თა­მა­ში მზეს­თან (თავი VIII)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი VIII)
უკ­ვე ის დრო იყო, რო­ცა და­ნაყ­რე­ბულ და შე­ზარ­ხო­შე­ბულ სა­ზო­გა­დო­ე­ბას ცეკ­ვის სურ­ვი­ლი გა­უჩ­ნ­და.
თი­კო­საც ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და ცეკ­ვა, სკო­ლა­შიც და­დი­ო­და ცეკ­ვის წრე­ზე და სტუ­დენ­ტო­ბის წლებ­შიც არ შე­უწყ­ვე­ტია. ახ­ლაც სა­ღერ­ღე­ლი აეშა­ლა, ისე მო­უნ­და დაბ­ზ­რი­ა­ლე­ბა. მარ­თ­ლაც, ყვე­ლას­თან იცეკ­ვა, ზუ­ზის გარ­და. ამ უკა­ნას­კ­ნელ­მაც, თა­ვის მხრივ, თით­ქ­მის დარ­ბაზ­ში მყო­ფი ყვე­ლა ქა­ლი გა­მო­იწ­ვია, თი­კოს გარ­და.
ქალს მთე­ლი გუ­ლის­ყუ­რი სა­ცეკ­ვაო მო­ედ­ნის­კენ ჰქონ­და მიპყ­რო­ბი­ლი და შე­ფარ­ვით ზვე­რავ­და, ვის­თან ცეკ­ვავ­და ზუ­ზი და რო­გორ ერ­გე­ბო­და პარ­ტ­ნი­ორს. რა­ღაც ამ­ძი­მებ­და, გუ­ლი თით­ქოს დარ­ტყ­მებს შო­რის პა­უ­ზას აჭი­ა­ნუ­რებ­და.
შე­იძ­ლე­ბა ამ აღელ­ვე­ბამ გა­ნა­პი­რო­ბა, რომ ძა­ლი­ან დას­ცხა, შუბ­ლი­დან ოფ­ლის წვე­თე­ბი ჩა­მო­უ­ვი­და. ად­გა და თა­ვის მო­სა­წეს­რი­გებ­ლად ტუ­ა­ლეტ­ში გა­ვი­და. თმა და­ი­ვარ­ცხ­ნა, ოფ­ლი მო­იწ­მინ­და, ტუ­ჩებ­ზე პო­მა­და გა­და­ის­ვა და ის-ის იყო, ოთა­ხი­დან გა­მოს­ვ­ლა და­ა­პი­რა, რომ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მი­შე­ლი შე­მო­გოგ­მან­და. ისიც სარ­კეს­თან მი­ვი­და, მა­კი­ა­ჟი შე­ი­ლა­მა­ზა და უეც­რად თი­კოს მი­უტ­რი­ალ­და.
_ თი­კო, შე­იძ­ლე­ბა რა­ღაც გკითხოთ? _ ინ­გ­ლი­სუ­რად შე­ე­კითხა.
_ რა თქმა უნ­და, _ ინ­გ­ლი­სუ­რად­ვე მი­უ­გო თი­კომ, რა­მაც სტუ­მა­რი გო­გო­ნა და­აბ­ნია.
თი­კო გა­ა­ღი­მა მის­მა გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბამ. ალ­ბათ იფიქ­რა, ინ­გ­ლი­სუ­რი არ მე­ცო­დი­ნე­ბო­და და პი­რი­ქით, მე და­მაბ­ნევ­დაო, გა­ი­ფიქ­რა ქალ­მა და ასე, ღი­მილ­მო­რე­უ­ლი მი­ა­ჩერ­და.
_ დი­დი ხა­ნია, ზუ­ზის იც­ნობთ?
_ არა, _ მოკ­ლედ მო­უჭ­რა თი­კომ და კა­რის სა­ხე­ლუ­რი გა­დას­წია, მაგ­რამ შემ­დეგ­მა შე­კითხ­ვამ შე­ა­ჩე­რა.
_ მა­რის თუ შეხ­ვედ­რი­ხართ? მი­როს ძმის ცოლს? ამ­ბო­ბენ, ძა­ლი­ან ლა­მა­ზიაო.
_ არა, არას­დ­როს მი­ნა­ხავს, _ ზრდი­ლო­ბი­ა­ნად მი­უ­გო.
_ რა სა­ში­ნე­ლი ტრა­გე­დია მოხ­და, არა? ბავ­შ­ვი სა­შინ­ლად მე­ცო­დე­ბა.
_ ჰო. _ კვლავ ლა­კო­ნი­უ­რად წარ­მოთ­ქ­ვა თი­კომ. ცდი­ლობ­და, რო­გორ­მე ჩა­ეხ­შო ის უსი­ა­მოვ­ნო შეგ­რ­ძ­ნე­ბა, რა­საც ამ თით­ქ­მის ბავ­შ­ვის, გა­თა­მა­მე­ბუ­ლი და ქედ­მა­ღა­ლი უცხო­ე­ლი­სად­მი გრძნობ­და. მიხ­ვ­და, რომ მი­შელ­მა მხო­ლოდ იმი­ტომ წა­მო­იწყო სა­უ­ბა­რი, რომ თა­ვი­სი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბა და­ეკ­მა­ყო­ფი­ლე­ბი­ნა, აბა, რას წარ­მო­იდ­გენ­და მი­შე­ლი, რა ცეცხ­ლიც ტრი­ა­ლებ­და თი­კოს გულ­ში. მას მე­ტო­ქედ არც კი მი­იჩ­ნევ­და. აი, ლა­მა­ზი, გა­მოც­დი­ლი მა­რი კი აინ­ტე­რე­სებ­და და აფიქ­რებ­და.
_ რო­გორ ფიქ­რობთ, ზუ­ზი ხომ სა­ო­ცა­რი მა­მა­კა­ცია? იცით, რო­გორ მომ­წონს? რა გა­რეგ­ნო­ბა აქვს, რო­გო­რი ღი­მი­ლი, რო­მა­უ­ლი სა­ხის ნაკ­ვ­თე­ბი... იტა­ლი­ე­ლებ­ზე ვა­ფა­ნა­ტებ. მე თვი­თონ ფრან­გი ვარ, მაგ­რამ ფრან­გი მა­მა­კა­ცე­ბი არ მხიბ­ლავს, _ კეკ­ლუ­ცად გა­ი­ღი­მა, _ აი, ზუ­ზი კი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად კარ­გია. ქარ­თ­ვე­ლი კა­ცე­ბი იტა­ლი­ე­ლებს მა­გო­ნე­ბენ გა­რეგ­ნო­ბი­თაც და ტემ­პე­რა­მენ­ტი­თაც. ამას­თან, ზუ­ზი ძა­ლი­ან ჭკვი­ა­ნია, გა­წო­ნას­წო­რე­ბუ­ლი და დე­ლი­კა­ტუ­რი. ამას წი­ნათ დე­და­მი­სის ნა­ხა­ტე­ბი და­მათ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა. გა­ვი­გე, რომ ისიც ულა­მა­ზე­სი ქა­ლი ყო­ფი­ლა, _ მი­შელ­მა თა­ვი­სი უემო­ციო ცის­ფე­რი თვა­ლე­ბი თი­კოს მი­აშ­ტე­რა, ახედ-და­ხე­და და მო­უ­ლოდ­ნე­ლი შე­კითხ­ვა და­უს­ვა:
_ თქვენ გყავთ ბო­იფ­რენ­დი? _ შემ­დეგ გა­ი­ცი­ნა და გა­აგ­რ­ძე­ლა, _ რა სუ­ლე­ლი ვარ, რომ გე­კითხე­ბით. სულ არ გეტყო­ბათ, რომ ვინ­მე გყავთ. და ალ­ბათ არც გათხო­ვი­ლი უნ­და იყოთ, რად­გან ბე­ჭედს არ ატა­რებთ.
_ ჰო-ო? _ ისე­თი ტო­ნით მი­უ­გო თი­კომ, რომ უნ­დო­და, მი­შე­ლი და­ეჭ­ვე­ბუ­ლი­ყო. მე­რე კა­რი გა­ა­ღო და სწრა­ფად გა­ვი­და. ამ მე­ტი­ჩა­რა ფრანგ ამე­რი­კელ­თან რა საქ­მე ჰქონ­და? თი­კოს­თან ახ­ლო­საც ვერ მო­ვი­დო­და. მას­თან სა­უბ­რის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა აღარ შე­ეძ­ლო.
ესეც ასე. ზუ­ზიმ ხომ უთხ­რა, დე­და­ჩე­მის ნა­მუ­შევ­რებს ყვე­ლას არ ვა­ნახ­ვე­ბო. მი­შე­ლი ხომ გა­მო­არ­ჩია? ნე­ტავ რა­ტომ? რა ნა­ხა ამ გო­გო­ში ისე­თი, რომ სუ­რა­თე­ბის ნახ­ვის ნე­ბა დარ­თო? რა გა­მოც­ნო­ბა მა­გას უნ­და? ეს იმას ნიშ­ნავს, რომ ამე­რი­კელ­მა მი­სი გუ­ლი დაპყ­რო. და მე­რე თი­კოს რა? რა მი­სი საქ­მეა, ზუ­ზი ვის შე­იყ­ვა­რებს? იქ­ნებ უკ­ვე მი­სი საქ­მეა? ნუ­თუ და­ერ­ხა? ნუ­თუ კი­დევ ერ­თხე­ლაა შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი? არა, ღმერ­თ­მა და­ი­ფა­როს! კი­დევ ერ­თხელ იმედ­გაც­რუ­ე­ბა გას­რესს. ზუ­ზი­ზე ყუ­რადღე­ბის გა­და­ტა­ნა მხო­ლოდ იმი­ტომ გა­დაწყ­ვი­ტა, რომ ძვე­ლი იარა უფ­რო იოლად მო­ი­შუ­შოს.
რო­გორც კი დარ­ბაზ­ში დაბ­რუნ­და და თა­ვის ად­გილს მი­უ­ახ­ლოვ­და, ზუ­ზი შე­ე­გე­ბა და სა­ცეკ­ვა­ოდ გა­იწ­ვია.
ოჰ, რა­ღაც და­ე­მარ­თა, ზუ­ზიმ წელ­ზე ხე­ლი რომ შე­მოხ­ვია. ტან­გოს მე­ლო­დია იყო, მსოფ­ლი­ო­ში ყვე­ლა­ზე ვნე­ბი­ა­ნი ცეკ­ვის. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, თი­კო ასე მი­იჩ­ნევ­და. თავ­ში უნე­ბუ­რად წა­მო­უ­ტივ­ტივ­და ერ­თი მი­სი მე­გობ­რის ლექ­სის სტრი­ქო­ნე­ბი: `თე­ძო­დან სხვა თე­ძო­ზე ხე­ლი... სხვა ში­ფონ­მოს­ხ­მუ­ლი ტან­გო... ჩვენ კი ვაგ­რ­ძე­ლებთ მზე­რით ცეკ­ვას ერ­თად და მარ­ტო~... ამის გა­ფიქ­რე­ბა და ჟრუ­ან­ტე­ლის დავ­ლა ერ­თი იყო. თით­ქოს ჰა­ე­რი ამო­უშ­ვა ფილ­ტ­ვე­ბი­დან, ღრმად ამო­ი­სუნ­თ­ქა, მა­მა­კაცს ხელ­ში ხე­ლი ჩას­ჭი­და, მე­ო­რე მხარ­ზე და­ა­დო, თა­ვი ილე­თის სა­პა­სუ­ხოდ და­ი­ჭი­რა და დატ­რი­ალ­და... ზუ­ზი­მაც მა­შინ­ვე აუღო ალ­ღო, ისე აბ­ზ­რი­ა­ლებ­და ქალს, თით­ქოს იატაკ­ზე ფეხს არც ად­გ­მე­ვი­ნებ­და. ისე ზუს­ტად ას­რუ­ლებ­დ­ნენ სვლებს, გე­გო­ნე­ბო­დათ, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ერ­თად ცეკ­ვა­ში გა­უ­ტა­რე­ბი­ა­თო. თი­კო ლა­ღად მიჰ­ყ­ვე­ბო­და მუ­სი­კის რიტმს და არა მარ­ტო სხე­უ­ლი, მი­სი გუ­ლიც, მკერ­დიც და სუ­ლიც კი მის ტემ­პ­ში, მას­თან ერ­თად ცეკ­ვავ­და.
ორი­ვე­ნი დუმ­დ­ნენ. თი­კო ში­შით ვერ იღებ­და ხმას, რომ ამ ზღაპ­რუ­ლი წუ­თე­ბის იდი­ლია არ და­ერ­ღ­ვია. თით­ქოს სხვა­გან იმ­ყო­ფე­ბო­და, სხვა გან­ზო­მი­ლე­ბა­ში, ირ­გ­ვ­ლივ ვე­რა­ფერს და ვე­რა­ვის ამ­ჩ­ნევ­და...
რო­ცა ცეკ­ვა დას­რულ­და, ღაწ­ვებ­შე­ფაკ­ლუ­ლი ცი­დან მი­წა­ზე და­ეშ­ვა.
_ გმად­ლობთ. _ წა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა კმა­ყო­ფი­ლე­ბით სავ­სემ და თვა­ლე­ბი და­ხა­რა, მა­მა­კა­ცის მზე­რას რომ არ შეჰ­ფე­თე­ბო­და. გუ­ლი ისევ ისე ძა­ლუ­მად უძ­გერ­და და უკან და­ი­ხია, თა­ვი არ გავ­ცეო. სწო­რედ ამ დროს კარ­ში მდგა­რი მი­შე­ლი შე­ამ­ჩ­ნია.
_ რა სა­ოც­რად ცეკ­ვავ, _ ზუ­ზის ხმა­ში სა­ჭი­რო­ზე მე­ტი ინ­ტი­მუ­რო­ბა იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, _ ერ­თიც ხომ არ გვე­ცეკ­ვა? _ ოდ­ნავ და­წე­უ­ლი ხმით შე­ე­კითხა.
თვი­თო­ნაც გა­უკ­ვირ­და, უარი რომ უთხ­რა, მარ­თ­ლა აღარ უნ­დო­და მეტ­ჯერ ცეკ­ვა. ვერ მიხ­ვ­და, მი­შე­ლის გა­მო­ჩე­ნამ იმოქ­მე­და მას­ზე, თუ სურ­და, ზუ­ზი ამ ერ­თი ცეკ­ვით გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი და­ე­ტო­ვე­ბი­ნა. ერ­თიც იყო და მე­ო­რეც. გან­სა­კუთ­რე­ბით უცხო­ე­ლის და­ნახ­ვა არ ესი­ა­მოვ­ნა, მის­მა გა­მო­ჩე­ნამ თი­კოს ყვე­ლა ფიქ­რი და ოც­ნე­ბა, რომ­ლი­თაც წა­მე­ბის წინ მეცხ­რე ცა­ზე დაფ­რი­ნავ­და, მსწრაფლ და­ამ­ს­ხ­ვ­რია.
_ უარს მე­უბ­ნე­ბით? რა­ტომ? გე­ში­ნი­ათ, რომ სას­წა­უ­ლი აღარ გან­მე­ორ­დე­ბა? _ მა­მა­კა­ცი ისევ და ისევ ზრდი­ლო­ბი­ა­ნი ფორ­მით მი­მარ­თავ­და, არამც და არამც არ უშ­ვებ­და ახ­ლოს იმ დღის მე­რე.
_ შემ­დეგ ცეკ­ვას მი­შე­ლი ელო­დე­ბა, _ ირი­ბად ახე­და და მა­მა­კაცს ნიშ­ნის მომ­გე­ბი მზე­რა მი­აპყ­რო.
_ ეს ეჭ­ვი­ა­ნო­ბაა? _ წარ­ბე­ბის აწე­ვით იკითხა ზუ­ზიმ და მა­ჯა­ში მძლავ­რად ჩა­ავ­ლო ხე­ლი.
_ ეს გაფ­რ­თხი­ლე­ბაა.
_ მე მაფ­რ­თხი­ლებთ? რა­ღაც ვერ გა­ვი­გე, მგო­ნი, _ გან­ც­ვიფ­რე­ბის­გან დიდ­რო­ნი თვა­ლე­ბი უფ­რო გა­უ­ფარ­თოვ­და მა­მა­კაცს.
_ არა, გაფ­რ­თხი­ლე­ბა სა­კუ­თა­რი თა­ვის მი­სა­მარ­თით. ის შუ­შა, რო­მელ­საც ფე­ხი მინ­და და­ვად­გა, ძა­ლი­ან ად­ვი­ლად იმ­ს­ხ­ვ­რე­ვა თურ­მე და მე­ში­ნია, თა­ვი არ და­მა­კარ­გ­ვი­ნოს. _ ხურ­დად თა­ვი­სი­ვე სიტყ­ვე­ბი და­უბ­რუ­ნა თი­კომ, რო­მე­ლიც მა­მა­კაც­მა შუ­ადღეს, სხვა სას­ტუმ­რო­ში და სხვა სუფ­რას­თან ნატ­კას უთხ­რა.
ზუ­ზიმ ჩა­იფხუ­კუ­ნა.
_ ყო­ველ­თ­ვის ასე აკონ­ტ­რო­ლებთ თქვენს თავს?
_ ვცდი­ლობ.
_ მე­რე? გა­მოგ­დით?
_ ჯერ­ჯე­რო­ბით ვე­რე­ვი, ვერ მჯაბ­ნის.
_ წა­მომ­ყე­ვით, სა­ო­ცა­რი სა­ნა­ხა­ო­ბა უნ­და გაჩ­ვე­ნოთ. ნა­ხეთ, რა ლა­მა­ზია მთვა­რის შუქ­ზე სას­ტუმ­როს პარ­კი.
ზუ­ზიმ და თი­კომ დარ­ბა­ზი გა­დაჭ­რეს და აივან­ზე გა­ვიდ­ნენ. აქ მუ­სი­კის ხმა ყრუდ აღ­წევ­და, მით უფ­რო, რომ მა­მა­კაც­მა ზურგს უკან კა­რი მო­ი­ხუ­რა. თი­კო მო­ა­ჯირს გა­და­ეყ­რ­დ­ნო და ფიჭ­ვი­სა და ჭად­რის მათ­რო­ბე­ლი სურ­ნე­ლით გაჟ­ღენ­თი­ლი ჰა­ე­რი ღრმად ჩა­ი­სუნ­თ­ქა.
_ ცეკ­ვის დროს კი­ნა­ღამ გა­მიფ­რინ­დით ხე­ლი­დან. კი­დევ კარ­გი, რომ ფრთე­ბი არ გქონ­დათ.
_ გა­გიფ­რინ­დით?
_ ჰო. სადღაც მაღ­ლა იყა­ვით. რა, შევ­ც­დი?
_ ცეკ­ვი­სას სრუ­ლი­ად სხვა სამ­ყა­რო­ში გა­დავ­დი­ვარ. იმ წუ­თებ­ში დე­და­მი­წე­ლი არ ვარ. ამის ბრა­ლია ყვე­ლა­ფე­რი.
_ ახ­ლა? ახ­ლა დე­და­მი­წე­ლი ხართ?
თი­კო წელ­ში გას­წორ­და, ნე­ლა შე­მობ­რუნ­და და მა­მა­კა­ცის ვერ­ცხ­ლის­ფ­რად აკი­ა­ფე­ბულ თვა­ლებს თა­მა­მად გა­უს­წო­რა მზე­რა.
_ ახ­ლაც მინ­და ვიფ­რი­ნო და სი­ა­მოვ­ნე­ბით დავ­ტ­კ­ბე. მი­წას მოვ­წყ­დე და გა­ლაქ­ტი­კა­ში გა­ვიჭ­რა.
_ მე კი­დევ... მე მინ­და, რომ მთვა­რის შუქ­ზე ვი­ცეკ­ვო მზეს­თან...
_ მზეს­თან მი­ახ­ლო­ე­ბა არ შე­იძ­ლე­ბა, წვავს. იკა­რო­სიც კი და­ი­ფერ­ფ­ლა. _ ორს შო­რის ფლირ­ტი გა­ი­ბა.
_ იკა­რო­სი შტე­რი იყო, მე კი ჭკვი­ა­ნი ვარ, _ ცა­ლი წარ­ბი მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად აზი­და ზუ­ზიმ, ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­იწყო, ქა­ლის პირ­და­პირ დად­გა, ნი­კა­პი მაღ­ლა ას­წია და ქუს­ლებ­ზე აქა­ნავ­და.
_ მზის­თ­ვის ჭკვი­ა­ნი და სუ­ლე­ლი სუ­ლერ­თია, იგი ყვე­ლას ერ­თ­ნა­ი­რად ათ­ბობს ან წვავს, _ თა­ვი გვერ­დ­ზე გა­დას­წია თი­კომ, წკი­პურ­ტის გაქ­ნე­ვით პე­რან­გ­ზე და­ცე­მუ­ლი ჭად­რის ბუ­სუ­სი მო­ა­შო­რა ზუ­ზის და დარ­ბა­ზის კა­რი შე­ა­ღო. აღარ მო­ი­სურ­ვა, ენა­ხა სას­ტუმ­როს სა­ო­ცა­რი ბა­ღი, რომ­ლის საჩ­ვე­ნებ­ლა­დაც მა­მა­კაც­მა ტე­რა­სა­ზე გა­იყ­ვა­ნა...

იმ ღა­მეს ორი მა­მა­კა­ცი ესიზ­მ­რა _ ზუ­ზი და დემ­ნა. ორი­ვე ირო­ნი­ა­ნა­რე­ვი ღი­მი­ლით მის­ჩე­რე­ბო­და ქალს. ამ­წუ­თას რო­გორ ჰგავ­და პირ­ვე­ლი მე­ო­რეს. სწო­რედ ეს ღი­მი­ლი აცო­ფებ­და თი­კოს ყო­ველ­თ­ვის. სწო­რედ ამ ღი­მი­ლით დემ­ნა თით­ქოს ხაზს უს­ვამ­და, შენ­ზე მაღ­ლა ვდგა­ვარ და ვე­რას­დ­როს გა­მი­ტოლ­დე­ბიო. იქ­ნებ ზუ­ზი­საც იმა­ვეს თქმა სურს თა­ვი­სი ქედ­მაღ­ლუ­რი გა­ღი­მე­ბით? შემ­თხ­ვე­ვით, ერ­თი წუმ­პი­დან ამო­სუ­ლი მე­ო­რე­ში ხომ არ უნ­და ჩახ­ტეს? არ ჯო­ბია, უფ­რო ფრთხი­ლად გა­დად­გას ნა­ბი­ჯე­ბი, რომ კი­დევ ერ­თხელ არ მო­უ­წი­ოს მსხვერ­პ­ლის გა­ღე­ბამ? ზვა­რა­კად ხომ არ შე­ე­წი­რე­ბა სიყ­ვა­რულს? ერ­თხელ გა­უც­რუვ­და იმე­დი და ხელ­მე­ო­რე­დაც იმა­ვეს ხომ არ ჩა­ი­დენს? ოოო, ამ­წუ­თას რო­გო­რი მსგავ­სე­ბი არი­ან, თით­ქოს ერ­თი თარ­გის­გან გა­მოჭ­რე­სო! ქა­ლე­ბის მო­ნუს­ხ­ვის დი­დოს­ტა­ტე­ბი! გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა მხო­ლოდ ისაა, რომ დემ­ნა უფ­რო იმ­პულ­სუ­რია, ზუ­ზი კი დინ­ჯი და თავ­შე­კა­ვე­ბუ­ლი. ის პირ­და­პირ ამ­ბობ­და სათ­ქ­მელს, ეს კი შემ­პა­რა­ვად, შო­რი­დან მოვ­ლით.
სიზ­მა­რი გრძელ­დე­ბო­და. ორი­ვე მა­მა­კა­ცი ჯი­ქურ მო­ი­წევ­და ქა­ლის­კენ. თი­კო უკან იხევ­და. იცო­და, რომ მის უკან ზღვა იყო, აბო­ბოქ­რე­ბუ­ლი და მრის­ხა­ნე. რა ჯობ­და? ზღვა­ში შე­სუ­ლი­ყო და მის მო­ძა­ლა­დე ტალ­ღებს მინ­დო­ბო­და, თუ კა­ცებს და­ლო­დე­ბო­და? რას უქად­და მა­თი ლო­დი­ნი? რა მო­ე­ლო­და? ამა­სო­ბა­ში მიხ­ვ­და, რომ ზღვას მი­უ­ახ­ლოვ­და. კან­ჭებ­ზე უმალ იგ­რ­ძ­ნო, რო­გორ შე­მო­ეხ­ვივ­ნენ აცე­ტე­ბუ­ლი წვრილ-წვრი­ლი ტალ­ღე­ბი, ქაფ­მო­რე­უ­ლი რომ უვ­ლიდ­ნენ გარ­შე­მო მის წვი­ვებს. ტერ­ფე­ბი უფ­რო და უფ­რო ეფ­ლო­ბო­და ქვი­შა­ში, თით­ქოს ძი­რი ეც­ლე­ბაო. სა­ი­დან გაჩ­ნ­და ბა­თუმ­ში ქვი­ში­ა­ნი ნა­პი­რი? უკ­ვირ­და სიზ­მარ­ში. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ზურ­გი­დან გა­ა­ვე­ბუ­ლი ტალ­ღა და­ე­ჯა­ხა, ვე­ე­ბერ­თე­ლა, მას­ზე მა­ღა­ლი და თი­კო თა­ვით ქვი­შა­ში ჩა­ემ­ხო. ელ­და­ნა­ცემს გა­მო­ეღ­ვი­ძა. რო­ცა გონს მო­ე­გო, ენით აუწე­რე­ლი სი­ხა­რუ­ლი იგ­რ­ძ­ნო, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი მხო­ლოდ და მხო­ლოდ ზმა­ნე­ბა აღ­მოჩ­ნ­და...
მე­ო­რე დი­ლით ნატ­კა ად­რი­ა­ნად შე­უდ­გა სამ­ზა­დისს. მა­თი გამ­გ­ზავ­რე­ბის დრო მო­ახ­ლოვ­და. თი­კო თა­ვი­სი სა­ძი­ნებ­ლი­დან არ გა­მო­სუ­ლა. ნი­კა მი­როს გვერ­დით ტრი­ა­ლებ­და. ნატ­კა ჩა­ლა­გე­ბას მორ­ჩა თუ არა, სა­ვარ­ძელ­ში ჩა­ეს­ვე­ნა და სი­გა­რეტს მო­უ­კი­და. მე­რე თი­კოს ას­ძა­ხა. ჩა­მო­დი, რა­ღას უც­დიო.
თი­კოს ზლაზ­ვ­ნით ჩა­მო­ვი­და და მის გვერ­დით მე­ო­რე სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და.
_ აბა, რო­გორ მო­გე­წო­ნა წუ­ხან­დე­ლი სა­ღა­მო? _ შე­ე­კითხა ნატ­კა, თა­ვი ას­წია და მო­კუ­მუ­ლი ტუ­ჩე­ბით სი­გა­რე­ტის ბო­ლი მაღ­ლა წყვე­ტი­ლად აუშ­ვა.
_ რა ვი­ცი, მგო­ნი, კარ­გი იყო, _ მხრე­ბი აიჩე­ჩა თი­კომ.
_ იმე­დია, ზუ­ზიც მო­გე­წო­ნა, _ შემ­პა­რა­ვად წარ­მოთ­ქ­ვა მე­გო­ბარ­მა და და­ქალს ყა­ვით სავ­სე ფინ­ჯა­ნი გა­და­ა­წო­და.
თი­კო და­ი­ძა­ბა, სუ­ლაც არ სურ­და ნატ­კას მის­თ­ვის წი­ნა სა­ღა­მოს­გან გა­მო­ყო­ლი­ლი ეიფო­რია შე­ემ­ჩ­ნია, ჩა­ახ­ვე­ლა და რაც შე­იძ­ლე­ბო­და, მშვი­დად წარ­მოთ­ქ­ვა:
_ მო­მე­წო­ნა, _ თან ჩა­ი­ცი­ნა, _ მე მგო­ნი, უკე­თე­სად გა­ვი­ცა­ნი.
_ ჰო, მა­გა­რი ადა­მი­ა­ნია, _ რა­ტომ­ღაც, ნათ­ქ­ვამს ოხ­ვ­რა ამო­ა­ყო­ლა და­ქალ­მა და გა­ი­რინ­და.
თი­კოს ეს ოხ­ვ­რა არ ესი­ა­მოვ­ნა. ნუ­თუ მარ­თ­ლა მოს­წონს ზუ­ზი? ასე რომ აღ­მოჩ­ნ­დეს, რა უნ­და ქნას? არა, სი­სუ­ლე­ლეა, არ შე­იძ­ლე­ბა ასე იყოს. ნატ­კას მი­რო უყ­ვარს. რომ არ უყ­ვარ­დეს, ამ­დენს იეჭ­ვი­ა­ნებ­და ნი­კა­ზე? აქ ალ­ბათ სხვა ძაღ­ლის თა­ვია და­მარ­ხუ­ლი.
ცო­ტა ხნის შემ­დეგ ნატ­კამ წა­მო­იწყო:
_ იცი? მი­როს უნ­და, რომ ჩვენს არ­ყოფ­ნა­ში ნი­კამ ზაფხუ­ლი ტყუ­ი­ლად არ გა­აც­დი­ნოს და იმე­ცა­დი­ნოს. ჩვენს მე­ზო­ბელს, შო­თას, ნი­კას ტო­ლი ბი­ჭი ჰყავს, რო­მელ­თა­ნაც სახ­ლ­ში მას­წავ­ლე­ბე­ლი და­დის.
_ ამ გა­გა­ნია ზაფხულ­ში?
_ კი, ამ გა­გა­ნია ზაფხულ­ში. ამ დი­ლით მი­რო ელა­პა­რა­კა და შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ, რომ ნი­კაც და­ეს­წ­როს გაკ­ვე­თი­ლებს. ფულს, რა თქმა უნ­და, გა­და­უხ­დის. მგო­ნი, ასე ჯო­ბია. შენც მე­ტი თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო დაგ­რ­ჩე­ბა. ყვე­ლა­ზე მე­ტად მი­როს ნი­კას ძი­ლის პრობ­ლე­მა აწუ­ხებს, მაგ­რამ მე შე­ნი იმე­დი მაქვს და აღარ მე­ში­ნია. ჩვენ ერთ კვი­რა­ში დავ­ბ­რუნ­დე­ბით, თუ რა­მე გა­გი­ჭირ­და და ჩვენ­თან და­კავ­ში­რე­ბა დაგ­ჭირ­დათ, ნე­ბის­მი­ერ დროს ან ჩვენ, ან ზუ­ზის და­უ­რე­კე. ბავ­შ­ვის ექი­მის ნო­მერ­საც და­გი­ტო­ვებ.
_ იმე­დია, რომ არა­ვის დახ­მა­რე­ბა არ დამ­ჭირ­დე­ბა. არ მინ­და, ვინ­მე შე­ვა­წუ­ხო.
_ ნუ იქ­ნე­ბი ასე­თი თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი, რა იცი, რა მოხ­დე­ბა, _ შე­ნიშ­ნა ნატ­კამ, _ ბავ­შ­ვე­ბის­გან ყვე­ლა­ფე­რია მო­სა­ლოდ­ნე­ლი. ნი­კას ძა­ლი­ან ნუ მი­უშ­ვებ, ცო­ტა მკაც­რად მო­ე­ქე­ცი.
ამ დროს ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფონ­მა და­რე­კა. ნატ­კა ყურ­მი­ლის ასა­ღე­ბად ად­გა, მე­რე კი ვი­ღა­ცას ლა­პა­რა­კი გა­უ­ბა, თი­კო კი შეგ­რი­ლე­ბუ­ლი ყა­ვის სმას შე­უდ­გა.

ნატ­კამ და მი­რომ გა­მო­სამ­შ­ვი­დო­ბე­ბე­ლი ვახ­შა­მი მო­აწყ­ვეს. სა­ღა­მოს სახ­ლი სტუმ­რე­ბით გა­ივ­სო. შო­თაც მო­ვი­და, კა­რის მე­ზო­ბე­ლი. თი­კოს იგი ნა­ნა­ხი ჰყავ­და, იცო­და, რომ ეს სწო­რედ ის მე­ზო­ბე­ლი იყო, რომ­ლის სახ­ლ­შიც ხან­და­ხან ნი­კა სა­თა­მა­შოდ გა­და­დი­ო­და. ნი­კამ შო­თას ბიჭს ხე­ლი ჩაჰ­კი­და და თა­ვის ოთახ­ში გა­არ­ბე­ნი­ნა. თი­კომ შო­თა გა­იც­ნო და მას­ლა­ა­თიც გა­ა­ბეს. რო­გორც მი­სი ნათ­ქ­ვა­მი­დან გა­ირ­კ­ვა, თურ­მე ცო­ლი ნიუ-იორ­კ­ში სა­მუ­შა­ოდ წა­სუ­ლა, სა­მი წლის შემ­დეგ იქ ვი­ღაც გა­უ­ჩე­ნია და ქმარ-შვი­ლი სა­მუ­და­მოდ მი­უ­ტო­ვე­ბია.
თი­კოს უკ­ვირ­და ქა­ლე­ბის ასე­თი საქ­ცი­ე­ლი. ვერ წარ­მო­ედ­გი­ნა. ქმა­რი ჰო, მაგ­რამ შვი­ლი რო­გორ უნ­და მი­ე­ტო­ვე­ბი­ნა დე­დას?
_ ასე შე­მა­ტო­ვა ბი­ჭი და და­ი­კარ­გა, _ სევ­დი­ა­ნად და­ას­რუ­ლა შო­თამ თა­ვი­სი ამ­ბა­ვი.
თი­კომ სა­თა­ნა­დო სიტყ­ვე­ბი ვერ მო­ძებ­ნა, ამი­ტომ თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბა ნაღ­ვ­ლი­ა­ნი ღი­მი­ლით გა­მო­ხა­ტა.
სტუმ­რი­ა­ნო­ბა ცო­ტა ხანს გაგ­რ­ძელ­და, მაგ­რამ იმ­დე­ნი ხალ­ხი ირე­ო­და, თი­კო ზუ­ზის არ და­ლა­პა­რა­კე­ბია. მა­მა­კაცს მის­თ­ვის არც ეცა­ლა, რად­გან მო­პა­ტი­ჟე­ბუ­ლებ­ში რამ­დე­ნი­მე დი­დი ხნის უნა­ხა­ვი მე­გო­ბა­რიც ერია და მათ­თან მას­ლა­ა­თით ირ­თობ­და თავს.

ვახ­შ­მის შემ­დეგ, რო­ცა მე­გობ­რე­ბი გა­ის­ტუმ­რეს, ყვე­ლა­ნი მი­სა­ღებ­ში შე­იკ­რიბ­ნენ. მხო­ლოდ მძღო­ლი საქ­მი­ა­ნობ­და _ იგი ჩან­თებს მან­ქა­ნის სა­ბარ­გულ­ში ეზი­დე­ბო­და. მი­როს ნი­კა მუხ­ლებ­ზე და­ეს­ვა და ჩუ­მად რა­ღა­ცას უყ­ვე­ბო­და. ბი­ჭუ­ნა ჩა­ფიქ­რე­ბუ­ლი უს­მენ­და და დრო­დად­რო დას­ტუ­რის ნიშ­ნად თავს უქ­ნევ­და.
ნატ­კა სწრა­ფად გა­დი-გა­მო­დი­ო­და. ისე­თი ლა­მა­ზი და ბედ­ნი­ე­რი იყო, რომ თი­კო თვალს ვერ აშო­რებ­და.
ბო­ლოს წას­ვ­ლის დროც დად­გა. და­ქა­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს გა­და­ეხ­ვივ­ნენ, მე­რე მი­როც და­ემ­შ­ვი­დო­ბა თი­კოს და მან­ქა­ნა­ში ჩას­ხ­დ­ნენ. უკ­ვე და­ქო­ქი­ლი მან­ქა­ნი­დან მი­რომ ნი­კას გად­მოს­ძა­ხა, თი­კო დე­ი­და არ გა­აბ­რა­ზოო და წა­ვიდ­ნენ.

დი­ლით ნი­კამ უგუ­ნე­ბოდ გა­იღ­ვი­ძა, ცხვირ-პი­რი ჩა­მოს­ტი­რო­და. სა­უზ­მის დროს ჩუ­მად იყო და ხმას არ იღებ­და.
რო­ცა მე­ზო­ბელ სახ­ლ­ში მას­წავ­ლე­ბელ­თან წას­ვ­ლის დრო მო­ვი­და, ბრა­ზი­ა­ნად წა­მო­ი­ძა­ხა:
_ არ მინ­და იმ დე­ბი­ლურ გაკ­ვე­თილ­ზე დას­წ­რე­ბა! აერო­პორ­ტ­ში მინ­და! ის თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი უნ­და ვნა­ხო, რომ­ლი­თაც მი­რო ძია გაფ­რინ­და!
_ ის თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი ჯერ უკან არ დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლა. აერო­პორ­ტი სხვა დროს იყოს. თუ გაკ­ვე­თილ­ზე არ გინ­და, ნუ წახ­ვალ, ამით არა­ფე­რი და­შავ­დე­ბა. თუ გინ­და, ზღვა­ზე გა­ვი­დეთ, ქვი­შა­შიც ითა­მა­შებ და ზღვა­შიც იბა­ნა­ვებ.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე ბავ­შ­ვი შეც­ბა და ფე­რი ეც­ვა­ლა.
_ ზღვა­ზე? _ ში­შით ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა და თა­ვი გა­აქ­ნია, _ არა, ნუ წა­ვალთ. მა­მა სხვას­თან არას­დ­როს მიშ­ვებ­და ზღვა­ზე, ამის უფ­ლე­ბას არ მაძ­ლევ­და. ერ­თხელ კი­ნა­ღამ და­ვიხ­რ­ჩ­ვი და მა­მა შემ­პირ­და, რომ არას­დ­როს არ წა­მიყ­ვან­და იქ, _ ბიჭს ტუ­ჩე­ბი უკან­კა­ლებ­და, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით აევ­სო, _ მა­მა რა­ტომ წა­ვი­და?
თი­კომ ბავ­შ­ვი თა­ვის­კენ მი­ი­ზი­და და გულ­ში ჩა­იკ­რა, თან ცდი­ლობ­და, მი­სი ანერ­ვი­უ­ლე­ბა არ შე­ემ­ჩ­ნია.
_ ზოგ­ჯერ ისე ხდე­ბა, რომ ადა­მი­ა­ნე­ბი შორს მი­ემ­გ­ზავ­რე­ბი­ან და გვტო­ვე­ბენ, _ ყოყ­მა­ნით და­იწყო, _ მაგ­რამ მა­მა­შე­ნი სა­დაც უნ­და იყოს, შენ ყო­ველ­თ­ვის ძა­ლი­ან ეყ­ვა­რე­ბი და არას­დ­როს და­გი­ვიწყებს.
სიბ­რა­ლულ­მა გუ­ლი აუვ­სო. და­ი­ხა­რა, ნი­კას თმა გა­და­უ­წია და ცრემ­ლი­ან თვა­ლებ­ში ჩა­ხე­და, შემ­დეგ გა­უ­ღი­მა და ჰკითხა:
_ ოქ­როს თევ­ზე­ბი ოდეს­მე გყო­ლია?
_ არა.
_ იცი, რა? მო­დი, აკ­ვა­რი­უ­მი ვი­ყი­დოთ და თევ­ზე­ბი შიგ ჩავ­ს­ვათ. შენ მო­უვ­ლი. ნა­ხავ, რო­გორ და­ცუ­რა­ვენ.
ბიჭ­მა კუშ­ტად შე­ხე­და და უხე­შად იკითხა:
_ რა­ში მჭირ­დე­ბა?
_ რა­ტომ არ გჭირ­დე­ბა? თუნ­დაც იმის­თ­ვის, რომ რა­ი­მე ისე­თი უნ­და გქონ­დეს, რაც ძა­ლი­ან გეყ­ვა­რე­ბა და მზრუნ­ვე­ლო­ბას გა­მო­ი­ჩენ. შენ მათ საჭ­მელს აჭ­მევ, სა­ხე­ლებს და­არ­ქ­მევ და მარ­ტო აღა­რას­დ­როს იქ­ნე­ბი. თქვენ ერ­თ­მა­ნეთს გა­იც­ნობთ, თან რო­ცა ნა­ხავ, რა თა­ვი­სუფ­ლად და­ცუ­რა­ვენ, წყლის აღარ შე­გე­შინ­დე­ბა და ცურ­ვა მო­გინ­დე­ბა...
_ თქვენ არ გე­ში­ნი­ათ ზღვის?
_ მე არა.
_ ცურ­ვა იცით?
_ ვი­ცი და მინ­და, რომ შენც გას­წავ­ლო. სა­ერ­თოდ, ბი­ჭე­ბი გო­გო­ნებ­ზე უკეთ ცუ­რა­ვენ, ისი­ნი უფ­რო გუ­ლა­დე­ბი არი­ან.
_ მი­რო ძია ცუ­რავს?
_ აბა, რა.
_ ნატ­კა დე­ი­და­ზე უკე­თე­სად?
თი­კოს გა­ახ­სენ­და, ნატ­კა სკო­ლა­ში სპორ­ტით რომ იყო გა­ტა­ცე­ბუ­ლი და ღი­მი­ლით თქვა:
_ რა თქმა უნ­და, უკეთ.
_ მა­შინ მე ახ­ლა წა­ვალ გაკ­ვე­თილ­ზე, რომ მი­რო ძია არ გა­ვაბ­რა­ზო, მე­რე კი გა­ვი­სე­ირ­ნოთ და აკ­ვა­რი­უ­მიც ვი­ყი­დოთ.
_ კარ­გი, პა­ტა­რავ, გა­ი­ქე­ცი.
რო­გორც კი ბავ­შ­ვი გა­ის­ტუმ­რა, თი­კომ მძღოლს ბა­ზარ­ში გაყ­ვა­ნა სთხო­ვა და ისიც არ და­ზარ­და. ბა­თუ­მის ბა­ზა­რი დამ­ს­ვე­ნებ­ლე­ბით იყო სავ­სე. გა­რუ­ჯუ­ლი ად­გი­ლობ­რი­ვე­ბი და უცხო­ე­ლე­ბი ხი­ლი­თა და პრო­დუქ­ტე­ბით სავ­სე დახ­ლებს შო­რის მი­მო­დი­ოდ­ნენ. უც­ნა­უ­რი ის იყო, რომ ად­გი­ლობ­რი­ვე­ბი იმ­დე­ნად არ იყ­ვ­ნენ გა­რუ­ჯუ­ლე­ბი, რო­გორც უცხო­ე­ლე­ბი. ეს ზღვის­პი­რა ქა­ლა­ქის ერთ-ერ­თი და­მა­ხა­სი­ა­თე­ბე­ლი თვი­სე­ბაა _ ვინც ზღვას­თან ახ­ლოს ცხოვ­რობს, ნაკ­ლე­ბა­დაა ზღვის მოყ­ვა­რუ­ლი. `ა­მა­ზე მა­მა­ჩე­მი ხუმ­რო­ბით იტყო­და, ლა­უ­ა­ზი­ეს კა­ნო­ნი­ა­ო~, _ გა­ე­ღი­მა თი­კოს...

გაგრძელება ჟურნალ "გზის" 32-ე ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი