თა­მა­ში მზეს­თან (თავი VI)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი VI)


ზუ­ზი მშვი­დად იდ­გა და ყუ­რადღე­ბას არ აქ­ცევ­და ქა­ლის მტრულ გა­მო­ხედ­ვას.
- მი­ზე­ზი რომ არ მქო­ნო­და, არც გეტყო­დით. რად­გან ვამ­ბობ, ესე იგი, ასეა და ეს თქვენს ინ­ტე­რე­სებ­შიც შე­დის.
- თქვენ რა­ღაც უც­ნა­უ­რად ლა­პა­რა­კობთ. მე მო­მე­წო­ნა თქვე­ნი ძმა­კა­ცი.
- სწო­რედ ამის მე­ში­ნო­და. სა­შა ქა­ლებ­ში პო­პუ­ლა­რო­ბით სარ­გებ­ლობს. უნ­და გითხ­რათ, რომ სა­სიყ­ვა­რუ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბე­ბის დი­დოს­ტა­ტია, თუმ­ცა, ავა­რი­ის შემ­დეგ ფორ­მა­ში ვერ არის. მარ­თა­ლია, ქა­ლე­ბი ახ­ლაც არ ანე­ბე­ბენ თავს და გარს ეხ­ვე­ვი­ან, მაგ­რამ მხო­ლოდ იმის იმე­დით, რომ სულ ასე არ იქ­ნე­ბა. სა­შას უყ­ვარს, რო­ცა ქა­ლე­ბი ყუ­რადღე­ბას აქ­ცე­ვენ.
- მე­გო­ნა, სა­შა თქვე­ნი მე­გო­ბა­რი იყო, - ცი­ვად წარ­მოთ­ქ­ვა თი­კომ.
- ასე­ცაა, ჩე­მი უახ­ლო­ე­სი მე­გო­ბა­რია. ალ­ბათ ფიქ­რობთ, მე­გო­ბარ­ზე ასე რო­გორ ლა­პა­რა­კობ­სო. არა­კა­ცად მი­გაჩ­ნი­ვართ, არა? მე იმას გე­უბ­ნე­ბით, რაც მის­თ­ვის ათას­ჯერ მით­ქ­ვამს, - იგი კვლავ ირო­ნი­ულ ტონს ინარ­ჩუ­ნებ­და, - წე­ღან თქვენს მზე­რა­ში რო­მან­ტი­კა შევ­ნიშ­ნე, რო­მე­ლიც თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბას­თან იყო შე­ხა­მე­ბუ­ლი. ეს ნა­რე­ვი გრძნო­ბა ძალ­ზე სა­ში­შია. შე­იძ­ლე­ბა ყვე­ლა­ფე­რი ბა­თუ­მის ჯა­დოს­ნუ­რი ღა­მის ბრა­ლია ან იქ­ნებ, სუ­ლაც სა­შა­სი, რო­მელ­მაც თქვენს გულ­ში ახა­ლი გრძნო­ბე­ბი გა­აღ­ვი­ძა? მე მა­ინც გაფ­რ­თხი­ლებთ. ბა­თუ­მი ისე­თი ქა­ლა­ქია, შე­საძ­ლოა, და­ი­ჯე­როთ, რომ ცხოვ­რე­ბა მხო­ლოდ სი­ა­მოვ­ნე­ბაა და სხვა არა­ფე­რი. აქ რო­მან­ტი­კა ჰა­ერ­ში ტრი­ა­ლებს, ყვე­ლა­ფე­რი მი­სი სურ­ნე­ლი­თაა გა­ჯე­რე­ბუ­ლი, მაგ­რამ ილუ­ზია მა­ლე ქრე­ბა. ასე ემარ­თე­ბათ ადა­მი­ა­ნებ­საც. თქვენ საკ­მა­ოდ გა­მო­უც­დე­ლი ხართ და რო­მან­ტი­კის ილუ­ზი­ას ალ­ბათ ად­ვი­ლად მი­ენ­დო­ბით. ამი­ტომ მტკივ­ნე­უ­ლი იქ­ნე­ბა, რო­ცა მკაც­რი სი­ნამ­დ­ვი­ლე ილუ­ზი­ას გა­გიც­რუ­ებთ.
თი­კოს არ ესი­ა­მოვ­ნა მა­მა­კა­ცის სიტყ­ვე­ბი და უარე­სად გა­ღი­ზი­ან­და:
- თქვენ რა იცით, მე რა გა­მოც­დი­ლე­ბის პატ­რო­ნი ვარ? ან ჩე­მი რო­მან­ტი­კის ზო­მა-წო­ნა? ყო­ველ­თ­ვის რა­ტომ ცდი­ლობთ ჭკუ­ის და­რი­გე­ბას? ფიქ­რობთ, რომ იმ ჩურ­ჩუ­ტი ქა­ლე­ბის რიცხვს მი­ვე­კუთ­ვ­ნე­ბი, პირ­ვე­ლი­ვე მა­მა­კაცს რომ ჩა­უხ­ტე­ბი­ან სა­წოლ­ში? ვინ გე­კითხე­ბათ სა­ერ­თოდ, რო­გორ მო­ვიქ­ცე, რა უფ­ლე­ბით? მინ­და გითხ­რათ, რომ ზედ­მე­ტად თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი, გა­მო­უს­წო­რე­ბე­ლი ცი­ნი­კო­სი და სა­ერ­თოდ, აუტა­ნე­ლი კა­ცი ხართ!
თი­კო ერ­თი­ა­ნად ცახ­ცა­ხებ­და, ხმაც კი აუკან­კალ­და. ცდი­ლობ­და, თა­ვი შე­ე­კა­ვე­ბი­ნა და არ ატი­რე­ბუ­ლი­ყო.
ზუ­ზი ხეს მი­ეყ­რ­დ­ნო, თვა­ლე­ბი მო­ჭუ­ტა და ერ­თობ რბი­ლად წარ­მოთ­ქ­ვა:
- იცით? ჩე­მი მი­სა­მარ­თით ასე­თი სიტყ­ვე­ბი არას­დ­როს მო­მის­მე­ნია. იმე­დია, მო­ვა დრო და აზრს შე­იც­ვ­ლით. ახ­ლა კი მა­პა­ტი­ეთ, უნ­და დაგ­ტო­ვოთ. - ზუ­ზიმ ჩა­ი­ცი­ნა, ქალს თა­ვი და­უკ­რა და წა­ვი­და.
თი­კო მარ­ტო დარ­ჩა, მერ­ხის სა­ზურ­გეს ისე ჩას­ჭი­და თი­თე­ბი, რომ ტკი­ვი­ლი იგ­რ­ძ­ნო.
ამ დროს ბი­ლიკ­ზე ნატ­კა გა­მოჩ­ნ­და, და­ქალს მი­უ­ახ­ლოვ­და და მხრებ­ზე ფა­ფუ­კი პლე­დი მო­ა­ხუ­რა.
- ზუ­ზიმ მთხო­ვა, უკ­ვე აცივ­და და თი­კოს რა­მე მო­აც­ვიო, - ნატ­კამ გა­ი­ღი­მა, - აი, ეს მომ­ცა. წუხს კა­ცი, სიგ­რი­ლე­ში გა­რეთ რომ ზი­ხარ.
პლედ­მა თი­კოს სუ­ლიც გა­უთ­ბო და სხე­უ­ლიც, სა­სი­ა­მოვ­ნო ტალ­ღამ და­უ­ა­რა. რო­გორც ჩანს, ესი­ა­მოვ­ნა, მა­მა­კაც­მა მას­ზე რომ იზ­რუ­ნა.
- რო­დის წა­ვალთ?
- უკ­ვე მივ­დი­ვართ. მი­როს ეჩ­ქა­რე­ბა, ხვალ ად­რეა ასად­გო­მი.
ქა­ლე­ბი სახ­ლის­კენ გა­ე­მარ­თ­ნენ. თი­კომ რა­ტომ­ღაც, შვე­ბა იგ­რ­ძ­ნო. იქ­ნებ იმი­ტომ, რომ გა­ი­ფიქ­რა, ზუ­ზიმ ამ ნა­ბი­ჯით თა­ვი­სი უხე­ში სიტყ­ვე­ბის­თ­ვის ბო­დი­ში მო­ი­ხა­დაო...

თი­კოს უკ­ვირ­და, ასე ად­ვი­ლად და უცებ რომ შე­ეჩ­ვია ახალ გა­რე­მოს. ნი­კა მის მო­მიჯ­ნა­ვე ოთახ­ში გად­მო­იყ­ვა­ნეს და მი­რო სი­ხა­რულს ვერ მა­ლავ­და, რად­გან ქა­ლი ბი­ჭის მი­მართ სა­ო­ცარ მზრუნ­ვე­ლო­ბას იჩენ­და.
თი­კოს მოს­წონ­და ეს პა­ტა­რა, მწვა­ნე­ში ჩაფ­ლუ­ლი ქა­ლა­ქი და ის სტუ­მარ­თ­მოყ­ვა­რე­ო­ბა, რა­საც ყო­ველ ნა­ბიჯ­ზე გრძნობ­და. ნი­კა ყო­ველ დი­ლით გა­დარ­ბო­და მე­ზო­ბელ სახ­ლ­ში, სა­დაც მი­სი ტო­ლი გო­გო-ბი­ჭე­ბი ცხოვ­რობ­დ­ნენ და მათ­თან თა­მა­შით ერ­თო­ბო­და. ნატ­კა და თი­კო ამ თა­ვი­სუფ­ლე­ბით სარ­გებ­ლობ­დ­ნენ და ქა­ლაქ­ში გას­ვ­ლა­საც ას­წ­რებ­დ­ნენ.
ნატ­კას ხა­სი­ა­თი გა­მო­უ­კეთ­და, ისე­თი შე­წუ­ხე­ბუ­ლი აღარ ჩან­და, რო­გო­რიც ად­რე იყო. ქა­ლე­ბი მხი­ა­რუ­ლად ატა­რებ­დ­ნენ დროს, ბავ­შ­ვო­ბას იხ­სე­ნებ­დ­ნენ, კა­ფე­ებს სტუმ­რობ­დ­ნენ, პლაჟ­ზე გა­სა­რუ­ჯად და­დი­ოდ­ნენ, ზოგ­ჯერ სრუ­ლი­ად უმი­ზე­ზოდ იცი­ნოდ­ნენ... მი­როც გა­ხა­ლის­და, ნი­კას ძვე­ლე­ბუ­რად დიდ ყუ­რადღე­ბას აქ­ცევ­და და იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, რომ თი­კოს აქ ყოფ­ნა მა­საც შვე­ბას ჰგვრი­და.
თი­კო ლა­ღად იყო, მაგ­რამ ხში­რად ფიქ­რობ­და... ფიქ­რობ­და ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ორ მა­მა­კაც­ზე - დემ­ნა­ზე, რო­მე­ლიც წარ­სულ­ში უყ­ვარ­და, და ზუ­ზი­ზეც, რო­მე­ლიც ახ­ლა­ხან გა­მოჩ­ნ­და მის ცხოვ­რე­ბა­ში. ორი­ვე თით­ქოს რა­ღა­ცით ჰგავ­და ერ­თ­მა­ნეთს, გან­სა­კუთ­რე­ბით ირო­ნი­ის სი­ჭარ­ბით, თუმ­ცა, გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა ბევ­რად მე­ტი იყო. ამავ­დ­რო­უ­ლად, აღი­ზი­ა­ნებ­და, ზუ­ზი­ზე რომ ფიქ­რობ­და. რა­ღაც­ნა­ი­რად ეში­ნო­და კი­დეც მი­სი, მაგ­რამ რაც ზუ­ზი ბა­თუ­მი­დან საქ­მე­ებ­ზე გა­ემ­გ­ზავ­რა, თა­ვი გა­ცი­ლე­ბით მშვი­დად იგ­რ­ძ­ნო. თუმ­ცა, ეს იდი­ლია დიდ­ხანს არ გაგ­რ­ძე­ლე­ბუ­ლა. მე­სა­მე დღეს ნატ­კამ უთხ­რა, ზუ­ზი ამა­ღამ ჩა­მო­დის, მი­როს და­უ­რე­კა და ხვალ სა­დი­ლად გვე­პა­ტი­ჟე­ბაო. სა­შინ­ლად აფო­რი­აქ­და. ბო­ლო წუ­თამ­დე იმე­დოვ­ნებ­და, რომ რა­ღაც მოხ­დე­ბო­და და ზუ­ზის­თან სტუმ­რო­ბას აიც­დენ­და, მაგ­რამ არა­ფე­რიც არ მოხ­და...
ხში­რად ეკითხე­ბო­და თა­ვის თავს, სიყ­ვა­რულ­ში წა­რუ­მა­ტებ­ლო­ბის შემ­დეგ რა­ტომ­ღა ფიქ­რობ­და მას­ზე, მაგ­რამ პა­სუ­ხის გა­ცე­მას თავს არი­დებ­და. არა­და, და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით იცო­და, რომ სწო­რედ წარ­სუ­ლი მარ­ცხის გა­სა­ნე­იტ­რა­ლებ­ლად სჭირ­დე­ბო­და ახა­ლი გა­ტა­ცე­ბა. იყო კი გა­ტა­ცე­ბა? ზუ­ზი დი­დად არ ჩან­და მი­სით და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი, არც თვი­თონ იკ­ლავ­და თავს, რო­გორ­მე თა­ვი მო­ე­წო­ნე­ბი­ნა მის­თ­ვის, გაფ­ლირ­ტა­ვე­ბო­და ან გაპ­რან­ჭო­და. მაშ, რო­გორ­ღა უნ­და გა­ედ­გა ფეს­ვე­ბი ახალ ურ­თი­ერ­თო­ბას? ეს არ იცო­და.
სტუმ­რად წა­სას­ვ­ლე­ლად გა­ემ­ზა­და, ლი­მო­ნის­ფე­რი ტი­ლოს პი­ჯა­კი და ლურ­ჯი შარ­ვა­ლი ჩა­იც­ვა, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან უხ­დე­ბო­და. ოთახ­ში შე­მო­სულ­მა ნატ­კამ მის და­ნახ­ვა­ზე აღ­ტა­ცე­ბა ვერ და­მა­ლა. რამ­დენ­ჯერ­მე და­ატ­რი­ა­ლა, რომ კარ­გად შე­ეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა.
- ვა­ი­მე, რა ლა­მა­ზი ხარ, რო­გო­რი დახ­ვე­წი­ლი გე­მოვ­ნე­ბა გაქვს, მშურს შე­ნი. მა­გა­რი კოს­ტი­უ­მი გაც­ვია. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, უჩ­ვე­ნოდ ზუ­ზი შენ­თან არ მო­იწყენს. - გა­ი­ხუმ­რა ნატ­კამ.
- რას ნიშ­ნავს არ მო­იწყენს? - შემ­კ­რ­თალ­მა თი­კომ ნერ­ვი­უ­ლად შე­ა­თა­მა­შა მხრე­ბი და უც­ნა­ურ­მა წი­ნათ­გ­რ­ძ­ნო­ბამ გუ­ლი შე­უ­ტო­კა. - `უჩ­ვე­ნოდ~ რა­ღაა?
- რა და, მი­როს აგ­ვი­ან­დე­ბა, მე კი­დევ, თუ არ და­ვე­ლო­დე, არ გა­მო­ვა. ამი­ტომ მარ­ტო მო­გი­წევს წას­ვ­ლა, ჩვენ კი მოგ­ვი­ა­ნე­ბით შე­მო­გი­ერ­თ­დე­ბით.
თი­კოს არც უც­დია აღელ­ვე­ბი­სა და წყე­ნის და­ფარ­ვა, ამი­ტომ მე­გო­ბარს მკვა­ხე ტო­ნით მი­ა­ხა­ლა:
- მე­რე და­უ­რე­კე და უთხა­რი, შეგ­ვაგ­ვი­ან­დე­ბა-თქო, მე რას შე­მომ­ყუ­რებ? ხომ იცი, რომ იქ წას­ვ­ლა სულ არ მინ­და, უბ­რა­ლოდ, თქვე­ნი ხათ­რის გა­მო არ ვთქვი უარი. არ ვიც­ნობ მე იმ კაცს იმ დო­ნე­ზე, რომ მას­თან ვი­სა­დი­ლო და მას­ლა­ა­თი გა­ვუ­ბა. მით უფ­რო, რომ იქ ალ­ბათ სხვე­ბიც იქ­ნე­ბი­ან.
ნატ­კამ მხრე­ბი აიჩე­ჩა.
- არა­ვინ არ იქ­ნე­ბა, მხო­ლოდ ჩვენ დაგ­ვ­პა­ტი­ჟა. რა გჭირს? ნე­ბის­მი­ე­რი ქა­ლის­თ­ვის ბედ­ნი­ე­რე­ბა იქ­ნე­ბო­და, რომ ზუ­ზის­თან მარ­ტო დარ­ჩე­ნის შან­სი მის­ცე­მო­და. შენ კი­დევ გა­ურ­ბი­ხარ მას­თან შეხ­ვედ­რას. რა­ტომ? რა არ მოგ­წონს? უხერ­ხუ­ლია, არც ერ­თი რომ არ მი­ვი­დეთ, გვე­ლო­დე­ბა ის ბი­ჭი. მი­დი, ჩა­დი დაბ­ლა, მან­ქა­ნა სა­ცაა, მო­ვა.
ალე­წილ­მა თი­კომ ხელ­ჩან­თა მხარ­ზე გა­და­ი­კი­და და კი­ბე­ზე და­ეშ­ვა. რა­ტომ­ღაც, გა­ი­ფიქ­რა, რომ მი­რო და ნატ­კა სა­ერ­თოდ არ აპი­რებ­დ­ნენ ზუ­ზის­თან გას­ვ­ლას, რად­გან გან­მარ­ტო­ე­ბით ყოფ­ნა სურ­დათ. რა თქმა უნ­და, თი­კო ცოლ-ქმარს ამა­ში სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ეხ­მა­რე­ბო­და, მაგ­რამ არა ზუ­ზის­თან სტუმ­რო­ბის ხარ­ჯ­ზე. ბო­ლოს და ბო­ლოს, ქა­ლაქ­ში გა­ვი­დო­და და გა­ივ­ლი­და.
ჭიშ­კარს `მერ­სე­დე­სი~ მოს­დ­გო­მო­და. ხან­ში შე­სუ­ლი მძღო­ლი მან­ქა­ნი­დან გად­მო­ვი­და, თი­კოს მი­ე­სალ­მა და წი­ნა სა­ლო­ნის კა­რი გა­უ­ღო.
- მო­გე­სალ­მე­ბით, ქალ­ბა­ტო­ნო. ბა­ტონ­მა ზუ­ზიმ გა­მომ­გ­ზავ­ნა და მითხ­რა, მშვე­ნი­ე­რი მგზავ­რი გე­ლო­დე­ბათ და გზა­ში დიდ­ხანს არ და­ა­ყოვ­ნო­თო, - გა­უ­ღი­მა მძღოლ­მა.
თი­კომ შუბ­ლი შე­იკ­რა. ეს რა, შეთ­ქ­მუ­ლე­ბაა? რას ნიშ­ნავს მშვე­ნი­ე­რი მგზავ­რი? ანუ მა­ნაც იცის, რომ თი­კო მარ­ტო უნ­და ეწ­ვი­ოს?
მძღო­ლის­თ­ვის პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია, მხო­ლოდ გა­უ­ღი­მა და მან­ქა­ნა­ში ჩაჯ­და...

მო­სამ­სა­ხუ­რე ჰოლ­ში შე­უძღ­ვა. ქალს ფე­ხე­ბი უკან რჩე­ბო­და, ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, დღე რო­დის მი­ი­ლე­ო­და. მო­ბი­ლუ­რის მო­ნი­ტორს და­ხე­და, ოთხი სა­ა­თი სრულ­დე­ბო­და. გუ­ლაჩ­ქ­რო­ლე­ბულ­მა ში­და კი­ბე­ზე დინ­ჯი ნა­ბი­ჯე­ბით ჩა­მო­მა­ვა­ლი ზუ­ზი და­ი­ნა­ხა, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ელე­გან­ტუ­რი და ქედ­მა­ღა­ლი. სა­ხე­ზე ჩვე­უ­ლი ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლი დას­თა­მა­შებ­და. ხა­კის­ფე­რი პე­რან­გი მის მწვა­ნე თვა­ლებ­სა და გა­რუ­ჯულ სა­ხეს სა­ოც­რად ეხა­მე­ბო­და.
- და­პა­ტი­ჟე­ბუ­ლი სტუ­მა­რიც მობ­რ­ძა­ნე­ბუ­ლა, - ფარ­თოდ გა­ი­ღი­მა ზუ­ზიმ და თი­კოს ხე­ლის­კენ და­ი­ხა­რა.
ქალ­მა კოც­ნა არ და­ა­ნე­ბა, მაგ­რამ ზუ­ზიმ თი­თე­ბი მო­უ­ჭი­რა და ისე მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად მი­ი­ტა­ნა ტუ­ჩებ­თან მი­სი მარ­ჯ­ვე­ნა, თი­კომ წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბის გა­წე­ვა ვე­ღარ მო­ა­ხერ­ხა. კი­დევ ერ­თხელ იგ­რ­ძ­ნო მი­სი მა­მა­კა­ცუ­რი სიძ­ლი­ე­რე და მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი ხიბ­ლი.
- ნატ­კა და მი­რო ცო­ტა გვი­ან მოვ­ლენ, - ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთ­ქ­ვა.
- ვი­ცი. თქვენ­თ­ვის ალ­ბათ უსი­ა­მოვ­ნოა მათ გა­რე­შე ჩემ­თან ყოფ­ნა, არა? ეს მო­მენ­ტი ხომ არ გა­ში­ნებთ? - დაშ­ნა­სა­ვით მო­ი­მარ­ჯ­ვა ზუ­ზიმ ირო­ნია.
თი­კო და­ი­ძა­ბა.
- ამის მი­ზე­ზი არ მაქვს. ჩვენ არ­ც­თუ ისე ახ­ლოს ვიც­ნობთ ერ­თ­მა­ნეთს, რომ ში­შის გან­ც­და დაგ­ვე­უფ­ლოს. ისიც ვი­ცი, რომ მათ გა­რე­შე მარ­ტო მე არ დამ­პა­ტი­ჟებ­დით. - არც თი­კომ და­აკ­ლო ირო­ნია.
- მარ­თ­ლა ასე ფიქ­რობთ? რას იტყ­ვით, თუ გეტყ­ვით, რომ მხო­ლოდ ჩე­მი მე­გობ­რე­ბის ხათ­რით არას­დ­როს მო­გიწ­ვევ­დით-მეთ­ქი?
თი­კო ოდ­ნავ და­იბ­ნა. ეს ფლირტს ჰგავ­და, მაგ­რამ არ შე­იმ­ჩ­ნია. ზუ­ზიმ, ვი­თომ აქ არა­ფე­რიო, მკლავ­ში ხე­ლი გა­მოს­დო და სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­იყ­ვა­ნა. რო­გორც კი პირ­ველ სა­ვარ­ძელს მი­უ­ახ­ლოვ­დ­ნენ, ქალ­მა მა­მა­კაცს ხე­ლი გა­აშ­ვე­ბი­ნა და სა­ვარ­ძელ­ში ჩა­ეშ­ვა. ზუ­ზი კი ბუ­ფეტ­თან მი­ვი­და და კო­ნი­ა­კით სავ­სე ბოთ­ლი და ორი სირ­ჩა გა­მო­ი­ღო. ქა­ლი თვალს არ აცი­ლებ­და. `ე­საა სა­დი­ლი? ასე მშრა­ლად აპი­რებს ჩემს გა­მას­პინ­ძ­ლე­ბას?~ - შეც­ბუ­ნე­ბულ­მა და გაწ­ბი­ლე­ბულ­მა გა­ი­ფიქ­რა. ამ დროს ზუ­ზი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­მობ­რუნ­და და თი­კოს დამ­ფ­რ­თხალ მზე­რას შე­ე­ფე­თა.
- მი­ხა­რია, რომ ერ­თად ვი­სა­დი­ლებთ, თა­ნაც ძა­ლი­ან მშია, - მან ისე­თი ღი­მი­ლით გა­და­ხე­და ქალს, რომ რა­ღაც­ნა­ი­რად და­აბ­ნია.
- თქვე­ნი ქე­ჟუ­ა­ლი მომ­წონს, - გა­აგ­რ­ძე­ლა ზუ­ზიმ, - გიხ­დე­ბათ.
ქალ­მა თვა­ლე­ბი და­აჭყი­ტა. ამან რა იცის, რა არის ქე­ჟუ­ა­ლი? ეს ლო­ვე­ლა­სუ­რი სვლაა? ქა­ლის მო­ხიბ­ვ­ლა მო­დუ­რი ტერ­მი­ნე­ბით? დაბ­ნე­ულ­მა აღარ იცო­და, თვა­ლე­ბი სად წა­ე­ღო, ვერც ხე­ლებს მო­უ­ხერ­ხა ვე­რა­ფე­რი და საშ­ვე­ლად სირ­ჩას უხ­მო - პა­წა­წი­ნა სას­მი­სი ორი­ვე ხე­ლით ჩაბღუ­ჯა.
- გაგ­ვი­მარ­ჯოს... მე და თქვენ! - თქვა მა­მა­კაც­მა და მი­უ­ჭა­ხუ­ნა.
თი­კომ ოდ­ნავ და­აქ­ნია თა­ვი, კო­ნი­ა­კი მოს­ვა, მაგ­რამ სირ­ჩა ხე­ლი­დან არ გა­უშ­ვია.
- მე­ო­რე ოთახ­ში ხომ არ გა­და­ვი­ნაც­ვ­ლოთ? - ზუ­ზიმ თა­ვი ოდ­ნავ გვერ­დ­ზე გა­და­ხა­რა და ეშ­მა­კუ­რი მზე­რა მი­აპყ­რო.
- რა სა­ჭი­როა? - გა­აპ­რო­ტეს­ტა შე­ში­ნე­ბულ­მა თი­კომ.
- არ ვი­სა­დი­ლოთ? მგო­ნი, სა­დილ­ზე შევ­თან­ხ­მ­დით, - გა­ი­ცი­ნა ზუ­ზიმ და ქალს ხე­ლით მე­ო­რე ოთა­ხის­კენ ანიშ­ნა.
მიხ­ვ­და თი­კო, რომ მა­მა­კა­ცი შეგ­ნე­ბუ­ლად აფ­რ­თხობ­და. აშ­კა­რა იყო, სი­ა­მოვ­ნებ­და მი­სი რე­აქ­ცი­ის ყუ­რე­ბა. არა, რო­გორ­ღაც უნ­და მო­ე­რი­ოს თავს. ამ­დე­ნი ხა­ნი რით ვერ შე­ის­წავ­ლა მი­სი ოინე­ბი? რა არის აქ სა­ში­ში, ხომ არ და­ე­ტა­კე­ბა?
თა­ვის ხელ­ში ასაყ­ვა­ნად რამ­დე­ნი­მე წა­მი დას­ჭირ­და. რო­გორც იქ­ნა, მო­ეშ­ვა, თავს ისე და­ძა­ბუ­ლად აღარ გრძნობ­და. ზუ­ზი არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი მას­პინ­ძე­ლი რომ იყო, ეს აქ გა­ტა­რე­ბულ პირ­ველ სა­ღა­მო­საც შე­ამ­ჩ­ნია. მა­მა­კა­ცი ყვე­ლა­ნა­ი­რად ცდი­ლობ­და, ქალს უხერ­ხუ­ლო­ბა არ ეგ­რ­ძ­ნო. თან სა­დი­ლობ­დ­ნენ, თან სა­უბ­რობ­დ­ნენ. სუფ­რა სავ­სე იყო ნა­ირ-ნა­ირი კერ­ძით, მაგ­რამ იმ­წუ­თას თი­კოს­თ­ვის რომ გე­კითხათ, რა იდო მა­გი­და­ზეო, ნა­ხე­ვარს ვერ და­ა­სა­ხე­ლებ­და.
თი­კო სი­ა­მოვ­ნე­ბით უს­მენ­და ზუ­ზის ხა­ვერ­დო­ვან ხმას, მის იუმორს და თან­და­თან მი­სი გავ­ლე­ნის ქვეშ ექ­ცე­ო­და.
ნატ­კა და მი­რო ჯე­რაც არ ჩან­დ­ნენ, თუმ­ცა, თი­კო უკ­ვე მათ გა­რე­შეც თა­ვი­სუფ­ლად გრძნობ­და თავს. ის კი არა, თა­ვი­სი თა­ვის შერ­ცხ­ვა კი­დეც, მა­მა­კაცს თა­ვი­დან ცი­ვად რომ ექ­ცე­ო­და. იგი სულ სხვა­ნა­ი­რი აღ­მოჩ­ნ­და, მი­სი დამ­ცი­ნა­ვი ტო­ნი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სადღაც გაქ­რა, ალერ­სი­ა­ნი მზე­რით შეს­ც­ქე­რო­და ქალს და ისე ესა­უბ­რე­ბო­და, თით­ქოს დი­დი ხნის ნაც­ნო­ბე­ბი ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ.
- მინ­და, დე­და­ჩე­მის ნა­ხა­ტე­ბი და­გათ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნოთ. ყვე­ლას არ ვუჩ­ვე­ნებ ხოლ­მე, მაგ­რამ, რა­ტომ­ღაც მგო­ნია, რომ თქვენ და­გა­ინ­ტე­რე­სებთ და მო­გე­წო­ნე­ბათ.
თი­კოს კმა­ყო­ფი­ლე­ბა და­ე­უფ­ლა, ამით ხომ მა­მა­კა­ცის ნდო­ბას იმ­სა­ხუ­რებ­და. ეს იმას ნიშ­ნავ­და, რომ ზუ­ზის მი­სი გე­მოვ­ნე­ბა მოს­წონ­და.
გა­ლე­რე­ის ტი­პის ოთა­ხი მან­სარ­და­ში მდე­ბა­რე­ობ­და. ირი­ბად დახ­რი­ლი ჭე­რის ქვეშ აქა-იქ ბო­ლომ­დე გა­მარ­თ­ვა ჭირ­და, მაგ­რამ არა თი­კოს­თ­ვის, ის სა­შუ­ა­ლო სი­მაღ­ლის იყო და წელ­ში მოხ­რა არ დას­ჭირ­ვე­ბია. იქა­უ­რო­ბა ვარ­დის­ფე­რი შუ­ქით იყო გა­ნა­თე­ბუ­ლი. კედ­ლებ­ზე კი, სპე­ცი­ა­ლუ­რად შერ­ჩე­ულ ჩარ­ჩო­ებ­ში ჩას­მუ­ლი ფერ­წე­რუ­ლი ტი­ლო­ე­ბი ეკი­და.
თი­კო მო­ი­ხიბ­ლა ნა­ხა­ტე­ბის სა­ო­ცა­რი ფე­რე­ბით. იგი ნე­ლა მიჰ­ყ­ვე­ბო­და კედ­ლებს, სუ­რა­თებს ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და და თან კო­მენ­ტა­რებს აკე­თებ­და. ეტყო­ბო­და, ზუ­ზის სი­ა­მოვ­ნებ­და მას­თან არა მარ­ტო სა­უ­ბა­რი, არა­მედ მის გვერ­დით ყოფ­ნაც. ხან­და­ხან, ვი­თომ სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით, მხრით ოდ­ნავ შე­ე­ხე­ბო­და, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ დახ­რი­ლი ჭე­რის გა­მო ბო­ლომ­დე გა­მარ­თ­ვა უჭირ­და.
- სა­ო­ცა­რი დე­და გყო­ლი­ათ... ღმერ­თო ჩე­მო, რო­გორ გრძნობს ფე­რებს, რა სიმ­სუ­ბუ­ქე და ამა­ვე დროს, რამ­ხე­ლა სიღ­რ­მეა ჩაქ­სო­ვი­ლი თი­თო­ე­ულ მათ­გან­ში.
- მად­ლო­ბა, თი­კო. დე­და ბავ­შ­ვო­ბი­დან ხა­ტავ­და, მე­რე კონ­კურ­ს­ში გა­ი­მარ­ჯ­ვა და ლე­ნინ­გ­რა­დის აკა­დე­მი­ა­ში გაგ­ზავ­ნეს სას­წავ­ლებ­ლად. მა­შინ სანქტ-პე­ტერ­ბურგს ლე­ნინ­გ­რა­დი ერ­ქ­ვა, გე­ცო­დი­ნე­ბათ. მი­სი ბევ­რი ნა­მუ­შე­ვა­რი გა­ი­ყი­და. ძი­რი­თა­დად, უცხო­ელ­მა კო­ლექ­ცი­ო­ნე­რებ­მა შე­ი­ძი­ნეს. დე­დას, თბი­ლის­ში რომ სახ­ლი გვაქვს, იქ ჰქონ­და სა­ხე­ლოს­ნო, მე­ო­რე სარ­თულ­ზე და დრო­ის უმეტს ნა­წილს იქ ატა­რებ­და.
- უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა, რომ მი­სი ნა­მუ­შევ­რე­ბი მაჩ­ვე­ნეთ. ეს დი­დი პა­ტი­ვია ჩემ­თ­ვის, ოღონდ არ გე­გო­ნოთ, რომ ამას ისე, ცალ­ყ­ბად ვი­ძა­ხი. გულ­წ­რ­ფე­ლად გე­უბ­ნე­ბით, გე­ფი­ცე­ბით. ენით აუწე­რე­ლი სი­ა­მოვ­ნე­ბა მი­ვი­ღე. მეც ვხა­ტავ­დი ერთ დროს, მაგ­რამ დე­დათ­ქ­ვენ­თან ახ­ლო­საც ვერ მი­ვალ. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ადა­მი­ა­ნი იქ­ნე­ბო­და. ნა­ხა­ტე­ბი ხომ ყვე­ლა­ზე უკეთ გად­მოს­ცე­მენ ადა­მი­ა­ნის ხა­სი­ათს.
ზუ­ზიმ თა­ვი და­უქ­ნია, სა­ხე­ზე სევ­და აღ­ბეჭ­დო­და, შემ­დეგ თი­კოს კვლავ ხელ­კა­ვი გა­მოს­დო, ისევ სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­იყ­ვა­ნა და კო­ნი­ა­კი კი­დევ ერ­თხელ და­უს­ხა.
- მო­დი, დე­დე­ბი ვადღეგ­რ­ძე­ლოთ. ძა­ლი­ან ძველ­მო­დუ­რად გა­მომ­დის, მაგ­რამ დე­და ჩემ­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი იყო, თუმ­ცა, დე­დი­კოს ბი­ჭი არას­დ­როს ვყო­ფილ­ვარ, - თით­ქოს ბო­დიშს იხ­დი­სო, ზუ­ზიმ მო­რი­დე­ბით გა­ხე­და ქალს.
- მი­სი ხსოვ­ნი­სა იყოს, დე­და­ჩემ­საც გა­უ­მარ­ჯოს. მა­პა­ტიე, მაგ­რამ ვერ დავ­ლევ, უნ­და წა­ვი­დე, ჩე­მი წას­ვ­ლის დრო დად­გა, - თქვა, სირ­ჩა მა­გი­და­ზე და­დო და წა­მოდ­გა, მაგ­რამ იგ­რ­ძ­ნო, რომ წას­ვ­ლა სუ­ლაც არ უნ­დო­და.
- რა? რო­გორ თქვი წე­ღან? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მა­მა­კა­ცი ახ­ლოს მი­ეჭ­რა.
- რა?.. რა რო­გორ ვთქვი? - და­იბ­ნა თი­კო.
- მა­პა­ტიეო...
- ჰო, რა ვი­ცი... სხვა­ნა­ი­რად უნ­და მეთ­ქ­ვა? - თი­კო ვე­რა­ფერს მიხ­ვ­და.
- შე­ნო­ბით მომ­მარ­თე... მა­პა­ტიეო და არა მა­პა­ტი­ე­თო...
- ა! - ქა­ლი ჭარ­ხა­ლი­ვით გა­წილ­და, ამის­თ­ვის სუ­ლაც არ მი­უქ­ცე­ვია ყუ­რადღე­ბა, - ასეთ წვრილ­მა­ნებს თქვენ­თ­ვის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს?
- ეს წვრილ­მა­ნია? მე პი­რი­ქით ვფიქ­რობ, წვრილ­მა­ნი კი არა, ყვე­ლა­ზე დი­დი მსხვილ­მა­ნია.
თი­კო ისე და­იბ­ნა, პა­სუ­ხი ვერ გას­ცა. რას იფიქ­რებ­და, თუ ერთ ბგე­რას ასე­თი ეფექ­ტის მოხ­დე­ნა შე­ეძ­ლო.
- და­ლიე, თი­კო. არ გა­გიშ­ვებ, სა­ნამ არ და­ლევ! - ზუ­ზიც გა­უ­ში­ნა­ურ­და, - ხომ ხე­დავ, რო­გორ აგ­რილ­და, ცო­ტა­თი გათ­ბე­ბი. პი­რო­ბას გაძ­ლევ, რომ შე­ნი სიმ­თ­ვ­რა­ლით არ ვი­სარ­გებ­ლებ, - ღი­მი­ლით და­ა­მა­ტა, რო­ცა ქალ­მა კო­ნი­ა­კი მოწ­რუ­პა.
რო­ცა მის შემ­ც­ბარ სა­ხეს შე­ხე­და, მა­მა­კაცს სი­ცი­ლი აუტყ­და.
- ვი­ხუმ­რე, რა მო­გი­ვი­და? ამ­წუ­თას იცი, რას შე­იძ­ლე­ბა ადა­მი­ან­მა შე­გა­და­როს? ზღვა­ში ჩა­მა­ვალ მზეს.
თი­კომ წარ­ბე­ბი აზი­და და უსაშ­ვე­ლო ირო­ნი­ით წარ­მოთ­ქ­ვა:
- და თქვენ ამ მზეს­თან თა­მა­ში წა­მო­იწყეთ, არა?
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ზუ­ზის სა­ხე მო­ეღ­რუბ­ლა, წა­მით მზე­რა გა­ე­ყი­ნა, მე­რე ჩა­ახ­ვე­ლა, ღრმად ამო­იხ­ვ­ნე­შა და ყრუ ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა:
- ნე­ბა მო­მე­ცით, სახ­ლამ­დე მი­გა­ცი­ლოთ. - მი­სი ეს დე­მონ­ს­ტ­რა­ცი­უ­ლი სვლა იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და, რომ თი­კო გა­ხევ­და.
- არა, არა, ნუ შე­წუხ­დე­ბით, თქვე­ნი მძღო­ლი მი­მიყ­ვანს, - იმ­წამს ვერც ერ­თი ვერ მიხ­ვ­და, კვლავ ოფი­ცი­ა­ლურ ტონ­ზე რომ გა­და­ვიდ­ნენ.
თი­კოს ნი­რი წა­უხ­და. ცუ­დად გა­მო­უ­ვი­და, თა­ვი­სი და­უ­ფიქ­რე­ბე­ლი წა­მო­ძა­ხი­ლით მას­პინ­ძელს სა­სი­ა­მოვ­ნო სა­ღა­მო ჩა­უშ­ხა­მა. არც თვი­თონ ჩა­ვარ­დ­ნი­ლა უკე­თეს დღე­ში.
- მა­პა­ტი­ეთ... ასე არ მინ­დო­და.
- მაგ­რამ ოს­ტა­ტუ­რად გა­მო­გი­ვი­დათ, - ჩა­ი­ცი­ნა ზუ­ზიმ, ლარ­ნა­კი­დან ერ­თი ცა­ლი ხას­ხა­სა წი­თე­ლი ვარ­დი ამო­ი­ღო და გა­უ­წო­და, - და დღე­ი­დან ჩვენ ორს შო­რის მო­ცი­ქუ­ლი არის ვარ­დი. - ამ სიტყ­ვე­ბით ქალს იდაყ­ვი და­უ­ჭი­რა და გა­რეთ გა­იყ­ვა­ნა.
მან­ქა­ნა ეზო­ში ეყე­ნა. მძღო­ლი სა­ჭეს­თან იჯ­და. მათ და­ნახ­ვა­ზე სწრა­ფად გად­მო­ვი­და `მერ­სე­დე­სი­დან~ და კვლავ წი­ნა სა­ლო­ნის კა­რი გა­მო­ა­ღო.
- და­კე­ტე, და­თა, ჯერ არ მივ­დი­ვართ, - მძღოლს ხე­ლი აუქ­ნია ზუ­ზიმ, მან­ქა­ნას გვერ­დი აუარა და თი­კოს ზღვის­კენ მი­მა­ვა­ლი ბი­ლი­კის­კენ უბიძ­გა.
თი­კოს ვე­რა­ფე­რი გა­ე­გო, სა­ნამ ნა­პირ­თან მო­ქა­ნა­ვე კა­ტე­რი არ და­ი­ნა­ხა. ზუ­ზი კა­ტერ­ზე შეხ­ტა და ას­ვ­ლა­ში თი­კო­საც მი­ეხ­მა­რა. ამ­წუ­თას ქალს წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბის გა­წე­ვის ყო­ველ­გ­ვა­რი სურ­ვი­ლი დაჰ­კარ­გო­და.
ზუ­ზიმ ძრა­ვა ჩარ­თო და კა­ტე­რი ღმუ­ი­ლით გა­იჭ­რა წინ. თი­კო სა­ზურ­გეს მი­აწ­ვა და თვა­ლე­ბი ოდ­ნავ მი­ლუ­ლა. ასე ეგო­ნა, თით­ქოს მა­მა­კა­ცის ძლი­ერ სუნ­თ­ქ­ვას გრძნობ­და, ხო­ლო მი­სი გუ­ლის ძგე­რა ზუ­ზის ეს­მო­და. რო­გორ იფიქ­რებ­და, ასე­თი რამ თუ და­ე­მარ­თე­ბო­და? სა­შინ­ლად მო­უნ­და, მოხ­ვე­ო­და კაცს და მის ფარ­თო გულ­მ­კერ­დ­ზე ყვე­ლა­ზე მტკი­ცე და­საყ­რ­დე­ნი ეპო­ვა. კი­დევ კარ­გი, ბნე­ლო­და და ზუ­ზი მის მდგო­მა­რე­ო­ბას ვერ ამ­ჩ­ნევ­და.
ორი­ვე დუმ­და, არც ერთს არ უნ­დო­და ამ დუ­მი­ლის დარ­ღ­ვე­ვა... ის­მო­და მხო­ლოდ ძრა­ვის ხმა და ტალ­ღე­ბის შხუ­ი­ლი. თი­კომ ჩუ­მად ამო­ი­ოხ­რა, თან შე­ე­შინ­და, ზუ­ზის არ გა­ე­გო­ნა...
არ ახ­სოვს, რამ­დენ ხანს და­სე­ირ­ნობ­დ­ნენ ასე. ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, ნა­პირს მი­ად­გ­ნენ. ზუ­ზი გად­მო­ვი­და და თი­კოს ხე­ლი გა­უ­წო­და. ქალ­მა წო­ნას­წო­რო­ბა ვერ და­იც­ვა და შე­ტორ­ტ­მან­და. მა­მა­კაც­მა ორი­ვე ხე­ლი წელ­ზე სტა­ცა და მკერ­დ­ზე მი­იკ­რა. რამ­დე­ნი­მე წამს ასე გა­რინ­დე­ბუ­ლე­ბი იდ­გ­ნენ, თუმ­ცა, თი­კოს ეს რამ­დე­ნი­მე წა­მი სა­უ­კუ­ნედ ეჩ­ვე­ნა. მთვრა­ლი­ვით იყო, გაბ­რუ­ე­ბულს თავ­ბ­რუ ეს­ხ­მო­და.
- ხომ არა­ფე­რი იტ­კი­ნეთ? - რო­გორც იქ­ნა, ზუ­ზის ხმა გა­ის­მა.
- არა, არა­ფე­რი, - რო­გორც იქ­ნა, თი­კოს ხმაც გა­ის­მა.
- მა­ინც კარ­გი სა­ღა­მო გა­მო­ვი­და, არა? - თქვა მა­მა­კაც­მა, მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ რა­ღაც ეთ­ქ­ვა.
- იმა­ზე კარ­გი, ვიდ­რე ვე­ლო­დი, - თქვა ქალ­მა, იმი­ტომ, რომ ეს აუცი­ლებ­ლად უნ­და ეთ­ქ­ვა.
ზუ­ზიმ მან­ქა­ნამ­დე მი­ა­ცი­ლა, კა­რი გა­უ­ღო და რო­ცა თი­კო ჩაჯ­და, ჩუ­მად ჩა­უ­ლა­პა­რა­კა:
- მო­მე­წო­ნა მზეს­თან თა­მა­ში... - და დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბი­სას ქალს ხე­ლი ხელ­ზე ძლი­ე­რად მო­უ­ჭი­რა...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი