თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XI)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XI)

თი­კო და ნი­კა ბა­თუმ­ში სა­ღა­მო ხანს დაბ­რუნ­დ­ნენ.
ის იყო, სახ­ლ­ში შე­ვიდ­ნენ, რომ მი­რომ და­რე­კა. მა­მა­კაც­მა დი­დი პა­ტი­ვის­ცე­მით და მო­რი­დე­ბით მო­ი­კითხა თი­კო. ამ უკა­ნას­კ­ნელ­მაც დაწ­ვ­რი­ლე­ბით უამ­ბო, რო­გორ ატა­რებ­დ­ნენ დროს და და­უ­მა­ტა, ნუ­რაფ­რის დარ­დი ნუ გექ­ნე­ბათ, ბი­ჭი შე­მეჩ­ვია და უშე­ნო­ბას მა­ინ­ც­და­მა­ინც არ გა­ნიც­დი­სო. მე­რე ნატ­კა­საც ელა­პა­რა­კა. რო­ცა ტე­ლე­ფო­ნი გა­თი­შა, გა­ე­ღი­მა, მიხ­ვ­და, რომ მის და­ქალს საქ­მე კარ­გად ჰქონ­და. აშ­კა­რად ჩანს, უშ­ვე­ლა მი­როს­თან გან­მარ­ტო­ე­ბამ.
დი­ლით მის ოთახ­ში ნი­კამ შე­მო­ირ­ბი­ნა, გულ­ზე თა­ვი­სი პო­ლი­ცი­ის მან­ქა­ნა მი­ე­ხუ­ტე­ბი­ნა. ბავ­შ­ვი ქალს პირ­და­პირ სა­წოლ­ში ჩა­უხ­ტა.
- დღეს სად წა­ვალთ, თი­კო? ახ­ლა ინ­გ­ლი­სუ­რის გაკ­ვე­თილს და­ვეს­წ­რე­ბი და მე­რე თა­ვი­სუ­ფა­ლი ვარ, - ატი­ტინ­და ბი­ჭუ­ნა.
- რა ვი­ცი, რა­მეს მო­ვი­ფიქ­რებთ. უი, გა­მახ­სენ­და! დელ­ფი­ნა­რი­უმ­ში ხომ არ წავ­სუ­ლი­ყა­ვით?
- აუ, მა­გა­რია! დელ­ფი­ნა­რი­უ­მი მიყ­ვარს, ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. ყო­ფილ­ხარ იქ? იცი, რამ­ხე­ლა დელ­ფი­ნე­ბი არი­ან? აიიი, ამ­ხე­ლა, - ნი­კამ ხე­ლი თავს ზე­მოთ ას­წია და დელ­ფი­ნის სიგ­რ­ძე ვირ­ტუ­ა­ლუ­რად მო­ხა­ზა, - ძა­ლი­ან საყ­ვარ­ლე­ბი არი­ან, სა­სა­ცი­ლოდ თა­მა­შო­ბენ.
- არა, არ ვყო­ფილ­ვარ და წა­ვი­დეთ. აი, მორ­ჩე­ბი ინ­გ­ლი­სუ­რის გაკ­ვე­თილს და გა­ვიქ­ცეთ, ხომ?
ნი­კამ ისა­უზ­მა და შო­თას სახ­ლ­ში გა­ვარ­და, სა­დაც ინ­გ­ლი­სუ­რის მას­წავ­ლე­ბე­ლი ელო­დე­ბო­და. თი­კომ კი სა­ბა­ნაო კოს­ტი­უ­მი ჩა­იც­ვა და პლა­ჟის ჩან­თა­ში პირ­სა­ხო­ცი და სხვა სა­ჭი­რო ნივ­თე­ბი ჩა­ა­ლა­გა. უნ­დო­და, ბი­ჭი ზღვა­ზე გა­ეყ­ვა­ნა, მაგ­რამ წი­ნას­წარ არა­ფე­რი უთხ­რა, შე­ე­შინ­და, არ დაფ­რ­თხე­სო.
სა­ნამ დელ­ფი­ნა­რი­უმ­ში მი­ვი­დოდ­ნენ, ნი­კას ენა არ გა­უ­ჩე­რე­ბია, მთე­ლი გზა ლა­პა­რა­კობ­და და ჭყლო­პი­ნებ­და. კარ­გა ხანს დაჰ­ყ­ვეს იქ, ბავ­შ­ვ­მა გუ­ლი მო­ი­ო­ხა სა­ნა­ხა­ო­ბით. შემ­დეგ ღია კა­ფე­ში დას­ხ­დ­ნენ და ცო­ტა წა­ი­ხემ­სეს, ნა­ყი­ნიც და­ა­გე­მოვ­ნეს და ბულ­ვარს და­უყ­ვ­ნენ. კარ­გა გვა­რი­ა­ნი სე­ირ­ნო­ბის შემ­დეგ თი­კომ ნი­კა პლაჟ­ზე გა­იყ­ვა­ნა. ქალ­მა შე­და­რე­ბით მყუდ­რო ად­გი­ლი გა­მო­ნა­ხა, კა­ბი­ნა­ში შე­ვი­და და წყა­ლი გა­და­ივ­ლო. შემ­დეგ ნი­კა­საც გა­ხა­და, ახალ­ნა­ყი­დი ტრუ­სი ჩა­აც­ვა და იქ­ვე გაშ­ლილ პირ­სა­ხოც­ზე დას­ვა.
მათ გვერ­დით ხან­ში შე­სუ­ლი ცოლ-ქმა­რი მო­კა­ლა­თე­ბუ­ლი­ყო. ისი­ნი ღი­მი­ლით უც­ქერ­დ­ნენ პა­ტა­რა ბიჭ­სა და მის ახალ­გაზ­რ­და `დე­დი­კოს~, რად­გან ორი­ვე­ნი ქვი­შა­ში თა­მა­შობ­დ­ნენ, სა­სახ­ლეს აგებ­დ­ნენ და ფე­რა­დი ქვე­ბი­თა და ნი­ჟა­რე­ბით რთავ­დ­ნენ. ბიჭს სა­ხე­ზე ღი­მი­ლი დას­თა­მა­შებ­და. ბო­ლოს სიცხის­გან მო­ი­თენ­თა და მი­ყუჩ­და, კვლავ პირ­სა­ხოც­ზე დაჯ­და და თი­კოს შე­ა­ჩერ­და. ახ­ლა კი უმ­ტ­კივ­ნე­უ­ლოდ შე­იძ­ლე­ბა მი­სი ზღვა­ში შეტყუ­ე­ბაო, გა­ი­ფიქ­რა თი­კომ და რად­გა­ნაც თვი­თო­ნაც ძა­ლი­ან უნ­დო­და წყალ­ში შეს­ვ­ლა, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ნი­კას მი­უბ­რუნ­და:
- ნი­კუშ, დე­დამ ცურ­ვა იცის?
მშვე­ნივ­რად იცო­და, რომ ნატ­კა ცუ­რავ­და, მაგ­რამ ბავ­შ­ვის ყუ­რადღე­ბის მიქ­ცე­ვა უნ­დო­და. ნი­კა­მაც გა­მო­ხე­და და დი­დი კა­ცი­ვით დინ­ჯად მი­უ­გო:
- იცის.
თი­კომ მე­ტი აღა­რა­ფე­რი ჰკითხა, ჩან­თი­დან დი­ლით ნა­ყი­დი ჟურ­ნა­ლი ამო­ი­ღო, ერ­თი ფურ­ცე­ლი ამო­ხია და ქა­ღალ­დის გე­მის გა­კე­თე­ბას შე­უდ­გა. ფე­რა­დი ფურ­ც­ლის­გან უმ­შ­ვე­ნი­ე­რე­სი პა­ტა­რა ხო­მალ­დი გა­მო­ვი­და. თი­კომ ზღვა­ში შე­ა­ცუ­რა გე­მი და უცებ მხარ­ზე ხე­ლის შე­ხე­ბა იგ­რ­ძ­ნო. მა­თი მე­ზო­ბე­ლი მა­მა­კა­ცი მის­კენ დახ­რი­ლი­ყო. მან თბი­ლად უთხ­რა:
- თუ გნე­ბავთ, შე­ცუ­რეთ, მე და ჩე­მი მე­უღ­ლე მივ­ხე­დავთ თქვენს ბიჭს.
- უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა. დიდ­ხანს არ დავ­რ­ჩე­ბი, ცო­ტას დავ­ს­ველ­დე­ბი და მა­ლე ამო­ვალ.
თი­კომ წყალ­ში შე­ა­ბი­ჯა და რო­ცა იგი წე­ლამ­დე მის­წ­ვ­და, ტალ­ღებ­ზე გაწ­ვა და გა­ცუ­რა. ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და ცურ­ვა. ძა­ლი­ან უყ­ვარ­და ზღვა. ზღვა მის­თ­ვის ად­რე­ნა­ლი­ნის გა­მო­ყო­ფის სა­უ­კე­თე­სო სა­შუ­ა­ლე­ბა იყო. გარ­და იმი­სა, რომ შე­სა­ნიშ­ნა­ვად ცუ­რავ­და, ზედ­მე­ტად თა­ვი­სუფ­ლა­დაც გრძნობ­და წყალ­ში თავს, ისე, რო­გორც თევ­ზი.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მის გვერ­დით წყლი­დან გა­რუ­ჯუ­ლი მა­მა­კა­ცის სა­ხე ამო­ი­მარ­თა, მე­რე სა­ხეს წყლის­გან ალაპ­ლა­პე­ბუ­ლი მხრე­ბი ამოჰ­ყ­ვა. უც­ნო­ბი მას­თან ძა­ლი­ან ახ­ლოს აღ­მოჩ­ნ­და. სვე­ლი შა­ვი თმა, თავ­ხე­დუ­რი გა­მო­ხედ­ვა და ქათ­ქა­თა კბი­ლე­ბი უცხო მა­მა­კაცს ვაჟ­კა­ცურ იერს აძ­ლევ­და.
- კარ­გად ცუ­რავთ, ლა­მა­ზო, - ხა­ვერ­დო­ვა­ნი ხმით მი­მარ­თა უც­ნობ­მა.
თი­კო მა­შინ­ვე მიხ­ვ­და, რომ იგი ერთ-ერ­თი ჟი­გო­ლო­თა­გა­ნი იყო და პლაჟ­ზე მა­თი ნაკ­ლე­ბო­ბა არ შე­იმ­ჩ­ნე­ო­და. ამ ტი­პის ახალ­გაზ­რ­დე­ბი ცდი­ლობ­დ­ნენ, გა­მო­ე­ჭი­რათ ქა­ლე­ბი, გან­სა­კუთ­რე­ბით ფუ­ლი­ა­ნე­ბი, რომ დრო ხა­ლი­სი­ა­ნად და ნე­ბი­ე­რად ეტა­რე­ბი­ნათ. დამ­ფ­რ­თხალ­მა თი­კომ სწრა­ფად ნა­პი­რის­კენ გა­ცუ­რა, აბე­ზა­რი მა­მა­კა­ცი თა­ვი­დან რომ მო­ე­შო­რე­ბი­ნა. მის­და გა­საკ­ვი­რად, ის თით­ქოს არც აპი­რებ­და უკან გა­მო­დევ­ნე­ბას, მაგ­რამ რო­გორც კი ნა­პირ­ზე ფე­ხი დად­გა, ეგ­რე­ვე შე­ამ­ჩ­ნია, რომ უც­ნობს მას­ზე ად­რე გა­მო­ე­ცუ­რა და იქ­ვე, მის სი­ახ­ლო­ვეს იდ­გა. მა­მა­კა­ცი გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლის ღი­მი­ლით შეს­ც­ქე­რო­და.
- შვე­ბუ­ლე­ბა გაქვთ, ხო? ის­ვე­ნებთ? - თავ­ხე­დუ­რად და­ე­კითხა.
თი­კომ პა­სუ­ხი არ გას­ცა და ნი­კას­კენ გა­ე­მარ­თა. ის კი არ მო­ეშ­ვა, გვერ­დით გაჰ­ყ­ვა თა­ვი­სი დე­ვი­ვით კუნ­თე­ბის თა­მა­შით და თი­კოს მოხ­დე­ნილ სხე­ულს ხარ­ბად ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და. წა­მი­თაც არ მო­უ­შო­რე­ბია თვა­ლი ქა­ლის­თ­ვის. აშ­კა­რად ჩან­და, რომ თა­ვის თავ­ში ზედ­მე­ტად დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო და სა­კუ­თარ მა­მა­კა­ცურ მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლო­ბა­ში ეჭ­ვიც არ ეპა­რე­ბო­და.
- გო­გო­ნი, რა გქვი­ათ? ამ სა­ღა­მოს რას აკე­თებთ? ხომ არ შევ­ხ­ვ­დეთ? იქ­ნებ გაგ­ვე­სე­ირ­ნა სად­მე?
კონ­ტუ­ზი­ა­ნი­­ვით ყვე­ლა შე­კითხ­ვა­ზე თი­კო უარის ნიშ­ნად თავს აქ­ნევ­და. რო­გორც ჩანს, ამ ნარ­ცისს მა­მა­კა­ცუ­რი ღირ­სე­ბა სა­ბო­ლო­ოდ შე­ე­ლა­ხა, ალ­ბათ არ იყო ჩვე­უ­ლი ქა­ლე­ბის­გან უარს.
თი­კო სწრა­ფად მი­ი­წევ­და წინ, ნი­კას­კენ, უც­ნო­ბიც ფეხ­და­ფეხ მის­დევ­და და უკ­ვე გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი სთხოვ­და შეხ­ვედ­რას, თან საყ­ვე­დუ­რობ­და, რა­მე და­ვა­შა­ვე თუ რა­ტომ არ მოგ­წონ­ვა­რო.
- თი­კო, ამ­დენ ხანს რა­ტომ და­ყოვ­ნ­დი წყალ­ში? - თით­ქოს სიზ­მარ­ში ჩა­ეს­მა ნაც­ნო­ბი ხმა.
მა­ღა­ლი მა­მა­კა­ცი, რო­მე­ლიც წინ აეს­ვე­ტა, მხო­ლოდ ზუ­ზი შე­იძ­ლე­ბო­და ყო­ფი­ლი­ყო. სა­ი­დან გაჩ­ნ­და იგი სწო­რედ ამ დროს და სწო­რედ აქ, თი­კოს­თ­ვის გა­მო­ცა­ნა იყო.
მან ისე ამ­რე­ზით გა­ხე­და აბე­ზარ `მო­ნა­დი­რეს~, რომ ეს უკა­ნას­კ­ნე­ლი ნირ­წამ­ხ­და­რი ად­გილ­ზე გაქ­ვავ­და. წა­მიც და ელ­და­ნაკ­რა­ვი­ვით გატ­რი­ალ­და, რომ იქა­უ­რო­ბას სწრა­ფად მო­შო­რე­ბო­და.
თი­კომ შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა და ზუ­ზის გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით ახე­და:
- კი­დევ კარ­გი, წა­ვი­და, ვე­რაფ­რით ვერ მო­ვი­ცი­ლე, - აღელ­ვე­ბულს სუნ­თ­ქ­ვა შე­ეკ­რა.
თვა­ლებ­მო­ჭუ­ტუ­ლი ზუ­ზი შეჰ­ყუ­რებ­და თი­კოს ხშირ, გაშ­ლილ თმას. უცებ, რა­ტომ­ღაც, მო­ი­ღუ­შა, თვა­ლე­ბი გა­უ­მუქ­და და მათ­ში გა­მო­უც­ნო­ბი შე­კითხ­ვა აუკი­აფ­და.
თი­კო კი გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი სა­ხით მის­ჩე­რე­ბო­და.
- მარ­თ­ლა? მე კი მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ მის გვერ­დით ყოფ­ნა გსი­ა­მოვ­ნებ­დათ.
ქა­ლი გაშ­რა, თით­ქოს ცი­ვი წყა­ლი გა­და­ას­ხე­სო. გა­ოგ­ნე­ბულ­მა გა­ხე­და ზუ­ზის ახო­ვან სხე­ულს, ლურ­ჯი ცის ფონ­ზე გა­მოკ­ვე­თი­ლად მო­ელ­ვა­რე, მრის­ხა­ნე­ბა­ჩამ­დ­გარ თვა­ლებს და ის სი­ხა­რუ­ლი, რო­მე­ლიც მის­მა გა­მო­ჩე­ნამ მი­ა­ნი­ჭა, სადღაც გაქ­რა. გაბ­რა­ზე­ბამ და წყე­ნამ გო­ნე­ბა აურია და სა­ოც­ნე­ბო მა­მა­კაცს მკვა­ხედ მი­უ­გო:
- სხვა­თა შო­რის, თქვენ სუ­ლაც არ გე­ხე­ბათ, მე რას ვა­კე­თებ და რას არა. ყო­ველ­თ­ვის რა­ტომ ხართ ასე­თი მკაც­რი სხვი­სი გან­ს­ჯი­სას? ის კა­ცი სა­ერ­თოდ არ მა­ინ­ტე­რე­სებს, არ ვი­ცი, ვი­ნაა და არც ის ვი­ცი, რა უნ­დო­და. სიტყ­ვაც კი არ მით­ქ­ვამს მის­თ­ვის!
წა­მი­ე­რი სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და, შემ­დეგ ზუ­ზიმ გულ­გ­რი­ლად გა­აგ­რ­ძე­ლა:
- ის კა­ცი დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ სწო­რედ მის გა­მო­სა­ჭე­რად გა­მოხ­ვე­დით პლა­ჟის ამ მხა­რეს, - ზუ­ზიმ საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი იქით გა­იშ­ვი­რა, სა­დაც ნი­კა ქვი­შა­ში თა­მა­შობ­და, - რო­გორც თბი­ლის­ში ცირ­კის წინ, ბა­თუმ­ში ქა­ლე­ბი სწო­რედ ამ ად­გი­ლას კე­რა­ვენ კა­ცებს. სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით და­გი­ნა­ხეთ, თქვენს სათ­ვალ­თ­ვა­ლოდ კი არ ვარ მო­სუ­ლი. კა­ფე­ში ვი­ყა­ვი და იქი­დან შე­გამ­ჩ­ნი­ეთ. რო­გორც კი და­გი­ნა­ხეთ, მივ­ხ­ვ­დი, ნი­კაც აქ იქ­ნე­ბო­და და წა­მო­ვე­დი. ამ დროს თქვენც ამოხ­ვე­დით წყლი­დან...
- და სა­კუ­თარ თვა­ლებს არ და­უ­ჯე­რეთ, არა? - ყრუდ წარ­მოთ­ქ­ვა თი­კომ და მუშ­ტე­ბი მაგ­რად შეკ­რა, მთე­ლი ძალ-ღო­ნე მო­იკ­რი­ბა, რომ არ აღელ­ვე­ბუ­ლი­ყო, მაგ­რამ არა­ფე­რი გა­მო­უ­ვი­და, - თქვენ პირ­ვე­ლი­ვე დღი­დან ამით­ვალ­წუ­ნეთ, თუმ­ცა, ამას რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს. მე პა­სუხს ვა­გებ ნი­კა­ზე და მხო­ლოდ მი­როს წი­ნა­შე ვარ ვალ­დე­ბუ­ლი. თქვენ კი თა­ვი­სუ­ფა­ლი ქცე­ვის, თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი და სას­ტი­კი კა­ცი ხართ, თა­ნაც ნი­კას­თ­ვის მო­სიყ­ვა­რუ­ლე და ყუ­რადღე­ბი­ან ძი­ას თა­მა­შობთ. მაგ­რამ ეს ჩე­მი საქ­მე არ არის! თქვე­ნი ცხოვ­რე­ბა მე არ მე­ხე­ბა და გთხოვთ, ნურც ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ჩა­ე­რე­ვით.
ზუ­ზი წარ­ბა­წე­უ­ლი უს­მენ­და ქა­და­გად და­ვარ­დ­ნილს და ბა­გე­ზე ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლი არ შორ­დე­ბო­და. ქა­ლის აღელ­ვე­ბულ სიტყ­ვებს მას­ზე იოტი­სო­დე­ნა გავ­ლე­ნაც კი არ მო­უხ­დე­ნია.
- თი­კო, თქვენ ბა­თუმ­ში პირ­ვე­ლად ხართ. მე უბ­რა­ლოდ, მხო­ლოდ ერ­თი რამ გითხა­რით. თუ რა ად­გი­ლას მოხ­ვ­დით პლაჟ­ზე. რომ მცოდ­ნო­და, ზღვა­ზე აპი­რებ­დით წა­მოს­ვ­ლას, გა­მოგ­ყ­ვე­ბო­დით და თვი­თონ ამო­გარ­ჩე­ვი­ნებ­დით კარგ ად­გილს. რაც შე­ე­ხე­ბა თქვენ­თან და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბას, მარ­თა­ლი ხართ, არ მომ­წონს ლუ­კას­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი არც ერ­თი ქა­ლი. თქვენ კი, თუ სი­მარ­თ­ლე გა­ინ­ტე­რე­სებთ, გა­მო­ნაკ­ლი­სი ხართ. ალ­ბათ გიკ­ვირთ, არა?
- მე ის უფ­რო მიკ­ვირს, ასე რომ მექ­ცე­ვით. ეს ად­გი­ლი სპე­ცი­ა­ლუ­რად შე­ვარ­ჩიე, მშვი­დად ვიქ­ნე­ბით-მეთ­ქი. ბავშვს წყლის ეში­ნია და არ მინ­დო­და, ხმა­უ­რი­ან პლაჟს და­ეფ­რ­თხო. ჩვენ გარ­და აქ სხვე­ბიც არი­ან. აი, ის მო­ხუ­ცი ცოლ-ქმა­რი, მა­გა­ლი­თად... მათ შებ­მა­საც შე­ეც­დე­ბა თქვე­ნი აზ­რით ვინ­მე? - ცი­ნი­კუ­რად ჩა­ი­ცი­ნა.
- აჯო­ბებს, ნი­კას­თან მი­ვი­დეთ, - ხე­ლი ჩა­იქ­ნია ზუ­ზიმ და თი­კოს ზურ­გი შე­აქ­ცია.
- ზუ­ზი ძია! - გა­ის­მა ბი­ჭუ­ნას წკრი­ა­ლა ხმა.
ზუ­ზი შედ­გა, ხე­ლი მო­იჩ­რ­დი­ლა და ნი­კას გა­ხე­და, რო­მელ­საც მო­ხუ­ცი კა­ცის­თ­ვის ხე­ლი ჩა­ე­ჭი­და და მის­კენ ექა­ჩე­ბო­და.
- ზუ­ზი ძია, - აქო­ში­ნე­ბუ­ლი მო­იჭ­რა ბი­ჭი, - წა­მო­დი, ჩე­მი აშე­ნე­ბუ­ლი სა­სახ­ლე უნ­და გაჩ­ვე­ნო.
თი­კო გა­ო­ცე­ბუ­ლი შეს­ც­ქე­რო­და პა­ტა­რას, იგი ერ­თი­ა­ნად სვე­ლი იყო, მა­მა­კაც­მა ხე­ლი ხელ­ში ჩაჰ­კი­და ნი­კას და ქვი­შის ნა­კე­თო­ბის სა­ნა­ხა­ვად გაჰ­ყ­ვა.
- იმე­დია, არ გა­მიბ­რაზ­დე­ბით, ბი­ჭი რომ ვა­ბა­ნა­ვე, - მო­ბო­დი­შე­ბით უთხ­რა მო­ხუც­მა თი­კოს.
- ის თქვენ სა­ბა­ნა­ოდ გა­მოგ­ყ­ვათ? - ქა­ლი სა­კუ­თარ ყუ­რებს არ უჯე­რებ­და.
- კი, გა­მომ­ყ­ვა და ძა­ლი­ა­ნაც მო­ე­წო­ნა. ისე გა­ერ­თო, ამოს­ვ­ლა აღარ უნ­დო­და.
- უც­ნა­უ­რია... წყალ­ში სა­ერ­თოდ არ ჩა­დის... ეში­ნია. მა­მა­მისს დაჰ­პირ­და, რომ უიმი­სოდ ზღვა­ში არას­დ­როს ჩა­ვი­დო­და.
- იქ­ნებ იმი­ტომ არ შე­ე­შინ­და, რომ კაც­თან ერ­თად იყო?
- შე­იძ­ლე­ბა, ვე­რა­ფერს გეტყ­ვით... დი­დი მად­ლო­ბა, ძა­ლი­ან და­მა­ვა­ლეთ, რომ მი­ხე­დეთ. დღეს სპე­ცი­ა­ლუ­რად წა­მო­ვიყ­ვა­ნე, იქ­ნებ შე­ვიტყუო წყალ­ში-მეთ­ქი და... აი, თქვენ და­მას­წა­რით.

ნი­კა ამა­ყად უჩ­ვე­ნებ­და ზუ­ზის თა­ვის ნა­ხე­ლავს. სა­ნამ ისი­ნი ქვი­შის სა­სახ­ლით იყ­ვ­ნენ გარ­თულ­ნი, თი­კომ ტა­ნი შე­იმ­შ­რა­ლა და კა­ბა გა­და­იც­ვა, შემ­დეგ ნი­კას და­უ­ძა­ხა, ისიც შე­ამ­შ­რა­ლა, ჩა­აც­ვა და თმა და­უ­ვარ­ცხ­ნა.
- თი­კო, ჯერ ხომ არ წა­ვალთ? ცო­ტა ხანს კი­დევ ხომ ვიქ­ნე­ბით? - მუ­და­რით სავ­სე ხმით შე­ე­კითხა ბი­ჭუ­ნა.
- არა, საყ­ვა­რე­ლო, წას­ვ­ლის დროა უკ­ვე, მა­ლე უნ­და ვი­სა­დი­ლოთ. ხომ მოგ­შივ­და?
- ჯერ რომ არ მშია? - მთლად შე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბა ვერ გა­ბე­და ბავ­შ­ვ­მა, მაგ­რამ ტუ­ჩე­ბი გა­ბუშ­ტა და მო­იწყი­ნა.
თი­კომ სვე­ლი პირ­სა­ხო­ცე­ბი, ნი­კას ნი­ჩა­ბი და ვედ­რო ჩან­თა­ში ჩა­აგ­დო და წა­სას­ვ­ლე­ლად გა­ემ­ზა­და.
- მო­მე­ცით, მე წა­მო­ვი­ღებ! - ზუ­ზიმ ჩან­თის­კენ ხე­ლი გა­იშ­ვი­რა. თი­კოს, ცო­ტა არ იყოს, გა­უკ­ვირ­და, ნუ­თუ მათ გა­ცი­ლე­ბას აპი­რებს? მე­რე­და, რა­ტომ? რა­ტომ და­ა­პი­რა, თა­ვის საქ­მეს მოც­დეს? რა­ტომ­ღაც, უნ­დო­და, ამ­წუ­თას ვინ­მე გა­მო­ჩე­ნი­ლი­ყო და ზუ­ზი თან წა­ეყ­ვა­ნა, მაგ­რამ ასე არ მოხ­და. მა­მა­კა­ცი მის გვერ­დით მი­ა­ბი­ჯებ­და და ხმას არ იღებ­და. თი­კოც უბ­რად აგ­რ­ძე­ლებ­და გზას, წინ იყუ­რე­ბო­და და ის გუ­ლის­ტ­კე­ნა ვერ მო­ე­ნე­ლე­ბი­ნა, ზუ­ზის­თან წა­ლა­პა­რა­კე­ბამ რომ მო­უ­ტა­ნა. ჯი­ბი­დან ფარ­თო ბაფ­თა ამო­ი­ღო და თმა გა­იკ­რა.
- მე თმა­გაშ­ლი­ლი უფ­რო მომ­წონ­ხართ, - რო­გორც იქ­ნა, რა­ღაც თქვა ზუ­ზიმ. მი­უ­ხე­და­ვად გულ­გ­რი­ლი ტო­ნი­სა, იღი­მე­ბო­და, - იცი, რა? იმი­ტომ კი არ მო­ვე­დი პლაჟ­ზე, რომ გა­მებ­რა­ზე­ბი­ნეთ. უბ­რა­ლოდ, რო­ცა და­გი­ნა­ხეთ, გა­მი­ხარ­და, მინ­დო­და მეთხო­ვა, სა­ღა­მოს სტუმ­რად წა­მომ­ყო­ლო­დით.
თი­კოს ამ­ჯე­რად სუ­ლაც არ სურ­და, მი­სი მი­პა­ტი­ჟე­ბა მი­ე­ღო, ბრა­ზი ჯე­რაც არ გა­ნე­ლე­ბო­და. გარ­და ამი­სა, რომ და­თან­ხ­მე­ბო­და, ეს ალ­ბათ ბო­დი­შის მოხ­დის ტოლ­ფა­სი იქ­ნე­ბო­და. მას კი სა­ბო­დი­შო არა­ფე­რი სჭირ­და, ამი­ტომ მშვი­დად უპა­სუ­ხა:
- დი­დი მად­ლო­ბა, მაგ­რამ დღეს ძა­ლი­ან და­ვი­ღა­ლე, უნ­და და­ვის­ვე­ნო.
- თქვე­ნი ნე­ბაა, - უდარ­დე­ლად წარ­მოთ­ქ­ვა მა­მა­კაც­მა და სწო­რედ ამ უდარ­დე­ლო­ბამ ატ­კი­ნა ქალს გუ­ლი.
კი­დევ კარ­გი, არ და­თან­ხ­მ­და. მის­თ­ვის ალ­ბათ სუ­ლერ­თი იყო, გაჰ­ყ­ვე­ბო­და თი­კო თუ არა.
ზუ­ზიმ ისი­ნი ტაქ­სიმ­დე მი­ა­ცი­ლა, ფუ­ლი გა­და­უ­ხა­და, და­ემ­შ­ვი­დო­ბა და თა­ვის გზას გა­უდ­გა.

მთე­ლი დღე მოშ­ხა­მულ ხა­სი­ათ­ზე იყო. არც სა­დი­ლო­ბამ უშ­ვე­ლა, არც წა­მო­წო­ლამ და არც წიგ­ნის კითხ­ვამ. ნი­კა კი გა­ერ­თო, კომ­პი­უ­ტერ­ში მულ­ტ­ფილ­მე­ბი ჩარ­თო და უყუ­რებ­და. ბო­ლოს აივან­ზე გა­ვი­და და შეზ­ლონ­გ­ზე გაწ­ვა. მი­სი ფიქ­რე­ბი შორს ქრო­და, ზუ­ზის სა­ხე გა­მუდ­მე­ბით თვალ­წინ ედ­გა. ვე­რა­ფე­რი მო­უ­ხერ­ხა თა­ვის თავს, რო­გორც უნ­და ეცა­და, მა­ინც მას­ზე ეფიქ­რე­ბო­და.
- ჩემ­მა შვე­ბუ­ლე­ბამ ჩა­ი­ლუ­რის წყა­ლი და­ლია, - ხმა­მაღ­ლა აღ­მოხ­და, - აბა, ასე რო­გორ უნ­და და­ვის­ვე­ნო? - უკ­მა­ყო­ფი­ლო ბურ­ტყუ­ნით გა­აგ­რ­ძე­ლა, - ჩე­მე­ბი მა­ინც ჩა­მო­ვი­დოდ­ნენ მა­ლე ან მი­რო და ნატ­კა. მათ­თან ყოფ­ნა ცო­ტა შვე­ბას მომ­გ­ვ­რის.
იწ­ვა ასე და ხმა­მაღ­ლა ესა­უბ­რე­ბო­და თა­ვის თავს.
საკ­მა­ოდ ჩა­მობ­ნელ­და. ნი­კას ტახ­ტ­ზე ჩას­ძი­ნე­ბო­და. ბავ­შ­ვი ხელ­ში აიყ­ვა­ნა და სა­ძი­ნე­ბელ­ში გა­ვი­და, სა­დაც ბი­ჭი თა­ვის სა­წოლ­ში ჩა­აწ­ვი­ნა. ფრთხი­ლად გა­ხა­და ტან­საც­მე­ლი, რომ არ გაღ­ვი­ძე­ბო­და. მე­რე ცო­ტა ხანს იჯ­და, ბი­ჭის ძილს და­უ­და­რაჯ­და. რო­ცა დარ­წ­მუნ­და, ნი­კა აღარ გა­იღ­ვი­ძებ­და, შუბ­ლ­ზე აკო­ცა, პლე­დი სა­თუ­თად გა­და­ა­ფა­რა მძი­ნა­რეს და ფე­ხაკ­რე­ფით გა­მო­ვი­და ოთა­ხი­დან, თან კა­რიც ფრთხი­ლად მო­ი­ხუ­რა, ოღონდ ოდ­ნავ გა­მო­ღე­ბუ­ლი და­ტო­ვა.
ის იყო, კვლავ აივან­ზე უნ­და გა­სუ­ლი­ყო, რომ ტე­ლე­ფო­ნის ზა­რი წა­მო­ე­წია.
რა­ტომ­ღაც, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ ზუ­ზი რე­კავ­და, ამი­ტომ ერ­თხანს ყოყ­მა­ნობ­და, აეღო თუ არა ყურ­მი­ლი. მა­მა­კაც­მა მი­სი მო­ბი­ლუ­რის ნო­მე­რი არ იცო­და, ნატ­კა კი­დევ ქა­ლა­ქის ტე­ლე­ფონ­ზე არ და­უ­რე­კავ­და. სხვის ზარს ხომ ისე­დაც არ ელო­და.
- ალო! - გა­ის­მა ყურ­მილ­ში ქა­ლის მხი­ა­რუ­ლი ხმა, - თი­კო ხართ? მე ნატ­კას მე­გო­ბა­რი ვარ, სტე­ლა მქვია. ნატ­კამ მთხო­ვა, უყუ­რადღე­ბოდ არ და­მი­ტო­ვო და ხან­და­ხან შე­ეხ­მი­ა­ნეო. მინ­და, ახ­ლოს გა­ვიც­ნოთ ერ­თ­მა­ნე­თი. ამი­ტო­მაც ჩემ­თან გე­პა­ტი­ჟე­ბით. ბავ­შ­ვის დამ­ტო­ვე­ბე­ლი ვი­ცი, რომ გყავთ და პრობ­ლე­მა არ შე­გექ­მ­ნე­ბათ. უარს არ მი­ვი­ღებ, იცო­დეთ. ძა­ლი­ან ახ­ლო მე­გობ­რე­ბის წრე ვიკ­რი­ბე­ბით. ჩე­მი მე­უღ­ლის ძმა­კა­ცე­ბი და მა­თი ცო­ლე­ბი. ხომ მოხ­ვალთ? დი­დად მე­სი­ა­მოვ­ნე­ბა. ძა­ლი­ან გთხოვთ, მოხ­ვი­დეთ, კარ­გი?
- ყუ­რადღე­ბის­თ­ვის დი­დი მად­ლო­ბა, მაგ­რამ...
- არა­ვი­თა­რი მაგ­რამ! არ მაწყე­ნი­ნოთ!
თი­კომ ამო­ი­ოხ­რა, უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ მოპ­რუ­წა ტუ­ჩე­ბი და გულ­გ­რი­ლად იკითხა:
- სად უნ­და მო­ვი­დე?
- ჩე­მი ქმრის ძმა­კა­ცი შე­მო­გივ­ლით ერთ სა­ათ­ში და ის წა­მო­გიყ­ვანთ.
პა­სუ­ხის გა­ცე­მაც ვერ მო­ას­წ­რო, რომ უც­ნობ­მა ქალ­მა ყურ­მი­ლი და­კი­და.
- ჰო­და, ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გი, წა­ვალ. სულ შინ ხომ არ ვიჯ­დე­ბი? მარ­თ­ლა ძი­ძა კი არ ვარ. ნი­კა იმე­დია, არ გა­იღ­ვი­ძებს და თუ გა­ეღ­ვი­ძა, არა უშავს, მა­როს და­ვუ­ბა­რებ და მი­ხე­დავს.
სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვი­და და მა­რო მო­ძებ­ნა. სთხო­ვა, ცო­ტა ხნით გავ­დი­ვარ და ბავშვს ყუ­რი უგ­დეთ, არ გა­ეღ­ვი­ძო­სო, თვი­თონ კი თა­ვის ოთახ­ში ავი­და და ტან­საც­მ­ლის შერ­ჩე­ვას შე­უდ­გა.
ზუს­ტად ნა­ხე­ვარ სა­ათ­ში მზად იყო. მსუ­ბუ­ქი მა­კი­ა­ჟი გა­ი­კე­თა და თმა კე­ფა­ზე და­იხ­ვია. ამ დროს მან­ქა­ნის სიგ­ნა­ლიც გა­ი­გო­ნა და კი­ბე­ზე და­ეშ­ვა.
ის იყო, ჭიშ­კა­რი გა­ა­ღო და ფა­რე­ბან­თე­ბუ­ლი მან­ქა­ნის­კენ ნა­ბი­ჯი გა­დად­გა, რომ გა­ო­ცე­ბულს უნე­ბუ­რად აღ­მოხ­და:
- ზუ­ზი!
მან­ქა­ნი­დან მარ­თ­ლაც ზუ­ზი გად­მო­ვი­და. იგი არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი სა­ნა­ხა­ვი იყო. რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ახ­ლაც გა­ლან­ტუ­რად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და.
აღარ იცო­და, რო­გორ მოქ­ცე­უ­ლი­ყო. უკან შებ­რუ­ნე­ბა ცუდ ტონ­ში ჩა­ეთ­ვ­ლე­ბო­და, მას­თან ერ­თად სად­მე წას­ვ­ლა კი სა­შინ­ლად არ უნ­დო­და.
- კი­დევ ერ­თხელ სა­ლა­მი, თი­კო, - იგი თვალს არ აშო­რებ­და ქალს, რო­მე­ლიც ისეთ ფორ­მა­ში იყო, ბრწყი­ნავ­და.
- სა­ღა­მო მშვი­დო­ბი­სა, - გან­ხიბ­ლუ­ლი ხმით ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა თი­კომ და ზუ­ზის მზე­რა აარი­და.
- რო­გორც ჩანს, არც ისე­თი დაღ­ლი­ლი ყო­ფილ­ხართ, რო­გორც მე შე­მომ­ჩივ­ლეთ. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ამ­წუ­თას მარ­თ­ლაც არ გეტყო­ბათ დაღ­ლი­ლო­ბის ნაკ­ვა­ლე­ვი.
მის ირო­ნი­ას საზღ­ვა­რი ისევ და ისევ არ ჰქონ­და. სიბ­რა­ზის­გან გა­ლურ­ჯ­და, გაქ­ცე­ვა და­ა­პი­რა და ჭიშ­კ­რის­კენ შეტ­რი­ალ­და, მაგ­რამ მა­მა­კაც­მა მო­ას­წ­რო და მკლავ­ში ხე­ლი სტა­ცა.
რას წარ­მო­იდ­გენ­და, ზუ­ზი თუ მო­ა­კითხავ­და? იქ­ნებ თვი­თო­ნაც ამ ვახ­შამ­ზე ეპა­ტი­ჟე­ბო­და და უარი რომ მი­ი­ღო, თა­ვი­სი მე­გობ­რის ცოლს სთხო­ვა, და­უ­რე­კეო? თა­ნაც, ნატ­კას სა­ხე­ლით. ეს რა სი­სუ­ლე­ლე მო­უ­ვი­და? რას იფიქ­რებს ზუ­ზი მას­ზე? ერ­თი­ა­ნად აცახ­ცახ­და, მაგ­რამ თა­ვი შე­ი­კა­ვა, ში­ნა­გა­ნი მღელ­ვა­რე­ბა და­ფა­რა და ზუ­ზის მი­უბ­რუნ­და:
- მე არ მოვ­დი­ვარ.
- რა­ტომ, არ ელო­დით, რომ მე მო­ვი­დო­დი?
- დი­ახ, არ ვე­ლო­დი. მით უფ­რო, სუ­ლაც არ მინ­დო­და სად­მე წას­ვ­ლა, მაგ­რამ იმ ქალ­მა ისე მთხო­ვა, ხათ­რი ვერ გა­ვუ­ტე­ხე. ვერც მო­ვას­წა­რი უარის თქმა, ეგ­რე­ვე და­მი­კი­და ყურ­მი­ლი. ვი­ფიქ­რე, უზ­რ­დე­ლად არ გა­მო­მი­ვი­დეს-მეთ­ქი...
- ჰო­და, რომ არ გა­მოგ­ვი­ვი­დეს, უნ­და წა­ვი­დეთ. უხერ­ხუ­ლია, გვე­ლო­დე­ბი­ან.
ზუ­ზიმ მან­ქა­ნის კა­რი გა­მო­ა­ღო, თი­კო ჩას­ვა და თვი­თო­ნაც სა­ჭეს მი­უჯ­და.
- ბავ­შ­ვის მარ­ტო და­ტო­ვე­ბაც არ მინ­და. კი სძი­ნავს, მაგ­რამ რა­წამს გა­იღ­ვი­ძებს, კაც­მა არ იცის.
- მა­რო სა­დაა?
- სახ­ლ­შია, მაგ­რამ მე რომ არ ვიქ­ნე­ბი, რა­ღაც­ნა­ი­რად დამ­ნა­შა­ვედ ვიგ­რ­ძ­ნობ თავს.
- თქვენ რა, ასე სე­რი­ო­ზუ­ლად ეკი­დე­ბით და­კის­რე­ბულ მო­ვა­ლე­ო­ბას? არა მგო­ნია, მი­როს და ნატ­კას გა­უ­ხარ­დეთ, რომ მთე­ლი დრო ბიჭს და­უთ­მოთ, სა­კუ­თა­რი თა­ვი კი და­გა­ვიწყ­დეთ.
- სუ­ლაც არ მა­ვიწყ­დე­ბა ჩე­მი თა­ვი, მშვე­ნივ­რად ვარ, - ჯი­უ­ტად მი­უ­გო.
- ასე იმი­ტომ გგო­ნი­ათ, ბევრს რომ კითხუ­ლობთ? მთელ სა­ღა­მო­ებს წიგ­ნ­თან ატა­რებთ. ასე არაა? - მა­მა­კა­ცი სი­ცილს ვერ იკა­ვებ­და, - თუ არის ვინ­მე ისე­თი, ვის­ზეც ფიქ­რი სი­ა­მოვ­ნე­ბას გა­ნი­ჭებთ და წიგ­ნი მხო­ლოდ ამ ფიქ­რე­ბის შე­სა­ნიღ­ბად გჭირ­დე­ბათ?
- ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, თქვენ­ზე ნამ­დ­ვი­ლად არ ვფიქ­რობ! - ნიშ­ნის მო­გე­ბით წარ­მოთ­ქ­ვა და ბა­გე­ე­ბი მაგ­რად მო­კუ­მა, ზედ­მე­ტი არა­ფე­რი წა­მომ­ც­დე­სო.
- ჩემ­ზე რა­ტომ უნ­და ფიქ­რობ­დეთ? მსგავ­სი რამ აზ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია, - გუ­ლი­ა­ნად გა­ე­ცი­ნა ზუ­ზის, - თუმ­ცა, რა­ტო­მაც არა... სხვა­თა შო­რის, ჩემ­ზეც შე­იძ­ლე­ბა ფიქ­რი, - ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლი გა­მო­ე­სა­ხა ტუ­ჩებ­ზე და რო­ცა თი­კომ პა­სუ­ხი არ გას­ცა, ორაზ­რო­ვა­ნი მზე­რით გა­მო­ხე­და...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი