თამაში მზესთან (თავი IX)
font-large font-small
თამაში მზესთან (თავი IX)
ბაზ­რი­დან გა­მო­სულ­მა ზო­ო­მა­ღა­ზი­ა­ში შე­ირ­ბი­ნა, ლა­მა­ზი ქვე­ბით მო­ფე­ნი­ლი მი­ნი­ა­ტი­უ­რუ­ლი აკ­ვა­რი­უ­მი იყი­და და სხვა­დას­ხ­ვა ფე­რის თევ­ზე­ბიც შე­არ­ჩია.
რო­გორც კი შინ დაბ­რუნ­და, აკ­ვა­რი­უ­მი წყლით აავ­სო, წყლი­ა­ნი პარ­კი­დან თევ­ზე­ბი ფრთხი­ლად აკ­ვა­რი­უმ­ში გა­დას­ვა და გა­მო­სა­ჩენ ად­გი­ლას და­დო. მე­რე კმა­ყო­ფი­ლი ნი­კას მოს­ვ­ლას და­ე­ლო­და.
თევ­ზე­ბის და­ნახ­ვა­ზე ბავ­შ­ვ­მა სი­ხა­რუ­ლის­გან იყ­ვი­რა და დაბ­ზ­რი­ალ­და. აკ­ვა­რი­უმს მი­ვარ­და და აქო­ში­ნე­ბულ­მა იყ­ვი­რა:
- უჰ, რა ლა­მა­ზია! დი­დი მად­ლო­ბა, თი­კო!
ესია­მოვ­ნა, ბიჭ­მა მის სა­ხელს დე­ი­და რომ არ და­ა­ყო­ლა, ეს იმას ნიშ­ნავ­და, რომ გა­უ­ში­ნა­ურ­და.
- სა­ხე­ლე­ბი უნ­და და­ვარ­ქ­ვა, არა? - იკითხა ნი­კამ.
- აბა, რა. აუცი­ლებ­ლად უნ­და და­არ­ქ­ვა, მი­დი, მო­ი­ფიქ­რე.
- აი, ეს ოქ­როს­ფე­რი დე­ი­და ნატ­კა იქ­ნე­ბა, ყა­ვის­ფე­რი კი, მის გარ­შე­მო რომ და­ცუ­რავს, მი­რო ძია. კუთხე­ში რო­მაა მი­ყუ­ჟუ­ლი, და­თუ­ნას ჰგავს, ჩემს ძმა­კაცს და მა­გის სა­ხელს და­ვარ­ქ­მევ. იმ გრძელ­სა და სხმარ­ტა­ლას კი­დევ - ზუ­ზის.
- ყო­ჩაღ, მომ­წონს. კარ­გი ბი­ჭი ხარ! - მო­ის­მა ამ დროს სა­ი­დან­ღაც.
თი­კომ და ნი­კამ კა­რის­კენ მი­ი­ხე­დეს, ოთახ­ში ზუ­ზი შე­მო­დი­ო­და.
- აბა, ამ თევ­ზებ­ში მე რო­მე­ლი ვარ?
ბავ­შ­ვ­მა მი­უ­თი­თა ყვე­ლა­ზე ლა­მაზ და დიდ თევ­ზ­ზე, სრუ­ლი­ად გან­ცალ­კე­ვე­ბით რომ და­ცუ­რავ­და.
- აი, ეს, ზუ­ზი ძია. ხომ მა­გა­რია? - თევ­ზის­კენ თი­თი გა­იშ­ვი­რა ბიჭ­მა.
მა­მა­კაცს გა­ე­ცი­ნა.
- ვე­რა­ფერს ვიტყ­ვი, მარ­თ­ლაც ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი ვყო­ფილ­ვარ. სხვებს რა და­არ­ქ­ვი?
ნი­კამ სა­ხე­ლე­ბი ჩა­მოთ­ვა­ლა.
- ოჰო... კი მაგ­რამ, თი­კო დე­ი­და სადღაა? იქ­ნებ აი, ეს ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა თევ­ზი მოვ­ნათ­ლოთ მი­სი სა­ხე­ლით?
ნი­კამ ჩა­ი­ხითხი­თა და თი­კოს შე­ხე­და.
- ეს თევ­ზი მე ყვე­ლა­ზე მე­ტად მომ­წონს და კარ­გია, თი­კო იყოს, - იცი­ნო­და ბი­ჭუ­ნა.
- ხე­დავ, თან რო­გო­რი ცქრი­ა­ლაა? - ირო­ნი­უ­ლად შე­ნიშ­ნა ზუ­ზიმ და წა­მო­წით­ლე­ბულ ქალს ეშ­მა­კუ­რად გა­ხე­და. თი­კო შეც­ბუ­ნე­ბის და­მალ­ვას ცდი­ლობ­და, ამი­ტო­მაც კეკ­ლუ­ცად შე­ირ­ხა, ნი­კას­კენ და­ი­ხა­რა და ლო­ყა­ზე აკო­ცა.
- კარ­გი ბი­ჭი ხარ, ნი­კუშ, მად­ლო­ბა, ჩე­მი სა­ხე­ლიც რომ შე­ურ­ჩიე თევზს. ხე­დავ, რო­გორ და­ცუ­რა­ვენ? დარ­წ­მუნ­დი, რომ წყლის სუ­ლაც არ ეში­ნი­ათ? - ბო­ლო წი­ნა­და­დე­ბა ხაზ­გას­მით წარ­მოთ­ქ­ვა და ბავშვს თვა­ლებ­ში ჩა­ხე­და.
მაგ­რამ ნი­კა თი­კოს სა­უ­ბარ­ში არ აჰ­ყ­ვა, აკ­ვა­რი­უმს ხე­ლე­ბი ჩას­ჭი­და და თევ­ზებს და­აშ­ტერ­და.
ქალ­მა იქ­ვე ჩა­მომ­ჯ­დარ მა­მა­კაცს გა­ხე­და და რო­ცა მის მზე­რას შე­ე­ფე­თა, გუ­ლი ისე აუბა­გუნ­და, ამო­სუნ­თ­ქ­ვა გა­უ­ჭირ­და. ეს კა­ცი აქ შემ­თხ­ვე­ვით არ შე­მო­ივ­ლი­დაო, გა­ი­ფიქ­რა.
- რამ­დე­ნი­მე დღით მთა­ში მივ­დი­ვარ. ნი­კას უყ­ვარს იქა­უ­რო­ბა. ორი­ვე­ნი ხომ არ შე­მო­მი­ერ­თ­დე­ბო­დით? ერ­თად წა­ვი­დეთ, და­ის­ვე­ნებთ...
- მთა­ში რა ხდე­ბა?
- პა­ტა­რა ფერ­მა მაქვს იქ... სა­ქონ­ლის. ნა­ტუ­რა­ლუ­რი რძე, ყვე­ლი და მა­წო­ნი არ მო­გაკ­ლ­დე­ბათ.
თი­კო შე­ყოყ­მან­და, მაგ­რამ იმ­დე­ნად მაც­დუ­რი წი­ნა­და­დე­ბა იყო, უარის თქმა ვერ შეძ­ლო.
- სი­ა­მოვ­ნე­ბით წა­მო­ვალ, თუ­კი ნი­კა თა­ნახ­მა იქ­ნე­ბა. ჩე­მი კა­ვა­ლე­რი ახ­ლა ისაა.
ნი­კამ ჯერ თი­კოს შე­ხე­და, მე­რე - ზუ­ზის და კვლავ აკ­ვა­რი­უმს შე­ავ­ლო თვა­ლი.
ქა­ლი მი­უხ­ვ­და.
- ნუ გე­ში­ნია, თევ­ზე­ბი დაგ­ვე­ლო­დე­ბი­ან, ჩვენს არ­ყოფ­ნა­ში მა­რო და გრი­შა მი­ხე­და­ვენ, - და­ამ­შ­ვი­და.
თვა­ლებ­გაბ­რ­წი­ნე­ბულ­მა ბიჭ­მა ზუ­ზის მი­აპყ­რო მზე­რა:
- ცხენ­ზე შემ­ს­ვამთ?
- რა თქმა უნ­და. რო­დის მით­ქ­ვამს უარი?
- ცხე­ნიც გყავთ? - თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და თი­კოს.
- მყავს, თა­ნაც რამ­დე­ნი­მე, - გა­ი­ღი­მა ზუ­ზიმ, - ნი­კას ყვე­ლა­ზე მე­ტად მაქ­სი უყ­ვარს, პო­ნი. მა­სა­ვით პა­ტა­რაა. თქვენ იცით ცხენ­ზე ჯდო­მა?
ქალ­მა თა­ვი გა­და­აქ­ნია. ხმას არ იღებ­და, ეში­ნო­და, ზუ­ზი არ მიმ­ხ­ვ­და­რი­ყო, რო­გორ უხა­რო­და მას­თან ერ­თად გამ­გ­ზავ­რე­ბა.
- რო­დის მი­დი­ხართ?
- მივ­დი­ვართ, - შე­უს­წო­რა მა­მა­კაც­მა.
- ჰო, რო­დის მივ­დი­ვართ? - და­ი­მორ­ცხ­ვა თი­კომ.
- თუ მომ­ზა­დე­ბა არ გჭირ­დე­ბათ, დღეს­ვე წა­ვი­დეთ.
- რა ვი­ცი... რა­მე დაგ­ვ­ჭირ­დე­ბა?
- მხო­ლოდ თბი­ლი ტან­საც­მე­ლი, სხვა არა­ფე­რი. სპორ­ტუ­ლად ჩა­იც­ვით, მა­ინც მთაა, ხომ იცით, ღა­მით ცი­ვა...
- რა­საკ­ვირ­ვე­ლია.
- მა­შინ მე და­გე­ლო­დე­ბით. მე გრი­შას გა­ვაფ­რ­თხი­ლებ, - ოდ­ნავ ცი­ვად გას­ცა პა­სუ­ხი ზუ­ზიმ.
რა არ მო­ე­წო­ნა? იქ­ნებ ის, რომ მა­შინ­ვე და­თან­ხ­მ­და? მე­რე რა? ის ხომ მი­როს ოჯა­ხის ახ­ლო­ბე­ლია? თი­კო ვე­რა­ფერს მიხ­ვ­და. მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, თა­ვის ოთახ­ში აირ­ბი­ნა, პა­ტა­რა სამ­გ­ზავ­რო ჩან­თა გად­მო­ი­ღო და სა­ჭი­რო ტან­საც­მე­ლი ჩა­ა­ლა­გა. შემ­დეგ წყა­ლი გა­და­ივ­ლო, თმა და­ი­ვარ­ცხ­ნა, სარ­კ­ეში ჩა­ი­ხე­და და კმა­ყო­ფი­ლი დარ­ჩა. ყვე­ლა­ფე­რი წეს­რიგ­ში იყო, ერ­თა­დერ­თი რა­მის გარ­და - თვა­ლე­ბი ზედ­მე­ტად უბ­რ­წყი­ნავ­და.
სა­კუ­თარ ორე­ულს გა­უ­ცი­ნა, თვა­ლი ჩა­უკ­რა და ნი­კას ოთახ­ში გა­ვი­და, მი­სი ტან­საც­მე­ლი რომ ჩა­ე­ლა­გე­ბი­ნა...

თი­კო მან­ქა­ნის წი­ნა სა­ლონ­ში მო­თავ­ს­და, ნი­კა უკან ჩას­ვეს, ზუ­ზი კი სა­ჭეს მი­უჯ­და. მან­ქა­ნა და­იძ­რა. კარ­გა ხანს სწრა­ფად მიქ­როდ­ნენ, მაგ­ნი­ტო­ფო­ნი­დან სა­სი­ა­მოვ­ნო მე­ლო­დია იღ­ვ­რე­ბო­და. ამა­სო­ბა­ში ნი­კას ჩა­ე­ძი­ნა. თი­კომ ფრთხი­ლად გა­და­აწ­ვინა ბავ­შ­ვი უკა­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე და თა­ვი­სი ში­ფო­ნის თავ­შა­ლი გა­და­ა­ფა­რა.
ამ­წუ­თას რო­გო­რი ბედ­ნი­ე­რი იყო, ოც­ნე­ბე­ბით ცა­ში დაფ­რი­ნავ­და. ზუ­ზის­კენ არ იხე­დე­ბო­და, მაგ­რამ მის სუნ­თ­ქ­ვა­საც კი გრძნობ­და.
კარ­გა ხნის შემ­დეგ მან­ქა­ნამ სვლას უკ­ლო და მთის აღ­მართს შე­უდ­გა. მო­ას­ფალ­ტე­ბუ­ლი გზა დამ­თავ­რ­და. შე­და­რე­ბით აგ­რილ­და. აქ თით­ქოს ჰა­ერ­საც სხვა, უფ­რო მათ­რო­ბე­ლა სურ­ნე­ლი დაჰ­კ­რავ­და, რაც თი­კო­ზე გა­მაბ­რუ­ებ­ლად მოქ­მე­დებ­და.
რამ­დე­ნი­მე­სა­ა­თი­ა­ნი მგზავ­რო­ბის შემ­დეგ ბინ­დ­ბუნ­დ­ში სიმ­წ­ვა­ნე­ში ჩაფ­ლუ­ლი წი­თე­ლი აგუ­რის სახ­ლი გა­მოჩ­ნ­და, რო­მელ­საც გარ­შე­მო უზარ­მა­ზა­რი ეზო ეკ­ვ­რო­და. ორი­ვე შე­სა­ნიშ­ნა­ვად მოვ­ლი­ლი ჩან­და.
უკ­ვე შე­ღა­მე­ბუ­ლი­ყო. ზუ­ზიმ რკი­ნის ჭიშ­კარს ფა­რე­ბი მი­ა­ნა­თა და და­ა­სიგ­ნა­ლა. მა­შინ­ვე გა­ის­მა ჩქა­რი ნა­ბი­ჯე­ბის ხმა და კა­რი ჭრი­ა­ლით გა­ი­ღო, ეზო­დან ჭარ­მა­გი კა­ცი გა­მო­ვი­და, მან­ქა­ნას­თან მი­ვი­და და ზუ­ზის თბი­ლად გა­უ­ღი­მა.
- ძია პეტ­რე, ჩა­მო­ვე­დით. მიგ­ვი­ღებთ?
- მო­დით, შვი­ლო, მო­დით. რას მიქ­ვია, მი­გი­ღებ. შე­ნი სახ­ლია, შე­ნი კა­რი, მე და ჩე­მი კნე­ი­ნა აქ მხო­ლოდ სტუმ­რე­ბი ვართ.
ამ დროს სახ­ლი ერ­თი­ა­ნად გა­ჩახ­ჩახ­და და კი­ბის თავ­ზე `კნე­ი­ნაც~ გა­მოჩ­ნ­და - ლა­მა­ზი, კოხ­ტად ჩაც­მუ­ლი შუ­ახ­ნის ქა­ლი.
- ქალ­ბა­ტო­ნო ქე­თე­ვან, მო­გე­სალ­მე­ბით! რო­გორ გი­კითხოთ? აი, სტუმ­რე­ბი მო­გიყ­ვა­ნეთ. - გას­ძა­ხა მან­ქა­ნის ფან­ჯ­რი­დან ზუ­ზიმ.
- ზუ­ზი, შენ შე­მო­გევ­ლე, რო­გორ გაგ­ვა­ხა­რე! - ქა­ლი ლა­მის სირ­ბი­ლით გა­მო­ვი­და ქუ­ჩა­ში, ხე­ლე­ბი წინ­სა­ფარ­ზე შე­იმ­შ­რა­ლა და ზუ­ზის ხე­ლი ჩა­მო­არ­თ­ვა, მე­რე მან­ქა­ნა­ში შე­მო­ი­ხე­და, - უი, ამას ვის ვხე­დავ! ნი­კაც ჩა­მო­გიყ­ვა­ნია! რა კარ­გია, აქ რომ ხართ. ახ­ლა­ვე, ახ­ლა­ვე. თქვენ გად­მო­დით და მე უცებ დავ­ტ­რი­ალ­დე­ბი.
- ქალ­ბა­ტო­ნო ქე­თე­ვან, ეს თი­კოა, ჩვე­ნი მე­გო­ბა­რი. აჩ­ვე­ნეთ, რო­მელ ოთახ­ში და­ი­ძი­ნებს, მე და ნი­კა კი ამა­სო­ბა­ში ცხე­ნებს დავ­ხე­დავთ.
ზუ­ზიმ გა­მოღ­ვი­ძე­ბულ ბავშვს ხე­ლი ჩაჰ­კი­და და წა­იყ­ვა­ნა, თი­კომ მათ თვა­ლი გა­ა­ყო­ლა და იგ­რ­ძ­ნო, ამ პა­ტა­რა ბი­ჭის რო­გორ შე­შურ­და.
ქე­თო თი­კოს წინ გა­უძღ­ვა, თან ელა­პა­რა­კე­ბო­და, თან მი­კუს­კუ­სებ­და. მსუ­ქა­ნი სხე­უ­ლი თა­ვი­სუფ­ლად სი­ა­რუ­ლის უფ­ლე­ბას არ აძ­ლევ­და, ამი­ტომ მძი­მედ სუნ­თ­ქავ­და.
სას­ტუმ­რო ოთა­ხი გა­ი­ა­რეს და ხის­რი­კუ­ლე­ბი­ა­ნი ფარ­თო კი­ბით მე­ო­რე სარ­თულ­ზე ავიდ­ნენ.
ოთა­ხი საკ­მა­ოდ დი­დი და ნა­თე­ლი იყო, თა­ნაც გე­მოვ­ნე­ბით მოწყო­ბი­ლი. ფან­ჯ­რის რა­ფებ­ზე ყვა­ვი­ლე­ბი­ა­ნი ქოთ­ნე­ბი ჩა­მო­ემ­წ­კ­რი­ვე­ბი­ნათ. ოთა­ხის მარ­ცხ­ნივ მე­ო­რე კა­რიც იყო, რო­მე­ლიც ტე­რა­სა­ზე გა­დი­ო­და. აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბულ­მა თი­კომ ჩან­თა კუთხე­ში, და­ბალ მა­გი­და­ზე და­დო, ფან­ჯა­რას მი­ე­ახ­ლა, ფარ­და გა­დას­წია და ეზო­ში გა­და­ი­ხე­და. ულა­მა­ზე­სი ბა­ღი დი­ზა­ი­ნე­რუ­ლი ხრი­კე­ბით იყო გა­შე­ნე­ბუ­ლი.
ტე­რა­სა­ზე გა­ვი­და და ღა­მის ჰა­ე­რი ხარ­ბად ჩა­ი­სუნ­თ­ქა. რო­ცა ჰო­რი­ზონტს გა­ხე­და, სუნ­თ­ქ­ვა შე­ეკ­რა, ირ­გ­ვ­ლივ ისე­თი სი­ლა­მა­ზე გა­მე­ფე­ბუ­ლი­ყო - ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბით მო­ჭე­დი­ლი ცა, მა­ღა­ლი მთე­ბი, ხე­ებ­ში ჩაფ­ლუ­ლი სო­ფე­ლი და გამ­ჭ­ვირ­ვა­ლე ჰა­ე­რი.
- თი­კო, გე­ნაც­ვა­ლე, ეს იქ­ნე­ბა თქვე­ნი ოთა­ხი. იმე­დია, მო­გე­წო­ნე­ბათ ჩვენ­თან. მთა­ვა­რია, თა­ვი თა­ვი­სუფ­ლად იგ­რ­ძ­ნოთ.
- რა ლა­მა­ზია აქა­უ­რო­ბა! - აღ­მოხ­და თი­კოს, - რა ბედ­ნი­ე­რი ხართ, ასეთ ად­გი­ლას რომ ცხოვ­რობთ.
- რა ვი­ცი, ვცდი­ლობთ. არა­ფერს ვუ­ჩი­ვით, სხვე­ბი­ვით შიმ­ში­ლით სუ­ლი არ გვძვრე­ბა. კი ვართ ბედ­ნი­ე­რე­ბი, მაგ­რამ უკე­თე­სად ვიქ­ნე­ბით, რო­ცა ზუ­ზი ცოლს შე­ირ­თავს. დი­დი ხა­ნია, აქა­უ­რო­ბა დი­ა­სახ­ლისს ელო­დე­ბა. ერ­თი ქა­ლი არ გა­მოჩ­ნ­და ისე­თი, აქ ცხოვ­რე­ბას რომ მო­ი­სურ­ვებ­და, ყვე­ლას ქა­ლაქ­ში ურ­ჩევ­ნია, ჩე­მო კარ­გო.
თი­კომ დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ხე­და ქალს და გა­ი­ფიქ­რა, ნე­ტავ იმ ქა­ლებ­ში მეც თუ მი­გუ­ლის­ხ­მაო. ეჰ, რომ იცო­დეს ქე­თომ, რა სი­ა­მოვ­ნე­ბით იცხოვ­რებ­და თი­კო აქ ზუ­ზის გვერ­დით... სა­ინ­ტე­რე­სოა, ვის არ უნ­და აქ ცხოვ­რე­ბა, მა­რის თუ მი­შელს? რო­მე­ლი იგუ­ლის­ხ­მა? ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე ისე აღელ­და, სა­სა­უბ­რო თე­მის შეც­ვ­ლა გა­დაწყ­ვი­ტა.
- თქვენ აქა­უ­რი ხართ, ქალ­ბა­ტო­ნო ქე­თე­ვან?
- არა, ქო­ბუ­ლე­თე­ლი ვარ. სტუ­დენ­ტო­ბი­სას ბა­თუმ­ში პრაქ­ტი­კე­ბი მქონ­და. მა­შინ ლა­მა­ზი გო­გო ვი­ყა­ვი და კა­ცე­ბი ბუ­ზე­ბი­ვით მეხ­ვე­ოდ­ნენ, - გა­ი­ცი­ნა ქალ­მა და ხე­ლი სი­ნა­ნუ­ლის ნიშ­ნად ჩა­იქ­ნია, - ჩემ­და სამ­წუ­ხა­როდ, ბა­თუმ­ში ერ­თი ყმაწ­ვი­ლი გა­ვი­ცა­ნი და ისე შე­მიყ­ვარ­და, მის გარ­და ვე­რა­ვის ვამ­ჩ­ნევ­დი. მე­გო­ნა, იმა­საც შე­ვუყ­ვარ­დი, მაგ­რამ მა­ლე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ისე­თი არ იყო, რო­გო­რიც თა­ვი­დან მე­გო­ნა. მა­ინც შე­ვე­გუე ბედს. მიყ­ვარ­და და ყვე­ლა­ფერ­ზე თვალს ვხუ­ჭავ­დი. ყვე­ლა­ფერ­ზე თუ არა, ბევრ რა­მე­ზე მა­ინც. უტ­ვი­ნო გო­გო­ე­ბის ამ­ბა­ვი ხომ იცით... შევ­ც­დი და პრაქ­ტი­კი­დან რომ ვბრუნ­დე­ბო­დი, აღ­მოჩ­ნ­და, რომ უკ­ვე ორ­სუ­ლად ვი­ყა­ვი. რა უნ­და მექ­ნა? ავ­დე­ქი და ვუთხა­რი, ასე და ასეა-მეთ­ქი. უნ­და გე­ნა­ხათ, რა დღე მა­ყა­რა. აყ­ვირ­და, რა აყ­ვირ­და, მლან­ძღა, მთათხა, რა აღარ მა­კად­რა... ხმა არ ამო­მი­ღია, უსიტყ­ვოდ მოვ­ტ­რი­ალ­დი და წა­მო­ვე­დი. მას მე­რე არ მი­ნა­ხავს. სი­ცოცხ­ლე აღარ მინ­დო­და. შინ დაბ­რუ­ნე­ბას აზ­რი არ ჰქონ­და, ჩე­მი მშობ­ლე­ბი ჩამ­ქო­ლავ­დ­ნენ. ვერც ჩემს მე­გობ­რებს გა­ვენ­დე, შე­მე­შინ­და, ვინ­მეს სად­მე არ წა­მოს­ც­დეს-მეთ­ქი. ავ­დე­ქი და ზღვას მი­ვა­შუ­რე, თა­ვის დახ­რ­ჩო­ბა გა­დავ­წყ­ვი­ტე. გა­და­ვეშ­ვი ტალ­ღებ­ში. რა ვი­ცი, რა მოხ­და, მე­რე აღა­რა­ფე­რი მახ­სოვს, მაგ­რამ თვა­ლი რომ გა­ვა­ხი­ლე, ნა­პირ­ზე ვეგ­დე და ვი­ღაც კა­ცი თავს დამ­ტ­რი­ა­ლებ­და. ხან სა­ფეთ­ქ­ლებს მი­ზელ­და, ხან აი, ასე მაწ­ვე­ბო­და მკერ­დ­ზე, - ქე­თომ გაშ­ლი­ლი ხე­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს და­ა­დო და რიტ­მუ­ლად ზე­მოთ-ქვე­მოთ აამოძ­რა­ვა, - ნუ, გა­სა­გე­ბი იყო, რომ ვი­ღა­ცამ გა­და­მარ­ჩი­ნა. ავ­ტირ­დი, მაგ­რამ რა ავ­ტირ­დი, ჩე­მი ცრემ­ლი ზღვას ერ­თ­ვო­და. ამ კაც­მა თა­ვის სახ­ლ­ში წა­მიყ­ვა­ნა, შინ მო­ხუ­ცი დე­და ჰყავ­და. მოვ­ყე­ვი ჩე­მი გა­ჭირ­ვე­ბის ამ­ბავს, არა­ფე­რი და­მი­მა­ლავს. ჰო­და, შენ ხარ ჩე­მი ბა­ტო­ნი, ამ კაც­მა მითხ­რა, დარ­ჩი ჩემ­თან, ერ­თად ვიცხოვ­როთ და ყვე­ლა­ფე­რი და­ი­ვიწყეო. არა­და, თექ­ვ­ს­მე­ტი წლი­თ იყო ჩემ­ზე უფ­რო­სი. აი, ასე მოხ­და, ჩე­მო თი­კო. ოც­და­ექ­ვ­სი წე­ლია, ერ­თად ვართ. ჩე­მი გო­გო­ნა თბი­ლის­ში მუ­შა­ობს, დი­ზა­ი­ნე­რია. საქ­მ­როც ჰყავს. ამ შე­მოდ­გო­მა­ზე და­ქორ­წი­ნე­ბას აპი­რე­ბენ და რა ვი­ცი, ვნა­ხოთ, - ქე­თომ მო­ყო­ლა და­ამ­თავ­რა, ამო­ი­ოხ­რა და და­ა­მა­ტა:
- არ ვი­ცი, ჩე­მი ამ­ბა­ვი რა­ტომ გა­გან­დეთ. იქ­ნებ იმი­ტომ, რომ ჩემ­სა­ვით მიმ­ნ­დო­ბი და მი­ა­მი­ტი მეჩ­ვე­ნეთ. თვა­ლებ­ში ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბი გი­ციმ­ცი­მებთ და სა­ქორ­წი­ნო ბე­ჭე­დიც არ გი­კე­თი­ათ. ალ­ბათ იოლად ქმნით იდე­ა­ლებს, რომ­ლე­ბიც სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში არ არ­სე­ბო­ბენ.
თი­კომ მშვი­დად მი­უ­გო:
- ვხვდე­ბი, რა­საც გუ­ლის­ხ­მობთ, ქალ­ბა­ტო­ნო ქე­თე­ვან. უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა, რომ თქვენ შე­სა­ხებ მო­მი­ყე­ვით. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ასე­თი რამ გა­დაგ­ხ­დათ, აშ­კა­რად ბედ­ნი­ე­რად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბით. ნა­თე­ლი, მაგ­რამ ოდ­ნავ სევ­დი­ა­ნი მზე­რა გაქვთ. თქვე­ნი მე­უღ­ლე შე­სა­ნიშ­ნა­ვი ადა­მი­ა­ნი ჩანს.
- მარ­თა­ლი ბრძან­დე­ბით, - მად­ლი­ე­რე­ბის ღი­მი­ლი გა­და­ე­ფი­ნა ქალს სა­ხე­ზე, მე­რე კა­რა­და გა­მო­ა­ღო, თა­რო­დან კოხ­ტად და­კე­ცი­ლი ორი პირ­სა­ხო­ცი აიღო და სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში შე­ი­ტა­ნა.
- სუფ­რას მა­ლე გავ­შ­ლი, გე­ნაც­ვა­ლე. ნი­კა სად ჯო­ბია, და­ვაწ­ვი­ნოთ?
- თუ ჩემ გვერ­დით ოთახ­ში არის შე­საძ­ლე­ბე­ლი, აჯო­ბებს. ღა­მით იღ­ვი­ძებს ხოლ­მე, კოშ­მა­რე­ბი ესიზ­მ­რე­ბა და მინ­და, ახ­ლოს ვი­ყო.
- კარ­გი, თი­კო, გვერ­დი­თა ოთახ­ში გა­ვუშ­ლი, რა უნ­და მა­გას, ად­ვი­ლი საქ­მეა. - ქე­თომ გულ­ღი­ად გა­უ­ღი­მა ქალს და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და.
რო­ცა შხა­პი მი­ი­ღო და ქვე­ვით ჩა­ვი­და, ზუ­ზი და ნი­კა უკ­ვე დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლიყ­ვ­ნენ.
ნი­კა ძა­ლი­ან დაღ­ლი­ლი იყო, ნაჩ­ქა­რე­ვად ივახ­შ­მა და მა­შინ­ვე ლო­გინს მი­ა­შუ­რა. თი­კო სა­წოლ­ზე ჩა­მო­უჯ­და და თმა ალერ­სით აუქოჩ­რა.
- თი­კო, თევ­ზე­ბიც იძი­ნე­ბენ?
- რა თქმა უნ­და, იძი­ნე­ბენ. ისი­ნი და­გე­ლო­დე­ბი­ან, სა­ნამ შენც მა­თი სიზ­მრე­ბის სამ­ყა­როს შე­უ­ერ­თ­დე­ბი. ხვალ დი­ლით კი მო­მი­ყე­ვი, რო­გორ გა­გარ­თო­ბენ, კარ­გი? - გა­ე­ხუმ­რა.
- სიზ­მ­რე­ბის სამ­ყა­რო? რა არის სიზ­მ­რე­ბის სამ­ყა­რო? მო­მი­ყე­ვი, რა.
თი­კომ იქ­ვე შეთხ­ზა ამ­ბა­ვი, რო­მე­ლიც ბავშვს ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნა. ისე უცებ ჩა­ე­ძი­ნა, რომ თი­კო ვერც მიხ­ვ­და. ბი­ჭუ­ნას სა­ხე­ზე ბედ­ნი­ე­რი ღი­მი­ლი გა­დაჰ­ფე­ნო­და. ქალ­მა სა­ბა­ნი შე­მო­უ­კე­ცა, ლო­ყა­ზე აკო­ცა, სი­ნათ­ლე ჩა­აქ­რო და კა­რი უხ­მა­უ­როდ გა­ი­ხუ­რა.
თა­ვის ოთახ­ში გა­სულ­მა ტან­საც­მე­ლი გა­მო­იც­ვა­ლა, ცის­ფე­რი კა­ბა გა­და­იც­ვა, თბი­ლი ჟა­კე­ტი მო­ი­ხუ­რა და თმა წვრი­ლი ბაფ­თით გა­იკ­რა. რო­ცა სას­ტუმ­რო ოთახ­ში დაბ­რუნ­და, ზუ­ზი ბუ­ხარ­თან იდ­გა და ხელ­ში კო­ნი­ა­კით ნა­ხევ­რად სავ­სე კოქ­ტე­ი­ლის ჭი­ქა ეჭი­რა. ქალ­მა თვა­ლი ვერ მოს­წყ­ვი­ტა მის პრო­ფილს.
- რა და­გის­ხათ? ვის­კი? კო­ნი­ა­კი? ჯი­ნი? ამა­რე­ტო? ღვი­ნო ვი­ცი, რომ არ გიყ­ვართ. ნი­კამ და­ი­ძი­ნა?
- და­ი­ძი­ნა. წვენს დავ­ლევ­დი, თუ არ შე­გა­წუ­ხებთ, - ხმა­დაბ­ლა წარ­მოთ­ქ­ვა და თვა­ლე­ბი და­ხა­რა, რომ კვლავ მის მზე­რას არ და­ეტყ­ვე­ვე­ბი­ნა.
უც­ნა­უ­რი იყო. რო­გორც კი მა­მა­კაც­თან მარ­ტო დარ­ჩა, მიხ­ვ­და, რომ ეს კა­ცი მის ცხოვ­რე­ბა­ში გრი­გა­ლი­ვით შე­მო­იჭ­რა და ყვე­ლა­ფე­რი აურ-და­უ­რია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ზუ­ზის უამ­რა­ვი უარ­ყო­ფი­თი მხა­რე შე­ეძ­ლო ჩა­მო­ეთ­ვა­ლა, მა­ინც მის­კენ მი­უ­წევ­და გუ­ლი. ხვდე­ბო­და, უმა­მა­კა­ცო­ბას თა­ვი­სი გაჰ­ქონ­და. ჯერ ახალ­გაზ­რ­და იყო და სხე­უ­ლი თა­ვი­სას მო­ითხოვ­და. მი­უ­ხე­და­ვად მა­მა­კა­ცის სი­ცი­ვი­სა, მის­კენ მა­ინც ჯი­უ­ტად მი­ილ­ტ­ვო­და. ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, ჩა­ხუ­ტე­ბო­და ამ გა­რუ­ჯულ სხე­ულს და უც­ნა­უ­რად მო­ელ­ვა­რე თვა­ლებ­ში ღრმად ჩა­ე­ხე­და. სურ­და, ამ­წუ­თას მი­სი გუ­ლის­ცე­მა მო­ეს­მი­ნა.
ზუ­ზი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვი­და და ცო­ტა ხნის შემ­დეგ წვე­ნით სავ­სე ბოთ­ლით დაბ­რუნ­და, მა­ღალ­ფე­ხი­ან ჭი­ქა­ში ჩა­მო­უს­ხა თი­კოს და წინ და­უ­დო, მე­რე ბუ­ხარს მი­ეყ­რ­დ­ნო, კო­ნი­ა­კი მოს­ვა და ქალს გა­ხე­და.
- მო­გე­წო­ნათ აქა­უ­რო­ბა?
- სა­ოც­რად. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ად­გი­ლია. ძა­ლი­ან მიყ­ვარს ასე­თი გან­მარ­ტო­ე­ბუ­ლი და მყუდ­რო ად­გი­ლე­ბი. ხალ­ხ­მ­რავ­ლო­ბა მთრგუ­ნავს.
ზუ­ზიმ ახედ-და­ხე­და, და­ჟი­ნე­ბუ­ლი მზე­რა ჩა­ა­ყო­ლა მის სხე­ულს და ცი­ვად ამოთ­ქ­ვა:
- რამ­დე­ნი­მე დღე­ში მოგ­ბეზ­რ­დე­ბათ. ჩემს ყვე­ლა მე­გო­ბარს ქა­ლაქ­ში ურ­ჩევ­ნია ყოფ­ნა. აქ ამო­ვალთ და ორ დღე­ში გაქ­ცე­ვა­ზე არი­ან. არა­და, ისე მიყ­ვარს აქა­უ­რო­ბა... სი­ა­მოვ­ნე­ბით ვიცხოვ­რებ­დი, საქ­მე­ე­ბი რომ არ მქონ­დეს. თქვენ? თქვენ შეძ­ლებ­დით აქ ცხოვ­რე­ბას?
თი­კომ კვლავ და­ხა­რა თვა­ლე­ბი და წვე­ნით სავ­სე ფუ­ჟერს დას­წ­ვ­და.
- რა­ტო­მაც არა, დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით. რა­ტომ მე­კითხე­ბით?
მა­მა­კაცს ირო­ნი­ულ­მა ღი­მილ­მა გა­და­ურ­ბი­ნა სა­ხე­ზე.
- იმი­ტომ, რომ ადა­მი­ა­ნებს უჭირთ უცხო ად­გილ­თან შე­გუ­ე­ბა. მე კი მიყ­ვარს აქ ყოფ­ნა, მიყ­ვარს და აქეთ­კენ მე­ქა­ჩე­ბა სუ­ლი და სხე­უ­ლი. ბავ­შ­ვო­ბა­ში ვოც­ნე­ბობ­დი, ბევ­რი ცხე­ნი მყო­ლო­და და დი­დი სახ­ლი მქო­ნო­და, კოვ­ბო­ი­ვით მეცხოვ­რა და ფერ­მა გა­მე­შე­ნე­ბი­ნა. მე კი ფი­ნან­სის­ტი გავ­ხ­დი, თუმ­ცა, ნა­წი­ლობ­რივ ავიხ­დი­ნე ჩე­მი ოც­ნე­ბა. ექ­ვ­სი ცხე­ნი მყავს და ცა­მე­ტი ძრო­ხა. ასე თუ ისე, წვრილ­ფე­ხა ფერ­მე­რი მა­ინც მქვია. - ისე ჩა­ი­ცი­ნა, თით­ქოს თა­ვის თავს დას­ცი­ნი­სო, - ასე­თია ცხოვ­რე­ბა. ან არას­დ­როს გის­რულ­დე­ბა ის, რა­ზეც ოც­ნე­ბობ, ან ნა­წი­ლობ­რივ. ეს ეზო-კა­რი ჩე­მი ბა­ბუა-ბე­ბი­ი­საა და არ მინ­და გავ­ყი­დო, ვი­ღა­ცას ჩა­ვუგ­დო ხელ­ში. ალ­ბათ ამი­ტო­მაც ვარ ამ­დენ ხანს უცო­ლო.
- ცო­ლი რა შუ­ა­შია?
ზუ­ზიმ გაკ­ვირ­ვე­ბით გა­ხე­და ქალს და კარ­გა ხანს მზე­რა არ მო­უ­შო­რე­ბია.
- რო­გორ თუ რა შუ­ა­შია? ვინ დამ­თან­ხ­მ­დე­ბა ამ მთა­ში ცხოვ­რე­ბას? ერთ თვე­ში გა­მექ­ცე­ვა ნე­ბის­მი­ე­რი.
თი­კო თა­ვის ჭი­ქას ჩა­აშ­ტერ­და.
ზუ­ზიმ კი გა­აგ­რ­ძე­ლა:
- რა ცუ­დია, ცხენ­ზე ჯდო­მა რომ არ იცით. ხვალ დი­ლით ვა­პი­რებ­დი გას­ვ­ლას, მთა­ში გა­ნა­ვარ­დე­ბას, თან ფერ­მა­შიც უნ­და შე­ვი­ა­რო. ვი­ფიქ­რე, თან წა­ვიყ­ვან-მეთ­ქი... არა უშავს, რომ დავ­ბ­რუნ­დე­ბი, ნი­კას პონ­ზე შევ­ს­ვამ და გა­ვა­სე­ირ­ნებ. თუ არ გე­ზა­რე­ბა, სუ­ლაც მან­ქა­ნით ავი­დეთ ფერ­მა­ში.
თი­კოს იმ­დე­ნად აინ­ტე­რე­სებ­და ყვე­ლა­ფე­რი, რაც ზუ­ზის­თან იყო და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი, რომ ყვე­ლა­ფერ­ზე თავს უქ­ნევ­და. კარ­გა ხანს ილა­პა­რა­კეს. მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ზუ­ზი გა­ჩუმ­და და თქვა:
- იქ­ნებ ორი ლუკ­მა შეგ­ვე­ჭა­მა? ნი­კამ კი ივახ­შ­მა, მაგ­რამ ჩვენ რა და­ვა­შა­ვეთ? ქე­თომ რა ხა­ნია, სუფ­რა გა­შა­ლა.
სა­სა­დი­ლო ოთახ­ში გა­ვიდ­ნენ. მა­გი­და­ზე ქათ­ქა­თა სუფ­რა იყო გა­და­ფა­რე­ბუ­ლი. შუ­ა­ში ვარ­დე­ბით სავ­სე ლარ­ნა­კი იდ­გა. შან­დ­ლებ­ში სან­თ­ლე­ბი ენ­თო, რო­მე­ლიც ნა­ხევ­რად ჩამ­წ­ვა­რი­ყო. მა­გი­და ორ კაც­ზე გა­ე­შა­ლათ.
თი­კოს­თ­ვის თით­ქოს ჯა­დოს­ნუ­რი ღა­მე ჩა­მოწ­ვა. ასეთ რა­მეს თუ იოც­ნე­ბებ­და მხო­ლოდ. სან­თ­ლე­ბის შუქ­ზე არას­დ­როს არა­ვის­თან უვახ­შ­მია. გან­მარ­ტო­ე­ბამ უფ­რო და­ა­ახ­ლო­ვა წყვი­ლი. იგი თვა­ლებ­ში შეს­ცი­ცი­ნებ­და ზუ­ზის, რო­მე­ლიც თა­ვი­სი ბავ­შ­ვო­ბის ამ­ბებს ჰყვე­ბო­და, თან მა­დი­ა­ნად ილუკ­მე­ბო­და.
- ძა­ლი­ან მიყ­ვარს აქ მომ­ზა­დე­ბუ­ლი კერ­ძე­ბი. ყვე­ლა­ფე­რი გემ­რი­ე­ლი და ნა­ტუ­რა­ლუ­რია, - თქვა ზუ­ზიმ, რო­ცა მხი­ა­რუ­ლი ამ­ბე­ბის მო­ყო­ლა და­ამ­თავ­რა და თევ­ზის მოზ­რ­დი­ლი ნა­ჭე­რი თი­კოს მი­ა­წო­და.
- მეც მიყ­ვარს. ამა­ზე უკე­თე­სი რა უნ­და ინატ­რო ადა­მი­ან­მა.
- მო­მი­ყე­ვით, კი­დევ რა გიყ­ვართ, - ხმა­დაბ­ლა, ყრუდ იკითხა მა­მა­კაც­მა, სკა­მის სა­ზურ­გეს მი­აწ­ვა და მო­ჭუ­ტუ­ლი თვა­ლე­ბით გა­ხე­და.
- თქვენ­თ­ვის არა მგო­ნია, ეს სა­ინ­ტე­რე­სო იყოს, - დაბ­ნე­ულ­მა თი­კომ გვერ­დ­ზე გა­ი­ხე­და.
- რა­ტო­მაც არა. თქვენ შე­ე­ცა­დეთ...
- სხვა დროს იყოს, კარ­გი? გემ­რი­ე­ლი ვახ­შ­მის­თ­ვის დი­დი მად­ლო­ბა. - ოფი­ცი­ა­ლუ­რი ტო­ნით წარ­მოთ­ქ­ვა, ხელ­საწ­მენ­დ­ზე თი­თე­ბი შე­იწ­მინ­და და წა­მოდ­გა.
- მა­შინ გა­ვი­სე­ირ­ნოთ, - არ მო­ეშ­ვა მა­მა­კა­ცი.
აკან­კა­ლე­ბულ­მა ქალ­მა უსიტყ­ვოდ და­უქ­ნია თა­ვი, რად­გან მიხ­ვ­და, პა­სუ­ხი რომ გა­ე­ცა, ხმაც აუკან­კალ­დე­ბო­და.
რო­გორ ეში­ნო­და თა­ვის სი­სუს­ტის, იცო­და, ში­ნა­გა­ნი მღელ­ვა­რე­ბა ყო­ველ­თ­ვის აესა­ხე­ბო­და სა­ხე­ზე, ასეთ დროს ვე­რაფ­რის და­მალ­ვას ვერ ახერ­ხებ­და. მო­ი­მი­ზე­ზა, ბავშვს დავ­ხე­და­ვო და მე­ო­რე სარ­თულ­ზე აირ­ბი­ნა. ნი­კას ოთახ­ში მარ­თ­ლა შე­იჭყი­ტა. ბავშვს უშ­ფოთ­ვე­ლად ეძი­ნა. ამა­სო­ბა­ში ცო­ტა­თი დამ­შ­ვიდ­და, ღრმად ამო­ი­სუნ­ქ­თა და კვლავ დაბ­ლა ჩა­ვი­და, სა­დაც ზუ­ზი ელო­დე­ბო­და. ყვე­ლა­ზე მე­ტად მა­მა­კა­ცის მის მი­მართ გულ­გ­რი­ლო­ბა ამ­შ­ვი­დებ­და.
ზაფხუ­ლის თბი­ლი ღა­მე სავ­სე იყო უც­ნა­უ­რი სურ­ნე­ლით. ზუ­ზი ხან­და­ხან მხრით შე­ე­ხე­ბო­და, რაც ქალს სუნ­თ­ქ­ვას უკ­რავ­და. კა­ცის შე­ხე­ბა ბან­გი­ვით მოქ­მე­დებ­და მას­ზე, მუხ­ლე­ბი ეკ­ვე­თე­ბო­და.
რო­გორ დამ­თავ­რ­დე­ბა ღა­მის გა­სე­ირ­ნე­ბა? ეს იყო ერ­თა­დერ­თი შე­კითხ­ვა, რო­მელ­საც თი­კო თა­ვის თავს უს­ვამ­და...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
17.09.2017
კვირაში ერთი თავი იდება მხოლოდ? მოუთმენლად ველოდები ყოველთვის მომდევნო თავს,ძალიან მომწონს..
შორენა
18.08.2017
მე 10 თავს ვერ ვპოულობ და არ გამოსულა ჯერ?
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი