­გად მე­ძი­ნა. ისე გა­ვი­თი­შე, არც გა­მი­გია, რო­დის მოხ­ვე­დით, - უპა­სუ­ხა თი­კომ, თან სა­წოლს ას­წო­რებ­და, - რო­ცა წა­ვალ, აქა­უ­რო­ბა ძა­ლი­ან მო­მე­ნატ­რე­ბა.
ნატ­კამ გა­და­ი­კის­კი­სა და თი­კოს ზურ­გი­დან ჩა­ე­ხუ­ტა. მე­რე ჩურ­ჩუ­ლით თქვა:
- თი­კუ­ნა, იცი, რო­გორ მიკ­ვირს, მარ­ტო რომ ხარ? შე­ნის­თა­ნა ლა­მა­ზი ქა­ლი მარ­ტო არ უნ­და იყოს. ლა­მაზ­თან ერ­თად, ჭკვი­ა­ნიც ხარ და ძა­ლი­ან საყ­ვა­რე­ლიც. სი­კე­თი­სა და სით­ბოს გან­სა­ხი­ე­რე­ბა, - მე­რე მოს­ცილ­და მე­გო­ბარს და მი­სი ას­ხ­ლე­ტი­ლი ტან-ფე­ხი დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა, თით­ქოს პირ­ვე­ლად ხე­დავ­სო, - და­ვი­ჯე­რო, მარ­თ­ლა არა­ვინ გყავს? იქ­ნებ რა­ღაცას მი­მა­ლავ, ა?
თი­კომ თა­ვი გა­და­აქ­ნია.
- არა, არა­ვინ მყავს, გე­ფი­ცე­ბი. მარ­თა­ლი გითხ­რა, გათხო­ვე­ბა სუ­ლაც არ მინ­და, რა­ღაც­ნა­ი­რად მა­ში­ნებს. ძა­ლი­ან ძნე­ლია სან­დო მა­მა­კა­ცის პოვ­ნა. ირ­გ­ვ­ლივ ისე­თი უზ­ნე­ო­ბაა გა­მე­ფე­ბუ­ლი, რომ...
ნატ­კა სარ­კეს მი­უ­ახ­ლოვ­და და სუ­ნა­მოს ფლა­კო­ნი აიღო.
- მთა­ვა­რია, იღ­ბ­ლი­ა­ნად გათხოვ­დე, და­ნარ­ჩე­ნი ყვე­ლა­ფე­რი მე­ო­რე­ხა­რის­ხო­ვა­ნია, - ამ სიტყ­ვე­ბით სუ­ნა­მო ყელ­ზე და­იპ­კუ­რა, - აუ, რა მა­გა­რი სურ­ნე­ლი აქვს.
- და­ბა­დე­ბის დღე­ზე მა­ჩუ­ქეს, - თი­კოს სევ­და ჩა­უდ­გა თვა­ლებ­ში, მაგ­რამ ამის მე­ტი არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს.
ნატ­კამ მი­სი ლა­კო­ნი­უ­რი პა­სუ­ხი და­ი­ჭი­რა.
- რა­ღა­ცას მი­მა­ლავ. აბა, მითხა­რი, რა ხდე­ბა შენს თავს, - მე­გო­ბარს მა­ჯებ­ში ჩა­აფ­რინ­და და სა­წოლ­ზე ჩა­მოს­ვა.
თი­კომ ორაზ­როვ­ნად ჩა­ი­ღი­მა.
- აღა­რა­ფე­რი აღარ ხდე­ბა, ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­და.
- ანუ? - ჩა­ე­ძია ნატ­კა.
- ანუ რა... არც არა­ფე­რი. რაც იყო, დამ­თავ­რ­და. უცებ და­იწყო და უცებ­ვე დამ­თავ­რ­და.
- რას მე­ლა­პა­რა­კე­ბი! აბა, მო­მი­ყე­ვი ახ­ლა­ვე, ვინ იყო, სად იყო, რა­ტომ იყო და სად გაქ­რა.
- ახ­ლა არა, ნატ­კა, გთხოვ. ახ­ლა ისეთ კარგ ხა­სი­ათ­ზე ვარ, არაფ­რის გახ­სე­ნე­ბა არ მინ­და. სხვა დროს მო­გიყ­ვე­ბი, კარ­გი?
- აკი არა­ვინ მყვა­რე­ბიაო?
- მე არ მით­ქ­ვამს, რომ არა­ვინ მყვა­რე­ბია. პი­რი­ქით, გუ­შინ გითხა­რი, იქ­ნებ მეც მყვა­რე­ბია-მეთ­ქი. ჩვენ იმ­დე­ნი ხა­ნია, ერ­თ­მა­ნე­თი არ გვი­ნა­ხავს, რომ ერ­თი­მე­ო­რის შე­სა­ხებ ბევ­რი არა­ფე­რი ვი­ცით. მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ მორ­ჩა, დამ­თავ­რ­და ის სიყ­ვა­რუ­ლი.
- და რა­ტომ, მი­ზე­ზი?
- სხვა დროს, აკი გთხო­ვე.
- კარ­გი, იყოს სხვა დროს, მაგ­რამ უნ­და იცო­დე, რომ უკ­ვე დი­დი გო­გო ხარ და დროა, გვერ­დით კა­ცი გყავ­დეს.
- კა­ცი თუ ქმა­რი? - გა­ი­ცი­ნა თი­კომ.
- შე­ნი ტი­პის ქა­ლი საყ­ვა­რელს არ გა­ი­ჩენს, ეგ ნამ­დ­ვი­ლად ვი­ცი. ზედ­მე­ტად წე­სი­ე­რი იყა­ვი ყო­ველ­თ­ვის, მაგ­რამ თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მე­ლი არ გაწყენ­და, ცო­ტა­თი მა­ინც გა­ერ­თო­ბო­დი. აქ ზაფხუ­ლო­ბით გან­სა­კუთ­რე­ბით სა­ინ­ტე­რე­სო კა­ცე­ბი იჩი­თე­ბი­ან. შე­იძ­ლე­ბა ვინ­მე მო­გე­წო­ნოს კი­დეც.
- ოჰოოო, - გა­და­ი­კის­კი­სა თი­კომ, - ეს მარ­თ­ლაც სა­ინ­ტე­რე­სოა. დი­დი მად­ლო­ბა რჩე­ვის­თ­ვის, მე­გო­ბა­რო, მაგ­რამ აქ საქ­მ­როს სა­ძებ­ნე­ლად არ ჩა­მოვ­სულ­ვარ. უბ­რა­ლოდ, გა­სარ­თო­ბად გეწ­ვიე. ისე, იმა­საც გეტყ­ვი, რომ ისეთი წე­სი­ე­რი აღარ ვარ. - თქვა და კვლავ გა­ი­ცი­ნა.
- აი, თურ­მე რა ყო­ფი­ლა! მე­რე? ფლირ­ტი ხომ გარ­თო­ბის გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი სა­შუ­ა­ლე­ბაა, რა გიშ­ლის ხელს?
- მა­გის დრო სად მექ­ნე­ბა? ჯერ ერ­თი, ბევ­რი რა­მე მაქვს სა­ნა­ხა­ვი, მე­ო­რეც - ნი­კას უნ­და მივ­ხე­დო, უფ­რო ამის­თ­ვის არ მო­მიწ­ვიე? - მა­ინც უკ­ბი­ნა და­ქალს, - და კარ­გიც ქე­ნი, რომ მო­მიწ­ვიე, ძა­ლი­ან მი­ხა­რია. არ მე­გო­ნა, ასე თუ მო­მე­წო­ნე­ბო­და აქა­­უ­რო­ბა. ახ­ლა უფ­რო მინ­და, რომ შენ­თ­ვის რა­ღაც გა­ვა­კე­თო. - თი­კო ისე სხა­პას­ხუ­პით ლა­პა­რა­კობ­და, რომ ნატ­კას სიტყ­ვის ჩაგ­დე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა არ მის­ცა, - იცი, რა მო­ვი­ფიქ­რე? ნი­კა ჩემ გვერ­დით ოთახ­ში გად­მო­ვიყ­ვა­ნოთ. მე ძა­ლი­ან ფრთხი­ლი ძი­ლი ვი­ცი და თუ ცუდ სიზ­მარს ნა­ხავს და გა­ეღ­ვი­ძე­ბა, ეგ­რე­ვე გა­ვი­გებ. თა­ნაც, შენ­თ­ვი­საც უკე­თე­სია, ჩემს სი­ახ­ლო­ვეს თუ იქ­ნე­ბა. მი­რო­საც შე­უმ­სუ­ბუქ­დე­ბა მდგო­მა­რე­ო­ბა.
ნატ­კას თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით აევ­სო. აშ­კა­რა იყო, მო­ე­წო­ნა მი­სი შე­მო­თა­ვა­ზე­ბა, მაგ­რამ პა­სუ­ხის გა­ცე­მა შე­ა­ყოვ­ნა, თით­ქოს რა­ღაც სე­რი­ო­ზუ­ლი აკა­ვებ­სო.
- ნუ, არ გინ­და ეგ­რე. ტყუ­ი­ლად იკა­ვებ თავს. არ გე­გო­ნოს, ზრდი­ლო­ბის გუ­ლის­თ­ვის შე­მოგ­თა­ვა­ზე, მარ­თ­ლა გუ­ლით გე­უბ­ნე­ბი. თა­ნაც, რამ­დე­ნი­მე დღე­ში წახ­ვალთ. მე­რე უფ­რო გა­მი­ჭირ­დე­ბა ბავ­შ­ვ­თან გა­ში­ნა­უ­რე­ბა. ჯო­ბია, ამ საქ­მეს აქე­დან­ვე მივ­ხე­დოთ.
- იქ­ნებ კვი­რის ბო­ლომ­დე დაგ­ვე­ცა­და? თავს დამ­ნა­შა­ვედ ვგრძნობ, რომ ასე­თი საზ­რუ­ნა­ვი აგ­კი­დე. ისე­თი რამ მო­გახ­ვიე თავ­ზე, რო­მე­ლიც შენ სრუ­ლე­ბით არ გე­ხე­ბო­და. ერ­თა­დერ­თი, რაც მამ­შ­ვი­დებს, ისაა, რომ სულ ცო­ტა ხნით მივ­დი­ვართ და მა­ლე­ვე დავ­ბ­რუნ­დე­ბით. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, ჩემ­თ­ვის ის ერ­თი კვი­რა მთე­ლი სა­უ­კუ­ნეა. ძა­ლი­ან მინ­და, ჩემს ქმარ­თან მარ­ტო დავ­რ­ჩე. სწო­რად გა­მი­გე, გთხოვ.
- მეს­მის შე­ნი. ნუ­რა­ფერ­ზე ნუ ნერ­ვი­უ­ლობ. ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა. მე და ნი­კა არ მო­ვიწყენთ, თქვენ კი, რაც უფ­რო მა­ლე დარ­ჩე­ბით მარ­ტო, მით უკე­თე­სია.
- მე კი მინ­და, რომ ჩვენს ჩა­მოს­ვ­ლამ­დე სტუმ­რად იგ­რ­ძ­ნო თა­ვი და არა ძი­ძად. რაც მეტს ვფიქ­რობ ამა­ზე, მით უფ­რო ვბრაზ­დე­ბი ჩემს თავ­ზე.
- ნუ ნაღ­ვ­ლობ, ხომ იცი, რომ არ და­გა­ღა­ლა­ტებ? აი, ჩა­მოხ­ვალ და ამა­ში თვი­თონ დარ­წ­მუნ­დე­ბი.
- შენ რომ არ მყავ­დე, რა მეშ­ვე­ლე­ბო­და? ღმერ­თ­მა გა­მო­მიგ­ზავ­ნა შე­ნი თა­ვი, - ნატ­კა კვლავ ჩა­ე­ხუ­ტა მე­გო­ბარს და მხარ­ზე აკო­ცა, - გრი­შას ვეტყ­ვი და ნი­კას სა­წოლს და ნივ­თებს დღეს­ვე გად­მო­ვა­ტა­ნი­ნებ აქეთ. დღეს მე და შენ მარ­ტო­ნი ვრჩე­ბით. მი­რო ქო­ბუ­ლეთ­ში უნ­და წა­ვი­დეს საქ­მე­ზე და ნი­კაც თან მიჰ­ყავს.
- მარ­თ­ლა? რა მა­გა­რია! მა­შინ უამ­რა­ვი დრო გვქო­ნია, რომ ჭო­რა­ო­ბით და­კარ­გუ­ლი წლე­ბი ავი­ნაზღა­უ­როთ. ჩემს ამ­ბავ­საც მო­გიყ­ვე­ბი და ეგაა! - გა­უ­ხარ­და თი­კოს.
- ჰო­და, მეც ეგ მინ­და, სხვა კი არა­ფე­რი, - წა­მოხ­ტა ნატ­კა, - ერ­თი სუ­ლი მაქვს, შე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლის ამ­ბა­ვი გა­ვი­გო. ახ­ლა კი წა­მო, ვი­სა­უზ­მოთ, თო­რემ მომ­კ­ლავს მი­რო, რომ და­ვაგ­ვი­ა­ნეთ.
ოთა­ხი­დან გას­ვ­ლის წინ ორი­ვემ ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ჩა­ი­ხე­და სარ­კე­ში და სი­ცი­ლი აუტყ­დათ.

გაგრძელება შემდეგ ნომერში

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი