თამაში მზესთან (თავი X)
font-large font-small
თამაში მზესთან (თავი X)
უხ­მოდ მი­ა­ბი­ჯებ­დ­ნენ, ირ­გ­ვ­ლივ მხო­ლოდ მა­თი ნა­ბი­ჯე­ბის ხმა ის­მო­და. თი­კომ ვე­ღარ მო­ით­მი­ნა და სი­ჩუ­მე და­არ­ღ­ვია:
- სა­ინ­ტე­რე­სოა, რა­ტომ მოქ­მე­დებს მთვა­რე სხვა­გან უფ­რო ძლი­ე­რად, ვიდ­რე შინ?
ზუ­ზიმ ქალს ირო­ნი­უ­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო.
- იქ­ნებ იმი­ტომ, რომ რა­ღაც უჩ­ვე­უ­ლოს მო­ე­ლი? ადა­მი­ა­ნე­ბი ცდი­ლო­ბენ, იმ ად­გი­ლებ­ში და­სახ­ლ­დ­ნენ, რო­მელ­თა­ნაც მა­თი ოც­ნე­ბე­ბია და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი და ის კუთხე მათ­თ­ვის ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი და მყუდ­როა. გი­მოგ­ზა­უ­რი­ათ სად­მე?
- რო­გორ არა, ბევ­რ­ჯერ.
- მეც. - თქვა ზუ­ზიმ და მო­უყ­ვა თა­ვის მოგ­ზა­უ­რო­ბებ­ზე. მას უამ­რა­ვი ქვე­ყა­ნა ჰქონ­და შე­მოვ­ლი­ლი და შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბე­ბიც დაგ­რო­ვე­ბო­და. ლა­პა­რა­კობ­და თა­ვი­სუფ­ლად, ისე, რო­გორც ლაღ ადა­მი­ა­ნებს სჩვე­ვი­ათ.
ბი­ლიკ­ზე და­ეშ­ვ­ნენ და პა­ტა­რა მდი­ნა­რეს მი­უ­ახ­ლოვ­დ­ნენ. მთის მდი­ნა­რე რაკ­რა­კით მო­იჩ­ქა­რო­და და სი­მარ­ტო­ვის ილუ­ზი­ას აძ­ლი­ე­რებ­და.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად რა­ღაც ხმა­უ­რი მო­ის­მა. თი­კო მკვეთ­რად შე­მოტ­რი­ალ­და, ფე­ხი აუც­და და და­ე­ცე­მო­და, რომ არა ზუ­ზი. ქა­ლი შე­ში­ნე­ბუ­ლი მი­ეკ­რა მა­მა­კაცს და უმალ იგ­რ­ძ­ნო მი­სი გუ­ლის ძლი­ე­რი ფეთ­ქ­ვა.
- რა ხმა­უ­რია? - წა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა, გონს რომ მო­ე­გო.
- ნუ გე­ში­ნია, აქ ვე­ლუ­რი ცხო­ვე­ლე­ბი არ დარ­ბი­ან, ალ­ბათ კა­ტამ თუ გა­ირ­ბი­ნა.
- რო­გორ შე­მე­შინ­და, - თი­კომ გა­ღი­მე­ბა სცა­და, მა­მა­კაცს ქვე­მო­დან ახე­და და... უზარ­მა­ზა­რი ნერ­წყ­ვი გა­და­ა­გო­რა. თა­ვი ძლივს შე­ი­კა­ვა, კვლავ არ მიჰ­კ­ვ­რო­და მის ფარ­თო მკერდს, რა­თა წა­მი­ე­რი ბედ­ნი­ე­რე­ბის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა ერ­თხე­ლაც გა­მე­ო­რე­ბუ­ლი­ყო.
- ნამ­დ­ვი­ლად კარ­გად ხართ? ხომ არ დავ­ბ­რუნ­დეთ? - ზუ­ზიმ მხრებ­ზე მოხ­ვია ხე­ლი.
- არა, კარ­გად ვარ, უბ­რა­ლოდ, ცო­ტა­თი შე­მე­შინ­და, მაგ­რამ მა­ინც დავ­ბ­რუნ­დეთ. - დამ­ფ­რ­თხალ­მა მი­უ­გო.
ზუ­ზიმ ხე­ლე­ბი და­უშ­ვა და ორი­ვე­ნი სახ­ლის­კენ უხ­მოდ გა­მობ­რუნ­დ­ნენ.
ზუ­ზის­თ­ვის ეს ალ­ბათ ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი სა­ღა­მო იყო, ერ­თი მრა­ვალ­თა­გა­ნი, არაფ­რით გა­მორ­ჩე­უ­ლი. თი­კოს­თ­ვის კი - უჩ­ვე­უ­ლო და ბედ­ნი­ე­რი...

დი­ლა­ად­რი­ან ზუ­ზიმ ნი­კა პო­ნით გა­ა­სე­ირ­ნა, შემ­დეგ კი, რო­ცა სა­უზ­მეს მორ­ჩ­ნენ, სტუმ­რებს ფერ­მა­ში ას­ვ­ლა შეს­თა­ვა­ზა. სა­მა­გი­ე­როდ, სა­ღა­მოს მთელ შე­მო­გა­რენს და­გათ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნებ­თო.
მა­მა­კაც­მა მან­ქა­ნის სა­ბარ­გულ­ში პრო­დუქ­ტე­ბით სავ­სე კა­ლა­თა ჩად­გა და თი­კო­სა და ნი­კას­თან ერ­თად ფერ­მის­კენ მი­მა­ვალ გზას და­ად­გა.
თი­კო კი­დევ ერ­თხელ დარ­წ­მუნ­და აჭა­რის სი­ლა­მა­ზე­ში: ლაჟ­ვარ­დო­ვა­ნი ცა, ოქ­როს­ფე­რი მინ­დ­ვ­რე­ბი, მწვა­ნედ შე­მო­სი­ლი მთა-გო­რა­კე­ბი... ეს ყვე­ლა­ფე­რი სა­ო­ცარ იდი­ლი­ას ქმნი­და.
დრო­დად­რო თავს გა­ყოფ­და მან­ქა­ნი­დან და თვალ­მო­ჭუ­ტუ­ლი მზეს ახე­დავ­და, სი­ა­მოვ­ნებ­და, მი­სი სხი­ვე­ბი სა­ხე­ზე რომ ელა­მუ­ნე­ბო­და.
- ასე გიყ­ვარს მზე? - გა­იკ­ვირ­ვა ზუ­ზიმ.
- კი, მე მზით ვარ გა­ტა­ცე­ბუ­ლი. - თვა­ლებ­გაბ­რ­წყი­ნე­ბულ­მა მი­უ­გო.
- მე კი მზის ამოს­ვ­ლა და ჩას­ვ­ლა მხიბ­ლავს. ასე­თი მზე მომ­წონს, - შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბულ­მა ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა.
თი­კო თით­ქოს მი­უხ­ვ­და.
- მაგ­რამ ასე­თი მზე არ ათ­ბობს.
- სა­მა­გი­ე­როდ, სულს მი­ფო­რი­ა­ქებს, - მი­ი­ღო პა­სუ­ხად.
ქა­ლი გა­წით­ლ­და, მაგ­რამ პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია.
ზუ­ზი ზოგ­ჯერ სიჩ­ქა­რეს შე­ა­ნე­ლებ­და, მა­გა­ლი­თად, სა­ნამ სა­ზამ­თ­რო­თი დაზ­ვი­ნულ ურემს გა­და­უს­წ­რებ­და. ერ­თხელ კი სუ­ლაც გა­ჩერ­და, რად­გან ცხენ­ზე ამ­ხედ­რე­ბულ­მა ქა­ლებ­მა გზა გა­და­უჭ­რეს.
- ალ­ბათ მო­ნას­ტ­რი­დან მო­დი­ან, - შე­ნიშ­ნა ზუ­ზიმ.
- მო­ნას­ტე­რიც არის აქ სად­მე? - თი­კომ შორს გა­ი­ხე­და.
- აი, ამ ტბას რომ აუყ­ვე­ბი, მაღ­ლა, მთის გა­დაღ­მა მო­ნას­ტე­რი დგას. იქ ძვე­ლი ცი­ხე­სი­მაგ­რის ნან­გ­რე­ვე­ბი­ცაა შე­მორ­ჩე­ნი­ლი. ერ­თხელ და­ვა­პი­რეთ იქ ას­ვ­ლა, მაგ­რამ ნი­კას დე­დამ აღ­მართს და სიცხეს ვერ გა­უძ­ლო და უკან დავ­ბ­რუნ­დით. მა­შინ ცხე­ნე­ბი არ მყავ­და, ფე­ხით ავ­დი­ო­დით. აგიყ­ვან­დით, მაგ­რამ, ვფიქ­რობ, თქვენც გა­გი­ჭირ­დე­ბათ.
- არა, არ გა­მი­ჭირ­დე­ბა, - გა­ი­ღი­მა თი­კომ, - არც ისე­თი სუს­ტი ვარ, რო­გო­რიც ვჩან­ვარ. ძა­ლი­ან მინ­და მო­ნას­ტ­რის დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბა. სიძ­ვე­ლე­ე­ბი მი­ზი­დავს. რა თქმა უნ­და, თუ შე­გიძ­ლი­ათ...
- მინ­და, ძია ზუ­ზი, მეც მინ­და, რააა! - იყ­ვი­რა ნი­კა­მაც.
- რა­კი არც ერ­თი არ იშ­ლით, რა გა­ეწყო­ბა, - მა­მა­კაც­მა ისე გა­უ­ღი­მა ნი­კას, თი­კო მიხ­ვ­და, რო­გორ სურ­და მას, ბავ­შ­ვის­თ­ვის სი­ა­მოვ­ნე­ბა მი­ე­ნი­ჭე­ბი­ნა.
ზუ­ზიმ მან­ქა­ნა გა­ა­ჩე­რა, ქალს გად­მოს­ვ­ლა­ში მი­ეხ­მა­რა და აღ­მართს შე­უყ­ვ­ნენ. დაკ­ლაკ­ნი­ლი ბი­ლი­კი თით­ქოს ცის სიღ­რ­მე­ში იკარ­გე­ბო­და. რაც უფ­რო ადი­ოდ­ნენ მაღ­ლა, მით მე­ტად გრძნობ­და თი­კო, რომ გზა არ­ც­თუ იოლი იქ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ ხმა არ ამო­უ­ღია, მხო­ლოდ ქო­შინს უმა­ტა.
ზუ­ზის კი დაღ­ლი­ლო­ბა სა­ერ­თოდ არ ეტყო­ბო­და. ნი­კას­თ­ვის ხე­ლი მაგ­რად ჩა­ე­ჭი­და და მსუ­ბუ­ქი ნა­ბი­ჯე­ბით მი­დი­ო­და.
მხო­ლოდ მა­შინ შე­ის­ვე­ნეს, რო­ცა ცი­ხე­სი­მაგ­რე გა­მოჩ­ნ­და. თი­კო გა­ნაც­ვიფ­რა სა­ო­ცარ­მა სა­ნა­ხა­ო­ბამ. სუნ­თ­ქ­ვა­შეკ­რუ­ლი თვალს ვერ აცი­ლებ­და ქონ­გუ­რე­ბი­ან კე­დელს, რო­მე­ლიც გო­რაკ­ზე გა­დაშ­ლი­ლი­ყო. ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, მი­უ­ახ­ლოვ­დ­ნენ ძნე­ლად მი­სად­გომ კედ­ლებ­სა და მრის­ხა­ნე ბას­ტი­ო­ნებს და თი­კოს ცი­ხე­სი­მაგ­რე პირ­ქუ­ში და მკაც­რი მო­ეჩ­ვე­ნა.
ზუ­ზიმ ნი­კა მხარ­ზე შე­ის­ვა, რა­თა ბი­ჭუ­ნას უკეთ და­ეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა იქა­უ­რო­ბა. გა­ლავ­ნის ეზო­ში შე­ვიდ­ნენ და შე­ნო­ბას ირ­გ­ვ­ლივ შე­მო­უ­ა­რეს. ახ­ლო­მახ­ლო კა­ციშ­ვი­ლი არ ჭა­ჭა­ნებ­და. გა­პარ­ტა­ხე­ბუ­ლი იყო იქა­უ­რო­ბა. შიგ­ნი­თაც შე­ვიდ­ნენ, სა­დაც მხო­ლოდ ჩა­მოშ­ლი­ლი კედ­ლე­ბი დახ­ვ­დათ.
თი­კოს გუ­ლი და­უმ­ძიმ­და. შვე­ბა მხო­ლოდ მა­შინ იგ­რ­ძ­ნო, რო­ცა მო­ნას­ტე­რი მო­ი­ნა­ხუ­ლეს და სან­თ­ლე­ბი და­ან­თეს...
შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბე­ბით სავ­სე ბრუნ­დე­ბო­და უკა­ნა გზა­ზე. მთე­ლი სის­რუ­ლით წარ­მო­იდ­გი­ნა, სა­უ­კუ­ნე­ე­ბის წინ აქ რო­გო­რი სის­ხ­ლ­სავ­სე ცხოვ­რე­ბა ჩქეფ­და, ახ­ლა კი სა­მა­რი­სე­ბურ სი­ჩუ­მეს და­ე­სად­გუ­რე­ბი­ნა...
რო­ცა მან­ქა­ნას­თან დაბ­რუნ­დ­ნენ, ქალს ძა­ლა აღარ შერ­ჩე­ნო­და, ქან­ცი გას­წყ­დო­მო­და. მი­სი შემ­ხედ­ვა­რე ზუ­ზი სი­ცილს ძლივს იკა­ვებ­და. მა­მა­კაც­მა სა­ბარ­გუ­ლი­დან კა­ლა­თა გად­მო­ი­ღო და ტბის ნა­პი­რას მო­კა­ლათ­დ­ნენ. ზუ­ზი წა­მოწ­ვა და ტბის ცის­ფ­რად მო­ლივ­ლი­ვე წყალს მი­ა­ჩერ­და, თი­კომ კი ბა­ლახ­ზე მუ­შამ­ბა გა­შა­ლა და სა­ხელ­და­ხე­ლო სუფ­რა­ზე სა­ნო­ვა­გე და­ა­ლა­გა, თან ზუ­ზის­თან თა­მა­შით გარ­თულ ნი­კას გას­ც­ქე­რო­და. ოც­ნე­ბამ გა­ი­ტა­ცა და ისი­ნი თა­ვის ქმარ-შვი­ლად წარ­მო­იდ­გი­ნა. სამ­წუ­ხა­როდ, ეს მხო­ლოდ ოც­ნე­ბა იყო, რე­ა­ლო­ბა კი სრუ­ლი­ად სხვაგ­ვა­რად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და...

უკან სწრა­ფად ბრუნ­დე­ბოდ­ნენ. თი­კო გაბ­რუ­ე­ბუ­ლი იყო. ფერ­მა ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად ნა­ხა. მარ­თა­ლია, დი­დი არ იყო, მაგ­რამ სი­ა­მოვ­ნე­ბა მა­ინც მი­ი­ღო, რო­ცა უყუ­რა, რო­გორ წვე­ლიდ­ნენ ძრო­ხებს, ადე­დებ­დ­ნენ რძეს და რო­გორ ამოჰ­ყავ­დათ ყვე­ლი.
თი­კოს მუხ­ლებ­ზე მო­კა­ლა­თე­ბულ ნი­კას დას­ძი­ნე­ბო­და. ქა­ლი და მა­მა­კა­ცი თა­ვი­ანთ ფიქ­რებ­ში გარ­თუ­ლიყ­ვ­ნენ, მყუდ­რო­ე­ბას მხო­ლოდ მან­ქა­ნის რა­დი­ო­დან მომ­დი­ნა­რე წყნა­რი მე­ლო­დი­ის ხმა არ­ღ­ვევ­და...
თი­კომ ისე ჩა­აწ­ვი­ნა ნი­კა სა­წოლ­ში, ბავშვს არც კი გა­მოღ­ვი­ძე­ბია. მე­რე შხა­პი მი­ი­ღო და სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში სა­ვახ­შ­მოდ ჩა­ვი­და. სუ­ლაც არ ში­ო­და, მაგ­რამ მას­პინ­ძელს ხათ­რი ვერ გა­უ­ტე­ხა.
ვახ­შ­მო­ბის შემ­დეგ ტე­რა­სა­ზე გა­ვიდ­ნენ. ის იყო, სა­უ­ბა­რი წა­მო­იწყეს, რომ მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ტე­ლე­ფო­ნის ზა­რი გა­ის­მა. ზუ­ზი ოთახ­ში შებ­რუნ­და, რა­თა ზა­რის­თ­ვის ეპა­სუ­ხა და რო­ცა უკან მობ­რუნ­და, სა­ხე მო­ღუ­შო­და. ხმა არ ამო­უ­ღია, სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და, სი­გა­რე­ტი გა­ა­ბო­ლა და ერთ წერ­ტილს მი­ა­ჩერ­და.
თი­კო ვე­რა­ფერს მიხ­ვ­და. ის მხო­ლოდ იმა­ზე ფიქ­რობ­და, რომ ზუ­ზის გვერ­დით გა­ტა­რე­ბუ­ლი ეს ორი ბედ­ნი­ე­რი დღე იწუ­რე­ბო­და და ხვალ აქე­დან ალ­ბათ სა­მუ­და­მოდ გამ­გ­ზავ­რე­ბა მო­უ­წევ­და.
მა­მა­კა­ცის სი­ჩუ­მით თავ­მო­ბეზ­რე­ბულ­მა ბაღ­ში ჩას­ვ­ლა გა­დაწყ­ვი­ტა. სწო­რედ ამ დროს ტე­ლე­ფონ­მა ხელ­მე­ო­რედ და­რე­კა. ზუ­ზიმ რა­ღაც უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ ჩა­ი­ბურ­ტყუ­ნა, თით­ქოს შე­ი­გი­ნაო და კვლავ ოთახ­ში შებ­რუნ­და. `ნე­ტავ თან რა­ტომ არ და­ა­ტა­რებს ამ მო­ბი­ლურს, წა­რა­მა­რა რომ გარ­ბი-გა­მორ­ბის?~ - გა­ი­ფიქ­რა თი­კომ და მა­მა­კაცს თვა­ლი გა­ა­ყო­ლა.
- მა­პა­ტი­ეთ, მარ­ტო რომ დაგ­ტო­ვეთ, - თქვა ზუ­ზიმ, რო­ცა დაბ­რუნ­და. ამ­ჯე­რად შე­და­რე­ბით დამ­შ­ვი­დე­ბუ­ლი ჩან­და, თუმ­ცა, თვა­ლებ­ში ფიქ­რი ჩაჰ­ბუ­დე­ბო­და. ნე­ტავ რა უნ­და მომ­ხ­და­რი­ყო? - თი­კოს ინ­ტე­რე­სი კლავ­და, მაგ­რამ იცო­და, ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის გა­მო­ჩე­ნის უფ­ლე­ბა არ ჰქონ­და.
- სამ­წუ­ხა­როდ, ამა­ღამ ბა­თუმ­ში მი­წევს ჩას­ვ­ლა და თქვე­ნი მარ­ტო და­ტო­ვე­ბა, - მო­გუ­დუ­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა მა­მა­კაც­მა, - დი­ლით მან­ქა­ნას გა­მო­გიგ­ზავ­ნით და წა­მოჰ­ყ­ვე­ბით. კი­დევ ერ­თხელ ბო­დიშს ვიხ­დი, ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა! - ცი­ვად, ოფი­ცი­ა­ლუ­რი ტო­ნით თქვა და წა­მოდ­გა.
თი­კო და­იბ­ნა. სი­ტუ­ა­ცი­ის ასე შე­მობ­რუ­ნე­ბას ნამ­დ­ვი­ლად არ ელო­და. იქ­ნებ ამ ნა­ბი­ჯით მი­სი თა­ვი­დან მო­ცი­ლე­ბა გა­დაწყ­ვი­ტა? რო­გორც შე­ეძ­ლო, ძა­ლა მო­იკ­რი­ბა და მშვი­დად მი­უ­გო:
- ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა. მად­ლო­ბის მე­ტი რა გვეთ­ქ­მის, აქ რომ მოგ­ვიწ­ვი­ეთ. ძა­ლი­ან კმა­ყო­ფი­ლი ვარ. ცუ­დი ხომ არა­ფე­რია? - მა­ინც სძლია ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბამ და სა­ჭირ­ბო­რო­ტო შე­კითხ­ვა დას­ვა.
ზუ­ზიმ ხე­ლი ჩა­მო­არ­თ­ვა ქალს, შემ­დეგ სა­ჭი­რო­ზე მე­ტად მო­უ­ჭი­რა, მაგ­რამ რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში, თით­ქოს გონს მო­ე­გოო, ხე­ლი გა­უშ­ვა და ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა:
- ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ეს მო­უ­ლოდ­ნე­ლი ზა­რი არ ყო­ფი­ლა. - თქვა და კვლავ და­დუმ­და.
თი­კო შებ­რუნ­და და მო­ა­ჯირს გა­და­ეყ­რ­დ­ნო, აქ ნა­თუ­რის შუ­ქი არ ეცე­მო­და და ზუ­ზის მი­სი სა­ხის გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბის და­ნახ­ვა არ შე­ეძ­ლო. ნუ­თუ ასე სურ­და ამ სა­ღა­მოს დამ­თავ­რე­ბა? მა­შინ სა­ერ­თოდ რა­ტომ და­პა­ტი­ჟა? ნი­კას გუ­ლის­თ­ვის? აკი ღა­მით გა­გა­სე­ირ­ნებ­თო?..
ვერც შე­ამ­ჩ­ნია, ზუ­ზი რო­გორ გა­ვი­და, მხო­ლოდ მან­ქა­ნის ძრა­ვის ხმა მო­ეს­მა და ან­თე­ბუ­ლი ფა­რე­ბი და­ი­ნა­ხა. დიდ­ხანს გაჰ­ყუ­რებ­და გზას, თვა­ლე­ბი აუც­რემ­ლ­და, შემ­დეგ სწრა­ფად გა­ირ­ბი­ნა ტე­რა­სა და სა­ძი­ნე­ბელ­ში გა­ვი­და.
ცო­ტა ხნის შემ­დეგ კარ­ზე კა­კუ­ნი გა­ის­მა. თი­კომ კა­რი გა­მო­ა­ღო და და­ი­ნა­ხა ქალ­ბა­ტო­ნი ქე­თე­ვა­ნი, რო­მელ­საც ხი­ლით სავ­სე ლა­მა­ზი, პა­ტა­რა კა­ლა­თა და მინ­დ­ვ­რის ყვა­ვი­ლე­ბის თა­ი­გუ­ლი ეკა­ვა.
- ეს ზუ­ზიმ გა­მო­გიგ­ზავ­ნათ.
- დი­დი მად­ლო­ბა, ქე­თო დე­ი­და, - ნა­ზად გა­უ­ღი­მა ქალს და ძღვე­ნი ჩა­მო­არ­თ­ვა.
რო­გორც კი ქე­თო გა­ვი­და, ისე ამო­ი­ოხ­რა, ლა­მის გუ­ლიც თან ამო­ა­ყო­ლა...
რო­გორ არ უმარ­თ­ლებს სიყ­ვა­რულ­ში... სიყ­ვა­რულ­ში კი არა, კა­ცებ­ში. ყვე­ლა ასე­თი ქედ­მა­ღა­ლი და ცი­ნი­კო­სი რა­ტომ ხვდე­ბა? დემ­ნა იყო და, სი­ცოცხ­ლე მო­უ­წამ­ლა. მთე­ლი ორი წე­ლი­წა­დი კუდ­ში დას­დევ­და, მაგ­რამ თი­კომ ახ­ლო­საც არ გა­ი­კა­რა. მე­რე, ერთ ზაფხულს, თურ­ქეთ­ში წა­ვი­და და­სას­ვე­ნებ­ლად და რა­ო­დენ დი­დი იყო მი­სი გა­ო­ცე­ბა, რო­ცა დემ­ნა, სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, სტამ­ბო­ლის აერო­პორ­ტ­ში დახ­ვ­და. ეს იმ­ხე­ლა სი­ურ­პ­რი­ზი აღ­მოჩ­ნ­და თი­კოს­თ­ვის, რომ სი­ხა­რუ­ლით აღარ იყო. უყ­ვარ­და, გა­ნა არ უყ­ვარ­და, მაგ­რამ ეში­ნო­და მი­სი. მა­მა­კა­ცი ყო­ველ­თ­ვის ირო­ნი­უ­ლად უყუ­რებ­და, თით­ქოს დას­ცი­ნო­და, ქედ­მაღ­ლობ­და, ტრა­ბა­ხით იკ­ლებ­და. სწო­რედ ამის გა­მო გა­ურ­ბო­და. მე­რე ან­ტა­ლი­ა­ში ერ­თად ჩა­ვიდ­ნენ. დემ­ნამ ყვე­ლა­ზე ძვი­რად ღი­რე­ბულ სას­ტუმ­რო­ში აიღო ნო­მე­რი, მაგ­რამ... მხო­ლოდ ერ­თი ნო­მე­რი და თი­კო თან ჩა­ი­სახ­ლა... მო­სახ­დე­ნიც მოხ­და.
და აი, პირ­ვე­ლი­ვე სექ­სის შემ­დეგ ყვე­ლა­ფე­რი თავ­და­ყი­რა დად­გა. მა­მა­კა­ცი თით­ქოს შე­იც­ვა­ლა. თუ მა­ნამ იმას უმ­ტ­კი­ცებ­და, შენ გარ­და სხვა ქა­ლი არ არ­სე­ბობს ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში, მხო­ლოდ შენ უნ­და გახ­დე ჩე­მი ცო­ლი და ერ­თად უნ­და დავ­ბერ­დე­თო, იმ ღა­მის შემ­დეგ თით­ქოს გან­ზე გად­გა. თი­კო ვერ ხვდე­ბო­და მი­სი ცვლი­ლე­ბის მი­ზეზს. კა­ცი, რო­მე­ლიც ორი წე­ლი ამო­სუნ­თ­ქ­ვის სა­შუ­ა­ლე­ბას არ აძ­ლევ­და, მის ყო­ველ ნა­ბიჯს აკონ­ტ­რო­ლებ­და და ზედ დაჰ­ფო­ფი­ნებ­და, უეც­რად სხვა გახ­და.
მე­ო­რე სა­ღა­მოს, რო­ცა რეს­ტორ­ნი­დან მობ­რუნ­დ­ნენ, ოდ­ნავ შემ­თ­ვ­რალ­მა თი­კომ ხე­ლე­ბი კი­სერ­ზე შე­მოხ­ვია, ტუ­ჩე­ბი ყურ­თან მი­უ­ტა­ნა და ვნე­ბი­ა­ნად ჩას­ჩურ­ჩუ­ლა:
- შენ­თან მინ­და, დემ­ნა.
ამან კი, თით­ქოს ქალს კი არა, ცვი­ლის ფი­გუ­რას უც­ქე­რი­სო, დამ­ცი­ნა­ვად ჩა­ხე­და თვა­ლებ­ში და გულ­გ­რი­ლად მი­უ­გო:
- მა­პა­ტიე, მაგ­რამ ამა­ღამ შე­ნი სხე­უ­ლის ტემ­პე­რა­ტუ­რის და­წე­ვა არ შე­მიძ­ლია.
ქა­ლი გაშ­რა. სხე­უ­ლი და­ე­ჭი­მა, მკლა­ვე­ბი სას­წ­რა­ფოდ მო­ა­შო­რა მა­მა­კაცს და უკან და­ი­ხია.
- მე შენ­გან სხვა პა­სუ­ხის ვე­ლო­დი, - გა­ფით­რე­ბულ­მა ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა.
- მაგ­რამ შენ სი­მარ­თ­ლე მო­ის­მი­ნე.
- რო­მე­ლიც მე არ მო­მე­წო­ნა.
- რას იზამ, სი­მარ­თ­ლე არა­ვის მოს­წონს. არც შენ ხარ გა­მო­ნაკ­ლი­სი, - ჩა­ი­ცი­ნა დემ­ნამ.
- ანუ... აღარ...
- ნწუ, - ისე უზ­რ­დე­ლად მო­უჭ­რა, ქალს წი­ნა­და­დე­ბის დამ­თავ­რე­ბა არ აცა­ლა. თი­კოს წა­მით გო­ნე­ბა და­ე­ბინ­და.
იმ ღა­მეს რა­ღას იზამ­და, ნო­მერ­ში დარ­ჩა, მაგ­რამ მის გვერ­დით არ და­წო­ლი­ლა, ჰოლ­ში გა­ა­თია ღა­მე, მე­ო­რე დი­ლით კი სას­წ­რა­ფოდ სხვა სას­ტუმ­რო­ში გა­და­ბარ­გ­და.
სა­მი დღე არ მო­უ­კითხავს მა­მა­კაცს, მკვდა­რი იყო თუ ცოცხა­ლი, არ და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლა. თი­კო ცო­ფებს ყრი­და. თავს სა­შინ­ლად დამ­ცი­რე­ბუ­ლად გრძნობ­და. ნა­ნობ­და, ასე ად­ვი­ლად რომ სძლია ცდუ­ნე­ბამ. მიხ­ვ­და, რომ იჩ­ქა­რა. აშ­კა­რა იყო, დემ­ნამ მას­ზე ორი წლის წვა­ლე­ბის­თ­ვის შუ­რი იძია.
მე­სა­მე დღეს სას­ტუმ­რო­დან გა­მო­სულს დემ­ნა იქ­ვე დახ­ვ­და და საყ­ვე­დუ­რე­ბით აავ­სო.
- სად და­მე­კარ­გე? რა­ტომ გად­მოხ­ვე­დი ამ სას­ტუმ­რო­ში? ჩემ­თან აღარ გინ­დო­და?
- რა ვი­ცი, ვი­ფიქ­რე, რომ...
- რომ რა­ღაც შე­იც­ვა­ლა? სუ­ლე­ლო! არა­ფე­რიც არ შეც­ვ­ლი­ლა, პი­რი­ქით, გამ­ძაფ­რ­და.
თი­კო­მაც და­ი­ჯე­რა, შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა და სა­კუ­თა­რი თა­ვი და­ტუქ­სა, დემ­ნას რომ არ ენ­დო. ალ­ბათ დაღ­ლი­ლი იყო ან ცუდ ხა­სი­ათ­ზე და მე ვერ მი­ვუხ­ვ­დიო. იმ დღე­ებ­ში კვლავ ერ­თად იყ­ვ­ნენ. მე­რე თბი­ლის­ში დაბ­რუნ­დ­ნენ. დაბ­რუნ­დ­ნენ და დემ­ნა კვლავ და­ი­კარ­გა. არც რე­კავ­და, არც უმე­სი­ჯებ­და. თი­კო­მაც მო­უხ­მო თავ­მოყ­ვა­რე­ო­ბას და თა­ვი არ შე­ახ­სე­ნა.
რო­გორც იქ­ნა, მა­მა­კაც­მა ერ­თი თვის თავ­ზე და­უ­რე­კა.
- რო­გორ ხარ?
- კარ­გად. - გულ­გ­რი­ლო­ბა გა­უ­რია ხმა­ში, აქა­ო­და, სუ­ლაც არ ვი­ტან­ჯე­ბიო.
- მო­მე­ნატ­რე.
- სამ­წუ­ხა­როდ, შენს მო­ნატ­რე­ბას წამ­ლად ვერ მო­ვერ­გე­ბი, - სა­მა­გი­ე­როს გა­დახ­და და­ა­პი­რა.
- რა­ტომ ასე?
- იმი­ტომ, რომ პეპ­ლებს სხვა­ნა­ი­რად არ ელა­პა­რა­კე­ბი­ან, - გა­გუ­ლი­სე­ბულ­მა მი­ა­ხა­ლა.
- პეპ­ლებს? რა პეპ­ლებს? - დემ­ნა და­იბ­ნა.
- პე­პე­ლა ყვა­ვილ­ზე გი­ნა­ხავს? რო­ცა ერთ ყვა­ვილ­ზე შე­ის­ვე­ნებს, მე­რე სხვის­კენ გაფ­რინ­დე­ბა, ყვა­ვი­ლი კი მე­ო­რე პეპ­ლის მო­ლო­დინ­ში რჩე­ბა.
- აჰა... ესე იგი, მე პე­პე­ლა ვარ?
- თუ გინ­და, ყვა­ვი­ლი იყა­ვი, ჩემ­თ­ვის სუ­ლერ­თია, - აჯა­ხა და ტე­ლე­ფო­ნი გა­უ­თი­შა.
რო­გორც ჩანს, მის­მა რე­აქ­ცი­ამ ნა­ყო­ფი გა­მო­ი­ღო. სა­ღა­მოს დემ­ნა სახ­ლ­ში მი­ად­გა. უგუ­ლოდ მი­ი­ღო, ისე­თი­ვე ირო­ნი­უ­ლი ნი­ღა­ბი აიფა­რა სა­ხე­ზე, რო­გო­რიც მა­მა­კაცს სჩვე­ო­და.
- რა­ტომ მოხ­ვე­დი? - ხე­ლე­ბი გულ­ზე და­იკ­რი­ფა და ირი­ბად გა­ხე­და.
- შე­ნი მო­დუ­ღე­ბუ­ლი ყა­ვა მო­მე­ნატ­რა.
- ამ­დე­ნი ხა­ნია, ერ­თ­მა­ნე­თი არ გვი­ნა­ხავს, შენ კი მხო­ლოდ ყა­ვა მოგ­ნატ­რე­ბია, - აგ­რე­სი­უ­ლად ჩა­ი­ცი­ნა თი­კომ.
- ეს, უბ­რა­ლოდ, პრე­ლუ­დიაა, - მშვი­დად მი­უ­გო მა­მა­კაც­მა.
- მარ­თ­ლა? შე­ნი პრე­ლუ­დია ად­რე, რო­გორც მახ­სოვს, სხვა­ნა­ი­რად იწყე­ბო­და, - არ და­ინ­დო, ისე და­გეს­ლა.
- იცი? მე ახ­ლა ვიწყებ შენს შეყ­ვა­რე­ბას, - უეც­რად სა­ო­ცა­რი რამ თქვა დემ­ნამ.
- ახ­ლა იწყებ? და `ახ­ლა-მდე~ რა იყო?
- ისიც პრე­ლუ­დია იყო.
- რა უნი­ჭო პრე­ლუ­დი­ე­ბი გცოდ­ნია, - გა­და­ი­ხარ­ხა­რა, - ერ­თ­მაც ვერ მა­სი­ა­მოვ­ნა.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე მა­მა­კაცს სა­ხე გა­უ­ფით­რ­და.
- მო­მის­მი­ნე, თი­კო, ასე ნუ მე­ლა­პა­რა­კე­ბი. ცუ­დად ვარ, გეს­მის? ძა­ლი­ან ცუ­დად. მარ­ტო­ო­ბას და­ვე­ძებ და ვერ ვპო­უ­ლობ.
- რა-ა? მარ­ტო­ო­ბას და­ე­ძებ? მთე­ლი ორი წე­ლი მიმ­ტ­კი­ცებ­დი, მარ­ტო­სუ­ლი ვარ და შენ უნ­და შე­მივ­სო ეს სი­მარ­ტო­ვეო და რო­ცა ეს ნა­ბი­ჯი გა­დავ­დ­გი, მარ­ტო­ო­ბის­კენ გა­გი­წია გულ­მა? რა­ღაც ვერ გა­ვი­გე...
- გეწყი­ნა? რო­გო­რი ყო­ფი­ლა, რო­ცა ვი­ღა­ცას უიმე­დოდ ელო­დე­ბი? კარ­გი შეგ­რ­ძ­ნე­ბაა?
- ააა, სა­მა­გი­ე­რო გა­და­მი­ხა­დე? შუ­რი იძიე ჩემ­ზე? ყვე­ლა­ფე­რი გა­სა­გე­ბია! - მთე­ლი ხმით იყ­ვი­რა თი­კომ, მე­რე უცებ გა­ჩუმ­და, ჰა­ე­რი ღრმად ჩა­ი­სუნ­თ­ქა და სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სრუ­ლი­ად ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ხმით გა­აგ­რ­ძე­ლა, - შენ ჩე­მი და­მარ­ცხე­ბა შე­ძე­ლი, დემ­ნა, მაგ­რამ შე­ნი გა­მარ­ჯ­ვე­ბის გა­მო­ყე­ნე­ბა ვე­რა. წა­დი აქე­დან! და­ი­ვიწყე ჩე­მი არ­სე­ბო­ბა, ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რე­ბუ­ლია!
- რო­გორც იტყ­ვი, - უდარ­დე­ლად აიჩე­ჩა მხრე­ბი დემ­ნამ და წა­ვი­და.
და და­იწყო მტან­ჯ­ვე­ლი დღე­ე­ბი. სხვებ­თან არა­ფერს იმ­ჩ­ნევ­და, ძვე­ლე­ბუ­რად მხი­ა­რუ­ლობ­და, ხუმ­რობ­და, მაგ­რამ საკ­მა­რი­სი იყო, მარ­ტო დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო, რომ ად­გილს ვერ პო­უ­ლობ­და. ვერ მო­ე­ნე­ლე­ბი­ნა, ასე გაწ­ბი­ლე­ბუ­ლი რომ დარ­ჩა. რო­გორ გა­მო­ი­ყე­ნეს. უბ­რა­ლოდ, ერ­თი ღა­მის ქა­ლის რო­ლი ათა­მა­შეს და მორ­ჩა. ნუ­თუ მხო­ლოდ სექ­სის სურ­ვი­ლი კლავ­და ამ კაცს და სხვა არა­ფე­რი? მა­შინ სიყ­ვა­რულს რა­ტომ ეფი­ცე­ბო­და? თი­კოს ვე­რა­ფე­რი გა­ე­გო. უკ­ვე აღარ იცო­და, რა შემ­თხ­ვე­ვა­ში შე­იძ­ლე­ბო­და ზო­გა­დად მა­მა­კა­ცის ნდო­ბა, რო­გორ უნ­და მიმ­ხ­ვ­და­რი­ყო, ვი­ღა­ცას ნამ­დ­ვი­ლად უყ­ვარ­და თუ სი­ყალ­ბით აბ­რუ­ებ­და.
მის შე­მობ­რუ­ნე­ბას თვე­ე­ბი დას­ჭირ­და. სიყ­ვა­რუ­ლი თან­და­თან ზიზღ­მა შეც­ვა­ლა. დემ­ნას სა­ხე­ლის გა­გო­ნე­ბაც კი ზიზღს ჰგვრი­და. მაგ­რამ ის დამ­ცი­რე­ბა, რო­მე­ლიც მის­გან წი­ლად ერ­გო, ვერ მო­ი­ნე­ლა, ვე­რა და ვერ გა­და­ხარ­შა. მი­ტო­ვე­ბუ­ლის სტა­ტუ­სი რომ რგე­ბო­და, ალ­ბათ უფ­რო შე­ე­გუ­ე­ბო­და, მაგ­რამ ის მი­ტო­ვე­ბუ­ლი კი არა, მიგ­დე­ბუ­ლი იყო, რო­გორც ნახ­მა­რი და გა­მო­უ­სა­დე­გა­რი ნივ­თი.
თან­და­თან ამა­ნაც გა­ი­ა­რა. მე­რე ნატ­კაც შე­მო­ეშ­ვე­ლა, და­უ­კავ­შირ­და და თა­ვის­თან და­პა­ტი­ჟა. აი, ასე­თი იყო მი­სი სიყ­ვა­რუ­ლი­ს მოკ­ლე მი­მო­ხილ­ვა.
ახ­ლა ზუ­ზი გა­მოჩ­ნ­და და, რო­გორც ჩანს, იგი­ვე მე­ორ­დე­ბა. მა­მა­კა­ცი ხან ძა­ლი­ან ახ­ლოს მო­უშ­ვებს თა­ვის­თან, ხა­ნაც უცებ გა­ნე­რი­დე­ბა და თავს შორს იჭერს. აკი უთხ­რა კი­დე­ვაც, შო­რე­უ­ლი მზე მიყ­ვარ­სო. ანუ ასე შო­რი­დან რომ უვ­ლის, ეს მოს­წონს. კა­ტა­სა­ვით ეთა­მა­შე­ბა, წრუ­წუ­ნას კლან­ჭებ­ში რომ მო­იქ­ცევს და გა­და­აგ­დებს, მე­რე კი კვლავ და­ი­ჭერს.
ნუ­თუ ეს სიყ­ვა­რუ­ლია? თუ არ არის, მა­შინ რა­ტომ ფიქ­რობს მას­ზე? ოც­ნე­ბებ­ში მის ცო­ლად რა­ტომ წარ­მო­იდ­გენს თავს? ან კი რა აზ­რი აქვს, თუნ­დაც სიყ­ვა­რუ­ლი იყოს? ზუ­ზი მა­ინც არ დგამს გა­დამ­წყ­ვეტ ნა­ბიჯს და, რო­გორც ჩანს, ეს ფა­რუ­ლი ფლირ­ტი ფლირ­ტად დარ­ჩე­ბა. ის ამის იქით წამ­ს­ვ­ლე­ლი არ ჩანს. ტყუ­ი­ლად ოხ­რავს თი­კო, არ ღირს ამ ურ­თი­ერ­თო­ბის გაღ­რ­მა­ვე­ბა-ჩაღ­რ­მა­ვე­ბა. თუ აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებს, რომ ყუ­რე­ბამ­დეა შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი, იგი­ვე მო­ე­ლის, რაც დემ­ნას­თან და­ე­მარ­თა - ერ­თი სექ­სით ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­დე­ბა.
დიდ­ხანს იწ­რი­ა­ლა ლო­გინ­ში. ხან­და­ხან ნი­კას მი­ა­ყუ­რა­დებ­და, მაგ­რამ ბავ­შ­ვის ოთა­ხი­დან ჩა­მი­ჩუ­მი არ ის­მო­და. რო­გორც ჩანს, ბი­ჭი ისე იყო ემო­ცი­ე­ბით დატ­ვირ­თუ­ლი, რომ, მის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ღრმად და ტკბი­ლად ეძი­ნა...
თი­კო კი მთე­ლი ღა­მე იმ გზას მი­უყ­ვე­ბო­და ფიქ­რე­ბით, რო­მელ­საც რამ­დე­ნი­მე სა­ა­თის წინ ზუ­ზი და­ად­გა...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი