თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XIII)
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან (თავი XIII)
ზუ­ზის ხმა თი­კოს შო­რი­დან ჩა­ეს­მო­და.
თმა­ზე მი­სი ხე­ლის შე­ხე­ბას, მის აჩ­ქა­რე­ბულ სუნ­თ­ქ­ვა­საც გრძნობ­და და მა­მა­კა­ცის ოდ­ნა­ვი სი­ახ­ლო­ვეც კი აღელ­ვებ­და, მაგ­რამ რა­ტომ­ღაც უნ­დო­და, რომ ეს ზუ­ზი კი არა, ვინ­მე სხვა ყო­ფი­ლი­ყო. ვინ სხვა? დემ­ნა?.. ჰო, ალ­ბათ დემ­ნა...
თავ­გ­ზა სულ აებ­ნა, შუბ­ლი ცივ­მა ოფ­ლ­მა და­უც­ვა­რა.
- გმად­ლობ, უკეთ ვარ, ცო­ტა ხანს ჩა­მოვ­ჯ­დე­ბი და გა­მივ­ლის.
ზუ­ზიმ თი­თე­ბით ნი­კა­პი აუწია და თვა­ლებ­ში ჩა­ხე­და. კარ­გა ხანს გა­მომ­ც­დე­ლად და დაკ­ვირ­ვე­ბით შეს­ც­ქე­რო­და, მე­რე ფრთხი­ლად აიყ­ვა­ნა ხელ­ში თა­ვი­სი ძლი­ე­რი მკლა­ვე­ბით, ოთა­ხი გა­დაჭ­რა და დი­ვან­ზე წა­მო­აწ­ვი­ნა.
- მშვი­დად იწე­ქით, არ გა­ინ­ძ­რეთ, - უბ­რ­ძა­ნა და სა­ხე­ლოს­ნო­დან გა­ვი­და.
თი­კო ცდი­ლობ­და, რაც შე­იძ­ლე­ბა ღრმად ესუნ­თ­ქა. თა­ვი უკეთ იგ­რ­ძ­ნო, აღარც თავ­ბ­რუ ეხ­ვე­ო­და და აღარც გუ­ლი ერე­ო­და. ზუ­ზი მა­ლე­ვე დაბ­რუნ­და ჭი­ქით ხელ­ში.
- სა­სი­ა­მოვ­ნო და­სა­ლე­ვი არაა, მაგ­რამ და­ლე­ვა მა­ინც მო­გი­წევთ.
მა­მა­კა­ცი მის გვერ­დით დი­ვან­ზე ჩა­მოჯ­და, თი­კოს თა­ვი წა­მო­უ­წია, მკერ­დ­ზე მი­იყ­რ­დ­ნო და წა­მა­ლი და­ა­ლე­ვი­ნა. თი­კოს გუ­ლი აუჩუყ­და, ზუ­ზის სი­ნა­ზემ და­აბ­ნია, მაგ­რამ სა­კუ­თარ თავს არ­წ­მუ­ნებ­და, ალ­ბათ ჩე­მი და­ცე­მის გა­მო და­ნა­შა­ულს გრძნობს და ასე ნა­ზად იმი­ტომ მექ­ცე­ვაო. წა­მა­ლი ძა­ლი­ან მწა­რე იყო, თუმ­ცა, ამ­წუ­თას მზად იყო, სა­წამ­ლა­ვიც კი გა­და­ეყ­ლა­პა, ოღონდ ეს სი­ტუ­ა­ცია რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე დამ­თავ­რე­ბუ­ლი­ყო.
ყურ­თ­ბა­ლიშ­ზე მი­წო­ლი­ლი ხე­დავ­და, რო­გორ გა­ვი­და მა­მა­კა­ცი ოთა­ხი­დან, თან ცა­რი­ე­ლი ჭი­ქა მიჰ­ქონ­და. რო­ცა მობ­რუნ­და, ხელ­ში რა­ღაც თეთ­რი ეჭი­რა.
- ეს სვე­ლი ხელ­სა­ხო­ცია, - უთხ­რა და სურ­ნე­ლო­ვა­ნი ნა­მი­ა­ნი ხელ­სა­ხო­ცი შუბ­ლ­ზე და­ა­დო, - მშვი­დად იწე­ქით, არ იმოძ­რა­ოთ. გინ­დათ, შუ­ქი ავან­თო?
- არა, დი­დი მად­ლო­ბა, - ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა და გულ­ში კვლავ სიმ­ძი­მე იგ­რ­ძ­ნო, - უკ­ვე კარ­გად ვარ.
ზუ­ზი თვალ­მო­ჭუ­ტუ­ლი შეს­ც­ქე­რო­და.
- არ წა­მოდ­გეთ, სა­ნამ თავს ძა­ლი­ან კარ­გად არ იგ­რ­ძ­ნობთ, - თქვა და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გა­ი­ღი­მა, - თუ არ დაწყ­ნარ­დე­ბით, ქვე­ვით ხელ­ში აყ­ვა­ნილს ჩა­გიყ­ვანთ. მარ­ტო ჩას­ვ­ლას მა­ინც ვერ შეძ­ლებთ, - ამ სიტყ­ვე­ბით ხელ­ზე ხე­ლი წა­ავ­ლო, - ცი­ვი ხე­ლე­ბი გაქვთ... რა­ტომ, გცი­ვათ?
თი­კომ თა­ვი გა­აქ­ნია და შე­ე­ცა­და, ხე­ლი გა­ე­თა­ვი­სუფ­ლე­ბი­ნა. თან­და­თან იგ­რ­ძ­ნო, რო­გორ გა­და­დი­ო­და მას­ში ზუ­ზის ენერ­გია და სით­ბო. თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა, არ უნ­დო­და და­ე­ნა­ხა, მა­მა­კა­ცი მას­თან ასე ახ­ლოს რომ იყო... კი­დევ ცო­ტაც და... ჩა­ე­ძი­ნა...
ალ­ბათ სულ რამ­დე­ნი­მე წუ­თი ეძი­ნა. თვა­ლე­ბი რომ გა­ა­ხი­ლა, ზუ­ზი ფან­ჯა­რას­თან იდ­გა, სადღაც შორს იყუ­რე­ბო­და და თი­კომ გა­ი­ფიქ­რა, ალ­ბათ მა­რი­ზე ფიქ­რობ­სო. კვლავ იგ­რ­ძ­ნო ჩხვლე­ტა გუ­ლის არე­ში, ტკი­ვი­ლი გა­ნუ­ახ­ლ­და, მაგ­რამ ეს ტკი­ვი­ლი აღარ იყო ეჭ­ვი­ა­ნო­ბის. მა­რის მე­ტო­ქედ თა­ვის მიჩ­ნე­ვა ისე­ვე მი­უწ­ვ­დო­მე­ლი იყო მის­თ­ვის, რო­გორც ზუ­ზი­ზე ოც­ნე­ბა.
კა­ცი თით­ქოს მიხ­ვ­და, რომ თი­კოს გა­ეღ­ვი­ძა და შე­მობ­რუნ­და. მე­რე ნე­ლი ნა­ბი­ჯით და­იძ­რა მის­კენ.
- კარ­გად ვარ და ქვე­ვით ჩას­ვ­ლა­საც შევ­ძ­ლებ.
- კი, ბა­ტო­ნო, მაგ­რამ ჯერ უნ­და შე­ვა­მოწ­მო, მარ­თალს ამ­ბობთ თუ არა.
კვლავ დი­ვან­ზე ჩა­მო­უჯ­და, იქ­ვე მდგა­რი ტორ­შე­რი ახ­ლოს მოს­წია, აან­თო, ქა­ლის­კენ და­ი­ხა­რა და დაკ­ვირ­ვე­ბით შე­ხე­და.
- ფე­რი უკე­თე­სი გაქვთ. მარ­თ­ლა აღა­რა­ფე­რი გა­წუ­ხებთ?
თი­კოს თა­ვი უსუ­სუ­რი ბავ­შ­ვი ეგო­ნა, თან შე­ამ­ჩ­ნია, რომ ზუ­ზი რა­ღაც­ნა­ი­რად და­ი­ძა­ბა.
- რა თქმა უნ­და, კარ­გად ვარ... რა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და­ვე­ცი, - ამ სიტყ­ვე­ბით გან­ძ­რე­ვას შე­ე­ცა­და და გა­უ­ჭირ­და, თუმ­ცა, არ შე­იმ­ჩ­ნია, - იცი­ან დაბ­ლა, რაც შე­მემ­თხ­ვა?
- არა, არა­ვის­თ­ვის მით­ქ­ვამს. მხო­ლოდ ილომ იცის, რომ აქ ვართ, მაგ­რამ ალ­ბათ ფიქ­რობს, რომ სპე­ცი­ა­ლუ­რად და­ვი­მა­ლეთ, - ამის თქმა და თვა­ლე­ბი აუციმ­ციმ­და, - თქვენ ლა­მა­ზი ქა­ლი ხართ, მე კი­დევ... `ა­რა­უ­შავ­სა­ვით~ მა­მა­კა­ცი, თა­ნაც ორი­ვე თა­ვი­სუ­ფა­ლი.
თი­კო გა­წით­ლ­და, მზე­რა უცებ მო­ა­რი­და და ნაღ­ვ­ლი­ა­ნად უპა­სუ­ხა:
- არა მგო­ნია, თქვენ ჩე­მი ტი­პის ქა­ლე­ბი მოგ­წონ­დეთ.
ზუ­ზის გა­ე­ღი­მა:
- მარ­თ­ლა? აბა რო­გორ გგო­ნი­ათ? თქვე­ნი აზ­რით, რო­გო­რია ჩე­მი გე­მოვ­ნე­ბის ქა­ლი?
- არ ვი­ცი... ალ­ბათ მა­რის­ნა­ი­რე­ბი - ამა­ყე­ბი და ულა­მა­ზე­სე­ბი.
მა­მა­კაცს თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და.
- ვი­თომ რა­ტომ? ასე რა­ტომ ფიქ­რობთ? - შე­ე­კითხა, თან წა­მით არ აცი­ლებ­და მზე­რას.
- იმი­ტომ, რომ... არ ვი­ცი, სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, მარ­თ­ლა არ ვი­ცი. რა­ტომ­ღაც, ასე მგო­ნია. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მაქვს, რომ ერ­თ­ნა­ი­რი შე­ხე­დუ­ლე­ბე­ბი გაქვთ, ავ­სებთ ერ­თ­მა­ნეთს. თქვენ­ნა­ირ მა­მა­კაცს მხო­ლოდ მი­სი წრის ქა­ლე­ბი მოს­წონს.
- რას ნიშ­ნავს მი­სი წრის? რა წრეა ასე­თი?
ქალ­მა პა­სუ­ხი არ გას­ცა, მაგ­რამ და­ი­ძა­ბა.
- მითხა­რით, რა წრეა ასე­თი?
თი­კო სა­ჭი­რო სიტყ­ვას ეძებ­და, რომ შექ­მ­ნი­ლი სი­ტუ­ა­ცი­ი­დან თა­ვი რო­გორ­მე და­ეძ­ვ­რი­ნა. რა უხერ­ხუ­ლად გა­მო­უ­ვი­და. მარ­თ­ლაც­და, რა შუ­ა­შია წრე? რა იგუ­ლის­ხ­მა ამ წრე­ში? თვი­თონ რა, ნაკ­ლებ წრე­ში აღი­ზარ­და?
- ში­ნა­უ­რუ­ლი, - რო­გორც იქ­ნა, მო­ა­ფიქ­რ­და სა­ჭი­რო სიტყ­ვა.
- აჰაა... - შემ­პა­რა­ვად გა­ი­ღი­მა მა­მა­კაც­მა, - ში­ნა­უ­რუ­ლი... ცო­ტა უც­ნა­უ­რია... რა­ტომ მა­ინ­ც­და­მა­ინც ში­ნა­უ­რუ­ლი? არ შე­იძ­ლე­ბა, სხვა რომ შე­მიყ­ვარ­დეს? `ა­რა­ში­ნა­უ­რუ­ლი~ წრი­დან? - ბო­ლო სიტყ­ვე­ბი ხაზ­გას­მით წარ­მოთ­ქ­ვა.
- სხვას და­უ­ფიქ­რებ­ლად მი­ა­ტო­ვებთ. შე­იძ­ლე­ბა ვცდე­ბი, მაგ­რამ ასე ვფიქ­რობ. ჩემ­ნა­ირ­მა ქალ­მა თქვენ­გან შორს უნ­და და­ი­ჭი­როს თა­ვი. - თქვა და წა­მოდ­გა. ოდ­ნავ შე­ბარ­ბაც­და, მაგ­რამ თა­ვის შე­კა­ვე­ბა მა­ინც მო­ა­ხერ­ხა.
- რას გა­ურ­ბი­ხართ? სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნეთ, რომ ვინ­მეს მი­ვა­ტო­ვებ? თქვენს ცდუ­ნე­ბას სუ­ლაც არ ვა­პი­რებ, თუ­კი ამის გე­ში­ნი­ათ. უფ­რო მე­ტიც, თქვენ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის გაბ­მა­ზე ფიქ­რი აზ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია.
მა­მა­კა­ცის ყო­ვე­ლი სიტყ­ვა გულ­ში ლახ­ვა­რი­ვით ხვდე­ბო­და. `მარ­თა­ლი ვყო­ფილ­ვარ, - გა­ი­ფიქ­რა, - ჩემ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა მას სა­სა­ცი­ლოდ არ ჰყოფ­ნის. ახია ჩემ­ზე~.
გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი კვლავ ჩა­მოჯ­და, ხელ­ჩან­თა გახ­ს­ნა, სა­ვარ­ცხე­ლი ამო­ი­ღო და აწე­წი­ლი თმა გა­და­ი­ვარ­ცხ­ნა. შემ­დეგ ისევ ად­გა, ახ­ლა უკ­ვე ენერ­გი­ა­მო­მა­ტე­ბულ­მა კა­ბა შე­ის­წო­რა და წას­ვ­ლა და­ა­პი­რა.
ზუ­ზიმ გზა გა­და­უ­ღო­ბა. თი­კომ თა­ვი გა­აქ­ნია და ღრმად ამო­ი­ოხ­რა. ამ კა­ცის წი­ნა­შე თავს სა­ოც­რად უსუ­სუ­რად გრძნობ­და, რაც სა­შინ­ლად აღი­ზი­ა­ნებ­და.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მან მა­ჯა­ში ჩა­ავ­ლო ხე­ლი, ქა­ლი თა­ვის­კენ მო­ი­ზი­და და თვა­ლებ­ში ჩა­აც­ქერ­და. ისე მაგ­რად უჭერ­და თი­თებს, რომ თი­კომ ტკი­ვი­ლის­გან კი­ნა­ღამ წა­მო­იყ­ვი­რა. ძლივ­ძ­ლი­ვო­ბით შეძ­ლო თა­ვის შე­კა­ვე­ბა. ზუ­ზი ისე ცი­ვად უყუ­რებ­და, რომ ამ მზე­რამ სა­ბო­ლო­ოდ ჩა­ფერ­ფ­ლა.
წა­მიც და მის­მა ხმამ გა­მო­აფხიზ­ლა:
- რა ბავ­შ­ვი­ვით იქ­ცე­ვით! გინ­დათ, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ არ გსი­ა­მოვ­ნებთ, ქვე­ვით ხელ­ში აყ­ვა­ნი­ლი ჩა­გიყ­ვა­ნოთ?
თი­კომ ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში პირ­ვე­ლად შე­ხე­და თა­მა­მად, ჯი­ქურ გა­უს­წო­რა თვა­ლი. მზე­რით ორ­თაბ­რ­ძო­ლა სულ რამ­დე­ნი­მე წამს გაგ­რ­ძელ­და. არც ერ­თი ხმას არ იღებ­და. ზუ­ზი მის­გან პა­სუხს ელო­და, თვი­თონ კი მი­სი სი­ახ­ლო­ვით გუ­ლაძ­გე­რე­ბუ­ლი გა­რინ­დე­ბუ­ლი­ყო. თა­ვის თავს არ უტყ­დე­ბო­და, რომ სწო­რედ ამა­ზე ოც­ნე­ბობ­და! ამ­წუ­თას მხო­ლოდ ის უნ­დო­და, მა­მა­კა­ცი უხე­შად მოპყ­რო­ბო­და, მკერ­დ­ზე მი­ეკ­რა მი­სი გაცხე­ლე­ბუ­ლი და აბო­ბოქ­რო­ბუ­ლი მკერ­დი და კოც­ნით და­ეხ­რ­ჩო.
რა დემ­ნა, რის დემ­ნა! დემ­ნას უკ­ვე გა­და­ეხ­ვია იმ ბი­ლი­კი­დან, თი­კოს გუ­ლის­კენ რომ მი­ე­მარ­თე­ბო­და. მას­ზე ფიქრს მხო­ლოდ იარა­ღად იშ­ვე­ლი­ებ­და, ახა­ლი სიყ­ვა­რუ­ლის გა­სა­ნად­გუ­რე­ბელ იარა­ღად.
რა­ღაც სი­სუ­ლე­ლე­ე­ბი ემარ­თე­ბა ამ ბო­ლო დროს. თა­ვის თავს ვე­ღარ ცნობს. კა­ცი აშ­კა­რად დას­ცი­ნის, ეუბ­ნე­ბა, აზ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია შენ­თან და­ახ­ლო­ე­ბაო, ეს კი­დევ მის კოც­ნას ნატ­რობს. აბა, ეს ნორ­მა­ლუ­რია?
რო­გორც იქ­ნა, სა­ღი აზ­როვ­ნე­ბა და­უბ­რუნ­და, კვლავ სძლია სი­ა­მა­ყემ და ოფი­ცი­ა­ლუ­რი ტო­ნით გა­მო­აცხა­და:
- თავს კარ­გად ვგრძნობ, უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა. ჩე­მი ფე­ხი­თაც მშვე­ნივ­რად ჩა­ვალ.
რამ­დე­ნი­მე ნა­ბი­ჯი გა­დად­გა, თან ცდი­ლობ­და, მა­მა­კაცს არ შე­ემ­ჩ­ნია, რო­გორ უჭირ­და სი­ა­რუ­ლი. მი­სი დახ­მა­რე­ბა არ უნ­დო­და. მი­სი ოდ­ნა­ვი შე­ხე­ბაც კი არ უნ­დო­და ამ წამს. ეზიზღე­ბო­და ისიც და სა­კუ­თა­რი თა­ვიც...

დარ­ჩე­ნილ­მა დრომ უღიმ­ღა­მოდ ჩა­ი­ა­რა. თი­კო თა­ვის ად­გი­ლას რომ დაჯ­და, სა­ღა­მოს დას­რუ­ლე­ბამ­დე არც ამ­დ­გა­რა. რო­ცა სტუმ­რე­ბი აიშალ­ნენ და წა­სას­ვ­ლე­ლად გა­ემ­ზად­ნენ, თვი­თო­ნაც და­ემ­შ­ვი­დო­ბა გულ­თ­ბილ მას­პინ­ძ­ლებს და ზუ­ზის­თან ერ­თად მან­ქა­ნა­ში ჩაჯ­და.
სახლს რო­ცა მი­უ­ახ­ლოვ­დ­ნენ, ზუ­ზიმ სვლა შე­ა­ნე­ლა, მაგ­რამ წე­სი­ე­რად და­მუხ­რუ­ჭე­ბაც ვერ მო­ას­წ­რო, რომ თი­კომ კა­რი გა­ა­ღო და კი არ გად­მო­ვი­და, ლა­მის გად­მოხ­ტა მან­ქა­ნი­დან. კა­რი მსუ­ბუ­ქად მი­ა­ჯა­ხუ­ნა, ნაჩ­ქა­რე­ვად და­ემ­შ­ვი­დო­ბა ზუ­ზის და სა­დარ­ბა­ზოს­კენ კოჭ­ლო­ბით გას­წია. ფე­ხი ძა­ლი­ან აწუ­ხებ­და...
რო­გორც იქ­ნა, მი­აღ­წია სა­წო­ლამ­დე, ფეხ­საც­მე­ლი გა­იძ­რო და კა­ბის კალ­თე­ბი წა­მო­ი­წია. ახ­ლა­ღა და­ი­ნა­ხა, რომ ორი­ვე მუხ­ლი ჩა­ლურ­ჯე­ბო­და...
ნი­კას­თან შე­ი­ხე­და. ბავშვს მშვი­დად ეძი­ნა. პლე­დი შე­მო­უ­კე­ცა, გა­მო­ვი­და და სა­ა­ბა­ზა­ნოს მი­ა­შუ­რა.
თბი­ლი წყლით ნა­ხევ­რად გა­ავ­სო აბა­ზა­ნა და ჩაწ­ვა. წყალ­მა ტკი­ვი­ლი და­უ­ა­მა, თუმ­ცა ში­ნა­გა­ნად ერ­თი­ა­ნად ცახ­ცა­ხებ­და. ფი­ზი­კუ­რი ტკი­ვი­ლი არა­რა­ო­ბად მი­აჩ­ნ­და ზუ­ზის მწა­რე, დამ­ცი­ნავ სიტყ­ვებ­თან შე­და­რე­ბით. ის შეძ­ლებს! ის შეძ­ლებს, გუ­ლი­დან და გო­ნე­ბი­დან ერ­თხელ და სა­მუდ­მოდ ამო­იგ­ლი­ჯოს ამ კა­ცის სა­ხე­ბა, მას­ზე აღარ იფიქ­როს და და­ი­ვიწყოს. აი, რო­გორც კი ნატ­კა და მი­რო დაბ­რუნ­დე­ბი­ან, იმ დღეს­ვე გა­ემ­გ­ზავ­რე­ბა აქე­დან. გა­ემ­გ­ზავ­რე­ბა და ზუ­ზის აღა­რას­დ­როს შეხ­ვ­დე­ბა...

ახა­ლი გა­თე­ნე­ბუ­ლი იყო, მა­მა­კაც­მა რომ და­უ­რე­კა და მი­სი ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის ამ­ბა­ვი იკითხა, თან შეს­თა­ვა­ზა, ჩემს მე­გო­ბარ ექიმს მო­ვიყ­ვან და გაგ­სინ­ჯავ­სო. ცი­ვი უარი უთხ­რა. მად­ლო­ბა კი გა­და­უ­ხა­და ყუ­რადღე­ბის­თ­ვის, მაგ­რამ მი­სი დახ­მა­რე­ბა აღარ ისურ­ვა.
- არა­ფე­რი არ მა­წუ­ხებს, ტკი­ვილ­მა გა­მი­ა­რა, უკ­ვე კარ­გად ვარ. კი­დევ ერ­თხელ დი­დი მად­ლო­ბა! - დე­ლი­კა­ტუ­რად, მაგ­რამ მე­დი­დუ­რად ელა­პა­რა­კე­ბო­და.
ზუ­ზი ერ­თხანს ხმას არ იღებ­და. თი­კო მიხ­ვ­და, რომ მის­მა უარ­მა მა­მა­კა­ცი და­აბ­ნია, ამი­ტომ არც აცია, არც აცხე­ლა და მო­ბი­ლუ­რი გა­თი­შა.
ახ­ლა ერ­თა­დერ­თი, ვინც შვე­ბას ჰგვრი­და, ნი­კა იყო. მთელ დროს მის გვერ­დით ატა­რებ­და და სხვა აღა­რა­ფერ­ზე ფიქ­რობ­და. ბი­ჭუ­ნას­თან ერ­თად სე­ირ­ნობ­და, მა­ღა­ზი­ებ­ში და­დი­ოდ­ნენ, ორ­ჯერ ზღვა­ზეც იყ­ვ­ნენ. სა­ღა­მო­ო­ბით კი წიგ­ნებს უკითხავ­და და ისე აძი­ნებ­და.
ერთ დღეს სამ­ხატ­ვ­რო გა­ლე­რე­ას ეწ­ვივ­ნენ. თი­კომ თა­ვი­სი ფო­ტო­ა­პა­რა­ტიც წა­ი­ღო და უამ­რა­ვი სუ­რა­თი გა­და­ი­ღეს. დრომ სწრა­ფად გა­ირ­ბი­ნა. მე­რე მძღოლ­მა მო­ა­კითხა მან­ქა­ნით და და­უ­რე­კა, შე­სას­ვ­ლელ­თან გე­ლო­დე­ბი­თო.
გა­რეთ გა­მო­სულს ქუ­ჩა­ში თავ­შეყ­რი­ლი ხალ­ხი დახ­ვ­და. გრი­შას მან­ქა­ნა გზის მე­ო­რე მხა­რეს იდ­გა. თი­კო გა­ო­ცე­ბუ­ლი შედ­გა, მი­მო­ი­ხე­და, რომ გა­ე­გო, რა ხდე­ბო­და. იქ­ვე, ახ­ლოს, სას­ტუმ­რო­ში ხან­ძა­რი გა­ჩე­ნი­ლი­ყო და ცეცხ­ლის ენე­ბი და კვამ­ლი ფან­ჯ­რე­ბი­დან გა­მო­დი­ო­და. სა­ხან­ძ­რო მან­ქა­ნე­ბის სი­რე­ნე­ბის გუ­ლის გა­მაწ­ვ­რი­ლე­ბე­ლი ხმა მი­და­მოს აყ­რუ­ებ­და. შეძ­რ­წუ­ნე­ბულ­მა ხე­ლი ბავ­შ­ვის­კენ გა­იწ­ვ­დი­ნა, არ შე­შინ­დე­სო, მაგ­რამ მის­და გა­სა­ოც­რად, ნი­კა ვერ და­ლან­და.
ში­შის­გან გუ­ლი გა­და­უ­ქან­და. ხან აქეთ მი­აწყ­და, ხან იქით, ყვე­ლა ეკითხე­ბო­და, პა­ტა­რა ბი­ჭი ხომ არ და­გი­ნა­ხავ­თო, მაგ­რამ ამა­ოდ. ბო­ლოს თავ­ზარ­და­ცე­მუ­ლი შედ­გა. არ იცო­და, რა ექ­ნა. იფიქ­რა, იქ­ნებ ცეცხ­ლის შე­ე­შინ­და და სად­მე და­ი­მა­ლაო. ისევ იმ ად­გი­ლას დაბ­რუნ­და, სა­დაც ბიჭს ას­ც­და, მაგ­რამ ნი­კა არ ჩან­და. გუ­ლა­მო­ვარ­დ­ნილ­მა ქუ­ჩა გა­დაკ­ვე­თა, მძღოლ­თან მი­იჭ­რა და რო­ცა ბავ­შ­ვი მან­ქა­ნა­შიც ვერ შე­ნიშ­ნა, ტი­რი­ლი აუტყ­და.
- ნუ ღე­ლავთ, თი­კო, პო­ლი­ცი­ას შე­ვატყო­ბი­ნებ და მო­ძებ­ნი­ან, სად წა­ვი­დო­და. აქ არ­სად არ და­ი­კარ­გე­ბა, დამ­შ­ვიდ­დით, - ამ­შ­ვი­დებ­და გრი­შა.
ამა­სო­ბა­ში თა­ვი­სი ფო­ტო­ა­პა­რა­ტიც მო­ი­საკ­ლი­სა, მშობ­ლებ­მა რომ აჩუ­ქეს.
- იქ­ნებ ზუ­ზის­თ­ვის დაგ­ვე­რე­კა? ის უფ­რო დაგ­ვეხ­მა­რე­ბა, რა­მეს მო­ი­ფიქ­რებს. პო­ლი­ცი­ას ახ­ლა სად სცა­ლია ჩვენ­თ­ვის, ყვე­ლა სას­ტუმ­როს­თა­ნაა თავ­შეყ­რი­ლი.
გრი­შამ მან­ქა­ნა დაძ­რა. თი­კო და­ძა­ბუ­ლი იჯ­და და გულ­ში ღმერთს შეს­თხოვ­და, ზუ­ზი შინ დახ­ვედ­რო­და. პო­ლი­ცი­ა­ში გა­მოცხა­დე­ბას ეს სჯობ­და. თა­ნაც, გა­გო­ნი­ლი ჰქონ­და, პო­ლი­ცია და­კარ­გუ­ლის ძებ­ნას მხო­ლოდ მე­სა­მე დღი­დან იწყებ­სო, ამი­ტომ დრო­ის და­კარ­გ­ვა არ სურ­და.
ზუ­ზიმ ეზო­ში შე­მო­სუ­ლი თი­კო რომ და­ი­ნა­ხა, ღი­მი­ლით შე­ე­გე­ბა. მის და­ნახ­ვა­ზე ქალ­მა შვე­ბით ამო­ი­სუნ­ქ­თა, თით­ქოს ამ­წუ­თას სხვა ვე­რა­ვინ უშ­ვე­ლი­და.
ქა­ლის არე­უ­ლი სა­ხე რომ და­ი­ნა­ხა, ზუ­ზი წარ­ბე­ბა­წე­უ­ლი შედ­გა. ასე აღელ­ვე­ბულ თი­კოს პირ­ვე­ლად ხე­დავ­და.
- რა მოხ­და? რო­გო­რი გა­ფით­რე­ბუ­ლი ხართ, შე­გემ­თხ­ვათ რა­მე?
თი­კომ კრინ­ტი ვერ დაძ­რა. ყელ­ში მობ­ჯე­ნი­ლი ცრემ­ლი ლა­პა­რა­კის სა­შუ­ა­ლე­ბას არ აძ­ლევ­და. თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად მხო­ლოდ თა­ვი და­აქ­ნია.
მა­მა­კაც­მა მა­ჯა და­უ­ჭი­რა, აუზ­თან მდგარ დაწ­ნულ სა­ვარ­ძელ­თან მი­იყ­ვა­ნა და ჩას­ვა. რო­გორც კი დაჯ­და, თი­კომ სუ­ლი მო­ით­ქ­ვა და ამო­ღერ­ღა:
- ნი­კა... ნი­კა დავ­კარ­გე... არ ვი­ცი, სად გაქ­რა.
- მო­ი­ცა, მო­ი­ცა... - ზუ­ზი მის წინ ჩა­ცუც­ქ­და და გაშ­ლი­ლი ხე­ლის­გუ­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთ­ზე შე­ატყუ­პა, - თა­ვი­დან მო­მი­ყე­ვი, რა მოხ­და, ნუ ნერ­ვი­უ­ლობ, მშვი­დად.
თი­კომ დაწ­ვ­რი­ლე­ბით გად­მო­უ­ლა­გა, იმ დღეს რაც მოხ­და, სად იყ­ვ­ნენ, რა ნა­ხეს. ბო­ლოს ხან­ძ­რი­სა და ბავ­შ­ვის გა­უ­ჩი­ნა­რე­ბის ამ­ბით და­ამ­თავ­რა.
- ყვე­ლა­ფე­რი გა­სა­გე­ბია, - ზუ­ზი წა­მოდ­გა, წელ­ში მო­ი­ხა­რა და ხე­ლე­ბით მუხ­ლებს და­ეყ­რ­დ­ნო, - ბა­თუმ­ში ბავ­შ­ვი ვერ და­ი­კარ­გე­ბა, ვი­პო­ვით. ესე იგი, გა­ლე­რე­ა­ში იყა­ვით და სუ­რა­თებს იღებ­დით. რი­თი, მო­ბი­ლუ­რით?
- არა, ფო­ტო­ა­პა­რა­ტით.
- და სად არის ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი?
- არ ვი­ცი, ისიც დავ­კარ­გე, მაგ­რამ მა­გას და­ვე­ძებ? ალ­ბათ მა­შინ გა­მი­ვარ­და ხე­ლი­დან, რო­ცა ნი­კა მო­ვი­საკ­ლი­სე. ოი, არა, არა. ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი ნი­კას ჰქონ­და, ვას­წავ­ლი­დი, რო­გორ გა­და­ე­ღო სუ­რა­თი და უხა­რო­და, თვი­თონ რომ იღებ­და. კი­სერ­ზე ჩა­მო­ი­კი­და და ისე და­დი­ო­და. მეც გა­და­მი­ღო რამ­დე­ნი­მე. თუ... არა, ბო­ლოს მე მო­მა­ჩე­ჩა... მოკ­ლედ, აღარ მახ­სოვს, შე­იძ­ლე­ბა იქ დამ­რ­ჩა, არ ვი­ცი, აღარ მახ­სოვს.
- იქ­ნებ ნი­კას გა­ახ­სენ­და, რომ ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი იქ დაგ­რ­ჩათ და მის წა­მო­სა­ღე­ბად მიბ­რუნ­და?
თი­კო შეკ­რ­თა.
- ანუ... ხან­ძ­რის არ შე­ში­ნე­ბია? ამის თქმა გინ­დათ?
- ხან­ძ­რის რა­ტომ უნ­და შე­ში­ნე­ბო­და?
- მე რა ვი­ცი. მა­გას ხომ იმ ამ­ბის შემ­დეგ ყვე­ლაფ­რის ეში­ნია. ვი­ფიქ­რე, ამ­ხე­ლა ცეცხ­ლი რომ და­ი­ნა­ხა... მა­გას კი არა, მე შე­მე­შინ­და. თა­ნაც, მე­რე ხომ მოვ­ბ­რუნ­დი უკან, ის კი მა­ინც არ დამ­ხ­ვ­და ძველ ად­გი­ლას.
ზუ­ზი წა­მით ჩა­ფიქ­რ­და, მე­რე რა­ღაც გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა მი­ი­ღო.
- ახ­ლა­ვე შე­ვეც­დე­ბი, რა­მე გა­ვი­გო. არ გვინ­და პა­ნი­კა. ბავ­შ­ვებ­მა იცი­ან და­კარ­გ­ვა, მე­რე ისევ გა­მოჩ­ნ­დე­ბი­ან ხოლ­მე.
მა­მა­კა­ცი სახ­ლ­ში შე­ვი­და. თი­კო მარ­ტო დარ­ჩა. იმავ წუთს მო­სამ­სა­ხუ­რე ქალ­მა ცი­ვი წვე­ნი გა­მო­უ­ტა­ნა. თი­კომ აკან­კა­ლე­ბუ­ლი ხე­ლით აიღო ჭი­ქა და წვე­ნი ხარ­ბად მოს­ვა.
ზუ­ზის რომ შე­აგ­ვი­ან­და, გულ­მა არ მო­უთ­მი­ნა და თვი­თო­ნაც სახ­ლ­ში შე­ვი­და. ოთა­ხი, სა­დაც თა­ვი ამო­ყო, ერ­თ­დ­რო­უ­ლად მი­სა­ღე­ბიც იყო და კა­ბი­ნე­ტიც. კედ­ლე­ბის გას­წ­ვ­რივ წიგ­ნე­ბის თა­რო­ე­ბი ჩა­ემ­წ­კ­რი­ვე­ბი­ნათ. მა­გი­და­ზე კომ­პი­უ­ტე­რი იდ­გა. კედ­ლებ­ზე ფერ­წე­რუ­ლი ტი­ლო­ე­ბი ეკი­და. ამ ოთახ­ში თი­კო პირ­ვე­ლად იყო.
ამ დროს კა­რი გა­ი­ღო და ზუ­ზიც შე­მო­ვი­და. რო­გორც ჩანს, არ ელო­და, თი­კოს აქ თუ და­ი­ნა­ხავ­და და ოდ­ნა­ვი შეც­ბუ­ნე­ბა შე­ეტყო.
ქა­ლი შე­ში­ნე­ბუ­ლი მი­ა­ჩერ­და.
- მორ­ჩა, ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზეა, დაწყ­ნარ­დით, თუ შე­იძ­ლე­ბა. ნი­კა არ და­კარ­გუ­ლა, იპო­ვეს უკ­ვე.
- რა... რა?.. არ მეს­მის... იპო­ვეს? სად?
- რო­გორც მე ვი­ვა­რა­უ­დე, ზუს­ტად ისე მოხ­და ყვე­ლა­ფე­რი. ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი დაგ­ვიწყე­ბი­ათ და გა­რეთ გა­მო­სულს გა­ახ­სენ­და. ამი­ტომ უკან შებ­რუ­ნე­ბუ­ლა, ამა­სო­ბა­ში კი ას­ც­დით ერ­თ­მა­ნეთს.
თი­კომ არ და­ი­ჯე­რა.
- კი მაგ­რამ, უკან რო­გორ გაბ­რუნ­და? რო­დის? ან გზა რო­გორ გა­იგ­ნო? - დაბ­ნე­უ­ლი სიტყ­ვებს თავს ვერ უყ­რი­და.
- რა გზის გაგ­ნე­ბა უნ­დო­და? იქ­ვე არ იყო? დამ­შ­ვიდ­დით, გთხოვთ. ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზეა-მეთ­ქი, ხომ გითხა­რით? რო­ცა ვერ გი­პო­ვათ, არ და­იბ­ნა თურ­მე, პო­ლი­ცი­ელ­თან მი­სუ­ლა და უთხო­ვია, სახ­ლ­ში წა­მიყ­ვა­ნე­თო. ჰო­და, მი­უყ­ვა­ნი­ათ. ახ­ლა ბავ­შ­ვი ში­ნაა თა­ვის ფო­ტო­ა­პა­რა­ტი­ა­ნად.
- რა დროს ფო­ტო­ა­პა­რა­ტია, მა­გის დარ­დი არ მაქვს. ოღონდ ნი­კა იყოს კარ­გად...
- რა­ტომ, რა­ტომ, ფო­ტო­ა­პა­რა­ტიც სა­ჭი­რო ნივ­თია.
- ისე, ნა­ჩუ­ქა­რია და კი დამ­წყ­დე­ბო­და გუ­ლი, მაგ­რამ მა­შინ მა­გის დარ­დი მქონ­და?
ზუ­ზიმ აწყ­ლი­ა­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით შე­ხე­და:
- ალ­ბათ თქვენ­თ­ვის ძა­ლი­ან ძვირ­ფას­მა ადა­მი­ან­მა გა­ჩუ­ქათ.
- ჰო, დე­დამ და მა­მამ. ბო­დი­ში, რომ მო­გაც­დი­ნეთ. ისე და­ვი­ბე­ნი, თქვენ­თან მოს­ვ­ლის გარ­და ვე­რა­ფე­რი მო­ვი­ფიქ­რე, - თი­კო ად­გა და წა­სას­ვ­ლე­ლად გა­ემ­ზა­და.
ზუ­ზიმ გზა ამ­ჯე­რა­დაც გა­და­უ­ღო­ბა.
- ჩემ­თან რომ მოხ­ვე­დით, ძა­ლი­ან გა­მი­ხარ­და, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მი­ზე­ზი უსი­ა­მოვ­ნო იყო. ამი­ტომ ახ­ლა ვი­სარ­გებ­ლებ შემ­თხ­ვე­ვით და გეტყ­ვით იმას, რის თქმა­საც უკ­ვე მე­რამ­დე­ნე დღეა, ვა­პი­რებ. და­ჯე­ქით, უნ­და და­გე­ლა­პა­რა­კოთ!
- მაგ­რამ... ახ­ლა უნ­და გა­ვიქ­ცე, ბავ­შ­ვი იქ მარ­ტოა და...
- არ არის მარ­ტო, თქვენც ხომ იცით, რომ ასეა?
- უკაც­რა­ვად, ვერ დავ­რ­ჩე­ბი. ხომ გეს­მით, რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე უნ­და ვნა­ხო ნი­კა. შე­იძ­ლე­ბა ისიც ნერ­ვი­უ­ლობს... ისე­თი სას­წ­რა­ფო რა არის, რომ მე­რე ვერ მეტყ­ვით? ან კი... უბ­რა­ლოდ, არ ვი­ცი, რა გვაქვს სა­სა­უბ­რო?
თი­კომ შე­ნიშ­ნა, რო­გორ შე­აკ­რ­თო ზუ­ზი მის­მა შე­კითხ­ვამ.
- თუ შე­იძ­ლე­ბა, დაბ­რ­ძან­დით და მო­მის­მი­ნეთ! - მკაც­რი ტო­ნით მი­მარ­თა, - ახ­ლა რომ აქე­დან წახ­ვი­დეთ, თქვენ­თ­ვის­ვე იქ­ნე­ბა უარე­სი!
- ჩემ­თ­ვის? უარე­სი იქ­ნე­ბა? რა­ღაც ვერ გა­ვი­გე... რას ნიშ­ნავს ჩემ­თ­ვის უარე­სი?
- და­გა­ვიწყ­დათ, რო­გო­რი აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი იყა­ვით წე­ღან, ჩემ­თან რომ მოხ­ვე­დით? ნი­კას და­კარ­გ­ვამ კა­ტას­ტ­რო­ფუ­ლად იმოქ­მე­და თქვენ­ზე. ამი­ტომ აჯო­ბებს, ცო­ტა ხანს დარ­ჩეთ და დამ­შ­ვიდ­დეთ. ლუ­კას მა­რო მი­ხე­დავს, აჭ­მევს და და­ა­ძი­ნებს. მე კი თქვენ­თან რამ­დე­ნი­მე კითხ­ვა მაქვს. ცო­ტა ხნით დარ­ჩით და ვი­სა­უბ­როთ, კარ­გი?
- რა კითხ­ვე­ბი გაქვთ? რას­თან და­კავ­ში­რე­ბით? მითხა­რით და წა­ვალ.
- კარ­გი. მითხა­რით, ბა­თუმ­ში რის­თ­ვის ჩა­მოხ­ვე­დით? და­სას­ვე­ნებ­ლად, ხომ?
- რა თქვე­ნი საქ­მეა! - მკვა­ხედ მი­უ­გო თი­კომ და მა­შინ­ვე ინა­ნა. მა­მა­კა­ცი მას და­ეხ­მა­რა, თვი­თონ კი უმა­დუ­რად მო­ექ­ცა.
- წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რომ ჩე­მი საქ­მეა.
- რა­ღაც ვერ გა­ვი­გე... - ამ­რე­ზით გა­ხე­და.
- ესე იგი, თქვენ გარ­თო­ბა, დას­ვე­ნე­ბა არ გინ­დათ და მხო­ლოდ ნი­კა გა­ინ­ტე­რე­სებთ?
- ასეა. მას­თან თავს კარ­გად ვგრძნობ, ვის­ვე­ნებ და ვერ­თო­ბი კი­დეც. არც მაბ­რა­ზებს და არც ნერ­ვებს მიშ­ლის.
- იცით რა... მო­დი, ვი­სა­დი­ლოთ ერ­თად და თან ვი­სა­უბ­როთ. სე­რი­ო­ზუ­ლი რა­ღაც მაქვს სათ­ქ­მე­ლი.
- მი­პა­ტი­ჟე­ბის­თ­ვის დი­დი მად­ლო­ბა, მაგ­რამ ვერ დავ­რ­ჩე­ბი. ისე­დაც ბევ­რი დრო წა­გარ­თ­ვით. უნ­და წა­ვი­დე.
ზუ­ზიმ მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი მზე­რა მი­აპყ­რო, უც­ნა­უ­რად ჩა­ი­ღი­მა, მაგ­რამ პა­სუ­ხი არ გა­უ­ცია, მხო­ლოდ ზა­რის ღი­ლაკს მი­ა­ჭი­რა თი­თი...
გაგრძელება იქნება
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
18.09.2017
რატომ არ ამატებთ ნაწარმოების გაგრძელებას?
ხათუნა
13.09.2017
ხან ლუკა,ხან ნიკა
A
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი