თა­მა­ში მზეს­თან
font-large font-small
თა­მა­ში მზეს­თან
დასასრული


ზუ­ზის და­ნახ­ვა­ზე თი­კო კან­კალ­მა აიტა­ნა. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და­ე­უფ­ლა, რომ მა­მა­კა­ცი ახ­ლა ხელს მოხ­ვევ­და და აკო­ცებ­და... მაგ­რამ მო­უ­ლოდ­ნე­ლი სტუ­მა­რი არ ჩქა­რობ­და. სი­ხარ­ბით სავ­სე მზე­რით მის­ჩე­რე­ბო­და ქალს და ხმას არ იღებ­და. სი­ჩუ­მე აუტა­ნე­ლი გახ­და, უმოქ­მე­დო­ბა - უარე­სად აუტა­ნე­ლი. თი­კო ცახ­ცახს ვერ იოკებ­და, სა­ხე­გა­ფით­რე­ბულს თვა­ლე­ბი ზუ­ზის ტუ­ჩე­ბის­თ­ვის მი­ეშ­ტე­რე­ბი­ნა. მე­რე თით­ქოს რა­ღაც უხ­მოდ თქვეს ამ ტუ­ჩებ­მა ან იქ­ნებ არც თქვეს... თი­კოს არ გა­უ­გო­ნია.
ზუ­ზიმ კი­დევ ერ­თი ნა­ბი­ჯი გად­მოდ­გა... კი­დევ... კი­დევ... მე­რე დინ­ჯად, სრუ­ლი­ად აუჩ­ქა­რებ­ლად ქა­ლი თა­ვის­კენ მი­ი­ზი­და და... თი­კომ გა­ი­გო­ნა, რას ეუბ­ნე­ბოდ­ნენ მა­მა­კა­ცის ტუ­ჩე­ბი უხ­მოდ. კოც­ნა მო­უ­ლოდ­ნე­ლი არ ყო­ფი­ლა... მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო მი­სი ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვო­ბა, რად­გან იმ­დენ ხანს გაგ­რ­ძელ­და, რომ ქალს ლა­მის გუ­ლი წა­უ­ვი­და.
ბუ­რა­ნი­დან მა­მა­კა­ცის ჩურ­ჩულ­მა გა­მო­არ­კ­ვია, რო­მე­ლიც მის ბა­გე­ებს ეს წა­მია, მოს­წყ­და:
- არ მჯე­რა, რომ აქ ვარ და გკოც­ნი. იმის წარ­მოდ­გე­ნა, რომ... - წი­ნა­და­დე­ბა აღარ და­ამ­თავ­რა, კვლავ მო­ეხ­ვია, მძლავ­რად მი­იკ­რა მკერ­დ­ზე და კოც­ნით და­ბან­გა. თი­კო თით­ქოს შე­ე­ცა­და მის შე­ჩე­რე­ბას და... არც შე­ე­ცა­და. მი­სი წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბა იმ­დე­ნად სუს­ტი იყო, ვნე­ბა­მო­რე­უ­ლი ზუ­ზი კი არა, იქ­ვე სხვა რომ მდგა­რი­ყო, ვინ­მე, გვერ­დი­დან მა­ყუ­რე­ბე­ლი, ისიც კი ვერ შე­ამ­ჩ­ნევ­და. წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბა სუს­ტი იყო, რად­გან ქა­ლი ამ წუთ­ზე დი­დი ხა­ნია, ოც­ნე­ბობ­და.
მხო­ლოდ ერ­თხელ დას­ც­და კვნე­სა, რო­ცა მა­მა­კა­ცის ცხე­ლი ხე­ლის­გუ­ლი მის ტალ­ღა­სა­ვით აზ­ვირ­თე­ბულ მკერდს შე­ე­ხო.
- შენს "ა­ქი­ლევ­სის ქუსლს" მი­ვა­გე­ნი, - კვლავ უჩურ­ჩუ­ლა ზუ­ზიმ და ოდ­ნავ მო­უ­ჭი­რა ხე­ლი.
თი­კოს შერ­ცხ­ვა, რომ სა­ი­დუმ­ლო ასე ად­ვი­ლად გამ­ჟ­ღავ­ნ­და. ზუ­ზი მარ­თა­ლი იყო - მკერ­დი თი­კოს ყვე­ლა­ზე "ად­ვი­ლად ასა­ღებ ბას­ტი­ონს" წარ­მო­ად­გენ­და.
აალე­ბუ­ლი სა­ხე მა­მა­კა­ცის ყელ­ში ჩა­მა­ლა და თვი­თო­ნაც მი­ეკ­რა. კარ­გა ხანს ასე იდ­გ­ნენ, სხე­უ­ლე­ბით მიკ­რულ­ნი, მხო­ლოდ ერ­თ­მა­ნე­თის გახ­ში­რე­ბუ­ლი სუნ­თ­ქ­ვა ეს­მო­დათ.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ზუ­ზის გა­ე­ცი­ნა.
- გრი­შამ ალ­ბათ იფიქ­რა, რომ გავ­გიჟ­დი ან კი­დევ მთვრა­ლი ვარ, - მო­გუ­დუ­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა, - ვკითხე, შინ იყა­ვი თუ არა... თუმ­ცა, ეჭ­ვიც არ მე­პა­რე­ბო­და, რომ სახ­ლ­ში იქ­ნე­ბო­დი და პა­სუხს არ და­ვე­ლო­დე, ისე ამოვ­ვარ­დი ზე­მოთ.
- გრი­შას­გან რა გა­საკ­ვი­რია, რო­ცა მეც ზუს­ტად ასე ვფიქ­რობ? - გა­ი­ღი­მა თი­კომ.
ზუ­ზი კვლავ მო­ეხ­ვია.
- კი­დევ კარ­გი, და­მი­ჯე­რე და სა­შას სა­სე­ირ­ნოდ არ გაჰ­ყე­ვი. კარ­გი გო­გო ხარ, უარი რომ თქვი.
- უარი სუ­ლაც არ მით­ქ­ვამს. უბ­რა­ლოდ, ნი­კა ავად გახ­და და ვერ მი­ვა­ტო­ვებ­დი, თო­რემ...
მა­მა­კაც­მა და­ჟი­ნე­ბით ჩა­ხე­და თვა­ლებ­ში.
- თო­რემ წახ­ვი­დო­დი?
- რა თქმა უნ­და, - ჯიბ­რი გა­ის­მა მის ტონ­ში.
- ესე იგი, ნი­კას მად­ლო­ბე­ლი უნ­და ვი­ყო, არა? თა­ნაც - ორ­მა­გად.
- რა­ტომ? რას ნიშ­ნავს ეს ყვე­ლა­ფე­რი?
- ეს იმას ნიშ­ნავს, რომ, ჯერ ერ­თი, ჩვენ შევ­ხ­ვ­დით ერ­თ­მა­ნეთს და მე­ო­რეც... მან შე­ნი სი­ცოცხ­ლე იხ­ს­ნა.
- რა სი­ცოცხ­ლე? რა ქა­რაგ­მე­ბით მე­ლა­პა­რა­კე­ბი? - თი­კომ ვე­რა­ფე­რი გა­ი­გო და თვა­ლებ­გა­ფარ­თო­ე­ბუ­ლი მი­ა­ჩერ­და მა­მა­კაცს.
- წა­მო, მა­რო ალ­ბათ უკ­ვე მო­ა­დუ­ღებ­და ყა­ვას, ჩა­ვი­დეთ, დავ­ლი­ოთ.
- მა­როს...
- გრი­შას ვთხო­ვე, ორი ყა­ვა მო­ა­დუ­ღე­ბი­ნე მა­როს-მეთ­ქი, სა­ნამ ამო­ვი­დო­დი. - გა­აწყ­ვე­ტი­ნა ზუ­ზიმ, მხარ­ზე ხე­ლი გა­დახ­ვია და კა­რის­კენ წა­იყ­ვა­ნა.
თი­კოს თა­ვი სიზ­მარ­ში ეგო­ნა. ისე უცა­ბე­დად მოხ­და ყვე­ლა­ფე­რი, ჯე­რაც ვერ გარ­კ­ვე­უ­ლი­ყო, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ესიზ­მ­რე­ბო­და, თუ ცხად­ში ხდე­ბო­და.
მა­როს მარ­თ­ლა მო­ე­დუ­ღე­ბი­ნა ყა­ვა და მა­გი­და­ზე ლან­გ­რით ნამ­ცხ­ვა­რიც და­ედ­გა.
- იქ­ნებ ამიხ­ს­ნა, რა ხდე­ბა? რას ნიშ­ნავს ეს ყვე­ლა­ფე­რი? - თი­კომ ვერ გა­ი­აზ­რა, რო­დის გა­და­ვი­და "შე­ნო­ბით" მი­მარ­თ­ვა­ზე და თა­ვი გა­აქ­ნია. მხო­ლოდ ერ­თი კოც­ნა გახ­და საკ­მა­რი­სი და მა­მა­კა­ცი უკ­ვე თა­ვი­სად და­ი­გუ­ლა.
მის შე­კითხ­ვა­ზე ზუ­ზი ერ­თი­ა­ნად და­ი­ძა­ბა. ქა­ლის მახ­ვილ თვალს ეს არ გა­მოჰ­პარ­ვია.
- ვე­რა­ფე­რი გა­მი­გია. მას შემ­დეგ, რაც... - მან ლა­პა­რა­კი შეწყ­ვი­ტა, რად­გან ზუ­ზის სა­ხე­ზე ნაც­ნობ ირო­ნი­ულ ღი­მილს წა­აწყ­და.
- მას შემ­დეგ, რაც გა­კო­ცე? გიკ­ვირს, რა­ტომ გა­კო­ცე?
- არა, არ მიკ­ვირს. - ამა­ყად თა­ვა­წე­ულ­მა მი­უ­გო და მზე­რა გა­უს­წო­რა. - ეგ არ მი­გუ­ლის­ხ­მია. მას შემ­დეგ, რაც წავ­კინ­კ­ლავ­დით, სახ­ლ­ში მო­ვარ­დ­ნა და შემ­დეგ... - აღარ და­ა­მა­ტა, კოც­ნაო, ისე­დაც გა­სა­გე­ბი იყო, რაც იგუ­ლის­ხ­მა.
- ეს ხომ მხო­ლოდ და­საწყი­სია, თი­კო. წა­მო, აივან­ზე გა­ვი­დეთ და ყვე­ლა­ფერს აგიხ­ს­ნი - აქ მო­ვარ­დ­ნის მი­ზეზ­საც და კოც­ნის მი­ზან­საც.
აივან­ზე გას­ვ­ლის­თა­ნა­ვე ზუ­ზიმ კვლავ მოხ­ვია ქალს ხე­ლი და თა­ვი თავ­ზე მი­ა­დო. ერ­თხანს ღა­მის ზღვას გა­დაჰ­ყუ­რებ­დ­ნენ. ტალ­ღე­ბის ხმა ვნე­ბი­ა­ნი ჩურ­ჩუ­ლი­ვით ის­მო­და.
- იცი, რა­ტომ გთხო­ვე, სა­შას მან­ქა­ნით არ­სად გაჰ­ყო­ლო­დი? იმ ავ­ბე­დი­თი ავა­რი­ის შემ­დეგ, სა­შა რომ და­იმ­ტ­ვ­რა და, ფაქ­ტობ­რი­ვად, თა­ვი­დან ააწყ­ვეს, ნარ­კო­ტი­კებს შე­ეჩ­ვია. თა­ვი­დან ტკი­ვი­ლის გა­სა­ყუ­ჩებ­ლად იღებ­და, მე­რე და მე­რე კი... ისე მი­ე­ძა­ლა, რომ ნარ­კო­მა­ნად ჩა­მო­ყა­ლიბ­და. მი­სი ძმა ქი­რურ­გია, შე­სა­ნიშ­ნა­ვი ქი­რურ­გი, თბი­ლის­ში მუ­შა­ობს და მთხო­ვა, დავ­ხ­მა­რე­ბო­დი, რად­გან ძმის გა­მო სამ­სა­ხურს ვერ მი­ა­ტო­ვებ­და, სა­შას კი თბი­ლის­ში ცხოვ­რე­ბა არ სურ­და. მე და სა­შა ერთ სკო­ლა­ში ვსწავ­ლობ­დით, ბავ­შ­ვო­ბი­დან ვმე­გობ­რობ­დით და ჩე­მი ყო­ველ­თ­ვის სჯე­რო­და. მენ­დო­ბო­და და ან­გა­რიშ­საც უწევ­და ჩემს თხოვ­ნას. სხვა­თა შო­რის, და­მი­ჯე­რა, იმ­კურ­ნა­ლა და სავ­სე­ბით გა­ნი­კურ­ნა. მე­რე ჩემ­თან მუ­შა­ო­ბა შევ­თა­ვა­ზე, მე­გო­ნა, ამით კარგ საქ­მეს ვა­კე­თებ­დი, ამას­თან, ჩემ გვერ­დით იქ­ნე­ბო­და და თვალს უფ­რო ად­ვი­ლად მი­ვა­დევ­ნებ­დი. რა თქმა უნ­და, სი­ა­მოვ­ნე­ბით მი­ი­ღო ჩე­მი წი­ნა­და­დე­ბა და მუ­შა­ო­ბას შე­უდ­გა. ძა­ლი­ან ნი­ჭი­ე­რი ბი­ჭია და ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად გა­მოს­დი­ო­და, მაგ­რამ მხო­ლოდ და­საწყის­ში. რამ­დე­ნი­მე თვის წინ აშ­კა­რად შევ­ნიშ­ნე, რომ ისევ შეჯ­და წა­მალ­ზე. ეს გა­რეგ­ნო­ბა­ზეც შე­ეტყო, ძა­ლი­ან გახ­და, გაყ­ვით­ლ­და. ამ­ჯე­რად უკ­ვე აღა­რა­ფე­რი გა­მი­ვი­და. შემ­პირ­დე­ბო­და, მეტ­ჯერ აღარ გა­ვიჩხი­რა­ვო და მე­ო­რე დღეს ისევ გაბ­რუ­ე­ბუ­ლი მო­დი­ო­და სამ­სა­ხურ­ში. ის სა­ღა­მო გახ­სოვს, ჩემ­თან რომ იყა­ვი და მე სას­წ­რა­ფოდ ბა­თუმ­ში წა­ვე­დი? მარ­ტო რომ დაგ­ტო­ვე? მა­შინ და­მი­რე­კეს და მითხ­რეს, წამ­ლის დო­ზა ზედ­მე­ტი მო­უ­ვი­და და კო­მა­ში ჩა­ვარ­დაო. იმ ღა­მეს, ღვთის მად­ლით, გა­დარ­ჩა. იცი, რო­გორ არ მინ­დო­და იმ სა­ღა­მოს შე­ნი მი­ტო­ვე­ბა? მაგ­რამ იმ მო­მენ­ტ­ში სხვა­ნა­ი­რად ვერ მო­ვიქ­ცე­ო­დი. მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­მო­ვი­და, თუმ­ცა... ცხოვ­რე­ბა­ზე სა­ბო­ლო­ოდ ჩა­იქ­ნია ხე­ლი. ისევ გა­აგ­რ­ძე­ლა ნარ­კო­ტი­კე­ბის მოხ­მა­რე­ბა. გარ­და ამი­სა, ერ­თხელ ბორ­დი­ურს შე­ე­ჯა­ხა მან­ქა­ნით, მე­ო­რედ კი­ნა­ღამ ვი­ღაც გა­ი­ტა­ნა... ჰო­და, წა­ვარ­თ­ვი გა­სა­ღე­ბი და მან­ქა­ნით მოძ­რა­ო­ბა ავუკ­რ­ძა­ლე. მეჩ­ვე­ნე­ბო­და, რომ სიკ­ვ­დილს ეძებ­და. სულ გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბუ­ლი იყო. დღეს სა­ღა­მოს კი პო­ლი­ცი­ი­დან და­მი­რე­კეს და მითხ­რეს, რომ ქო­ბუ­ლე­თის გზა­ზე ავა­რია მოხ­და. მან­ქა­ნა­ში სა­შა და ვი­ღაც ქა­ლი ის­ხ­დ­ნენ, ორი­ვე და­ი­ღუ­პა.
თი­კო შეძ­რ­წუნ­და. იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი და გა­მა­ოგ­ნე­ბე­ლი იყო ეს ამ­ბა­ვი, რომ აღელ­ვე­ბის­გან მეტყ­ვე­ლე­ბის უნა­რი წა­ერ­თ­ვა.
აივან­ზე სა­მა­რი­სე­ბუ­რი სი­ჩუ­მე ჩა­მოწ­ვა. თით­ქოს ტალ­ღე­ბიც გა­ი­რინ­დ­ნენ. თუმ­ცა, მხო­ლოდ ეს არ იყო თი­კოს შეძ­რ­წუ­ნე­ბის მი­ზე­ზი. უეც­რად გო­ნე­ბა გა­უ­ნათ­და და აღელ­ვე­ბის­გან ყე­ლი გა­უშ­რა - მი­სი ოც­ნე­ბა სადღაც გაქ­რა.
- ესე იგი, გა­მო­დის, რომ... - ჩამ­წყ­და­რი ხმით ამოთ­ქ­ვა, - აქ მხო­ლოდ იმი­ტომ მოხ­ვე­დი, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი, სა­შას­თან ერ­თად მე მოვ­კ­ვ­დი თუ სხვა ქა­ლი, არა? და სინ­დი­სის ქენ­ჯ­ნა გა­ნი­ცა­დე, რომ მე­ტი სიმ­კაც­რე არ გა­მო­ი­ჩი­ნე ჩე­მი გაფ­რ­თხი­ლე­ბი­სას? რომ მა­შინ­ვე არ მო­მი­ყე­ვი სა­შას ამ­ბავს? სწო­რად გა­ვი­გე? ეს კოც­ნა მხო­ლოდ ჩე­მი ცოცხ­ლად დარ­ჩე­ნის სი­ხა­რუ­ლით იყო გა­მოწ­ვე­უ­ლი?
თი­კომ თა­ვი ზუ­ზის­კენ მი­აბ­რუ­ნა და თვა­ლებ­ში მი­ა­ჩერ­და. მა­მა­კაცს ისე­თი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა ჰქონ­და, რომ ქა­ლი შე­შინ­და.
- იცი, რო­გო­რი სა­ხე გაქვს ამ­წუ­თას? თით­ქოს მე­უბ­ნე­ბი, რა გე­კოც­ნა­ვე­ბა, რო­ცა მე­გო­ბა­რი და­გე­ღუ­პაო... - ზუ­ზი ნაწყ­ვეტ-ნაწყ­ვეტ ლა­პა­რა­კობ­და, გე­გო­ნე­ბო­დათ, ჰა­ე­რის ჩა­სუნ­თ­ქ­ვა-ამო­სუნ­თ­ქ­ვა უძ­ნელ­დე­ბაო, - გგო­ნია, ეს იყო რე­აქ­ცია სა­შას და­ღუპ­ვის გა­მო? აქ მო­ვარ­დ­ნის მი­ზე­ზი ეგ იყო, მაგ­რამ კოც­ნის მი­ზა­ნი - არა. ვატყობ, ჩვენ სა­ლა­პა­რა­კო არა­ფე­რი გვქო­ნია... - ძლივს გა­სა­გო­ნი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა, თი­კოს მხა­რი­დან ხე­ლი ჩა­მო­ი­ღო, გატ­რი­ალ­და და თავ­და­ღუ­ნულ­მა ჩა­ი­ა­რა კი­ბის სა­ფე­ხუ­რე­ბი.
თი­კო გაშ­რა. "გაღ­მა შე­ე­და­ვეს" ჰგავ­და ზუ­ზის საქ­ცი­ე­ლი. აბა, რა ეგო­ნა? თვი­თონ გა­მო­ი­ჩი­ნა სი­სუს­ტე, მკლა­ვებ­ში ჩა­უ­ვარ­და და კა­ცი უარს რა­ტომ იტყო­და? რი­სი იმე­დი ჰქონ­და, რო­ცა იცო­და, რომ ზუ­ზის მა­რი უყ­ვარ­და?
ამ­წუ­თას სა­კუ­თა­რი თა­ვი სძულ­და. ბო­ლო ერთ წე­ლი­წად­ში შეც­დო­მას შეც­დო­მა­ზე უშ­ვებ­და, იმის ნაც­ვ­ლად, რომ ამ შეც­დო­მებ­ზე ეს­წავ­ლა და გა­მოც­დი­ლე­ბა და­ეგ­რო­ვე­ბი­ნა.
ღაწ­ვებ­ზე და­დე­ნილ­მა ცრემ­ლ­მა ფიქ­რი შე­აწყ­ვე­ტი­ნა... ტი­რი­ლის დრო დამ­დ­გა­რი­ყო...

ასე არას­დ­როს გა­ხა­რე­ბია ნატ­კას ნახ­ვა. დრო­ე­ბით ნაღ­ვე­ლი გა­და­ე­ყა­რა გუ­ლი­დან. ნატ­კა აღ­ტა­ცე­ბუ­ლი უყ­ვე­ბო­და მოგ­ზა­უ­რო­ბის შე­სა­ხებ, შემ­დეგ აქა­უ­რი ამ­ბე­ბით და­ინ­ტე­რეს­და. რო­ცა თი­კომ სა­უ­ბა­რი ზუ­ზი­ზე ჩა­მო­აგ­დო, ნატ­კამ ცი­ვად გა­აწყ­ვე­ტი­ნა, მაგ კაც­ზე არა­ფე­რი მითხ­რა, არ მა­ინ­ტე­რე­სებ­სო. ეჭ­ვი­ა­ნი მზე­რა მი­აპყ­რო მე­გო­ბარს. ნუ­თუ მარ­თა­ლი იყო ზუ­ზი, რა­საც მას­ზე ეუბ­ნე­ბო­და? იქ­ნებ ესეც მა­სა­ვით შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია ზუ­ზი­ზე?
- რა­ტომ, რა­მე გაწყე­ნი­ნა? - შემ­პა­რა­ვი შე­კითხ­ვა დას­ვა.
- მაწყე­ნი­ნა? ავად­მ­ყო­ფია ეგ უბე­დუ­რი! იცი, რა იფიქ­რა? თით­ქოს მე მი­სი შებ­მა მინ­დო­და, გეს­მის? გემ­რი­ე­ლად გა­მოვ­ლან­ძღე ამას წი­ნათ. ეს რომ მი­რომ გა­ი­გოს, მოკ­ლავს მაგ სა­ცო­დავს.
თი­კოს რა­ღაც ჩას­წყ­და გულ­ში. არ სი­ა­მოვ­ნებ­და, ნატ­კა ზუ­ზის ასე რომ იხ­სე­ნი­ებ­და და მი­სი დაც­ვა გა­დაწყ­ვი­ტა.
- სხვა­თა შო­რის, ეგ აზ­რი მეც გა­მიჩ­ნ­და... - თქვა და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო მე­გო­ბარს.
- თქვენ რა, პი­რი შე­კა­რით? გა­გიჟ­დით თუ რა მო­გი­ვი­დათ? სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე, ასე­თი რამ, თი­კო? იცო­დე, კი­დევ ერ­თხელ გით­ქ­ვამს მსგავ­სი რამ და ჩვენ შო­რის ყვე­ლა­ფე­რი დამ­თავ­რ­დე­ბა.
თი­კო გა­ჩუმ­და. ჩათ­რე­ვას ჩა­ყო­ლა ამ­ჯო­ბი­ნა. მიხ­ვ­და, რომ და­ქა­ლი გაწ­ბი­ლე­ბუ­ლი იყო ზუ­ზის უარით და თავს იცავ­და. რო­გორც ჩანს, დრო­ე­ბით გა­ი­ტა­ცა მას­ზე ფიქ­რ­მა და ახ­ლა ნა­ნობ­და. კი­დევ კარ­გი, რომ მი­როს­თან დრო­ის მარ­ტო გა­ტა­რე­ბის სა­შუ­ა­ლე­ბა მი­ე­ცა, კვლავ რომ და­ახ­ლო­ე­ბო­და ქმარს და მო­რიგ სი­სუ­ლე­ლე­ზე არ ეფიქ­რა.
- ახ­ლა ყვე­ლა­ფე­რი სხვა­ნა­ი­რა­დაა, თი­კუ­ნა, - შე­არ­ბი­ლა ნატ­კამ ტო­ნი, - ნი­კას დე­და­მი­სი წა­იყ­ვანს, ჩვენ ისევ ერ­თად დავ­რ­ჩე­ბით და და­ლაგ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა, - რო­ცა ამას ამ­ბობ­და, ნატ­კას თვა­ლე­ბი უბ­რ­წყი­ნავ­და.
თი­კოს უხა­რო­და, მე­გობ­რის საქ­მე რომ ასე აეწყო, მაგ­რამ გულს უკ­ლავ­და იმის გა­ფიქ­რე­ბა, რომ მა­რის გა­მო ზუ­ზის კარ­გავ­და...

მა­თი ჩა­მოს­ვ­ლის მე­ო­რე დღეს­ვე გა­ვი­და ავ­ტო­სად­გურ­ში ბი­ლე­თის ასა­ღე­ბად. მა­ტა­რებ­ლით გა­დაწყ­ვი­ტა თბი­ლის­ში წას­ვ­ლა, იმე­დი ჰქონ­და, უფ­რო კომ­ფორ­ტუ­ლად იმ­გ­ზავ­რებ­და, ვიდ­რე სა­მარ­შ­რუ­ტო ტაქ­სით.
ბი­ლე­თე­ბის სა­ლა­როს მო­შორ­და თუ არა, და­ბა­რე­ბუ­ლი­ვით წინ დემ­ნა აეს­ვე­ტა.
- სა­ით შე­ნი მგზავ­რო­ბა, თბი­ლის­ში? - ცი­ნი­კუ­რად ახედ-და­ხე­და მა­მა­კაც­მა და ხელ­ში გა­სა­ღე­ბე­ბის აც­მა ააჩხა­რუ­ნა.
- ჰო. - კუშ­ტად მი­უ­გო თი­კომ და გვერ­დის აქ­ცე­ვა და­ა­პი­რა, მაგ­რამ დემ­ნა წინ გა­და­უდ­გა.
- ჩე­მი მან­ქა­ნა შენს გან­კარ­გუ­ლე­ბა­შია. ერ­თად წა­ვი­დეთ.
- შენ­თან ერ­თად სი­ა­რუ­ლი დი­დი ხა­ნია, და­ვას­რუ­ლე, ამი­ტომ გზა­ზე ნუ მე­ღო­ბე­ბი, გა­სა­გე­ბია? - მრის­ხა­ნე­ბა ჩა­უდ­გა თვა­ლებ­ში.
- კარ­გი, რა მო­გი­ვი­და? მა­პა­ტიე. ხომ მო­გი­ხა­დე ბო­დი­ში? ვი­ცი, რომ და­ვა­შა­ვე, ვა­ღი­ა­რებ. ახ­ლა კი შევ­რიგ­დეთ. მე შენ­თან ერ­თად მინ­და ჩე­მი დარ­ჩე­ნი­ლი ცხოვ­რე­ბის გა­ტა­რე­ბა.
- სა­მა­გი­ე­როდ, მე არ მინ­და. შე­მეშ­ვი, კარ­გი? რა გინ­და ჩემ­გან, რა­ტომ არ მა­ნე­ბებ თავს?
- მინ­და, რომ გიყ­ვარ­დე.
- მიყ­ვარ­დე? - სარ­კას­ტუ­ლად გა­ი­ცი­ნა თი­კომ და ზიზღით სავ­სე მზე­რა მი­აპყ­რო, - ჩემ­გან სიყ­ვა­რულს ითხოვს ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც სიყ­ვა­რუ­ლი არ შე­უძ­ლია! - მე­რე უცებ და­ი­გუ­ბა ხმა და მტკი­ცე ტო­ნით გა­აგ­რ­ძე­ლა, - მო­მის­მი­ნე, დემ­ნა! მე ახ­ლა სხვა მიყ­ვარს, სხვას ვხვდე­ბი და შენ­თან სა­უბ­რის არა­ვი­თა­რი სურ­ვი­ლი არ გა­მაჩ­ნია. და­ი­ვიწყე ჩე­მი არ­სე­ბო­ბა, ჩე­მი სა­ხე­ლი და სა­ერ­თოდ, ყვე­ლა­ფე­რი და­ი­ვიწყე! მე შენ არას­დ­როს არ გყვა­რე­ბი­ვარ!
- რა­ტომ ამ­ბობ მა­გას, რა­ტომ? რო­გორ და­გიმ­ტ­კი­ცო, რომ მიყ­ვარ­ხარ? თა­ვი მო­ვიკ­ლა?
თი­კომ ჩა­იფხუ­კუ­ნა.
- რო­გორც გა­გი­ხარ­დე­ბა. მე უარს ვამ­ბობ შენ­ზე. ამის შემ­დეგ შე­ნი გა­და­საწყ­ვე­ტია, რას გა­ა­კე­თებ. მო­გინ­დე­ბა ცხოვ­რე­ბა? სხვა ამ­ბა­ვია. არ მო­გინ­დე­ბა? სხვა! მი­დი, იმოქ­მე­დე! - ნიშ­ნის მო­გე­ბით წარ­მოთ­ქ­ვა, დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბის ნიშ­ნად თი­თე­ბი ცხვირ­წინ აუცეკ­ვა მა­მა­კაცს და სწრა­ფი ნა­ბი­ჯე­ბით გა­შორ­და...

ბარ­გი ჩა­ა­ლა­გა და გა­ემ­ზა­და. სა­ში­ნელ ხა­სი­ათ­ზე იყო, მაგ­რამ მა­ინც ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, რო­გორ­მე ბა­თუ­მი­დან გა­ეღ­წია. აქ უკ­ვე სუ­ლი ეხუ­თე­ბო­და. ნი­კა გვერ­დი­დან არ შორ­დე­ბო­და. ისე მი­ეჩ­ვია მას­თან ყოფ­ნას, გან­შო­რე­ბა უჭირ­და. ნატ­კა­მაც სთხო­ვა, რამ­დე­ნი­მე დღით კი­დევ დარ­ჩიო, მაგ­რამ გა­ჯი­უტ­და, შა­ბათს ჩე­მე­ბი ჩა­მო­დი­ან და თბი­ლის­ში უნ­და დავ­ხ­ვ­დეო.
ახ­ლა მი­როს მოს­ვ­ლას ელო­დე­ბო­და, ვაგ­ზალ­ზე მას უნ­და გა­ეყ­ვა­ნა. ნატ­კაც ჩაც­მუ­ლი იჯ­და, მეც უნ­და გა­გა­ცი­ლოო. უხ­მოდ ის­ხ­დ­ნენ სას­ტუმ­რო ოთახ­ში. ნი­კაც იქ­ვე მი­ყუ­ჟუ­ლი­ყო, სა­ვარ­ძელ­ში და ხმას არ იღებ­და. ამ დროს მი­რომ და­ა­სიგ­ნა­ლა. თი­კო ფეხ­ზე წა­მოხ­ტა.
- მო­ი­ცა, ჯერ ორი სა­ა­თია მა­ტა­რებ­ლის გას­ვ­ლამ­დე, სად მი­გეჩ­ქა­რე­ბა? - ნატ­კაც წა­მოდ­გა და ნი­კაც.
- რა ვი­ცი, ინ­ს­ტინ­ქ­ტუ­რად მო­მი­ვი­და, - ნა­ძა­ლა­დე­ვად გა­ი­ღი­მა თი­კომ და კვლავ დაჯ­და.
კა­რი გა­ი­ღო და ქა­ლებს გა­ო­ცე­ბის­გან თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­დათ. ზღურ­ბ­ლ­თან ზუ­ზი იდ­გა, რო­მე­ლიც თი­კოს უც­ნა­უ­რად მის­ჩე­რე­ბო­და. მას ფეხ­და­ფეხ მოჰ­ყ­ვა მი­როც.
- ნატ­კა, ნი­კა, აბა, ერ­თი გა­მომ­ყე­ვით! - თით­ქოს უბ­რ­ძა­ნა ოჯა­ხის წევ­რებს და საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თით სამ­ზა­რე­უ­ლოს­კენ ანიშ­ნა.
თი­კო ზუ­ზის პი­რის­პირ მარ­ტო აღ­მოჩ­ნ­და.
- მი­ემ­გ­ზავ­რე­ბი?
უსიტყ­ვოდ და­უქ­ნია თა­ვი მა­მა­კაცს და მზე­რა აარი­და.
- რა­ტომ?
- იმი­ტომ, რომ ჩე­მი წას­ვ­ლის დრო მო­ვი­და. აქ ყოფ­ნის ვა­და ამოვ­წუ­რე, ჩე­მი მი­სია დამ­თავ­რე­ბუ­ლია.
- ნი­კას­თან მი­მარ­თე­ბა­ში შე­იძ­ლე­ბა დამ­თავ­რე­ბუ­ლია, მაგ­რამ არა ჩემ­თან.
თი­კომ გა­ო­ცე­ბუ­ლი მზე­რა მი­აპყ­რო.
- გგო­ნია, მთვრა­ლი ვარ? მარ­თა­ლი ხარ, მთვრა­ლი ვარ. შენ­მა თვა­ლებ­მა, შენ­მა სი­ა­მა­ყემ და შენ­მა სიყ­ვა­რულ­მა და­მათ­რო, თუმ­ცა ისე­თი სა­სი­ა­მოვ­ნო მდგო­მა­რე­ო­ბაა, რომ მინ­და, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ასე მთვრალ­მა ვი­ა­რო.
თი­კო ამ­ჯე­რად არ დაბ­ნე­უ­ლა, თით­ქოს მის­გან სწო­რედ სიყ­ვა­რუ­ლის ახ­ს­ნას ელო­დაო.
- მე­რე­და, მა­რი? - იკითხა და სრუ­ლი­ად მო­დუ­ნე­ბულ­მა გაშ­ლი­ლი ხე­ლის­გუ­ლე­ბით მუხ­ლის­თა­ვებს და­უწყო სრე­სა.
- მა­რი? რა შუ­ა­შია მა­რი?
- რო­გორც ვი­ცი, ცო­ლად მოგ­ყავს. ასე არ არის?
ზუ­ზის გა­ე­ცი­ნა. სა­ვარ­ძე­ლი თი­კოს­კენ მი­ა­ჩო­ჩა, წინ და­უჯ­და, მის ხე­ლებს თა­ვი­სი ხე­ლის­გუ­ლე­ბი და­ა­დო და თით­ქოს ზღა­პარს ჰყვე­ბაო, გა­მოთ­ქ­მით და­იწყო:
- რი­კო რა­ე­ლი ალ­ბათ დუ­ელ­ში გა­მო­მიწ­ვევ­და, ასე­თი ნა­ბი­ჯი რომ გა­და­მედ­გა. რი­კო ქარ­თ­ვე­ლია, მაგ­რამ დი­დი ხა­ნია, იტა­ლი­ა­ში ცხოვ­რობს. იგი ოპე­რის მომ­ღე­რა­ლია, ანუ რო­ინ რა­მიშ­ვი­ლი. მე, რო­ი­ნი და მა­რი ერ­თად გა­ვი­ზარ­დეთ. მათ ერ­თ­მა­ნე­თი ბავ­შ­ვო­ბი­დან უყ­ვარ­დათ. მე­რე რო­ი­ნი იტა­ლი­ა­ში გა­ემ­გ­ზავ­რა სას­წავ­ლებ­ლად და მა­თი გზე­ბი გა­ი­ყო. შემ­დეგ მა­რი მა­მუ­კას და­უ­ახ­ლოვ­და და შე­უღ­ლ­დ­ნენ. ახ­ლა, რო­ცა მა­მუ­კა აღარ არის, ისევ გაღ­ვივ­და ძვე­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი და გა­დაწყ­ვი­ტეს, ერ­თად იცხოვ­რონ. კარ­გი ბი­ჭია რი­კო, მა­გა­რი ბი­ჭი. ისე უყ­ვარ­და მა­რი, რომ დღემ­დე უცო­ლოა და უშ­ვი­ლო. ასე რომ, ნი­კას კარგ მა­მო­ბას გა­უ­წევს. ჩვენ მხო­ლოდ მჭიდ­რო მე­გობ­რო­ბა გვა­კავ­ში­რებს ერ­თ­მა­ნეთ­თან.
თი­კო თვა­ლებ­დახ­რი­ლი იჯ­და და ხმას ვერ იღებ­და.
- ეს დღე­ე­ბი ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­და. ვე­რა და ვერ გა­დავ­ხარ­შე, ცი­ლი რომ დამ­წა­მე. რო­გორ იფიქ­რე, რომ მხო­ლოდ იმი­ტომ გკოც­ნი­დი, რად­გან ცოცხა­ლი გნა­ხე? მე­ტი არა­ფე­რი გითხ­რა ჩემ­მა კოც­ნამ?
- არ ვი­ცი.... - ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა გა­ფით­რე­ბულ­მა. ნუ­თუ მის თავს ხდე­ბო­და ეს ყვე­ლა­ფე­რი? ძნე­ლი იყო და­სა­ჯე­რებ­ლად.
- რა არ იცი? უკ­ვე გითხა­რი სათ­ქ­მე­ლი და მე­უბ­ნე­ბი, არ ვი­ციო?
- ზუ­ზი, სი­მარ­თ­ლე თქვი, რო­დის და­იწყო ეს...
- რა ეს?
- ანუ... რო­დის მო­გე­წო­ნე?
- მო­მე­წო­ნე კი არა, შე­მიყ­ვარ­დი. და­გი­ნა­ხე თუ არა, მივ­ხ­ვ­დი, რომ სწო­რედ შენ გე­ძებ­დი მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა, შენ გა­მო ვიც­დი­დი ამ­დენ ხანს. ოოო, თან რო­გო­რი მრის­ხა­ნე მზე­რა მეს­რო­ლე პირ­ვე­ლი­ვე შეხ­ვედ­რა­ზე, - გა­ი­ცი­ნა და თი­კოს ხე­ლე­ბი თა­ვი­სა­ში ჩაბღუ­ჯა, - ცხოვ­რე­ბა­ში არც ერთ ქალ­ზე არ მი­ოც­ნე­ბია, მაგ­რამ შე­მოგ­ხე­დე თუ არა, მა­შინ­ვე მივ­ხ­ვ­დი, რომ უშე­ნოდ სი­ცოცხ­ლე აზრს და­კარ­გავ­და.
- მე კი მე­გო­ნა, რომ მა­რი უნდა შე­გერ­თო და მი­როც ამას ელო­დე­ბო­და.
- არა, ცდე­ბი, მი­რომ თა­ვი­დან­ვე იცო­და, რომ შენ შე­მიყ­ვარ­დი და მგულ­შე­მატ­კივ­რობ­და. სი­მარ­თ­ლე ესაა.
- ასე მგო­ნია, მძი­ნავს და რომ გა­ვიღ­ვი­ძებ, გაქ­რე­ბი.
- ნუ სუ­ლე­ლობ. მე შენ არ­სად არ გა­გიშ­ვებ. არც მე გავ­ქ­რე­ბი. შენ ვე­რა­ფერს ვერ მიხ­ვ­დი, არა­და, ჯერ კი­დევ რო­დის აგიხ­სე­ნი სიყ­ვა­რუ­ლი.
- სიყ­ვა­რუ­ლი ამიხ­სე­ნი? რო­დის? - გა­ოც­და თი­კო.
- გახ­სოვს, რომ გითხა­რი, მიყ­ვარს მზე და მზეს­თან თა­მა­ში-მეთ­ქი? სად გა­გი­გია, ქა­ლი არ უყ­ვარ­დეთ და მზეს ადა­რებ­დ­ნენ?
- მეც მიყ­ვარ­ხარ... არა­და, რო­გორ ვი­ტან­ჯე­ბო­დი. - თვა­ლე­ბი აუც­რემ­ლ­და.
- ვი­ცი. ჯერ მი­შელ­ზე ეჭ­ვი­ა­ნობ­დი, მე­რე მა­რი­ზე.... ხე­დავ, რა ფუ­ჭად ჩა­ი­ა­რა შენ­მა ეჭ­ვი­ა­ნო­ბამ? - ლო­ყა­ზე ჩა­მო­უს­ვა ხე­ლის­გუ­ლი და უპე­ებ­დან გად­მო­ვარ­დ­ნი­ლი რამ­დე­ნი­მე კურ­ცხა­ლი მოს­წ­მინ­და, - შე­ნე­ბი რო­დის ჩა­მო­დი­ან?
- შა­ბათს.
- ჰო­და, მო­მე­ცი ტე­ლე­ფო­ნის ნო­მე­რი, უნ­და და­ვუ­რე­კო და ვუთხ­რა, თქვენს ქა­ლიშ­ვილს ცო­ლად ვირ­თავ-მეთ­ქი.
- რას ამ­ბობ! ასე მა­ლე?
- რას ეძა­ხი შენ "ა­სე მა­ლეს"? იცი, რამ­დე­ნი დროა სა­ჭი­რო გან­ცხა­დე­ბის შე­სა­ტა­ნად? მთე­ლი ერ­თი დღე! მე­რე კი­დევ მთე­ლი თვე უნ­და ვე­ლო­დო, რო­დის დად­გე­ბა ჩვე­ნი რი­გი, თუმ­ცა მე მთე­ლი თვე ლო­დინს არ ვა­პი­რებ, მაგ­რამ ჩემ­თ­ვის ერ­თი დღეც კი უსას­რუ­ლოდ გრძე­ლია, მოთ­მი­ნე­ბა მხო­ლოდ თვის ბო­ლომ­დე თუ მე­ყო­ფა, ისიც იმი­ტომ, რომ ჩვენს ქორ­წილ­ში შე­ნი მშობ­ლე­ბიც უნ­და იყ­ვ­ნენ. მაგ­რამ მხო­ლოდ ამი­ტო­მაც არა. სხვა მი­ზე­ზიც მაქვს.
- სხვა მი­ზე­ზი? რა?
- მე ხომ პა­ტა­რა ბი­ჭი არ ვარ. ვბერ­დე­ბი უკ­ვე, ამი­ტომ ახ­ლა გა­ორ­მა­გე­ბუ­ლი დო­ზით მჭირ­დე­ბა მზის სით­ბო. სით­ბო მიყ­ვარს და ამი­ტომ რაც შე­იძ­ლე­ბა დიდ­ხანს უნ­და ვუც­ქი­რო მზეს.
ბედ­ნი­ე­რე­ბის­გან გონ­და­კარ­გუ­ლი თი­კო მი­ეკ­რო მა­მა­კაცს და გრძნობ­და, რო­გორ იმე­ო­რებ­და მი­სი გუ­ლი ამ უჩ­ვე­უ­ლო სიტყ­ვებს...

და­სას­რუ­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (6)
08.12.2017
ზალია მომეწონა
რუსა
12.10.2017
ძალიან კარგი იყო
ანა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი