თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XII)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XII)
ზუ­ზის მან­ქა­ნა ისე ნე­ლა მიჰ­ყავ­და, თით­ქოს ტა­რე­ბა ეზა­რე­ბა ან დრო­ის გაყ­ვა­ნა სურ­სო.
ეს კი თი­კოს ნერ­ვებს უწე­წავ­და. სურ­და, რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე მი­სუ­ლიყ­ვ­ნენ სტე­ლას­თან, რომ ასე მუნ­ჯი­ვით არ მჯდა­რი­ყო. თუმ­ცა, რო­გორც კი შუქ­ნი­შან­თან შე­ჩერ­დ­ნენ, მა­მა­კაც­მა გა­მო­ი­ხე­და, თი­კოს მზე­რით მი­ე­პა­რა და ყრუ ხმით ამოთ­ქ­ვა:
- უაზ­რო­ბამ­დე ლა­მა­ზი ხარ.
ქალს თით­ქოს შე­ამ­ცივ­ნა ამ სიტყ­ვე­ბის გა­გო­ნე­ბი­სას. არაფ­რის მომ­ცე­მი ფლირ­ტი აღი­ზი­ა­ნებ­და.
- ასე­თი სი­ლა­მა­ზეც არ­სე­ბობს?
- სი­ლა­მა­ზე ყვე­ლა­ნა­ი­რი არ­სე­ბობს, ისე რო­გორც სიყ­ვა­რუ­ლი.
- სიყ­ვა­რუ­ლიც არ­სე­ბობს? - გა­ი­ცი­ნა თი­კომ.
- რად­გან მას ფე­რი გა­აჩ­ნია, ესე იგი, არ­სე­ბობს.
- ფე­რი? - ქალს თვა­ლის გუ­გე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და. პირ­ვე­ლად მო­ის­მი­ნა, რომ სიყ­ვა­რულს ფე­რი გა­აჩ­ნ­და.
- და რა ფე­რია ეგ არ­სე­ბუ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი? - აგ­დე­ბუ­ლად იკითხა.
- სმა­რაგ­დის­ფე­რი... იცი, რა არის სმა­რაგ­დი?
ქალს ალ­მურ­მა აჰ­კ­რა. ამ სიტყ­ვის ზუს­ტი მნიშვნელობა არ იცო­და, მაგ­რამ შე­ე­ცა­და, არ ჩაჭ­რი­ლი­ყო.
- მგო­ნი, მწვა­ნე უნ­და იყოს, არა? თუ ვცდე­ბი?
- არა, არ ცდე­ბი. სმა­რაგ­დი იგი­ვე ზურ­მუხ­ტია. ყო­ჩაღ, გცოდ­ნია.
თი­კო გა­ცეცხ­ლ­და. ბრა­ზობ­და, ზუ­ზის თა­ვი­სი თა­ვი ყოვ­ლის­მ­ცოდ­ნედ რომ მი­აჩ­ნ­და.
- არ გე­გო­ნოს, ყოვ­ლის­მ­ცოდ­ნე ვარ, მაგ­რამ ბევ­რი ისე­თი რამ ვი­ცი, რაც სხვებს არც გა­უ­გი­ათ, - მი­სი აზ­რი გა­ახ­მო­ვა­ნა ზუ­ზიმ და ნიშ­ნის მო­გე­ბით გა­უ­ღი­მა.
- ეგ არც მი­ფიქ­რია. - თა­ვი გა­აქ­ნია ქალ­მა.
- გი­ფიქ­რია... თა­ნაც, რამ­დენ­ჯერ. მი­გაჩ­ნია, რომ თავ­მომ­წო­ნე ვარ, ეგო­ის­ტი, ზედ­მე­ტად თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი და ამ­ბი­ცი­უ­რი. ასე არ არის?
- რა­ღაც დო­ზით ასეა.
- ოხო­ხოო! - გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა მა­მა­კაც­მა, - შე­ნი კრი­ტე­რი­უ­მე­ბით სა­ინ­ტე­რე­სოა, ეგ დო­ზე­ბი რა ჭურ­ჭ­ლით იზო­მე­ბა.
თი­კომ არ უპა­სუ­ხა, თა­ვი გვერ­დ­ზე მი­აბ­რუ­ნა და ბნელ ქუ­ჩა­ზე შე­უხ­ვი­ეს თუ არა, მზე­რა სიბ­ნე­ლეს გა­უს­წო­რა.
ღა­მე ის-ის იყო, და­იწყო.
თვა­ლე­ბი აუჭ­რელ­და სი­ნათ­ლი­დან უცებ სიბ­ნე­ლე­ში მოხ­ვედ­რილს, მაგ­რამ ბნელ ღა­მეს არ შე­ე­პუა, ჯიბ­რი­ა­ნად მი­აპყ­რო თვა­ლე­ბი მრუ­მეს და არ მო­ა­ცი­ლა.
- მა­ლე გა­ვალთ სი­ნათ­ლე­ში, აქ სულ ასეა, ბნე­ლა და ბნე­ლა. ჩამ­ს­ხ­ვ­რე­უ­ლია ლამ­პი­ო­ნე­ბი.
- ცუ­დია, - მო­გუ­დუ­ლი ხმით გა­ე­პა­სუ­ხა ქა­ლი.
- გათხო­ვი­ლი არ ყო­ფილ­ხარ? - სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი კითხ­ვა სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად დას­ვა ზუ­ზიმ.
თი­კომ პა­უ­ზა გა­წე­ლა, გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით ირი­ბად გა­ხე­და გვერ­დით მჯდომს და, რო­გორც იქ­ნა, ამო­ღერ­ღა:
- არა.
კვლავ დუ­მი­ლი ჩა­მო­ვარ­და. ზუ­ზი ალ­ბათ ელო­და, სა­პა­სუ­ხო შე­კითხ­ვას რო­დის დას­ვამ­და თი­კო, მაგ­რამ ქა­ლი ხმას არ იღებ­და.
- ერ­თი მე­გო­ბა­რი მყავს და ამ­ბობს, ორ­ჯერ ვი­ყა­ვი გან­ქორ­წი­ნე­ბუ­ლიო. არას­დ­როს არ იტყ­ვის, ორ­ჯერ ვი­ყა­ვი და­ქორ­წი­ნე­ბუ­ლიო. მი­სი აზ­რით, ამას რომ ამ­ბობს, სიბ­ნე­ლი­დან სი­ნათ­ლე­ზე გა­მო­დის, აი, რო­გორც ახ­ლა ჩვენ, - და სწო­რედ ამ დროს კვლავ გა­ნათ­და ქუ­ჩა.
- ქორ­წი­ნე­ბა სიბ­ნე­ლეა ვი­თომ?
- გა­აჩ­ნია, ვის­თ­ვის რო­გორ. აი, მა­გა­ლი­თად, ნატ­კას­თ­ვის სი­ნათ­ლე ნამ­დ­ვი­ლად არ არის. ეგ გო­გო ასე­თი ქცე­ვით ოჯახს დიდ­ხანს ვერ შე­ი­ნარ­ჩუ­ნებს, - უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და ნათ­ქ­ვამს ხვნე­შაც ამო­ა­ყო­ლა.
- ნატ­კას ახ­ლა რთუ­ლი პე­რი­ო­დი აქვს. მა­ლე გა­უვ­ლის.
- ასე გგო­ნია? მე კი ვფიქ­რობ, რომ იგი უკ­ვე სხვა კაცს ეძებს, მი­რო კი ამას ვერ ხვდე­ბა.
- სი­სუ­ლე­ლეა. - შორს და­ი­ჭი­რა თი­კომ, თუმ­ცა, თა­ვა­დაც არ იყო ამა­ში დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი.
- საქ­მეც მა­გა­შია, რომ არ არის სი­სუ­ლე­ლე, არა, - ისევ ამო­იხ­ვ­ნე­შა ზუ­ზიმ, - დღე არ გა­ვა, არ და­მი­რე­კოს და მო­მი­კითხოს, თით­ქოს ჩემ გარ­და ახ­ლო­ბე­ლი არა­ვინ ჰყავ­დეს. ვგრძნობ, ცუ­დად მიტ­რი­ა­ლებს გარს. ერთ დღე­საც იქ­ნე­ბა, მაგ­რად ვაწყე­ნი­ნებ.
თი­კოს უსი­ა­მოვ­ნოდ მოხ­ვ­და გულ­ზე ზუ­ზის სიტყ­ვე­ბი. თვი­თო­ნაც ამ­ჩ­ნევ­და ნატ­კას, ზუ­ზის მი­მართ ლტოლ­ვა რომ გას­ჩე­ნო­და, მაგ­რამ ამა­ზე ხმა­მაღ­ლა არას­დ­როს არა­ვის­თან უსა­უბ­რია, თვით ნატ­კას­თა­ნაც კი.
- მას მარ­თ­ლა რთუ­ლი პე­რი­ო­დი აქვს... - ჯი­უ­ტად გა­ი­მე­ო­რა და­ქა­ლის და­სა­ცა­ვი უსუ­სუ­რი სიტყ­ვე­ბი.
- კარ­გი, არ გვინ­და ამა­ზე ლა­პა­რა­კი. არც ვი­ცი, რა­ტომ გითხა­რი. და­ი­ვიწყე...
- არა უშავს, მე არა­ვის ვეტყ­ვი.
- ვი­ცი, რომ არ ეტყ­ვი. უბ­რა­ლოდ, მა­ში­ნებს რა­ღაც-რა­ღა­ცე­ბი. ქა­ლის გა­მო სუ­ლაც არ მინ­და ბავ­შ­ვო­ბის ძმა­კა­ცი დავ­კარ­გო. მაგ­რამ მო­ვუვ­ლი ამ სი­ტუ­ა­ცი­ას, პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა არაა. ვი­ცი, რო­გორც უნ­და მო­ვიქ­ცე.
აჰა, ისევ თავს იქებს! - გა­ი­ფიქ­რა თი­კომ და წარ­ბე­ბი შეჭ­მუხ­ნა.
ფიქ­რი დამ­თავ­რე­ბუ­ლი არ ჰქონ­და, რომ ზუ­ზიმ სა­უბ­რის თე­მა შეც­ვა­ლა.
- რამ­დე­ნი ხნით ხართ ჩა­მო­სუ­ლი ბა­თუმ­ში?
- ერ­თი თვით.
- უკ­ვე მე­ო­რე კვი­რა იწუ­რე­ბა, ისი­ნი კი არ ჩა­მო­დი­ან. რა ხდე­ბა, ხომ არ იცი?
თი­კომ მა­მა­კაცს მა­ლუ­ლად გა­ხე­და და მის­მა და­ძა­ბულ­მა სა­ხემ გა­ა­ო­ცა.
- ალ­ბათ მო­ე­წო­ნათ იქ. მი­ზე­ზი მეც არ ვი­ცი. ჩა­მოვ­ლენ, სად წავ­ლენ. მათ ჩა­მოს­ვ­ლამ­დე მა­ინც ვერ გა­ვად­გამ ფეხს, ბავშვს ხომ ვერ მი­ვა­ტო­ვებ?
- მე რომ მივ­ხე­დო?
- თქვენ? აბა, რას ამ­ბობთ! - შე­იცხა­და ქალ­მა, შემ­დეგ გა­ჩუმ­და და და­ა­მა­ტა, - ძა­ლი­ან გიყ­ვართ ბავ­შ­ვე­ბი?
- ეს გა­საკ­ვი­რია?
- არა, მაგ­რამ... რა­ტომ­ღაც, არ მო­ვე­ლო­დი.
- ჰმ, - ჩა­ე­ცი­ნა ზუ­ზის, - იცით? მა­რი აქ რომ იყოს, ალ­ბათ თქვენ­ზე იეჭ­ვი­ა­ნებ­და.
თი­კოს კვლავ წა­ე­კი­და ალ­მუ­რი.
- ჩემ­ზე? რა­ტომ? მე სა­ბა­ბი არა­ვის­თ­ვის მი­მი­ცია, - ძლივს წარ­მოთ­ქ­ვა ეს სიტყ­ვე­ბი, რად­გან ეჭ­ვი­ა­ნო­ბა­ში ზუ­ზი­სა და მა­რის სიყ­ვა­რუ­ლი იგუ­ლის­ხ­მა.
- რო­გორ არ მი­გი­ცი­ათ? ფაქ­ტი სა­ხე­ზეა.
- ძა­ლი­ან დი­დი წარ­მოდ­გე­ნა გაქვთ სა­კუ­თარ თავ­ზე! - აიფოფ­რა თი­კო და მა­მა­კაცს მტრუ­ლად გა­ხე­და.
- მე რა შუ­ა­ში ვარ? ააა, თქვენ ჩე­მი თქვენ­და­მი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა იგუ­ლის­ხ­მეთ? - და სი­ცი­ლი აუტყ­და, - არა, არა, ეგ არა­ფერ შუ­ა­შია, ღმერ­თ­მა­ნი. მე მხო­ლოდ იმის ხაზ­გას­მა მინ­დო­და, ბავ­შ­ვ­მა ასე ძა­ლი­ან რომ შე­გიყ­ვა­რათ.
ღმერ­თო, რო­გორ გა­ე­ბა ეშ­მა­კუ­რად და­გე­ბულ მა­ხე­ში. რა შტე­რია ამ­ხე­ლა ქა­ლი! რა­ღა მა­ინ­ც­და­მა­ინც მათ ურ­თი­ერ­თო­ბას გა­დას­წ­ვ­და? ბავ­შ­ვი რა­ტომ გა­მორ­ჩა მხედ­ვე­ლო­ბი­დან? მე­ლას რაც ელან­დე­ბო­და, ის ესიზ­მ­რე­ბო­დაო, ისე გა­მო­უ­ვი­და.
გა­დაწყ­ვი­ტა, აღარ გა­ე­მახ­ვი­ლე­ბი­ნა ამა­ზე ყუ­რადღე­ბა და სრუ­ლი­ად მშვი­დი ტო­ნით წარ­მოთ­ქ­ვა:
- ძა­ლი­ა­ნაც არა. ნი­კას სხვა გზა არა აქვს, რად­გან ჩემ­თან და­ტო­ვეს. ამი­ტო­მაც მო­მეტ­მას­ნა. აი, მი­რო კი მარ­თ­ლაც თან ჰყვე­ბა.
- ეგ­რეც უნ­და იყოს, ის ხომ მი­სი ძმის­შ­ვი­ლია, თა­ნაც და­ობ­ლე­ბუ­ლი. ნი­კა მას­ში მა­მას ხე­დავს, თქვენ კი სულ სხვა ხართ.
- ეგ არა­ფერს ცვლის. დაბ­რუნ­დე­ბა დე­და­მი­სი და მე სა­ერ­თოდ და­ვა­ვიწყ­დე­ბი.
- არა მგო­ნია, ასე მა­ლე დაბ­რუნ­დეს. მა­რის დრო სჭირ­დე­ბა, მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან რომ გა­მო­ვი­დეს. ალ­ბათ უფ­რო მა­შინ, რო­ცა გათხო­ვე­ბას და­ა­პი­რებს. რო­ცა სხვა შე­უყ­ვარ­დე­ბა, ეს ტრა­გე­დი­აც მი­ყუჩ­დე­ბა, ბი­ჭი კი მი­სი ცხოვ­რე­ბის ნა­წი­ლი გახ­დე­ბა.
თი­კო შე­ფიქ­რი­ან­და.
- კარ­გი ბი­ჭია ნი­კა, ძა­ლი­ან კარ­გი, მაგ­რამ ყვე­ლა კა­ცი რო­დი ეგუ­ე­ბა სხვა კა­ცის შვი­ლებს. სა­ში­ნე­ლე­ბა იქ­ნე­ბა, ნი­კას მა­მი­ნაც­ვა­ლიც ასე­თი რომ აღ­მოჩ­ნ­დეს.
- თქვენ არ გინ­დათ, რომ ნი­კას დე­და გათხოვ­დეს?
ქა­ლი გაშ­რა.
- მე ვინ მე­კითხე­ბა? ეს სა­ერ­თოდ არ მე­ხე­ბა. მი­სი გა­და­საწყ­ვე­ტია, გათხოვ­დე­ბა თუ ქვრი­ვად დარ­ჩე­ბა.
- გე­თან­ხ­მე­ბით, - ზუ­ზიმ ღი­მი­ლით გა­მო­ხე­და და შემ­დეგ შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბუ­ლი სა­ხით გა­აგ­რ­ძე­ლა, - თქვენ არ მოგ­წონთ მა­რის საქ­ცი­ე­ლი. მარ­თა­ლი ხართ, დე­და თა­ვის შვილს ასე არ უნ­და ექ­ცე­ო­დეს, მაგ­რამ ყვე­ლა­ფე­რი ხდე­ბა. თქვენ ალ­ბათ არას­დ­როს არა­ვინ გყვა­რე­ბი­ათ და არ იცით, რას ნიშ­ნავს საყ­ვა­რე­ლი ადა­მი­ა­ნის და­კარ­გ­ვა. ისიც კი არ გჯე­რათ, არ­სე­ბობს თუ არა სიყ­ვა­რუ­ლი... მა­რი ჯე­რაც ვერ მო­სუ­ლა გონს. სი­გი­ჟემ­დე უყ­ვარ­და ქმა­რი. მის და­კარ­გ­ვას­თან ერ­თად მის­მა ცხოვ­რე­ბა­მაც და­კარ­გა აზ­რი. თუმ­ცა, ეს დრო­ე­ბი­თია. დრო ყვე­ლაფ­რის მკურ­ნა­ლია. ზუს­ტად ვი­ცი, რომ ამას ახა­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი მო­არ­ჩენს, გუ­ლი გა­ულ­ხ­ვე­ბა და ნი­კა­სად­მი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბაც შე­ეც­ვ­ლე­ბა. იმა­შიც მარ­თა­ლი ხართ, რომ ყვე­ლა კა­ცი ერ­თ­ნა­ი­რი არ არის და ბევრს არ მოს­წონს, რო­ცა მის ცოლს თან შვი­ლი მოჰ­ყ­ვე­ბა მზით­ვად. მე კი, მა­გა­ლი­თად, ნი­კა სა­კუ­თა­რი შვი­ლი­ვით მიყ­ვარს.
თი­კოს ცივ­მა ოფ­ლ­მა და­ას­ხა და გუ­ლი რომ არ წას­ვ­ლო­და, სა­ვარ­ძელს თი­თე­ბი მთე­ლი ძა­ლით მო­უ­ჭი­რა. ზუ­ზიმ პა­სუ­ხი ნათ­ლად გას­ცა მის ეჭ­ვებს. სა­ბო­ლო­ოდ დარ­წ­მუნ­და, რომ მა­მა­კა­ცი მა­რის ცო­ლად შერ­თ­ვას აპი­რებ­და.

სტე­ლა სიმ­პა­თი­უ­რი, პა­ტა­რა ტა­ნის შავ­გ­ვ­რე­მა­ნი ქა­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. ელე­გან­ტუ­რად ეც­ვა და სქელ­პო­მა­დი­ან ტუ­ჩებს ხშირ-ხში­რად გა­და­უს­ვამ­და ერ­თ­მა­ნეთს. ტუ­ჩე­ბი ისე ჰქონ­და გა­მო­ბურ­ცუ­ლი, ძნე­ლი მი­სახ­ვედ­რი არ იყო, ახ­ლა­ხან და­ე­ბე­რა და ჯე­რაც დის­კომ­ფორტს გრძნობ­და.
მას­პინ­ძელ­მა ზუ­ზი გა­და­კოც­ნა, თი­კოს თბი­ლად გა­უ­ღი­მა, ხე­ლი მოხ­ვია და თან წა­ი­ყო­ლა.
- თი­კო, გა­ი­ცა­ნით, ეს ჩე­მი მე­უღ­ლეა, ილია.
- ოოო, მო­გე­სალ­მე­ბით, მშვე­ნი­ე­რო ქალ­ბა­ტო­ნო. თქვენ­ზე იმ­დე­ნი კარ­გი მსმე­ნია ნატ­კას­გან, სხვა­ნა­ირს არც გე­ლო­დით. - თქვა ილი­ამ გაც­ნო­ბის შემ­დეგ, - ად­რეც მინ­დო­და მი­როს­თან მოვ­სუ­ლი­ყა­ვით, მაგ­რამ ვერ მო­ვა­ხერ­ხეთ, არ ვი­ყა­ვით აქეთ.
სტე­ლამ ზუ­ზი ილი­ას შე­ა­ტო­ვა და თი­კოს­თან ერ­თად სტუმ­რებს მი­ა­შუ­რა.
სა­სი­ა­მოვ­ნო ატ­მოს­ფე­რო სუ­ფევ­და. აშ­კა­რად ჩან­და, ერ­თი წრის ადა­მ­ია­ნე­ბი შეკ­რე­ბი­ლიყ­ვ­ნენ, თით­ქოს ყვე­ლა ერ­თ­მა­ნეთს ჰგავ­და ქცე­ვით, ღი­მი­ლით, ჩაც­მუ­ლო­ბით... სა­ი­დან­ღაც ხმა­და­ბა­ლი მე­ლო­დი­ის ხმა ის­მო­და.
სტე­ლამ და ილი­ამ თი­კოს თა­ვი­სი მშობ­ლე­ბი გა­ახ­სე­ნა. ეს წყვი­ლიც მო­სიყ­ვა­რუ­ლე ცოლ-ქმრის შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ტო­ვებ­და, მათ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ში სი­ყალ­ბე არ იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და. სწო­რედ ასე­თე­ბი იყ­ვ­ნენ მი­სი მშობ­ლე­ბიც. ამა­თაც ყვე­ლა­ფერ­ში ეტყო­ბო­დათ შეხ­მატ­კ­ბი­ლე­ბა - საქ­ცი­ელ­შიც, სა­უ­ბარ­შიც, მზე­რა­შიც...
მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, რო­ცა თა­ვი­სი აზ­რი თი­კომ ზუ­ზის გა­უ­ზი­ა­რა, მა­მა­კაც­მა და­უ­დას­ტუ­რა, ისი­ნი მარ­თ­ლაც არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვე­ბი არი­ა­ნო. თი­კომ გა­ი­ფიქ­რა, ესე იგი, ზუ­ზის ჩე­მი მშობ­ლე­ბიც მო­ე­წო­ნე­ბაო.
- ნი­კუ­შა რას შვრე­ბა? - ამ დროს სტე­ლა შე­მო­უ­ერ­თ­და მო­სა­უბ­რე­ებს.
- კარ­გა­დაა, გმად­ლობთ, - მი­უ­გო თი­კომ, - ძა­ლი­ან შე­მაყ­ვა­რა თა­ვი, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ბავ­შ­ვია.
- მარ­თ­ლაც კარ­გი ბი­ჭია და რო­გო­რი ტრა­გე­დია გა­ნი­ცა­და პა­ტა­რამ. არა უშავს, მი­რო მი­ხე­დავს, არა­ფერს და­აკ­ლებს, ისე­თი კა­ცია.
სუფ­რა გაშ­ლი­ლი იყო და სტუმ­რებს მა­გი­დას­თან უხ­მეს. თი­კო, რა თქმა უნ­და, ზუ­ზის გვერ­დით მო­კა­ლათ­და. მა­გი­და ოთხ­კუთხა თეფ­შე­ბით გა­ეწყოთ. არ მოს­წონ­და თი­კოს ასე­თი ფორ­მის თეფ­შე­ბი, რა­ტომ­ღაც, რეს­ტო­რანს აგო­ნებ­და და ყო­ველ­თ­ვის აღი­ზი­ა­ნებ­და. რომ გე­კითხათ, რა­ტომ, ვერ გი­პა­სუ­ხებ­დათ, რად­გან თვი­თო­ნაც არ იცო­და, რა­ტომ.

სა­დი­ლის შემ­დეგ ქა­ლებ­მა მა­მა­კა­ცე­ბი მარ­ტო და­ტო­ვეს და მი­სა­ღებ ოთახ­ში გან­მარ­ტოვ­დ­ნენ. თი­კო ტყა­ვის სა­ვარ­ძელ­ში მო­კა­ლათ­და, ზო­გი დი­ვან­ზე დაჯ­და, ზო­გიც ფეხ­ზე დარ­ჩა. ერ­თ­მა ლი­ქი­ო­რი მო­ითხო­ვა, მე­ო­რემ - კოქ­ტე­ი­ლი... თი­კომ სურ­ნე­ლო­ვა­ნი ყა­ვა არ­ჩია.
- პა­ტა­რა ბატ­კა­ნი­ვი­თაა, - თქვა სტე­ლამ და კოქ­ტე­ი­ლი ოდ­ნავ მოწ­რუ­პა.
- ვინ? - დაბ­ნე­ულ­მა თი­კომ ირ­გ­ვ­ლივ მი­მო­ი­ხე­და. ვერ მიხ­ვ­და, ვის გუ­ლის­ხმობ­და დი­ა­სახ­ლი­სი.
- ნი­კა. მა­მა­მისს რა­ღაც არა­ბუ­ნებ­რი­ვად უყ­ვარ­და. მე ასე­თი სიყ­ვა­რუ­ლი არ მსმე­ნია. მი­ხა­რია, რომ თქვე­ნის­თა­ნა ადა­მი­ა­ნის ხელ­ში მოხ­ვ­და. ახ­ლა არ მიკ­ვირს, რო­გორ გან­დეს. ეგ­რე­ვე გეტყო­ბათ, რომ კე­თილ­შო­ბი­ლი ხართ... საბ­რა­ლო ბი­ჭი, რამ­დე­ნი რამ გა­და­ი­ტა­ნა, - სტე­ლამ კოქ­ტე­ი­ლი ჩა­ამ­თავ­რა და ხმა­დაბ­ლა გა­ნაგ­რ­ძო:
- რა თქმა უნ­და, ჩე­მი საქ­მე არ არის, მაგ­რამ მა­რიმ ბი­ჭი უნ­და წა­იყ­ვა­ნოს. ამ­ბო­ბენ, უკ­ვე გათხო­ვე­ბას აპი­რებ­სო. სუ­ლაც არ მიკ­ვირს. ისე­თი ლა­მა­ზი ქა­ლია, გათხო­ვე­ბა არ გა­უ­ჭირ­დე­ბა. არც გა­სა­კიცხი იქ­ნე­ბა, თუ გათხოვ­დე­ბა. აბა, რა ქნას? ქმარს საფ­ლავ­ში ხომ არ ჩაჰ­ყ­ვე­ბა? - მე­რე პა­უ­ზა გა­ა­კე­თა და და­უ­მა­ტა:
- არ გა­მიკ­ვირ­დე­ბა, მა­რი ზუ­ზის რომ მის­თხოვ­დეს. კარ­გა ხა­ნია, ამა­ზე ჭო­რა­ო­ბენ. იმ ტრა­გე­დი­ის მე­რე მა­რი და ნი­კა ზუ­ზის აგა­რაკ­ზე იყ­ვ­ნენ კარ­გა ხანს, მაგ­რამ მა­რიმ ბო­ლოს აიჩე­მა, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­დან უნ­და წა­ვი­დეო და... ა! - სტე­ლამ ხე­ლე­ბი გა­შა­ლა და თა­ვი წინ გა­მოს­წია, - შე­დე­გიც, ბა­ტო­ნო. ზუ­ზის ხში­რად დაჰ­ყავს ბი­ჭი თა­ვის­თან აგა­რაკ­ზე. ეგ და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით ვი­ცი. ალ­ბათ უნ­და, რომ თა­ვი შე­აყ­ვა­როს.
თი­კოს სტე­ლას ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა ეკა­ლი­ვით ესო­ბო­და გულ­ზე. ყუ­რე­ბი ჩა­მო­ყა­რა, ისე გა­უ­ფუჭ­და ხა­სი­ა­თი, აქ ყოფ­ნა აღარ უნ­დო­და. ქალს სა­უ­ბარ­ში აღარ აჰ­ყ­ვა, არც ის უთხ­რა, მე და ნი­კაც ვის­ვე­ნებ­დით ზუ­ზის­თა­ნო. რო­ცა სტე­ლა მიხ­ვ­და, რომ თი­კო ლა­პა­რაკ­ში მხარს არ აუბამ­და, ღი­მი­ლით წა­მოდ­გა და გა­ე­ცა­ლა. ამ დროს მი­სა­ღებ­ში მა­მა­კა­ცე­ბიც შე­მო­ვიდ­ნენ.
დი­ა­სახ­ლის­მა მა­თი გა­მას­პინ­ძლ­ება და­იწყო. თი­კოს ილია მი­უ­ახ­ლოვ­და.
- თი­კო, მო­გე­წო­ნათ ბა­თუ­მი? - ჰკითხა და მის გვერ­დით, მე­ო­რე სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და.
- ძა­ლი­ან. აქ ისე­თი სიმ­შ­ვი­დე და სი­ლა­მა­ზეა, არ შე­იძ­ლე­ბა, არ მო­გე­წო­ნოს, თა­ნაც, პირ­ვე­ლად ვარ. ისე შე­მიყ­ვარ­და თქვე­ნი ქა­ლა­ქი, რო­ცა აქე­დან წა­ვალ, ალ­ბათ ხში­რად და­მე­სიზ­მ­რე­ბა.
- რო­დის აპი­რებთ გამ­გ­ზავ­რე­ბას?
- რო­ცა ნატ­კა და მი­რო დაბ­რუნ­დე­ბი­ან. მე­რე ჩე­მი მშობ­ლე­ბიც აპი­რე­ბენ თბი­ლის­ში ჩა­მოს­ვ­ლას და მათ­თან გა­ვემ­გ­ზავ­რე­ბი.
- და სად არი­ან?
- იტა­ლი­ა­ში, იქ მუ­შა­ო­ბენ.
- სულ რამ­დე­ნი­მე დღე დაგ­რ­ჩათ, არა, თი­კო? - გა­ის­მა ზუ­ზის ხმა, რო­მე­ლიც მო­სა­უბ­რე­ებს შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად მი­ახ­ლო­ე­ბო­და.
ქა­ლი მის­კენ შებ­რუნ­და, შე­ხე­და და უნებ­ლი­ეთ მი­სი რა­ღაც­ნა­ი­რი, უც­ნა­უ­რი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა შე­ნიშ­ნა. პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია. წა­მი­ე­რი სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და, რო­მე­ლიც ზუ­ზიმ და­არ­ღ­ვია:
- ილო, იქ­ნებ შე­ნი ნა­ხა­ტე­ბი გეჩ­ვე­ნე­ბი­ნა თი­კოს­თ­ვის? თვი­თო­ნაც ხა­ტავს და მაგ­რა­დაც ერ­კ­ვე­ვა მაგ სა­კითხ­ში.
ილია შე­იშ­მუშ­ნა:
- აბა, რა ვი­ცი, მო­ე­წო­ნე­ბა? მე ხომ მოყ­ვა­რუ­ლი მხატ­ვა­რი ვარ.
- მო­ე­წო­ნე­ბა, დარ­წ­მუ­ნე­ბით შე­მიძ­ლია გითხ­რა. თი­კო, ამას ნუ უს­მენ, თავ­მ­დაბ­ლობს ახ­ლა, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი მხატ­ვა­რია. უბ­რა­ლოდ, ესაა, რომ მო­რი­დე­ბუ­ლია და ხატ­ვა მხო­ლოდ ჰო­ბად მი­აჩ­ნია.
- მე რო­მე­ლი ექ­ს­პერ­ტი ვარ? - გა­წით­ლ­და ქა­ლი.
- ხარ, რო­გორ არ ხარ. სხვამ თუ არა, მე ხომ ვი­ცი, - გა­უ­ღი­მა ზუ­ზიმ და მხარ­ზე ხე­ლი და­ა­დო, - ჰა, ილო, არ გა­იყ­ვან სა­ხე­ლოს­ნო­ში?
- კი ბა­ტო­ნო, რა­ტო­მაც არა, - სწრა­ფად მი­უ­გო დაბ­ნე­ულ­მა ილი­ამ და წა­მოდ­გა.
თი­კოს კი ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე მო­შო­რე­ბო­და ზუ­ზის, მაგ­რამ კოვ­ზი ნა­ცარ­ში ჩა­უ­ვარ­და.
- თუ თქვენ წი­ნა­აღ­მ­დე­გი არ იქ­ნე­ბით, ზუ­ზის ვთხოვ, მეგ­ზუ­რო­ბა გა­გი­წი­ოთ. თქვე­ნი სი­ლა­მა­ზე ცო­ტა­თი მაბ­ნევს, თა­ნაც, მრცხვე­ნია, ჩე­მი თან­დას­წ­რე­ბით რომ და­ათ­ვა­ლი­ე­როთ ჩე­მი­ვე ნა­ხა­ტე­ბი. აჯო­ბებს, მე სტუმ­რებს მივ­ხე­დო. თქვენ კი ნა­ხეთ და მე­რე თქვე­ნი აზ­რი მო­მახ­სე­ნეთ. ზუ­ზი, მი­დი, რა!
- რა პრობ­ლე­მაა? შენ თუ არ გინ­და, ამ ქალ­ბა­ტო­ნის სი­ლა­მა­ზით მე დავ­ტ­კ­ბე­ბი.
ეს იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო თი­კოს­თ­ვის, რომ ღაწ­ვე­ბი აუფო­რეჯ­და.
მა­მა­კაც­მა ქალს მკლავ­ში ხე­ლი ისე გა­უ­ყა­რა, ზე­დაც არ შე­უ­ხე­დავს, მაგ­რამ თი­კომ მი­სი ხე­ლი მო­ი­ცი­ლა და წინ წა­ვი­და, თან მთე­ლი ძა­ლა მო­იკ­რი­ბა, რომ სა­ხე­ზე გულ­გ­რი­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა აღ­ბეჭ­დო­და.
ზე­მოთ ამა­ვა­ლი კი­ბე გა­ნა­თე­ბუ­ლი იყო, მაგ­რამ დი­დი ოთა­ხი, სა­დაც ისი­ნი შე­ვიდ­ნენ, მხო­ლოდ მა­ღა­ლი ფან­ჯ­რე­ბი­დან და მი­ნის სა­ხუ­რა­ვი­დან შე­მო­სუ­ლი მთვა­რის შუ­ქით იყო გა­ნა­თე­ბუ­ლი.
ეს ტი­პუ­რი სამ­ხატ­ვ­რო სტუ­დია გახ­ლ­დათ: სა­მუ­შაო მა­გი­და და სა­ვარ­ძ­ლე­ბი, ბუ­ტა­ფო­რია და მოლ­ბერ­ტი, სა­ღე­ბა­ვე­ბი, ფუნ­ჯე­ბი, კედ­ლე­ბის გას­წ­ვ­რივ ჩამ­წ­კ­რი­ვე­ბუ­ლი ფერ­წე­რუ­ლი ტი­ლო­ე­ბი...
ზუ­ზიმ შუ­ქი არ აან­თო და თი­კოს მო­ე­წო­ნა მთვა­რით გა­ნა­თე­ბუ­ლი ნა­ხა­ტე­ბის თვა­ლი­ე­რე­ბა. აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი დარ­ჩა ილი­ას ნა­მუ­შევ­რე­ბით.
- სა­ო­ცა­რი ტი­ლო­ე­ბია. თქვე­ნი მე­გო­ბა­რი სა­ხელს მა­ლე გა­ით­ქ­ვამს, - გა­ოგ­ნე­ბულ­მა თა­ვი ვერ შე­ი­კა­ვა შე­ფა­სე­ბის­გან.
ზუ­ზის­თან ნა­ხევ­რად ბნელ ოთახ­ში გან­მარ­ტო­ე­ბუ­ლი თავს უც­ნა­უ­რად გრძნობ­და. და­ძა­ბუ­ლი იყო და ცდი­ლობ­და, მო­შო­რე­ბით მდგა­რი­ყო მის­გან, არ შე­ხე­ბო­და. მი­სი ხმაც კი ყრუდ ჟღერ­და.
ყვე­ლა სუ­რა­თი და­ათ­ვა­ლი­ე­რეს. ის იყო ზუ­ზიმ ბო­ლო ნა­ხა­ტი კე­დელ­ზე მი­ა­ყუ­და, რომ თი­კომ ამაღ­ლე­ბულ ად­გი­ლას, ოთა­ხის კუთხე­ში, ტი­ლო­ჩა­მო­ფა­რე­ბუ­ლი მოლ­ბერ­ტი შე­ამ­ჩ­ნია. ვერ მო­ით­მი­ნა, მოლ­ბერტს მი­უ­ახ­ლოვ­და და ნა­ჭე­რი ჩა­მოხ­ს­ნა. მის თვალ­წინ ულა­მა­ზე­სი ქა­ლის პორ­ტ­რე­ტი გა­მოჩ­ნ­და.
ქალს ცის­ფე­რი კა­ბა ეც­ვა, რაც გან­სა­კუთ­რე­ბით გა­მოკ­ვეთ­და მის ნა­ტიფ სხე­ულს. პა­ტა­რა ბრი­ლი­ან­ტის ლი­რა უმ­შ­ვე­ნებ­და მზით გა­ნა­თე­ბულ, მხრებ­ზე ჩა­მოშ­ლილ ოქ­როს­ფერ თმას. მო­მა­ჯა­დო­ებ­ლად ლა­მაზ სა­ხე­ზე იდუ­მა­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა იკითხე­ბო­და. თი­კო გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი შეს­ც­ქე­რო­და არა­ამ­ქ­ვეყ­ნი­ურ სი­ლა­მა­ზეს და უცებ უც­ნა­უ­რი გრძნო­ბა და­ე­უფ­ლა, თით­ქოს სადღაც ენა­ხა მსგავ­სი თვა­ლე­ბი, ნა­ტი­ფი ნაკ­ვ­თე­ბი... ღმერ­თო ჩე­მო, ნი­კა! რო­გორ ჰგავს ნი­კა ამ ქალს! მხო­ლოდ თმის ფერ­შია გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა. ნუ­თუ ეს მა­რია? ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე ისე­თი უსი­ა­მოვ­ნო გრძნო­ბით შე­ი­ბო­ჭა, რომ ამო­სუნ­თ­ქ­ვა გა­უ­ჭირ­და.
პორ­ტ­რეტს კარ­გა ხანს თვალს ვერ აცი­ლებ­და და გრძნობ­და ზუ­ზის გა­მომ­ც­დელ მზე­რას. სა­ო­ცარ­მა სურ­ვილ­მა წა­მო­უ­ა­რა. სურ­და, მი­ვარ­დ­ნო­და ზუ­ზის, თვა­ლებ­ზე ხე­ლი აეფა­რე­ბი­ნა და ეთხო­ვა, ნა­ხა­ტის­თ­ვის არ შე­ე­ხე­და.
- იცა­ნით? - ხმა­დაბ­ლა ჰკითხა მა­მა­კაც­მა, რო­მე­ლიც პორ­ტ­რეტს თვალს არ აშო­რებ­და.
- ჰო, - მშრა­ლად უპა­სუ­ხა და გულ­ში უსი­ა­მოვ­ნო სიმ­ძი­მე იგ­რ­ძ­ნო, - ეს ხომ ნი­კას დე­დაა, - სა­ხე­ლი აღარ წარ­მოთ­ქ­ვა, - ეს ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო პორ­ტ­რე­ტია, რაც ოდეს­მე მი­ნა­ხავს. იგი ილი­ას არ­ნა­ხულ წარ­მა­ტე­ბას მო­უ­ტანს.
თი­კო დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყო, რომ აუღელ­ვებ­ლად და მშვი­დად სა­უბ­რობ­და, მაგ­რამ სუნ­თ­ქ­ვა­შეკ­რულს მო­უ­ლოდ­ნე­ლად თავ­ბ­რუ და­ეხ­ვა. მო­უნ­და, გა­რეთ გა­ვარ­დ­ნი­ლი­ყო და ცო­ტა გონს მო­სუ­ლი­ყო, შვე­ბით ამო­ე­სუნ­თ­ქა. ამ­წუ­თას ზუ­ზი აღარც ახ­სოვ­და, თუმ­ცა, მა­მა­კა­ცი გვერ­დი­დან არ მო­შო­რე­ბია.
მთვა­რე­უ­ლი­ვით შეტ­რი­ალ­და, და­ა­ვიწყ­და, რომ შე­მაღ­ლე­ბულ ად­გი­ლას იდ­გა, შე­ბარ­ბაც­და, ფე­ხი აუც­და და იატაკ­ზე და­ე­ცა.
მა­მა­კაც­მა მა­შინ­ვე ხელ­ში აიტა­ცა, წა­მი­ე­რად მკერ­დ­ზე მი­იკ­რა და მე­რე ფრთხი­ლად კვლავ იატაკ­ზე და­უშ­ვა.
- სულ ჩე­მი ბრა­ლია, ასე რომ მოხ­და. სი­ნათ­ლე უნ­და ამენ­თო, აქ ისე­თი ლა­ბი­რინ­თე­ბია...
თი­კო კი ამ­წუ­თას მხო­ლოდ პორ­ტ­რეტ­ზე ფიქ­რობ­და. ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად იგ­რ­ძ­ნო შუ­რი სხვა ქა­ლის სი­ლა­მა­ზის მი­მართ. ახ­ლა უკ­ვე და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით იცო­და, რო­გო­რი სა­ში­ში იყო მი­სი მე­ტო­ქე. მის გვერ­დით აშ­კა­რად გა­უ­ჭირ­დე­ბო­და ზუ­ზის­თ­ვის თა­ვის მო­წო­ნე­ბა. ალ­ბათ ამი­ტო­მაც იყო, მა­მა­კა­ცი ახ­ლოს რომ არ უშ­ვებ­და...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი