თა­მა­ში მზეს­თან (თავი V)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი V)


რო­გორც კი მი­რო და ნი­კა გა­ემ­გ­ზავ­რ­ნენ, ნატ­კამ და თი­კომ სა­სე­ირ­ნოდ წას­ვ­ლა გა­ნიზ­რა­ხეს. ში­ლი­ფად ჩა­იც­ვეს და ქუ­ჩა­ში გა­ვიდ­ნენ. გზად მა­ღა­ზი­ებ­ში შე­ი­ა­რეს, თი­თო ხე­ლი სა­ცუ­რაო კოს­ტი­უ­მი შე­ი­ძი­ნეს და გამ­ხი­ა­რუ­ლე­ბუ­ლე­ბი ბულ­ვარ­ში გა­ვიდ­ნენ. რო­ცა სე­ირ­ნო­ბით და­ი­ღალ­ნენ, ღია კა­ფე­ში დას­ხ­დ­ნენ და ცი­ვი ყა­ვა შე­უკ­ვე­თეს.
- დღე მშვი­დო­ბი­სა, გო­გო­ე­ბო! - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სა­სი­ა­მოვ­ნო და, ამას­თან, ნაც­ნო­ბი ხმა გა­ის­მა.
ნატ­კამ თა­ვის მი­უბ­რუ­ნებ­ლად გა­ი­ღი­მა და მო­ახ­ლო­ე­ბულ ზუ­ზის ათა­მა­შე­ბუ­ლი თი­თე­ბით მი­ე­სალ­მა, თან თი­კოს თვა­ლი ჩა­უკ­რა.
- რა ბი­ჭი ხარ, რომ იცო­დე, რა ბი­ჭი! - ნატ­კამ ქათ­ქა­თა კბი­ლე­ბი გა­მო­ა­ჩი­ნა, - ზუს­ტად გრძნობ ხოლ­მე, ქა­ლებს რო­დის სჭირ­დე­ბი და გა­ჭირ­ვე­ბის ტალ­კ­ვე­სი­ვით უცებ ად­გილ­ზე ჩნდე­ბი. რა კარ­გია, რომ შეგ­ვ­ხ­ვ­დი, ახ­ლა უკეთ გა­ვერ­თო­ბით.
ზუ­ზი ზე­მო­დან დაჰ­ყუ­რებ­და ქა­ლებს. მზის სხი­ვე­ბით გა­ნა­თე­ბუ­ლი გა­რუ­ჯუ­ლი სა­ხე ისე უპ­რი­ა­ლებ­და, სა­ო­ცა­რი სა­ნა­ხა­ვი იყო.
- ესე იგი, უფ­ლე­ბა მო­ვი­პო­ვე, რომ შე­მო­გი­ერ­თ­დეთ?
- დამ­სა­ხუ­რე­ბუ­ლად, - და­უ­დას­ტუ­რა ნატ­კამ.
ზუ­ზიმ სკა­მი გა­მოს­წია, დაჯ­და და თი­კომ კვლავ იგ­რ­ძ­ნო მი­სი მომ­ნუს­ხ­ვე­ლი მზე­რა, რო­მელ­მაც პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რის­თა­ნა­ვე რო­მე­ლი­ღაც მგრძნო­ბი­ა­რე სი­მი შე­ურ­ხია გულ­ში.
- ყა­ვას ხომ არ გა­ი­მე­ო­რებ­დით? თუ წვე­ნი გირ­ჩევ­ნი­ათ? მან­გო, ანა­ნა­სი...
- `კო­ნი­აკს და­ლევ? მან­გოს წვენს... უნ­და გა­კო­ცო... მა­კო­ცე...~ - პა­თე­ტი­კუ­რი ტო­ნით წა­მო­იწყო ნატ­კამ და ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლით თი­კოს გა­და­ხე­და.
- და­ლევთ კო­ნი­აკს? - ზუ­ზი წინ გა­და­ი­ხა­რა და მიმ­ტა­ნის მო­სახ­მო­ბად მო­ემ­ზა­და.
- არა, არა, ამ სიცხე­ში და­ლე­ვა რა უბე­დუ­რე­ბაა! - შორს და­ი­ჭი­რა ნატ­კამ, - ცივ წვენ­ზე კი არ ვიტყო­დით უარს, ქა­ლებს გვიყ­ვარს სიცხე­ში ცი­ვი. - თქვა ნატ­კამ, მე­რე ზუ­ზი დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა და ჰკითხა:
- ისე, სულ მიკ­ვირს, რო­გორ ახერ­ხებ, ამ სიცხე­ში ისე გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­დე, თით­ქოს საშ­ხა­პი­დან ეს-ესაა, გა­მოხ­ვე­დი? და­ვი­ჯე­რო, მზე არ გთენ­თავს?
- მიჩ­ვე­უ­ლი ვარ. არ და­გა­ვიწყ­დეს, რომ აფ­რი­კის უდაბ­ნო­ე­ბი მაქვს მოვ­ლი­ლი.
- ო, ეგ სულ არ გამ­ხ­სე­ნე­ბია. მე კი­დევ სიცხე მკლავს. აი, თი­კო­საც არ აწუ­ხებს, ხე­დავ? თით­ქოს სა­ერ­თოდ არ დაღ­ლი­ლაო, მე კი უკ­ვე ერ­თი ნა­ბი­ჯის გა­დად­გ­მაც არ შე­მიძ­ლია, ოფ­ლი ღვა­რად ჩა­მომ­დის ხოლ­მე სა­ხე­ზე და მა­კი­აჟს ვერ ვი­კა­რებ.
ზუ­ზი თით­ქოს არც უს­მენ­და ნატ­კას, მიმ­ტანს შეკ­ვე­თას აძ­ლევ­და.
- ნე­ტა­ვი შენს ცოლს, რო­ცა გე­ყო­ლე­ბა, - გა­ი­ცი­ნა ნატ­კამ, - ისა და... არ აპი­რებ? რო­დის უნ­და გვა­ცეკ­ვო შენს ქორ­წილ­ში? ხომ არ და­ად­გი თვა­ლი ვინ­მეს? დრო გა­და­გიც­და, მე­გო­ბა­რო, ჭა­ღა­რა რომ შე­მო­გე­პა­რა, ვერ ამ­ჩ­ნევ თუ რო­გო­რაა შე­ნი საქ­მე? - გა­ე­ხუმ­რა.
- ვე­რა, ვე­რა­ვი­საც ვერ და­ვად­გი თვა­ლი, ჩე­მო ნა­ტა. ხომ იცი, ასეთ რა­მეს პირ­ველ რიგ­ში შენ გეტყო­დი, მე­რე კი იმ ქალს, - ზუ­ზიც აჰ­ყ­ვა ხუმ­რო­ბა­ში.
- ვი­ცი, ვი­ცი და მო­უთ­მენ­ლად ვე­ლი იმ დღეს, რომ იცო­დე!
- ვნა­ხოთ. ჯერ­ჯე­რო­ბით სიყ­ვა­რუ­ლის ინ­ფ­ლა­ცი­ას გან­ვიც­დი. საყ­ვა­რელ ადა­მი­ა­ნებს არ ეძე­ბენ, მას ბე­დის­წე­რა ჯილ­დოს სა­ხით გვიგ­ზავ­ნის. მე, ალ­ბათ, ეს ჯერ არ და­მიმ­სა­ხუ­რე­ბია, - სა­ო­ცა­რი სევ­და შე­ე­რია ხმა­ში, შემ­დეგ კი სწრა­ფად და­ა­მა­ტა, - დღეს რა გაქვთ გეგ­მა­ში, გო­გო­ე­ბო? - და ამით სა­უბ­რის თე­მა შეც­ვა­ლა.
- რა და, ეს გო­გო ზღვა­ში უნ­და ჩა­ვიყ­ვა­ნო. გიჟ­დე­ბა ზღვა­ზე და ჯერ ერ­თი ტალ­ღაც არ დას­ჯა­ხე­ბია.
- ოოო, მა­გა­ში კი უნ­და შე­ვუწყოთ ხე­ლი ჩვენს სტუ­მარს, - ზუ­ზიმ ირი­ბი მზე­რით გა­ხე­და მო­ღი­მარ თი­კოს, - სა­ღა­მოს კი მე მეს­ტუმ­რეთ. გი­მას­პინ­ძ­ლებთ. რო­გო­რი აზ­რია?
- გე­ნი­ა­ლუ­რი, - გა­უ­ხარ­და ნატ­კას, - მით უფ­რო, მი­რო რომ არ არის, მო­ვიწყი­ნეთ. თქვენ ხომ სულ და­კა­ვე­ბუ­ლე­ბი ხართ, ჩვენ­თ­ვის ვე­რას­დ­როს იც­ლით.
- ეგ მარ­თა­ლია, მაგ­რამ არა უშავს, ახ­ლა ხომ მცა­ლია? მეს­ტუმ­რეთ და რა­მე მო­ვი­ფიქ­როთ. სა­ღა­მომ­დე მი­როც ჩა­მო­ვა და მოგ­ვის­წ­რებს, ხომ ასეა?
- კი, რო­გორ არა, ჩა­მო­ვა.
ზუ­ზიმ გამ­ჭო­ლი მზე­რა თი­კო­ზე შე­ა­ჩე­რა, რო­მე­ლიც ჩუ­მად იჯ­და, თით­ქოს მათ სა­უ­ბარს ყურს სუ­ლაც არ უგ­დებ­და.
- თი­კო, მო­გე­წო­ნათ ბა­თუ­მი? რო­გორც ვი­ცი, პირ­ვე­ლად ხართ აქ.
- კი, ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა. ჯერ ყვე­ლაფ­რის დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბა ვერ მო­ვას­წა­რი, მაგ­რამ რაც ვნა­ხე, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვია. უკ­ვე შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი ვარ ამ ქა­ლაქ­ზე.
- მარ­თ­ლა? - მა­მა­კაც­მა ისე შე­ხე­და და ისე ირო­ნი­უ­ლად გა­უ­ღი­მა, რომ თი­კო შეც­ბა და სა­ხე­ზე ალ­მუ­რი მო­ე­დო.
`რა­ტომ დამ­ცი­ნის? დი­დი ვინ­მე ჰგო­ნია თა­ვი­სი თა­ვი, ნამ­დ­ვი­ლი ნარ­ცი­სია!~, - გა­ი­ფიქ­რა, მაგ­რამ ხმა­მაღ­ლა არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს.
- თი­კო ფერ­წე­რა­ში თუ ერ­კ­ვე­ვა? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად იკითხა ზუ­ზიმ და კვლავ ირო­ნი­ა­ნა­რე­ვი მზე­რა შე­ავ­ლო აწით­ლე­ბულ ქალს.
- უყ­ვარს რო­მე­ლია! იცი, სკო­ლა­ში რო­გორ ხა­ტავ­და? მას­წავ­ლე­ბე­ლი ამ­ბობ­და, სა­ო­ცა­რი ნი­ჭი აქ­ვ­სო, ყვე­ლას გვშურ­და მი­სი.
თი­კო სკამ­ზე აწ­რი­ალ­და. სუ­ლაც არ ეპიტ­ნა­ვე­ბო­და ამ­წუ­თას ნატ­კას შე­ქე­ბა, თა­ვი უხერ­ხუ­ლად იგ­რ­ძ­ნო. რა სა­ჭი­რო იყო, ზუ­ზის ამის შე­სა­ხებ სცოდ­ნო­და? თავ­მომ­წო­ნე არას­დ­როს ყო­ფი­ლა, ტრა­ბა­ხი და თა­ვის ქე­ბა არ ახა­სი­ა­თებ­და. მით უფ­რო, ზუ­ზის­თან, რო­მე­ლიც თა­ვი­სი სარ­კას­ტუ­ლი შე­კითხ­ვე­ბით თრგუ­ნავ­და. რო­გორ­მე შორს უნ­და და­ე­ჭი­რა მის­გან თა­ვი, მაგ­რამ მა­მა­კა­ცი ისევ ისე, გამ­ჭო­ლი მზე­რით მის­ჩე­რე­ბო­და, თი­კოს შეც­ბუ­ნე­ბა თით­ქოს ახა­ლი­სებ­და კი­დეც.
- იმი­ტომ ვი­კითხე, რომ მინ­დო­და მის­თ­ვის ჩე­მი ნა­ხა­ტე­ბი მეჩ­ვე­ნე­ბი­ნა. შენ ხომ გაქვს ნა­ნა­ხი, ნატ­კა? გახ­სოვს, რამ­დენს მთა­ვა­ზობ­დ­ნენ თი­თო ტი­ლო­ში? უზარ­მა­ზარ თან­ხას, მაგ­რამ არ გავ­ყი­დე. ჩემ­თ­ვის ისი­ნი შე­უ­ფა­სე­ბე­ლია, რად­გან დე­და­ჩემ­მა და­ხა­ტა. ასე რომ, მინ­და თი­კოს ვაჩ­ვე­ნო.
ნატ­კა მის­მა სიტყ­ვებ­მა გა­ა­ოგ­ნა, თვა­ლებ­ში გა­ო­ცე­ბა გა­მო­ე­ხა­ტა.
- შენ რომ სუ­რა­თე­ბის დი­დი კო­ლექ­ცია გაქვს, არა­ხა­ლია, მაგ­რამ დე­და­შე­ნის და­ხა­ტუ­ლი თუ იყო, არას­დ­როს გიხ­სე­ნე­ბია.
ზუ­ზიმ ახ­ლა ნატ­კას გა­და­ხე­და ირო­ნი­უ­ლი მზე­რით:
- ნა­ტუ­ლი, შენ კარ­გად არც კი შე­გით­ვა­ლი­ე­რე­ბია ჩე­მი კო­ლექ­ცია, უბ­რა­ლოდ, თვა­ლი შე­ავ­ლე და ეგ იყო. ხე­ლოვ­ნე­ბა ფინ­ჯან ყა­ვა­სა­ვი­თაა, სურ­ნე­ლი უნ­და შე­ის­რუ­ტო, რომ გა­ი­გო, ხა­რის­ხი­ანს სვამ თუ უხა­რის­ხოს. ზო­გი­ერ­თი ფერ­წე­რის­გან უდი­დეს სი­ა­მოვ­ნე­ბას იღებს, ზო­გის­თ­ვის კი ის მხო­ლოდ კედ­ლის მორ­თუ­ლო­ბა ან კა­პი­ტა­ლია.
ნატ­კას არ ესი­ა­მოვ­ნა მა­მა­კა­ცის ტო­ნი, სა­ხე­ზე ჩრდილ­მა გა­და­ურ­ბი­ნა. თი­კოს სიბ­რა­ზემ მო­უ­ა­რა ზუ­ზის სი­თავ­ხე­დის გა­მო და მე­გობ­რის დახ­მა­რე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა.
- თუ ჩვენ თქვე­ნი ნა­ხა­ტე­ბის შე­ფა­სე­ბის უნა­რი არ გაგ­ვაჩ­ნია, რა­ტომ გა­დაწყ­ვი­ტეთ, გვაჩ­ვე­ნოთ? აზ­რი? აზრს ვერ ვხე­დავ. აჯო­ბებ­და, ცნო­ბი­ლი კო­ლექ­ცი­ო­ნე­რე­ბის­თ­ვის მი­გე­მარ­თათ. ისი­ნი უკეთ მო­ა­ხერ­ხე­ბენ მათ შე­ფა­სე­ბას. რა სა­ჭი­როა იმის ხაზ­გას­მა, რომ ჩვენ ფერ­წე­რის შე­ფა­სე­ბის ნი­ჭი არ გვაქვს? იქ­ნებ სხვა ნი­ჭით გა­მო­ვირ­ჩე­ვით? აი, ნატ­კა, მა­გა­ლი­თად, უმაგ­რე­სი სპორ­ტ­ს­მე­ნი იყო, ცურ­ვა­სა და ჩოგ­ბურ­თ­ში ბა­და­ლი არ ჰყავ­და.
ზუ­ზიმ იგ­რ­ძ­ნო თი­კოს შე­ნიშ­ვ­ნის სიმ­ძაფ­რე. მიხ­ვ­და, რომ ზედ­მე­ტი მო­უ­ვი­და და სი­ტუ­ა­ცი­ის გან­მუხ­ტ­ვა სცა­და.
- ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გი. აი, სა­ღა­მოს ჩემ­თან რომ მოხ­ვალთ, ცურ­ვა­შიც შე­ვე­ჯიბ­რე­ბი ნატ­კას და ჩოგ­ბურ­თის თა­მაშ­შიც. ვცა­დოთ, კარ­გი? - და თბი­ლად გა­ი­ღი­მა.
- რას მა­ში­ნებ? გგო­ნია, რა­მეს და­გით­მობ? - გა­და­ი­კის­კი­სა ნატ­კამ და ზუ­ზის მხარ­ზე დაჰ­კ­რა ხე­ლი, - ოღონდ, დი­დი ხა­ნია, არ მი­ვარ­ჯი­შია, ამი­ტომ ჯერ მა­ცა­ლე, ფორ­მა­ში ჩავ­დ­გე და მე­რე გაჩ­ვე­ნებ კლასს.
- აი, შენ უკ­ვე და­ი­ხიე უკან. აღი­ა­რე, რომ შე­გე­შინ­და, აღი­ა­რე! - ზუ­ზიც გამ­ხი­ა­რულ­და და რამ­დე­ნი­მე წუ­თის წინ მო­ტა­ნი­ლი მან­გოს წვე­ნი საწ­რუ­პა­ვით შუ­ამ­დე და­იყ­ვა­ნა, თით­ქოს წყე­ნის გაგ­რი­ლე­ბას ამით შე­ე­ცა­და.
- კარ­გი, ჰო, ჩათ­ვა­ლე, რომ შე­მე­შინ­და, - ხე­ლი აიქ­ნია ნატ­კამ, - ყვე­ლა­ზე მე­ტად ის მი­ხა­რია, რომ ჩვენს არ­ყოფ­ნა­ში შენ აქ იქ­ნე­ბი და თი­კოს და ნი­კას ყუ­რადღე­ბას არ მო­აკ­ლებ. ამ მხრივ მშვი­დად ვიქ­ნე­ბი.
ზუ­ზი მო­ი­ღუ­შა.
- არ მეს­მის, რა­ტომ არ გინ­დათ იმ ბავშვს კა­ცი გუ­ვერ­ნან­ტი და­უ­ქი­რა­ოთ? უმა­მო ბი­ჭის­თ­ვის კაც­თან ურ­თი­ერ­თო­ბას აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა. გარ­და ამი­სა, უდე­დო­ბა­საც გა­ნიც­დის. არა­ვის­გან არ არის გა­ნე­ბივ­რე­ბუ­ლი. რამ­დე­ნი ხა­ნია, დე­და არ უნა­ხავს.
- ნი­კას არ გა­უ­მარ­თ­ლა, ასე­თი დე­და რომ ჰყავს, - წა­მოს­ც­და თი­კოს და იმ­წამ­ს­ვე ინა­ნა, მაგ­რამ უკ­ვე ვე­ღარ გა­ჩერ­დე­ბო­და, - ცუ­დია, რომ დე­დაც და­კარ­გა და მა­მაც.
ზუ­ზის მზე­რა გა­უმ­კაც­რ­და და ყრუდ წარ­მოთ­ქ­ვა:
- ნი­კამ და­კარ­გ­ვით მხო­ლოდ მა­მა და­კარ­გა. დე­და­მი­სის­თ­ვის ეს უდი­დე­სი ტრა­გე­დია იყო და სა­ნამ გონს მო­ვა, დრო სჭირ­დე­ბა. მი­სი საქ­ცი­ე­ლი სუ­ლაც არ ნი­შნავს იმას, რომ შვი­ლი არ უყ­ვარს.
თი­კო მიხ­ვ­და, რომ შეც­დო­მა და­უშ­ვა, რო­ცა ამ სა­კითხს შე­ე­ხო. შე­ე­ცა­და, რო­გორ­მე გა­მო­ეს­წო­რე­ბი­ნა თა­ვი­სი შეც­დო­მა.
- მე რო­გორც ვი­ცი, ბავ­შ­ვ­მა მძი­მედ გა­და­ი­ტა­ნა მა­მის სიკ­ვ­დი­ლი. ამი­ტომ, ჩე­მი აზ­რით, მხო­ლოდ ქალს შე­უძ­ლია მი­სი მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­მოყ­ვა­ნა. მის ღა­მის კოშ­მა­რებს კა­ცი ვერ უშ­ვე­ლის, ეს ალ­ბათ, ქა­ლის საქ­მე უფ­როა.
მა­მა­კაცს სა­ხე გა­უქ­ვავ­და. ერ­თხანს ჩა­ფიქ­რ­და, მე­რე კი დახ­შუ­ლი ხმით ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა:
- შე­იძ­ლე­ბა თქვენ მარ­თა­ლიც იყოთ და მე ვცდე­ბო­დე. პრობ­ლე­მის გა­დაჭ­რა ყო­ველ­თ­ვის შე­იძ­ლე­ბა, თუ მას­ზე მონ­დო­მე­ბით იმუ­შა­ვებ. ოღონდ, ამის­თ­ვის დროა სა­ჭი­რო. ახ­ლა კი წა­ვე­დი და სა­ღა­მოს ჩემ­თან გე­ლო­დე­ბით, - მა­მა­კაც­მა ცი­ვად და­უკ­რა თა­ვი ორი­ვეს, და­ნა­ხარ­ჯი გა­და­ი­ხა­და და წა­ვი­და.
- სა­ინ­ტე­რე­სოა, რა იგუ­ლის­ხ­მა? - თქვა ნატ­კამ, რო­ცა ზუ­ზი ქა­ლებს გა­ე­ცა­ლა.
თი­კოს კი სულ სხვა რამ აღელ­ვებ­და. მას არ მოს­წონ­და ზუ­ზის მა­ნე­რა, ქა­ლის სუსტ მხა­რე­ებს რომ ეძებ­და და მე­რე მათ­ზე თა­მა­შობ­და. ყო­ველ­გ­ვა­რი სურ­ვი­ლი და­ე­კარ­გა, სა­ღა­მოს სტუმ­რად სწვე­ო­და. მი­სი და­ნახ­ვა აღარ უნ­დო­და და თუ­კი ეს მა­ინც მოხ­დე­ბო­და, შე­ეც­დე­ბო­და, გულ­გ­რი­ლი დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო, რა­თა მის მომ­ნუს­ხ­ვე­ლო­ბას ისევ არ და­ეტყ­ვე­ვე­ბი­ნა.
- ჰა, თი­კუ­ნა, შენ რო­გორ ფიქ­რობ? მა­რი­ზე ისე ილა­პა­რა­კა, მგო­ნი, მთლად გულ­გ­რი­ლი არ უნ­და იყოს მის მი­მართ, - თქვა და ამო­ი­ოხ­რა, - კარ­გი კი იქ­ნე­ბო­და, ისე. ნი­კას ამ­ბა­ვიც მოგ­ვარ­დე­ბო­და. მი­როს ძმა­სა­ვით უყ­ვარს ზუ­ზი.
- და ყვე­ლა­ნი ბედ­ნი­ე­რე­ბი იქ­ნე­ბო­დით, - ცი­ნი­კუ­რად და­ას­რუ­ლა თი­კომ და­ქა­ლის დაწყე­ბუ­ლი წი­ნა­და­დე­ბა და თა­ვი ჩა­ქინ­დ­რა.

პლა­ჟი­დან კარ­გა გვა­რი­ა­ნად გა­რუ­ჯუ­ლი დაბ­რუნ­და. მზე­ზე არას­დ­როს წით­ლ­დე­ბო­და, ეგ­რე­ვე უმუქ­დე­ბო­და კა­ნი და სა­სი­ა­მოვ­ნო ფე­რი ედე­ბო­და. მზის სხი­ვე­ბი სწრა­ფად ეკი­დე­ბო­და მის ხორ­ბ­ლის­ფერ კანს, ამი­ტომ გა­სა­რუ­ჯად, ფაქ­ტობ­რი­ვად, ერ­თი დღეც ჰყოფ­ნი­და. სა­სი­ა­მოვ­ნოდ მო­ი­თენ­თა. აის­რუ­ლა წა­დი­ლი - მთე­ლი ორი სა­ა­თი იგო­რა­ვა სა­ნა­პი­რო­ზე, გაჰ­ყუ­რებ­და ფა­ფა­რაშ­ლილ ტალ­ღებს, უს­მენ­და ზღვის ჩახ­ლე­ჩილ ხმას და ლა­მაზ ცხვირ-პირს მზეს ისე უშ­ვერ­და, თით­ქოს მი­სი ცდუ­ნე­ბა სწა­დია და სა­კოც­ნე­ლად იწ­ვევ­სო.
ახ­ლა კი იდ­გა გარ­დე­რობ­თან და თა­ვი­სი კა­ბე­ბის გად­მო­ლა­გე­ბით იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი. რო­გორ არ უნ­დო­და ზუ­ზის­თან წას­ვ­ლა, მაგ­რამ ნატ­კა არ მო­ეშ­ვა. იქ­ნებ უნ­დო­და და არ უტყ­დე­ბო­და თავს? არა, არ უნ­დო­და! არ უნ­დო­და, მაგ­რამ და­ქალს წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბა მა­ინც ვერ გა­უ­წია. ჰო­და, იძუ­ლე­ბულია, ტან­საც­მე­ლი შე­არ­ჩი­ოს. ისე­თის შერ­ჩე­ვა უნ­დო­და, ელე­გან­ტუ­რიც ყო­ფი­ლი­ყო და უბ­რა­ლოც. ბო­ლოს თეთ­რი, გუ­ლა­მო­ღე­ბუ­ლი სა­რა­ფა­ნი ჩა­იც­ვა, რო­მე­ლიც ტან­ზე მაც­დუ­რად ეტ­მას­ნე­ბო­და. სი­ა­მოვ­ნე­ბით დატ­რი­ალ­და სარ­კის წინ და ხან ასე გა­უ­ღი­მა თა­ვის თავს, ხან ისე. იმ­დენ­ნა­ი­რი ღი­მი­ლი მო­ირ­გო, რომ ბო­ლოს და­ი­ღა­ლა. შემ­დეგ თმა და­ი­ვარ­ცხ­ნა, სუ­ნა­მო და­იპ­კუ­რა და წა­სას­ვ­ლე­ლად გამ­ზა­დე­ბულ­მა კი­დევ ერ­თხელ შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა სხე­უ­ლი სარ­კე­ში. მა­გარ ფორ­მა­ში კი არის, ისე, წუნს ვე­რა­ვინ და­უ­დებს. შვი­დი წლის რომ იყო, ეგო­ნა, უკ­ვე დი­დი ვა­რო. თოთხ­მე­ტი წლი­სას მა­ხინ­ჯად ეჩ­ვე­ნე­ბო­და თა­ვი. თვრა­მე­ტი წლის ასაკ­ში და­ას­კ­ვ­ნა, რომ ლა­მა­ზი იყო, ოცი წლის გახ­და თუ არა, სუ­ლე­ლი ვა­რო, და­ი­ჟი­ნა. ახ­ლა კი ხვდე­ბა, რომ დი­დი­ცაა, სა­ში­შად ლა­მა­ზიც, მაგ­რამ სუ­ლე­ლი სუ­ლაც არ არის, თუმ­ცა, ზედ­მე­ტად მიმ­ნ­დო­ბია, ბრმად სჯე­რა ადა­მი­ა­ნე­ბის. ამის გა­მო რამ­დენ­ჯერ­მე წა­იმ­ტ­ვ­რია ფე­ხი. თუმ­ცა, სუ­ლე­ლი არ არის. რო­ცა სა­ყოყ­მა­ნო ნა­ბიჯს დგამს, ყო­ველ­თ­ვის იცის, რა­ტო­მაც დგამს. შე­იძ­ლე­ბა ინა­ნოს კი­დე­ვაც, მაგ­რამ ამის­თ­ვი­საც მზა­დაა ხოლ­მე.
ამ ფიქ­რებ­ში იყო, რო­ცა ოთახ­ში ნატ­კა შე­მო­ვი­და.
- მზად ხარ? მი­რო და ნი­კაც დაბ­რუნ­დ­ნენ.
- უკ­ვე? რა მა­გა­რია. - გულ­წ­რ­ფე­ლად გა­უ­ხარ­და თი­კოს და და­ქალს უკან მიჰ­ყ­ვა.
სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­ვიდ­ნენ თუ არა, ფან­ჯა­რას­თან მდგა­რი მი­რი­ა­ნი და­იძ­რა და თი­კოს­კენ სწრა­ფი ნა­ბი­ჯე­ბით გა­მო­ე­მარ­თა.
- თი­კო, რა ლა­მა­ზი ხარ! - პირ­ვე­ლად მი­მართ `შე­ნო­ბით~. - იცი? მად­ლო­ბა მინ­და გითხ­რა ყვე­ლაფ­რის­თ­ვის. ვგრძნობ, რომ ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნი ხარ და მე და ნატ­კამ გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ, პა­ტა­რა სი­ურ­პ­რი­ზი მოგ­ვემ­ზა­დე­ბი­ნა შენ­თ­ვის. აი, ეს მცი­რე სა­ჩუ­ქა­რი ჩვენ­გან! - თქვა და თი­კოს მი­ნი­ა­ტი­უ­რუ­ლი მოგ­რ­ძო კო­ლო­ფი გა­უ­წო­და. თი­კომ კო­ლო­ფი გახ­ს­ნა და გა­შეშ­და, მას­ში ულა­მა­ზე­სი ყელ­სა­ბა­მი იდო. ქა­ლი გამ­შ­რა­ლი იდ­გა და ხმას ვერ იღებ­და, ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, ამო­ღერ­ღა:
- ეს... ეს ხომ... ეს ბრი­ლი­ან­ტია?
მი­რომ ღი­მი­ლით და­უქ­ნია თა­ვი, რო­ცა შეც­ბუ­ნე­ბულს შე­ხე­და.
- უკე­თე­სი ვე­რა­ფე­რი შე­ვარ­ჩიე. ნატ­კამ არ ისურ­ვა, თვი­თონ მი­ე­ღო მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა ამ საქ­მე­ში და მე მო­მი­წია არ­ჩე­ვამ.
- იმი­ტომ, რომ შენ სა­უ­კე­თე­სო გე­მოვ­ნე­ბა გაქვს, ჩე­მო საყ­ვა­რე­ლო! - ნატ­კა ქმარს მი­უ­ახ­ლოვ­და და ხე­ლე­ბი კი­სერ­ზე შე­მოხ­ვია.
თი­კო გა­უნ­ძ­რევ­ლად იდ­გა და წყვილს თვალს არ აშო­რებ­და. უნ­დო­და, უარი ეთ­ქ­ვა ასეთ ძვირ­ფას სა­ჩუ­ქარ­ზე, თა­ვი შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლა­დაც კი იგ­რ­ძნო რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში, მაგ­რამ იმა­საც გრძნობ­და, რომ ყელ­სა­ბა­მი გუ­ლით იყო მოძღ­ვ­ნი­ლი.
- რა სა­ჭი­რო იყო... ამის­თ­ვის კი არ ჩა­მოვ­სულ­ვარ... - ჩა­ი­დუ­დუ­ნა, - აღარ ვი­ცი, მად­ლო­ბა რით გა­და­გი­ხა­დოთ. რა სი­ლა­მა­ზეა, ამის ტა­რე­ბის შე­მე­შინ­დე­ბა კი­დე­ვაც.
- სა­ში­ში არა­ფე­რია, ყო­ველ­დღე ხომ არ ატა­რებ. მო­დი, გა­გი­კე­თო... აუუუ! იცი, რო­გორ გიხ­დე­ბა? პირ­და­პირ გაკ­ვ­დე­ბა, - ნატ­კამ ყელ­სა­ბა­მი მო­არ­გო და­ქალს, რამ­დე­ნი­მე ნა­ბი­ჯით უკან და­ი­ხია და სა­ჩუ­ქა­რი შო­რი­დან შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა. მი­რომ კი ხე­ლი მოხ­ვია სტუ­მარს და ვე­ე­ბერ­თე­ლა ვე­ნე­ცი­ურ სარ­კეს­თან მი­იყ­ვა­რა.
გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი, გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და თი­კო სარ­კე­ში თა­ვის ალე­წილ სა­ხეს და ვერ ცნობ­და - წამ­ში გრა­ცი­ო­ზულ ქა­ლად ქცე­უ­ლი­ყო.
- არც კი ვი­ცი, რა გითხ­რათ, სიტყ­ვე­ბი არ მყოფ­ნის. რა ცუ­დე­ბი ხართ, რომ იცო­დეთ, - აღელ­ვე­ბულ­მა თი­თე­ბი ყელ­სა­ბამს შე­ა­ხო, - დი­დი მად­ლო­ბა.
- მად­ლო­ბა შენ, რომ თბი­ლი ხარ. მად­ლო­ბა იმის­თ­ვის, რომ ჩა­მოხ­ვე­დი და ასე­თი აურა შე­მო­ტა­ნე ჩვენს სახ­ლ­ში. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ხარ, - მო­რი­დე­ბით შე­ამ­კო მი­რომ და ნატ­კას გა­და­ხე­და, მიშ­ვე­ლეო.
- ყო­ჩაღ, მი­რი­ან, რა კარ­გი გე­მოვ­ნე­ბა გაქვს, მე ალ­ბათ ასეთს ვე­რას­დ­როს შე­ვარ­ჩევ­დი. მი­ხა­რია, რომ მო­გე­წო­ნა, თი­კუ­ნა. გუ­ლით გვსურ­და, ჩვენ­გან სა­მახ­სოვ­როდ რა­ღაც დაგ­რ­ჩე­ნო­და. ახ­ლა კი წა­ვი­დეთ, გვე­ლო­დე­ბა ის ბი­ჭი!
თი­კომ ყელ­სა­ბა­მი მო­იხ­ს­ნა, თა­ვის ყუ­თი­ა­ნად სა­ძი­ნე­ბელ­ში, სარ­კის წინ და­დო და გა­მობ­რუნ­და...

ზუ­ზის სამ­სარ­თუ­ლიანი, თეთ­რი ქვის­გან ნა­გე­ბი ევ­რო­პუ­ლი ტი­პის სახ­ლი ამ­წ­ვა­ნე­ბულ ხე­ებ­ში იყო ჩაფ­ლუ­ლი და ზღვას გა­დაჰ­ყუ­რებ­და. თი­კოს თა­ვი ზღა­პარ­ში ეგო­ნა. გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი აღ­ტა­ცე­ბას ვერ ფა­რავ­და. მას­პინ­ძე­ლი სა­ოც­რად სტუ­მარ­თ­მოყ­ვა­რე აღ­მოჩ­ნ­და, ყუ­რადღე­ბას ყვე­ლას თა­ნაბ­რად უნა­წი­ლებ­და. ზუ­ზის სხვა სტუმ­რე­ბიც ჰყავ­და, უცხო­ე­ლი ცოლ-ქმა­რი და მა­თი ლა­მა­ზი, ქე­რა ქა­ლიშ­ვი­ლი, მი­შე­ლი. ზუ­ზიმ ისი­ნი მო­წი­წე­ბით გა­აც­ნო მე­გობ­რებს.
თი­კო ყვე­ლას გა­მო­ე­რი­და. იგი უცებ ჩა­ი­კე­ტა სა­კუ­თარ თავ­ში და რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლო, ამო­უც­ნო­ბი სი­ხა­რუ­ლის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და­ე­უფ­ლა. ინ­ტე­რე­სით და­უწყო თვა­ლი­ე­რე­ბა კე­დელ­ზე ჩა­მო­კი­დე­ბულ ტი­ლო­ებს, წა­მით მზე­რა ზუ­ზი­ზე გა­და­ი­ტა­ნა და დე­და­მი­სის ნა­ხა­ტე­ბი გა­ახ­სენ­და.
- მოგ­წონთ ეს ნა­მუ­შევ­რე­ბი? - მო­ეს­მა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად.
თი­კომ მო­ი­ხე­და და ოც­და­ა­თი­ო­დე წლის შავ­გ­ვ­რე­მა­ნი მა­მა­კა­ცი და­ი­ნა­ხა, რო­მე­ლიც წე­ღან არ შე­უ­ნიშ­ნავს. იგი ქალს დაკ­ვირ­ვე­ბით ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და.
- ძა­ლი­ან მომ­წონს.
- დი­დი ხა­ნია, ბა­თუმ­ში ხართ?
- არა, გუ­შინ ჩა­მო­ვე­დი.
- მი­ხა­რია, რომ გა­გი­ცა­ნით. ასე მგო­ნია, თქვე­ნის­თა­ნა ქა­ლი ყველ­გან სა­სურ­ვე­ლი სტუ­მა­რი იქ­ნე­ბა. მე ადა­მი­ა­ნე­ბის გა­მოც­ნო­ბა­ში არას­დ­როს ვცდე­ბი, და­მი­ჯე­რეთ. რა გქვი­ათ?
- თი­კო...
- გა­ი­ხა­რეთ... ნე­ბა მო­მე­ცით, გა­გეც­ნოთ - სა­შა ან­დ­რო­ნი­კაშ­ვი­ლი.
- მო­ხა­რუ­ლი ვარ. თქვენ აქა­უ­რი ხართ?
- არა, თბი­ლის­ში ვცხოვ­რობ. მე და ზუ­ზი ერ­თად ვსწავ­ლობ­დით. ზამ­თარ­ში ავა­რი­ა­ში მოვ­ყე­ვი და ძლივს გა­დავ­რ­ჩი, სა­მი თვე ვხე­ხე სა­ა­ვად­მ­ყო­ფოს კედ­ლე­ბი, - გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა, - ახ­ლა აქ ჩა­მო­ვე­დი. რა ვი­ცი, მითხ­რეს, ზღვის ჰა­ე­რი მო­გიხ­დე­ბაო. ზღვის რა გითხ­რათ, მაგ­რამ თქვე­ნი და­ნახ­ვა უკ­ვე ისე მო­მიხ­და, ვფიქ­რობ, უფ­რო სწრა­ფად გა­მოვ­ჯან­მ­რ­თელ­დე­ბი.
თი­კოს ალ­მუ­რი წა­ე­კი­და სა­ხე­ზე. ესი­ა­მოვ­ნა ქა­თი­ნაუ­რი.
- რამ­დენ ხანს რჩე­ბით?
- ვნა­ხოთ. ზუ­ზიმ სამ­სა­ხუ­რი გა­მო­მი­ძებ­ნა თა­ვის­თან და იქ­ნებ დი­დი ხნი­თაც დავ­რ­ჩე. მი­რომ მეც გვერ­დით და­გიდ­გე­ბიო. უკ­ვე ისე შე­ვეჩ­ვიე აქა­უ­რო­ბას, ალ­ბათ აღარც წა­ვალ. მა­ინც მარ­ტო ვცხოვ­რობ. იქ რა უნ­და ვა­კე­თო? ცო­ლი მე არ მყავს და შვი­ლი, - ხა­ზი გა­უს­ვა თა­ვის ოჯა­ხურ მდგო­მა­რე­ო­ბას.
თი­კო მას­თან სა­უბ­რით გა­ერ­თო, მო­ე­წო­ნა სა­შა, რა­ტომ­ღაც, მის გვერ­დით თა­ვი უფ­რო თა­ვი­სუფ­ლად იგ­რ­ძ­ნო. `კარ­გი ბი­ჭი ჩანს, კე­თი­ლი. იმე­დია, თა­ვი­სი ძმა­კა­ცი­ვით ტრა­ბა­ხა და ცი­ნი­კო­სი არ იქ­ნე­ბა~, - გა­ი­ფიქ­რა და მო­სა­უბ­რეს გა­უ­ღი­მა. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად თვი­თო­ნაც არ იცო­და, რამ მო­უ­ა­რა, სა­შას მი­ა­ჩერ­და და ჰკითხა:
- თქვენ მი­როს რძალს იც­ნობთ?
- მა­რის? კი, შევ­ხ­ვედ­რი­ვარ, მაგ­რამ ახ­ლოს არ ვიც­ნობ. რო­გორც გა­ვი­გე, მა­ლე ჩა­მო­ვა ზუ­ზის­თან სტუმ­რად.
ეს ის სიტყ­ვე­ბი იყო, რომ­ლის მოს­მე­ნაც თი­კოს არ ესი­ა­მოვ­ნა, ოღონდ არ იცო­და, რა­ტომ. სა­ერ­თოდ არ იც­ნობ­და ნი­კას დე­დას, მაგ­რამ რა­ტომ­ღაც, მტრუ­ლი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა გა­უჩ­ნ­და მის მი­მართ.
ვახ­შ­მის შემ­დეგ თი­კო ეზო­ში გა­ვი­და და ბაღ­ში სე­ირ­ნო­ბას მოჰ­ყ­ვა. სი­ა­მოვ­ნე­ბით ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და ლა­მა­ზად ჩამ­წ­კ­რი­ვე­ბულ ხე­ებ­სა და ყვა­ვი­ლებს. იმა­ვე წუთს სა­შაც შე­მო­უ­ერ­თ­და, თით­ქოს ჩა­საფ­რე­ბუ­ლი იყოო. მა­მა­კაც­მა სტუ­დენ­ტო­ბის ამ­ბე­ბის მო­ყო­ლა და­იწყო და თი­კო ძა­ლი­ან გა­ერ­თო. შემ­დეგ ძელ­ს­კამ­ზე ჩა­მოს­ხ­დ­ნენ.
- თი­კო, რას იტყ­ვით, ღა­მის ტრა­სა­ზე რომ გა­ვიქ­რო­ლოთ მან­ქა­ნით? თქვენ, მე და ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბი. სის­წ­რა­ფე ად­რე­ნა­ლი­ნის მოზღ­ვა­ვე­ბის სა­უ­კე­თე­სო სა­შუ­ა­ლე­ბაა.
ქალ­მა შუბ­ლი შე­იკ­რა.
- გმად­ლობთ, მაგ­რამ არ მიყ­ვარს მან­ქა­ნით სწრა­ფი სი­ა­რუ­ლი, მე­ში­ნია.
- სა­ში­ში რა არის? ავა­რი­ას აღარ მო­ვახ­დენ, სრუ­ლი­ად ფხი­ზე­ლი ვარ.
სა­ნამ თი­კო პა­სუხს გას­ცემ­და, ვი­ღა­ცის ცი­ვი ხმა გა­ის­მა:
- სა­შა!
თი­კო და­ი­ძა­ბა, თა­ვი მი­აბ­რუ­ნა და ზუ­ზი და­ი­ნა­ხა.
- ჩვენს ამე­რი­კელ სტუ­მარს შენ­თან და­ლა­პა­რა­კე­ბა უნ­და. მი­დი! - ზუ­ზიმ უსი­ა­მოვ­ნოდ გა­და­ხე­და ერ­თ­მა­ნე­თის გვერ­დით მო­კა­ლა­თე­ბულ წყვილს, - არ ღირს შან­სის ხე­ლი­დან გაშ­ვე­ბა.
- ოკ, მივ­დი­ვარ, - სა­შა წა­მოდ­გა, მე­რე თი­კოს­კენ და­ი­ხა­რა და უთხ­რა, - მე მა­ინც ვი­მე­დოვ­ნებ, რომ ჩემ­თან ერ­თად სა­სე­ირ­ნოდ წა­მოხ­ვალთ. აი, ნა­ხავთ, რო­გო­რი სა­სი­ა­მოვ­ნო შეგ­რ­ძ­ნე­ბაა... - ამ სიტყ­ვე­ბით იქა­უ­რო­ბას გა­ე­ცა­ლა.
ზუ­ზის ისე­თი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა ჰქონ­და, რომ თი­კო გა­ღი­ზი­ან­და. ფიქ­რობ­და, რო­გორ გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბუ­ლი­ყო მის­გან, ამ მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი და ამა­ვე დროს სას­ტი­კი კა­ცის­გან. წას­ვ­ლა და­ა­პი­რა, მაგ­რამ ზუ­ზი ისე დად­გა, რომ გზა გა­და­უ­კე­ტა. თი­კო შედ­გა და უნებ­ლი­ეთ თმა­ზე გა­და­ის­ვა ხე­ლი.
- თუ­კი სა­შამ მან­ქა­ნით გა­სე­ირ­ნე­ბა კი­დევ შე­მოგ­თა­ვა­ზათ, კა­ტე­გო­რი­უ­ლად უარი უთხა­რით, - თქვა მან, თან ქა­ლის და­ძა­ბულ პრო­ფილს თვალს არ აშო­რებ­და.
- მარ­თ­ლა? - თი­კომ ჯი­ქურ გა­უს­წო­რა მზე­რა, - რა მი­ზე­ზით უნ­და ვუთხ­რა უარი? - ცი­ვად იკითხა და შე­ე­ცა­და, ხმას მი­სი სუ­ლი­ე­რი მდგო­მა­რე­ო­ბა არ გა­ე­ცა.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი