თამაში მზესთან (თვი VII)
font-large font-small
თამაში მზესთან (თვი VII)
იმ ღა­მეს თი­კოს ისე ღრმად ეძი­ნა, რომ სიზ­მა­რიც არ უნა­ხავს. შუ­ა­ღა­მი­სას კი იგ­რ­ძ­ნო, რომ მის სა­წოლ­ზე ვი­ღაც ამოძ­ვ­რა, გვერ­დით მი­უწ­ვა და მო­ეხ­ვია. დამ­ფ­რ­თხალ­მა თვა­ლი გა­ა­ხი­ლა და მას­ზე მოკ­რუ­ლი ნი­კა შერ­ჩა ხელთ, რო­მელ­საც მკერ­დ­ზე პო­ლი­ცი­ის სა­თა­მა­შო მან­ქა­ნა მი­ე­ხუ­ტე­ბი­ნა. რო­გორც ჩან­და, ბიჭს ღა­მით გა­ეღ­ვი­ძა და შე­ე­შინ­და. იქ­ნებ თი­კოს და­უ­ძა­ხა კი­დეც, მაგ­რამ ვერ გა­ა­გო­ნა და მას­თან ამი­ტო­მაც მო­ირ­ბი­ნა. ძილ-ბუ­რან­ში მყოფ­მა ქალ­მა ბავშვს თმა­ზე ხე­ლი გა­და­უს­ვა და კედ­ლის­კენ მი­ი­წია, რომ ნი­კა უფ­რო მყუდ­როდ მოწყო­ბი­ლი­ყო.

ნატ­კა მხო­ლოდ სა­უზ­მის შემ­დეგ გა­მოჩ­ნ­და. მო­ღუ­შუ­ლი ჩან­და. თი­კოს ლო­ყა­ზე აკო­ცა, მე­რე ყა­ვა და­ის­ხა და სი­გა­რე­ტი გა­ა­ბო­ლა.
_ მა­პა­ტიე, რომ გუ­შინ მოს­ვ­ლა ვერ შევ­ძე­ლით. კარ­გი დრო გა­ა­ტა­რე?
_ ჰო, _ ფრთხი­ლად მი­უ­გო თი­კომ, რად­გან მიხ­ვ­და, რომ და­ქა­ლი უგუ­ნე­ბოდ იყო.
_ ხომ არ მიბ­რაზ­დე­ბი?
_ არა, _ პა­სუხს ლა­კო­ნი­უ­რად სცემ­და.
_ გაჩ­ვე­ნა ზუ­ზიმ დე­და­მი­სის ნა­ხა­ტე­ბი? _ გა­ნაგ­რ­ძობ­და ნატ­კა და­კითხ­ვას.
_ მაჩ­ვე­ნა.
_ მე­რე?
_ არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვია.
_ მარ­თ­ლა?
_ რო­გორც ჩანს, დე­და­მი­სი ძა­ლი­ან ნი­ჭი­ე­რი მხატ­ვა­რი იყო.
ნატ­კამ გულ­გ­რი­ლად აიჩე­ჩა მხრე­ბი.
_ შენ ალ­ბათ ნა­სი­ა­მოვ­ნე­ბი ხარ, რად­გან ნა­ხე ის, რაც მე არ მი­ნა­ხავს, _ გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბა და­ეტყო ტონ­ში, რა­საც მსუ­ბუ­ქი ამო­ოხ­ვ­რა მოჰ­ყ­ვა, _ მარ­თა­ლი გითხ­რა, რაც უფ­რო შე­ვი­ცა­ნი მა­მა­კა­ცე­ბი, ვგრძნობ, რომ ქა­ლე­ბი მე­ტად მომ­წონს.
_ რა­ტომ ამ­ბობ მა­გას? შენც ხომ გაჩ­ვე­ნა ად­რე? მახ­სოვს, გითხ­რა, ხომ გაქვს ნა­ნა­ხიო თუ ამ­დაგ­ვა­რი.
_ სულ ორი­ო­დე, ყვე­ლა კი არ მაჩ­ვე­ნა მაგ დამ­პალ­მა, _ ნატ­კას ამ­ჯე­რად ტო­ნი აგ­რე­სი­უ­ლი გა­უხ­და.
_ ალ­ბათ ეგო­ნა, რომ არ და­გა­ინ­ტე­რე­სებ­და. მა­გის გა­მო შე­იძ­ლე­ბა კა­ცე­ბის შე­ძუ­ლე­ბა? თუ შენს ქმარს გუ­ლის­ხ­მობ, ამ შემ­თხ­ვე­ვა­შიც გა­ვაპ­რო­ტეს­ტებ, იმი­ტომ, რომ მი­რო ძა­ლი­ან კარ­გი ბი­ჭია, კე­თი­ლი და საყ­ვა­რე­ლი. რაც მთა­ვა­რია, უყ­ვარ­ხარ. არ უნ­და და­გა­ვიწყ­დეს, რომ მან ძმა სულ ახ­ლა­ხან და­კარ­გა და ცო­ტა დრო სჭირ­დე­ბა ამ იარის მო­სა­შუ­შებ­ლად. იგი ახ­ლა თავს უბე­დუ­რად გრძნობს.
_ რა-ა? უბე­დუ­რად? ვი­თომ რა­ტომ? _ აღ­შ­ფოთ­და ნატ­კა. _ მე რო­გორ­ღა ვარ? იცი, გუ­შინ რო­გორ გავ­ცოფ­დი, რო­ცა ზუ­ზის­თან სა­დილ­ზე მხო­ლოდ იმი­ტომ არ წა­მო­ვი­და, რომ ნი­კა მარ­ტო არ დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო? იცი, რომ მთე­ლი თვეა, ვცდი­ლობ, ნი­კას სა­თა­მა­შო მან­ქა­ნა დავ­მა­ლო, მაგ­რამ მი­რო მა­ინც პო­უ­ლობს და ისევ აძ­ლევს? არ მინ­და მაგ ბავშვს ის სა­თა­მა­შო ჰქონ­დეს, რად­გან იმ სა­ბე­დის­წე­რო დღეს სწო­რედ ეგ მან­ქა­ნა გახ­და ჩე­მი მაზ­ლის და­ღუპ­ვის მი­ზე­ზი, სწო­რედ ის გა­და­აგ­დო თუ გა­და­უ­ვარ­და აივ­ნი­დან და იმას გა­დაჰ­ყუ­რებ­და მო­ა­ჯირ­ზე აბობღე­ბუ­ლი. აი, წუ­ხე­ლაც გა­იღ­ვი­ძა, ატირ­და და მო­ითხო­ვა, პო­ლი­ცი­ის ავ­ტო მინ­დაო. მე უკ­ვე გა­და­მა­ლუ­ლი მქონ­და. არ მინ­დო­და მი­მე­ცა, მაგ­რამ მი­რომ ატი­რე­ბუ­ლი ნი­კა რომ და­ი­ნა­ხა, მიყ­ვი­რა, ახ­ლა­ვე გა­მო­უ­ტა­ნეო. რა უნ­და მექ­ნა? გა­მო­ვუ­ტა­ნე. ჩა­ი­ხუ­ტა გულ­ში და ისე ჩაწ­ვა ლო­გინ­ში. ამის გა­მო მაგ­რად ვიჩხუ­ბეთ. მე­რე მეც აღარ მო­ვინ­დო­მე ზუ­ზის­თან წას­ვ­ლა, ხა­სი­ა­თი გა­მი­ფუჭ­და. ერ­თი კი იყო, ზიზღით მი­ვა­ხა­ლე, ნი­კა­ზე უფ­რო ფიქ­რობ, ვიდ­რე ჩემ­ზე-მეთ­ქი.
_ რა ჩურ­ჩუ­ტი ხარ, ნატ, რომ იცო­დე... მე­რე მი­რომ რაო?
_ რა უნ­და ეთ­ქ­ვა? ეგ­რე­ვე დამ­შ­ვი­დე­ბა და­მიწყო.
_ მივ­ხ­ვ­დი, რომ რა­ღაც მოხ­და. წუ­ხელ გვი­ან ნი­კამ ჩემ­თან მო­ირ­ბი­ნა და ხელ­ში ეგ მან­ქა­ნა ეჭი­რა. არ მომ­წონს ასე­თი და­ძა­ბუ­ლი სი­ტუ­ა­ცია. ეს კარგს არა­ფერს მო­ი­ტანს.
_ კი­დევ კარ­გი, აქ რომ ხარ, თო­რემ არ ვი­ცი, რა მეშ­ვე­ლე­ბო­და. შენ რომ არა, წუ­ხელ მი­როს მი­ვა­ტო­ვებ­დი და აქე­დან მო­ვუს­ვამ­დი. არ იცი, რო­გორ მიმ­ძიმს ნი­კას ჩვენ­თან ყოფ­ნა, პირ­და­პირ აუტა­ნე­ლია ჩემ­თ­ვის!
თი­კოს სა­ოც­რად უკ­ვირ­და მე­გობ­რის გა­მა­ღი­ზი­ა­ნე­ბე­ლი ტო­ნი, რომ­ლი­თაც იგი ბავ­შ­ვ­ზე ლა­პა­რა­კობ­და. სამ­წუ­ხა­როდ, თი­კოს კარ­გად ახ­სოვ­და მა­თი ბავ­შ­ვო­ბა და ისიც, რო­გორ მწარ­დე­ბო­და ნატ­კა, რო­ცა მო­სავ­ლე­ლად თა­ვის და-ძმას უტო­ვებ­დ­ნენ. იგი შე­ე­ცა­და და­ქა­ლის დამ­შ­ვი­დე­ბას, მაგ­რამ ძა­ლა­უ­ნე­ბუ­რად ცეცხ­ლ­ზე ნავ­თი და­ას­ხა.
_ ნატ, თუ მო­მის­მენ, ერთ რა­მეს გეტყ­ვი. შე­ნი გან­ც­დე­ბი არა­ფე­რია იმას­თან შე­და­რე­ბით, რაც ნი­კამ და დე­და­მის­მა გა­და­ი­ტა­ნეს. წარ­მო­გიდ­გე­ნია მა­ინც, რა და­ე­მარ­თე­ბა ბავშვს, ოდეს­მე რომ გა­ი­გოს, მა­მა­მი­სი მი­სი მი­ზე­ზით და­ი­ღუ­პა და დე­და­მაც ამის გა­მო მი­ა­ტო­ვა? ბუ­ნებ­რი­ვია, ბი­ჭი იმის­კენ მი­ილ­ტ­ვის, ვინც მის­თ­ვის ყვე­ლა­ზე ახ­ლო­ბე­ლია, ამი­ტომ ეწე­ბე­ბა მი­როს ასე ძა­ლი­ან.
ნატ­კამ თა­ვი­სი დიდ­რო­ნი თვა­ლე­ბი მო­ჭუ­ტა და ისე და­არ­ტყა ნა­ფა­ზი.
_ შენ რა, თი­კო, გინ­და ნი­კას გა­მო გა­მამ­ტყუ­ნო? ვი­ცი, რომ შენ ამ­ქ­ვეყ­ნად ყვე­ლა­ზე წმინ­და, სპე­ტა­კი და კე­თი­ლი ხარ, ამი­ტომ ყვე­ლაფ­რის გა­მარ­თ­ლე­ბას ცდი­ლობ, მაგ­რამ რა ვქნა, მე თვალ­თ­მაქ­ცო­ბა არ შე­მიძ­ლია. ვერ ვუ­ყუ­რებ გულ­გ­რი­ლად იმას, რომ ეს ლა­წი­რა­კი ჩემ­სა და მი­როს შუა ჩად­გა და ერ­თ­მა­ნეთს დღი­თი დღე გვა­შო­რებს. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მე ჩემს გან­ც­დებს არ ვმა­ლავ და პა­ტი­ოს­ნად ვა­ღი­ა­რებ. წუ­ხელ ისე გა­მამ­წა­რა ჩემ­მა ქმარ­მა, ისიც კი გა­ვი­ფიქ­რე, ზუ­ზის გა­ვეპ­რან­ჭე­ბი და გულს გა­და­ვა­ყო­ლებ-მეთ­ქი.
თი­კოს ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე თავ­ზა­რი და­ე­ცა. გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი შეს­ც­ქე­რო­და მე­გო­ბარს და ხმას ვერ იღებ­და. მცი­რე­ო­დე­ნი ყოყ­მა­ნის შემ­დეგ, რო­გორც იქ­ნა, ამო­ღერ­ღა:
_ რა­ტომ ცდი­ლობ სი­ტუ­ა­ცი­ის და­ძაბ­ვას? ამით ხომ ძმა­კა­ცებს ერ­თ­მა­ნეთს გა­დაჰ­კი­დებ? ხომ იცი, რომ ზუ­ზი ფლირ­ტ­ში არ აგ­ყ­ვე­ბა, ამან შე­იძ­ლე­ბა უარე­სი...
_ შემ­თხ­ვე­ვით, შენ ხომ არ მოგ­წონს ზუ­ზი და იმი­ტომ ხომ არ აპ­რო­ტეს­ტებ? _ სარ­კას­ტუ­ლად გა­და­ი­კის­კი­სა ნატ­კამ და მზე­რა­ში ისე­თი ბო­რო­ტი ნა­პერ­წ­კა­ლი გა­უკ­რ­თა, თი­კო და­ი­ძა­ბა.
_ რო­გო­რი პირ­და­პი­რი ხარ... _ არც თვი­თონ და­აკ­ლო ირო­ნია, _ შე­ნი ვე­რა­ფე­რი გა­მი­გია. აქამ­დე ამ­ბობ­დი, ნე­ტავ მა­რის შე­ირ­თავ­დე­სო, წე­ღან _ მე უნ­და გა­ვეპ­რან­ჭოო, ახ­ლა კი _ შენ ხომ არ მოგ­წონ­სო... რა გინ­და, იქ­ნებ ამიხ­ს­ნა? დღეს­ვე ავიკ­რავ გუ­და-ნა­ბადს და წა­ვალ აქე­დან! _ ლა­მის იკივ­ლა მოთ­მი­ნე­ბა­და­კარ­გულ­მა და წა­მოხ­ტა.
ნატ­კამ გზა გა­და­უ­ღო­ბა და მკლა­ვებ­ში ჩა­აფ­რინ­და.
_ გეხ­ვე­წე­ბი, მა­პა­ტიე, მა­პა­ტიე! ვი­ხუმ­რე, რა იყო? წე­ღა­ნაც ვი­ხუმ­რე და ახ­ლაც. რა თავ­ში ვიხ­ლი ზუ­ზის, ჩე­მი ქმა­რი რომ არ მყვა­რე­ბო­და, ასე გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი ვიქ­ნე­ბო­დი? უბ­რა­ლოდ, ნი­კას არ­სე­ბო­ბამ გა­მა­ბო­რო­ტა. სულ ესაა, თი­კუ­ნა, მა­პა­ტიე, ხომ?
_ ჰო­და, რო­ცა რა­მეს იტყ­ვი, და­ფიქ­რ­დი ხოლ­მე, _ ხმას და­უ­წია თი­კომ, _ ვერ ხვდე­ბი, რომ მე­ტის­მე­ტად არ­თუ­ლებ საქ­მეს? არა­და, ყვე­ლაფ­რის მოგ­ვა­რე­ბა ძა­ლი­ან იოლად შე­იძ­ლე­ბა. ნი­კას ამ­ჟა­მად მი­როს გარ­და ახ­ლო­ბე­ლი არა­ვინ ჰყავს. შენს ად­გი­ლას ასე არ მო­ვიქ­ცე­ო­დი. დი­დი ბო­დი­ში, მაგ­რამ შენ ჩემ­თ­ვის მე­გო­ბარ­ზე მე­ტი ხარ და ასე გულ­ღი­ად იმი­ტომ გე­ლა­პარ­კე­ბი, თო­რემ სხვა რომ იყო, და­გი­კი­დებ­დი. ჩე­მი პრობ­ლე­მე­ბიც მყოფ­ნის, რო­მე­ლიც სა­კუ­თა­რი უჭ­კუ­ო­ბით ჩა­ვი­დი­ნე და სუ­ლაც არ მინ­და შე­ნიც ავი­კი­დო, მით უფ­რო, რომ სა­ერ­თოდ არ გჭირ­დე­ბა ზედ­მე­ტი პრობ­ლე­მე­ბი, _ ამის თქმის­თა­ნა­ვე თავს ძა­ლა და­ა­ტა­ნა და გა­ი­ღი­მა.
ნატ­კა­მაც ღი­მი­ლით უპა­სუ­ხა.
_ შენ მარ­თა­ლი ხარ, თი­კუ­ნა, მა­პა­ტიე, თუ შე­გიძ­ლია. _ ხმა­დაბ­ლა თქვა და ისე­თი მზე­რით შე­ხე­და და­ქალს, ჩან­და, თა­ვი დამ­ნა­შა­ვედ იგ­რ­ძ­ნო, _ ვი­ცი, რომ მი­რო ძა­ლი­ან გა­ნიც­დის ძმის სიკ­ვ­დილს, მაგ­რამ ნი­კა­ზე ისეა მიტ­მას­ნი­ლი, რომ სულ სა­ზიზღა­რი იდე­ე­ბი მომ­დის თავ­ში.
_ მიტ­მას­ნილს რას ეძა­ხი, გა­აჩ­ნია. თუ იმას გუ­ლის­ხ­მობ, რომ ბი­ძა ყუ­რადღე­ბი­ა­ნია ძმის­შ­ვი­ლის მი­მართ, რას ხე­დავ ამა­ში ცუდს? იქ­ნებ შენც ასე­ვე მო­ექ­ცე ამ პა­ტა­რა, გულ­ნატ­კენ, დე­დის­გან მი­ტო­ვე­ბულ არ­სე­ბას? იცი, რო­გორ და­გი­ფა­სებს შე­ნი ქმა­რი ამას? ბო­ლომ­დე შე­ნი მე­კავ­ში­რე გახ­დე­ბა და არა მე­ტო­ქე, რო­გორც შენ გგო­ნია.
თი­კო ლა­პა­რა­კობ­და, თან ფრთხი­ლად აკ­ვირ­დე­ბო­და ნატ­კას რე­აქ­ცი­ას და იმე­დოვ­ნებ­და, რომ მე­გო­ბარს არ გა­ა­ღი­ზი­ა­ნებ­და, ასე თა­მა­მად რომ ერე­ო­და მის ოჯა­ხურ საქ­მე­ებ­ში. თი­კო გუ­ლით ნი­კას ემ­ხ­რო­ბო­და და არ უნ­დო­და ბიჭს მა­მის და­ღუპ­ვის ნამ­დ­ვი­ლი მი­ზე­ზი გა­ე­გო. არც ახ­ლა და არც ოდეს­მე. ეს მას უდი­დეს ტრავ­მას მი­ა­ყე­ნებ­და. ამა­ვე დროს მე­გობ­რის მდგო­მა­რე­ო­ბაც აღელ­ვებ­და და ეს სა­ხე­ზეც ეტყო­ბო­და.
ნატ­კა და­ქალს ჩა­ეკ­რა და ამო­ი­ოხ­რა:
_ შე­იძ­ლე­ბა მარ­თ­ლა ასე იყოს უკე­თე­სი, მაგ­რამ რა­ღაც მა­კა­ვებს, რომ მი­როს გუ­ლახ­დი­ლად ვე­სა­უბ­რო. არ ვი­ცი, რო­გორ ავუხ­ს­ნა, რა­საც ვგრძნობ. შენ სხვა ხარ, შენ­თან გუ­ლახ­დი­ლო­ბის არ მე­ში­ნია, იმი­ტომ, რომ თან გა­მი­გებ, თან დამ­ტუ­ქსავ. ჩვენ ხომ ყო­ველ­თ­ვის უსიტყ­ვოდ გვეს­მო­და ერ­თ­მა­ნე­თის. ამის­თ­ვის მად­ლო­ბე­ლი ვარ... _ ნატ­კამ სი­გა­რე­ტი ჩა­აქ­რო, _ მო­დი, სხვა რა­მე­ზე ვი­სა­უბ­როთ. დღეს რა ვქნათ?
_ მინ­დო­და, ნი­კას­თან ერ­თად გა­მე­სე­ირ­ნა. ეს მქონ­და გეგ­მა­ში, მაგ­რამ მი­როს წა­უყ­ვა­ნია ახა­ლი მშე­ნებ­ლო­ბის და­სათ­ვა­ლი­ე­რებ­ლად, _ თი­კომ ამ­ჯე­რად გულ­ღი­ად გა­ი­ღი­მა, _ იქ­ნებ ჩვენც გვე­ნა­ხა, რა სახ­ლია ამის­თა­ნა? რას აშე­ნებს შე­ნი ძვირ­ფა­სი ქმა­რი ასეთ გრან­დი­ო­ზულს?
_ აუ, წა­ვი­დეთ, მა­გა­რი აზ­რია! _ ისე გა­უ­ხარ­და ნატ­კას, თით­ქოს რეს­ტო­რან­ში ეპა­ტი­ჟე­ბოდ­ნენ.

არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი დი­ლა იყო. გვი­ან ღა­მით უწ­ვი­მია და ჰა­ერ­ში წვი­მის­გან და­ნა­მუ­ლი ბა­ლა­ხე­ბის სურ­ნე­ლი ტრი­ა­ლებ­და. გზად სუ­ვე­ნი­რე­ბის მა­ღა­ზი­ა­ში შე­ი­ა­რეს. თი­კო თა­ვის მშობ­ლებს ელო­და და უნ­დო­და, მათ­თ­ვის სა­ჩუქ­რე­ბი შე­ე­ძი­ნა. დე­დას სურ­ნე­ლო­ვა­ნი სან­თ­ლე­ბი, მა­მას კი პორ­ტ­სი­გა­რი უყი­და, შემ­დეგ კვლავ ტაქ­სი გა­ა­ჩე­რეს და მშე­ნებ­ლო­ბის­კენ გა­ე­მარ­თ­ნენ.
ლა­მის გას­ც­დ­ნენ ბა­თუმს. მან­ქა­ნამ ისი­ნი დან­გ­რე­ულ მო­ნას­ტერ­თან ჩა­მოს­ვა, იქით სა­მან­ქა­ნო გზა აღარ იყო და ფე­ხით უნ­და გა­და­ეჭ­რათ ატა­ლა­ხი­ა­ნე­ბუ­ლი ვე­ლი.
ნატ­კას ლა­მის ის­ტე­რი­კა და­ე­მარ­თა. რო­ცა პა­ტა­რა ღე­ლეს მი­უ­ახ­ლოვ­დ­ნენ და გა­და­სას­ვ­ლე­ლი ვერ­სად და­ლან­დეს, გა­დახ­ტო­მა და­ა­პი­რეს, მაგ­რამ ნატ­კამ ქვას წა­მოჰ­კ­რა ფე­ხი, წყალ­ში ჩა­ვარ­და და ისე გა­ი­წუ­წა, რომ ვარ­ცხ­ნი­ლო­ბაც კი და­ე­შა­ლა. ამის შემ­დეგ სულ ბუზღუნ-ბუზღუ­ნით მი­დი­ო­და.
თი­კოს გა­ახ­სენ­და, რამ­დენ დროს ატა­რებ­დ­ნენ ბავ­შ­ვო­ბა­ში ერ­თად გა­რეთ, რა ხა­ლი­სი­ა­ნი იყო ნატ­კა, რო­გორ ტკბე­ბო­და თა­ვი­სუფ­ლე­ბით, რო­ცა ბავ­შ­ვე­ბი მო­სავ­ლე­ლი არ ჰყავ­და. ახ­ლა კი, რო­ცა ფუ­ფუ­ნე­ბა­ში ბა­ნა­ობ­და, სი­ხა­რუ­ლის ნაც­ვ­ლად ჯავ­რ­მა შე­ჭა­მა და ად­რინ­დე­ლი იუმო­რის გრძნო­ბაც სადღაც გა­უქ­რა.
_ რო­გორ მომ­წონს აქა­უ­რო­ბა! _ აღ­ტა­ცე­ბას ვერ მა­ლავ­და თი­კო და გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით აქეთ-იქით იყუ­რე­ბო­და.
_ შენ კი მოგ­წონს, მაგ­რამ ახ­ლა მე მკითხე? რა­ში სჭირ­დე­ბა ამ კლდე-ღრე­ში ეს შე­ნო­ბა, ვერ გა­მი­გია. ვინ მო­ვა აქ ან საცხოვ­რებ­ლად, ან დრო­ე­ბით გა­სა­ჩე­რებ­ლად? სას­ტუმ­როს აშე­ნებს ბი­ჭი! გი­ჟია ეს ჩე­მი ქმა­რი, დე­დას გე­ფი­ცე­ბი! _ ლა­მის ჩხუ­ბობ­და ნატ­კა, _ თან შე­ხე­დე, რას და­ვემ­ს­გავ­სე! ჩე­მი და­ვარ­ცხ­ნი­ლი თმა! ვა­ი­მეე! ფე­ხე­ბი სულ და­ვი­კაწ­რეე! _ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად იყ­ვი­რა ნატ­კამ და ხე­ლე­ბი უაზ­როდ აიქ­ნია.
თი­კო მი­ვარ­და ეკ­ლი­ან ბუჩ­ქებ­ში გახ­ლარ­თულს და მის გა­მოხ­ს­ნას შე­ე­ცა­და.
_ აქეთ რას მიძ­ვ­რე­ბო­დი შენც, გზას ვერ ხე­დავ? გე­ყო­ფა წუ­წუ­ნი, ძა­ლი­ა­ნაც მშვე­ნივ­რად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი, შენს ქმარს ასე­თიც მო­ე­წო­ნე­ბი.
ამ დროს შო­რი­დან ნი­კას სი­ცი­ლი და მი­როს გა­ო­ცე­ბუ­ლი შე­ძა­ხი­ლი მო­ის­მა.
_ აი, მეს­მის სი­ურ­პ­რი­ზი! _ გა­ხა­რე­ბუ­ლი მი­რო ქა­ლებს მო­უ­ახ­ლოვ­და და ცოლს მო­ეხ­ვია.
_ იცი, რო­გორ გა­მა­ხა­რე? ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­ხარ, _ ჩა­უ­ჩურ­ჩუ­ლა და შემ­დეგ იქ­ვე მდგარ თი­კოს თვა­ლი ჩა­უკ­რა.
კარ­გა ხანს ათ­ვა­ლი­ე­რებ­დ­ნენ ნა­ხევ­რად აშე­ნე­ბულ ოთხ­სარ­თუ­ლი­ან სახლს, რო­მელ­საც ოდა­სახ­ლის იერი დაჰ­კ­რავ­და.
_ ეგ­ზო­ტი­კუ­რი გა­რე­მო უნ­და შევ­ქ­მ­ნათ, რომ ბევ­რი უცხო­ე­ლი მო­ვი­ზი­დოთ, _ უხ­ს­ნი­და ქა­ლებს მი­რო.
თან­და­თან ჩა­მოცხა, თუმ­ცა კი ნი­ა­ვი უბე­რავ­და. რო­ცა სა­დი­ლო­ბის დრომ მო­ა­წია, მი­რომ ქა­ლე­ბი მან­ქა­ნა­ში ჩას­ხა ნი­კას­თან ერ­თად და მახ­ლო­ბელ სას­ტუმ­როს მი­ად­გ­ნენ.
_ აქ ახ­ლო­მახ­ლო რა ამ­ბე­ბი ყო­ფი­ლა თურ­მე, მე კი არ ვი­ცო­დი! _ წა­მო­ი­ძა­ხა ნატ­კამ, რო­ცა მწვა­ნე­ში ჩაფ­ლულ შე­ნო­ბას მი­ად­გ­ნენ.
_ ვმუ­შა­ობთ, ბა­ტო­ნო, ისე კი არაა, შენ რომ გგო­ნია! _ გა­ი­ხუმ­რა მი­რომ და მან­ქა­ნი­დან გად­მოს­ვ­ლა­ში ორი­ვეს მი­ეხ­მა­რა.
სას­ტუმ­როს მე­პატ­რო­ნე სი­ხა­რუ­ლით შე­ე­გე­ბა სა­სი­ა­მოვ­ნო სტუმ­რებს. პა­ტა­რა რეს­ტო­რა­ნი მყუდ­რო და გრი­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. სა­ნამ ქა­ლე­ბი თავს იწეს­რი­გებ­დ­ნენ, სუფ­რაც გა­ი­შა­ლა.
სუფ­რას სას­ტუმ­როს პატ­რო­ნი და ორი ოფი­ცი­ან­ტი ემ­სა­ხუ­რე­ბოდ­ნენ. ირ­გ­ვ­ლივ კერ­ძე­ბის სა­სი­ა­მოვ­ნო სურ­ნე­ლი დატ­რი­ალ­და. ატ­მოს­ფე­როც სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო _ სიგ­რი­ლე და სიწყ­ნა­რე. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ნი­კას ზა­რი­ვით წკრი­ა­ლა ხმა გა­ის­მა:
_ აი, ზუ­ზი ბი­ძია!
თი­კომ ბავ­შ­ვის თითს თვა­ლი გა­ა­ყო­ლა და შო­რე­ულ მა­გი­დას­თან ზუ­ზი და­ი­ნა­ხა. მას­თან ერ­თად სა­მი ადა­მი­ა­ნი იყო. რო­ცა თა­ვი­სი სა­ხე­ლი მო­ეს­მა, მა­მა­კა­ცი მოტ­რი­ალ­და და მათ ხე­ლი ღი­მი­ლით და­უქ­ნია. შემ­დეგ ოფი­ცი­ან­ტი მო­იხ­მო, რა­ღაც გა­და­უ­ლა­პა­რა­კა და ისიც მა­თი მა­გი­დის­კენ წა­მო­ვი­და.
_ ბა­ტო­ნი ზუ­ზი მო­ხა­რუ­ლი იქ­ნე­ბა, თუ მოგ­ვი­ა­ნე­ბით აივან­ზე შე­უ­ერ­თ­დე­ბით. _ გა­დას­ცა მი­როს ძმა­კა­ცის თხოვ­ნა.
თი­კო თვალს არ აცი­ლებ­და ზუ­ზის ფარ­თო მხარ-ბეჭს. მი­სი სტუმ­რე­ბიც იც­ნო _ ამე­რი­კე­ლი ცოლ-ქმა­რი და მა­თი ქა­ლიშ­ვი­ლი. `ე­გე­ნი კი­დევ არ წა­სუ­ლან?~ _ უსი­ა­მოვ­ნოდ გა­ი­ფიქ­რა. გულ­მა რეჩხი უყო. რა­ტომ­ღაც, არ ესი­ა­მოვ­ნა ზუ­ზის გვერ­დით უცხო­ე­ლი მი­შე­ლის და­ნახ­ვა.
რო­გორც ჩანს, მას დი­დი არ­ჩე­ვა­ნი აქვს _ ერ­თი მხრივ, მა­რი, რო­მე­ლიც თა­ვი­სუ­ფა­ლია და შე­უძ­ლია თა­ვის ძველ თაყ­ვა­ნის­მ­ცე­მელს ცო­ლად გაჰ­ყ­ვეს. მე­ო­რე მხრივ კი ეს ქე­რათ­მი­ა­ნი ლა­მა­ზი ამე­რი­კე­ლი, შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით რომ შეს­ცი­ცი­ნებს. მტკი­ცედ შე­უდ­გა გულ­ში თა­ვი­სი თა­ვის დარ­წ­მუ­ნე­ბას, რომ ზუ­ზი­ზე, რო­გორც სა­სურ­ველ მა­მა­კაც­ზე, აღარ ფიქ­რობ­და, მაგ­რამ... არა­ფე­რი გა­მო­უ­ვი­და. მოს­წონ­და ეს კა­ცი და სწო­რედ ამი­ტომ გაჰ­ყუ­რებ­და ასე­თი შუ­რი­ა­ნი მზე­რით მი­შელს. წუ­ხელ ისე­თი დრო ატა­რა ზუ­ზის­თან, რომ გზა­ში და­ას­კ­ვ­ნა, მი­სად­მი სა­ო­ცარ ლტოლ­ვას გრძნობ­და. შე­იძ­ლე­ბა ეს არ იყო სიყ­ვა­რუ­ლი, მაგ­რამ ნდო­მას ძა­ლი­ან ჰგავ­და. ნდო­მი­დან სიყ­ვა­რუ­ლამ­დე კი ალ­ბათ, სულ რა­ღაც ერ­თი ნა­ბი­ჯია. ასე კი ფიქ­რობ­და, მაგ­რამ ცდი­ლობ­და, ამ გრძნო­ბის­თ­ვის ეჯობ­ნა, ოღონდ რო­გორ, არ იცო­და. რო­გორც იქ­ნა, შო­რე­ულ მა­გი­დას თვა­ლი მო­ა­შო­რა, ნატ­კას­კენ შებ­რუნ­და და ლა­პა­რა­კი გა­უ­ბა. თავს მა­ინც გაბ­რუ­ე­ბუ­ლად და აღელ­ვე­ბუ­ლად გრძნობ­და. ეში­ნო­და, არა­ფე­რი შეს­ტყო­ბო­და. გან­სა­კუთ­რე­ბით მას შემ­დეგ, რაც ნატ­კამ სა­ი­დუმ­ლო გა­უ­ზი­ა­რა, ზუ­ზის­თან ფლირ­ტის დაწყე­ბა გა­დავ­წყ­ვი­ტეო.
ვე­რაფ­რით ვერ მო­ა­ხერ­ხა თა­ვის დაწყ­ნა­რე­ბა, სა­ნამ სა­დი­ლი ჩამ­თავ­რ­დე­ბო­და.
ბო­ლოს აიშალ­ნენ და აივანს მი­ა­შუ­რეს. აქ ყვე­ლამ ერ­თად მო­ი­ყა­რა თა­ვი. ყვე­ლა­ზე ბო­ლოს მი­შე­ლი და ზუ­ზი გა­მოჩ­ნ­დ­ნენ. თი­კო მო­ა­ჯირს დაჰ­ყ­რ­დ­ნო­ბო­და და ულა­მა­ზეს ბაღს გა­დაჰ­ყუ­რებ­და.
ნატ­კა გა­ტა­ცე­ბით უყ­ვე­ბო­და სტუმ­რებს, თუ რა წვა­ლე­ბით მი­აღ­წი­ეს მშე­ნებ­ლო­ბამ­დე ფე­ხით და რომ არა თი­კო, ის ალ­ბათ ახ­ლაც გზა­ში იქ­ნე­ბო­და, თან სი­ცი­ლით უჩ­ვე­ნებ­და ყვე­ლას თა­ვის და­კაწ­რულ ფე­ხებ­სა და აწე­წილ თმას.
თი­კო მიხ­ვ­და, რომ ყუ­რადღე­ბის ცენ­ტ­რ­ში მო­ექ­ცა. ამა­სო­ბა­ში სა­უ­ბარ­ში ზუ­ზიც ჩა­ერ­თო.
_ ნა­ტუ­ლი, ძა­ლი­ან მა­ო­ცებ. შენ უფ­რო მა­გა­რი მე­გო­ნე. თი­კოს ისე­თი სიფ­რი­ფა­ნა გა­რეგ­ნო­ბა აქვს, რომ იქით მო­ითხოვს დაც­ვას. რა­ღაც არა მგო­ნია, იგი სპორ­ტუ­ლი ტი­პის ადა­მი­ა­ნებს მი­ე­კუთ­ვ­ნე­ბო­დეს. ეკ­ლებ­ში რო­გორ გა­იხ­ლარ­თე, გო­გო, ა?
ნატ­კა სი­ცი­ლის­გან ჩაბ­ჟირ­და. ასე­თი ხა­ლი­სი­ა­ნი დი­დი ხა­ნია, არ ყო­ფი­ლა. მან ორი თი­თი გა­იშ­ვი­რა, ზუ­ზის პი­რი­დან ან­თე­ბუ­ლი სი­გა­რე­ტი გა­მო­ა­ცა­ლა, თვა­ლებ­ში მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად ჩა­აშ­ტერ­და და მიბ­ნე­დი­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა:
_ თი­კოს საკ­მა­რი­სი ძა­ლა და ენერ­გია აქვს, რა­თა სი­ცოცხ­ლით და სი­ლა­მა­ზით დატ­კ­ბეს. ის თა­ვი­სუ­ფა­ლია და რა­ღაც პი­რო­ბი­თო­ბას ყუ­რადღე­ბას არ აქ­ცევს, ჩემ­ში კი ეს ყო­ვე­ლი­ვე გათხო­ვე­ბამ ჩაკ­ლა.
ზუ­ზის სა­ხე­ზე გაკ­ვირ­ვე­ბა გა­მო­ე­ხა­ტა. მა­მა­კა­ცურ­მა ინ­ტუ­ი­ცი­ამ უკარ­ნა­ხა, რაც იმა­ლე­ბო­და ამ სიტყ­ვე­ბის უკან და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ისე შე­ეც­ვა­ლა გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა, დაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი კა­ცი მა­შინ­ვე შე­ამ­ჩ­ნევ­და, გაკ­ვირ­ვე­ბა ირო­ნი­ამ რა სწრა­ფად შეც­ვა­ლა.
_ არა მგო­ნია, გათხო­ვე­ბამ შენ რა­მე დაბ­რ­კო­ლე­ბა შე­გიქ­მ­ნას. ყვე­ლა­ფერს იოლად აღ­წევ, რო­ცა ინ­დო­მებ! სიფ­რ­თხი­ლე არ და­ი­ვიწყო, ნა­ტუ­ლი, ის შუ­შა, რო­მელ­საც ფე­ხი გინ­და და­ად­გა, ძა­ლი­ან ად­ვი­ლად იმ­ს­ხ­ვ­რე­ვა და თა­ვი არ გა­გი­ტე­ხოს! და­მიბ­რუ­ნე ჩე­მი სი­გა­რე­ტი! _ ეს აშ­კა­რა მუ­ქა­რა­ნა­რე­ვი მი­ნიშ­ნე­ბა იყო, რა­საც თი­კო იმ­წამ­ს­ვე მიხ­ვ­და. ალ­ბათ ნატ­კაც. არ იყო ისე­თი სუ­ლე­ლი, ზუ­ზის ნარ­თა­უ­ლი ვერ გა­ე­გო. მან სას­წ­რა­ფოდ და­უბ­რუ­ნა მა­მა­კაცს სი­გა­რე­ტი და იქა­უ­რო­ბას გა­ე­ცა­ლა.
_ თქვენ რას იტყ­ვით, თი­კო? რო­გორ ფიქ­რობთ, გათხო­ვე­ბა თქვენ­ზეც ასე იმოქ­მე­დებს?
_ რო­გორ ასე? _ ცალ­წარ­ბა­წე­ვით შე­ე­კითხა თი­კო და თვა­ლი თვალ­ში გა­უ­ყა­რა.
_ ანუ... _ მა­მა­კა­ცი აშ­კა­რად და­იბ­ნა, _ თქვენც და­ნებ­დე­ბით?
მან არ იცო­და, რა იგუ­ლის­ხ­მა `და­ნე­ბე­ბა­ში~ მა­მა­კაც­მა _ ცხოვ­რე­ბას და­ნე­ბე­ბა თუ მა­მა­კაცს?
_ რომ და­ნებ­დე, უნ­და გი­ღირ­დეს! _ ქა­რაგ­მუ­ლად გას­ცა პა­სუ­ხი და აწე­უ­ლი წარ­ბი აათა­მა­შა.
ზუ­ზიმ ჩა­ახ­ვე­ლა. ჩრდილ­მა გა­და­ურ­ბი­ნა ჯერ კი­დევ ღი­მი­ლი­ან სა­ხე­ზე და მი­სი ნათ­ქ­ვა­მის და­სა­ზუს­ტებ­ლად კვლავ კითხ­ვა მო­იშ­ვე­ლია:
_ ანუ?
თი­კომ ღი­მი­ლი ვერ შე­ი­კა­ვა, მიხ­ვ­და, რომ ქა­რაგ­მა მი­ზან­ში მოხ­ვ­და და სრუ­ლი­ად მშვი­დად მი­უ­გო:
_ გათხო­ვე­ბის შემ­დეგ ადა­მი­ა­ნი, რა თქმა უნ­და, იც­ვ­ლე­ბა. თუ­კი მე და ჩე­მი მო­მა­ვა­ლი ქმა­რი ერთ სუ­ლად ვიქ­ცე­ვით, არ ვი­ნაღ­ვ­ლებ, რომ სა­კუ­თა­რი `მე~ დავ­კარ­გე.
_ ნუ­თუ? _ შე­ეჭ­ვ­და ზუ­ზი. იგი ისე­თი და­ჟი­ნე­ბით უყუ­რებ­და ქალს, თით­ქოს მათ გარ­და ახ­ლო­მახ­ლო არა­ვინ იყო, _ ალ­ბათ ყვე­ლა­ფე­რი იმა­ზე იქ­ნე­ბა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, ქორ­წი­ნე­ბა­ში რო­გორ გა­გი­მარ­თ­ლებთ. თუ არ ვცდე­ბი, იმ ტი­პის ადა­მი­ა­ნებს უნ­და მი­ე­კუთ­ვ­ნე­ბო­დეთ, ვინც ბო­ლომ­დე იხარ­ჯე­ბა. ამი­ტომ არ გა­მიკ­ვირ­დე­ბა, თუ გათხო­ვე­ბის შემ­დეგ სა­კუ­თარ მე­ო­ბას და­კარ­გავთ, _ ეს იმ­ხე­ლა სარ­კაზ­მით იყო ნათ­ქ­ვა­მი, თი­კოს ზურ­გ­ზე ჭი­ან­ჭ­ვე­ლებ­მა და­ურ­ბი­ნეს.
_ მე­ო­ბა რომ და­კარ­გო, ესეც უნ­და გი­ღირ­დეს! _ კვლავ სრუ­ლი სიმ­შ­ვი­დით წარ­მოთ­ქ­ვა და აწე­უ­ლი წარ­ბი და­უშ­ვა.
ზუ­ზის ირო­ნია­ზე გულ­ში ყრუ ტკი­ვი­ლი იგ­რ­ძ­ნო და შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა, რო­ცა მა­გი­და­ზე ხი­ლი, ნამ­ცხ­ვ­რე­ბი და ყა­ვი­ა­ნი ფინ­ჯ­ნე­ბი და­აწყ­ვეს.
სუფ­რას­თან ხმა არ ამო­უ­ღია. მთე­ლი სა­ღა­მო ბუ­სა­ვით იჯ­და და ყვე­ლას შუბ­ლ­შეკ­რუ­ლი გას­ც­ქე­რო­და.
რო­ცა შე­ბინ­დ­და, მხო­ლოდ მა­შინ აიშალ­ნენ. თი­კოს გულს უკ­ლავ­და, ზუ­ზი და მი­შე­ლი ერ­თად რომ ის­ხ­დ­ნენ და დრო­დად­რო მხრე­ბით ერ­თ­მა­ნეთს ეხე­ბოდ­ნენ. უცხო­ე­ლი გო­გო­ნა ხან­და­ხან გა­და­ი­კის­კი­სებ­და და სა­ხეს ძა­ლი­ან ახ­ლოს მი­უ­ტან­და მა­მა­კაცს. ამის და­ნახ­ვა­ზე თი­კოს ელეთ­მე­ლე­თი მოს­დი­ო­და.
გა­რეთ გა­მო­სუ­ლე­ბი ამე­რი­კე­ლებ­მა თა­ვი­ანთ სას­ტუმ­რო­ში, გა­მო­სამ­შ­ვი­დო­ბე­ბელ ვახ­შამ­ზე და­პა­ტი­ჟეს.
თი­კოს სუ­ლაც არ მი­უ­წევ­და გუ­ლი მათ ვახ­შამ­ზე, რად­გან აშ­კა­რად ხე­დავ­და მი­შე­ლის ზუ­ზით და­ინ­ტე­რე­სე­ბას და არც ეს უკა­ნას­კ­ნე­ლი ჩან­და მის მი­მართ მთლად გულ­გ­რი­ლი. მა­შინ­ვე დაღ­ლი­ლო­ბა მო­ი­მი­ზე­ზა, მაგ­რამ მი­რომ მის უარს ყუ­რი არ ათხო­ვა და ლა­მის ძა­ლით ჩას­ვა მან­ქა­ნა­ში.
იქ კი­დევ შე­მო­უ­ერ­თ­დ­ნენ სტუმ­რე­ბი, რამ­დე­ნი­მე სხვა უცხო­ე­ლი. ერ­თი ძა­ლი­ან სიმ­პა­თი­უ­რი ბი­ჭიც ერია, რო­მე­ლიც მი­შელს მა­შინ­ვე გვერ­დით მო­უჯ­და. მი­შე­ლი ამ­ჯე­რად ორ სიმ­პა­თი­ურ მა­მა­კაცს შო­რის აღ­მოჩ­ნ­და და რო­გორც ჩანს, თავ­ში აუვარ­და. სა­ვა­რა­უ­დოდ, ზუ­ზის გა­სა­ღი­ზი­ა­ნებ­ლად იგი უცხო­ელს და­უ­ფა­რა­ვად ეკეკ­ლუ­ცე­ბო­და. თი­კოს გა­უკ­ვირ­და გო­გო­ნას ასე­თი საქ­ცი­ე­ლი. ის გრძნობ­და, რომ ქა­ლი ზუ­ზის ამ მე­თო­დე­ბით ვე­რას­დ­როს გა­მო­ი­ჭერ­და, რად­გან იგი საკ­მა­ოდ ჭკვი­ა­ნი იყო და მსგავს ან­კეს­ზე არ წა­მო­ე­გე­ბო­და. ის კი არა, იმა­საც არ იმ­ჩ­ნევ­და, რომ მი­შე­ლის კეკ­ლუ­ცო­ბა აღი­ზი­ა­ნებ­და.
ცუ­დი ის იყო, რომ მა­მა­კაცს თი­კოს­კენ ერ­თხე­ლაც არ გა­მო­უ­ხე­დავს, თით­ქოს სრუ­ლი­ად გა­და­ა­ვიწყ­და მი­სი არ­სე­ბო­ბა. ქალ­მა ყვე­ლა­ზე მე­ტად ახ­ლა იგ­რ­ძ­ნო მარ­ტო­სუ­ლად თა­ვი...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი