წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი III)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი III)
ნაწილი III


ოპე­რა­ცი­ი­დან მე­სა­მე დღე გა­თენ­და. ად­რი­ა­ნად მი­ვე­დი სამ­სა­ხურ­ში, ნა­ნა რომ მე­ნა­ხა და მო­მე­კითხა. წი­ნა სა­ღა­მოს ტემ­პე­რა­ტუ­რა ჰქონ­და, ღა­მით კი უფ­რო აუწია და, ცო­ტა არ იყოს, შევ­შ­ფოთ­დი, პე­რი­ტო­ნი­ტი არ გა­ნუ­ვი­თარ­დეს-მეთ­ქი. სკა­ლა­ზე წი­თე­ლი ხა­ზი ოც­დაცხ­რა­მეტს რომ მიაღ­წევს, ყვე­ლა ექიმს შეშ­ფო­თე­ბის სა­ფუძ­ვე­ლი ექ­მ­ნე­ბა. ალი­კა კი იყო მშვი­დად, ისე­თი ყო­ჩა­ღი და ჯან­მ­რ­თე­ლია, არა­ფე­რი ემუქ­რე­ბაო, მაგ­რამ მე ჩე­მი და­მე­მარ­თა. სამ­სა­ხურ­ში მი­სუ­ლი კა­ბი­ნეტ­შიც კი არ შე­ვე­დი, პირ­და­პირ მის პა­ლა­ტას მი­ვა­დე­ქი. ღა­მით დავ­რე­კე და მითხ­რეს, ექ­ვ­სი ხა­ზით და­უ­წია სიცხე­მო, მაგ­რამ ეს მთლად სა­ნუ­გე­შო არ იყო.
მშვი­დად იწ­ვა, ფან­ჯ­რის­კენ მი­ებ­რუ­ნე­ბი­ნა ლა­მა­ზი სა­ხე. ჩემს და­ნახ­ვა­ზე ოდ­ნავ წა­მო­ი­წია სა­წოლ­ში.
- იწე­ქი, იწე­ქი, - ხე­ლით ვა­ნიშ­ნე, - რო­გორ ხარ, აბა?
- კარ­გად. სიცხე აღარ მაქვს, - მო­რი­დე­ბუ­ლად გა­მი­ღი­მა და დიდ­რო­ნი თვა­ლე­ბი შე­მო­მა­ნა­თა.
სადღაც, სუ­ლის ყვე­ლა­ზე ღრმა კუნ­ჭულ­ში შე­აღ­წია ამ მზე­რამ და იქა­უ­რო­ბა გა­ა­ნა­თა. არა­თუ გა­ა­ნა­თა, გა­ათ­ბო კი­დეც. ასე­თი სა­სი­ა­მოვ­ნო ჟრუ­ან­ტე­ლი ჯერ არ მახ­სოვ­და ცხოვ­რე­ბა­ში.
- ჩვენ კი გვა­რი­ა­ნად შეგ­ვა­ში­ნე და... - მეც გა­ვუ­ღი­მე და ხე­ლი ავ­წიე, რომ თმა­ზე გა­და­მეს­ვა, მაგ­რამ მა­ინც შე­ვი­კა­ვე თა­ვი, ჯერ ნა­ად­რე­ვია ასე­თი გა­ში­ნა­უ­რე­ბა-მეთ­ქი.
- რო­დის გამ­წე­რენ? - ხმა ჯე­რაც მი­სუს­ტე­ბუ­ლი ჰქონ­და.
- მა­ლე. ასე ძა­ლი­ან გინ­და აქე­დან გას­ვ­ლა?
- მინ­და, - პა­ტა­რა ბავ­შ­ვი­ვით სხარ­ტად მი­პა­სუ­ხა.
- არა­ფე­რი გა­ჩე­რებს აქ? სულ არა­ფე­რი? - და­ვაწ­ვ­რილ­მა­ნე კითხ­ვა, რომ მი­მე­ნიშ­ნე­ბი­ნა, რა­საც ვგუ­ლის­ხ­მობ­დი.
გა­წით­ლ­და. მი­მიხ­ვ­და. თვა­ლე­ბი მი­ნა­ბა და ჩურ­ჩუ­ლით თქვა:
- რაც აქ მა­ჩე­რებს, იმას გა­რე­თაც ვნა­ხავ, მაგ­რამ რაც გა­რე­თაა, იმას აქ ვერ ვპო­უ­ლობ, - ფი­ლო­სო­ფი­უ­რი პა­სუ­ხი გამ­ცა.
- მარ­თ­ლა? მათ შო­რის მეც... მნა­ხავ გა­რეთ? - ჩა­ვა­ცივ­დი.
მზე­რა ამა­რი­და, თან არა­ფე­რი თქვა.
სა­ო­ცა­რი სა­ნა­ხა­ვი იყო. ირი­ბად იც­ქი­რე­ბო­და, თით­ქოს რა­ღაც სა­ინ­ტე­რე­სოს მიშ­ტე­რე­ბიაო, წა­მით არ და­უ­ხამ­ხა­მე­ბია თვა­ლი. ამ­წუ­თას ფა­ი­ფუ­რის თო­ჯი­ნას ჰგავ­და.
- მი­პა­სუ­ხე... - გა­ვუ­მე­ო­რე.
- ეს ჩემ­ზე არ არის და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, - ჩურ­ჩუ­ლით თქვა და გამ­შ­რა­ლი ტუ­ჩე­ბი ენით მო­ი­ლო­კა.
ისე ამო­ვიხ­ვ­ნე­შე, მე­გო­ნა, გუ­ლიც თან ამო­ვა­ყო­ლე, რო­ცა მი­სი ენი­სა და ტუ­ჩე­ბის მოძ­რა­ო­ბას ვუც­ქერ­დი. იმ­ხე­ლა ნერ­წყ­ვი გა­და­ვა­გო­რე, სა­სუ­ლე­ში გა­დამ­ც­და. ამიტყ­და ხვე­ლა და ვერ გავ­ჩერ­დი. ავი­ფა­რე პირ­ზე მუშ­ტი, სა­ხე შე­ვაბ­რუ­ნე და ვახ­ვე­ლე და ვახ­ვე­ლე. ნა­ნამ ზურ­გ­ზე რამ­დენ­ჯერ­მე დამ­კ­რა ხე­ლი, ბე­ბი­ებ­მა რომ იცი­ან ისე.
- გა­ცი­ვე­ბუ­ლი ხართ? - მკითხა, რო­ცა ცო­ტა მო­მეშ­ვა.
- არა, ნერ­წყ­ვი გა­დამ­ც­და სა­სუ­ლე­ში, - გა­ვუ­ღი­მე და ამ ღი­მი­ლით მი­ვე­ფე­რე.
- ცუ­დია, - ისევ ჩურ­ჩულ­ზე გა­და­ვი­და და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მკითხა, - ცო­ლი გყავთ?
ლა­მის სი­ცი­ლი ამიტყ­და. ესე იგი, მოვ­წონ­ვარ. სხვა შემ­თხ­ვე­ვა­ში ამ შე­კითხ­ვას არ დას­ვამ­და.
- ჯერ არა, მაგ­რამ მე­ყო­ლე­ბა. - ცო­ტა არ იყოს, მე­ხა­მუ­შა ჩე­მი პა­სუ­ხი და შე­ვიშ­მუშ­ნე, ეს კი იმით გა­მოვ­ხა­ტე, რომ საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი ცხვი­რის ნეს­ტო­ებ­თან გა­ვის-გა­მო­ვის­ვი.
- რო­დის? - ახ­ლა ის ჩა­მე­ძია.
- მა­ლე.
- ისა... - უეც­რად შე­მომ­ხე­და, თა­ვი­სი ლა­მა­ზი მზე­რით მო­ე­პა­რა ჩემს თვა­ლებს და ცა­ლი წარ­ბი უც­ნა­უ­რად აწ­კი­პა მაღ­ლა, ძა­ლი­ან მაღ­ლა. პირ­ვე­ლად ვნა­ხე, ასე მაღ­ლა აზი­დუ­ლი ადა­მი­ა­ნის წარ­ბი, - ეს `მა­ლე~ აქ მო­და­შია? ყვე­ლა­ფერ­ზე მა­ლეს მე­უბ­ნე­ბით, - და გა­ი­ცი­ნა. ცო­ტა ხმა­მაღ­ლა მო­უ­ვი­და, რად­გან უცებ და­იჭყა­ნა, ჭრი­ლო­ბას არ მო­უხ­და სი­ცი­ლი.
- მე ყვე­ლა­ფე­რი მა­ლე მიყ­ვარს, - ავუხ­სე­ნი ჩე­მი `მა­ლეს~ `მო­დუ­რო­ბის~ მი­ზე­ზი. - მეც, - მო­მი­გო და ისე კმა­ყო­ფილ­მა გა­ი­ღი­მა, თით­ქოს აღ­მო­ჩე­ნა გა­ე­კე­თე­ბი­ნოს.
- აი, ხომ ხე­დავ, რა­ღაც სა­ერ­თო გვქო­ნია, - სა­ზე­ი­მო ხმით წარ­მოვ­თ­ქ­ვი და ხე­ლის ზურ­გ­ზე ხე­ლის­გუ­ლი შე­ვა­ხე. შე­ვა­ხე და დამ­რ­ჩა ჩე­მი ხე­ლი მის ხელ­ზე.
არ გა­უ­წე­ვია. არც არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი მზე­რით გა­მომ­ხე­და მხო­ლოდ. ოდ­ნავ მო­ვუ­ჭი­რე თი­თე­ბი. რე­აქ­ცია ნუ­ლი. კი­დევ მო­ვუ­ჭი­რე. კვლავ გა­მომ­ხე­და. ამ­ჯე­რად მაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნა, ყვე­ლა­ფე­რი გა­სა­გე­ბიაო.
ამ დროს გა­რე­დან ხმა­უ­რი მო­ის­მა. სას­წ­რა­ფოდ წა­მოვ­დე­ქი და გა­რეთ გა­მო­ვე­დი, ვერც კი მო­ვას­წა­რი, რა­მე მეთ­ქ­ვა.
თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ, სა­მუ­შაო დი­ლა იწყე­ბო­და.
კა­ბი­ნეტ­ში გა­ვე­დი, ალი­კა ჯე­რაც არ მო­სუ­ლი­ყო. ერ­თი­ა­ნად აღ­გ­ზ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. სა­ო­ცარ სიმ­სუ­ბუ­ქეს ვგრძნობ­დი. მეც ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, რო­დის გავ­წერ­დით, რომ გა­რეთ რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე შევ­ხ­ვედ­რო­დი და ურ­თი­ერ­თო­ბა გა­მეგ­რ­ძე­ლე­ბი­ნა. ვგრძნობ­დი, უკ­ვე ვე­ღარ ვძლებ­დი მის გა­რე­შე. მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, ყვე­ლა კაცს ასე ემარ­თე­ბო­და მის და­ნახ­ვა­ზე, თუ მე ვი­ყა­ვი გა­მო­ნაკ­ლი­სი? მინ­დო­და, მხო­ლოდ მე ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი გა­მო­ნაკ­ლი­სი, ეს იმის ნი­შა­ნი იქ­ნე­ბო­და, რომ ჩემ­თ­ვის იყო გა­ჩე­ნი­ლი, თან უფ­რო მშვი­და­დაც ვიქ­ნე­ბო­დი, თუ სხვა მა­მა­კა­ცე­ბი შლე­ი­ფი­ვით არ ეყო­ლე­ბო­და აკი­დე­ბუ­ლი.
თორ­მე­ტი სა­ა­თი იქ­ნე­ბო­და, ვე­რი­კო რომ შე­მო­ვი­და. ცენ­ტ­რა­ლუ­რი ლა­ბო­რა­ტო­რი­ი­დან პა­ცი­ენ­ტ­თა ანა­ლი­ზის პა­სუ­ხე­ბი შე­მო­ი­ტა­ნა და მა­გი­და­ზე და­მი­დო.
- ალი­კა არ გა­მო­ჩე­ნი­ლა? - ვკითხე და პა­სუ­ხე­ბის შეკ­ვ­რა ჩემ­კენ მო­ვა­ჩო­ჩე.
- არა, ორ სა­ათ­ში მო­ვა­ლო, და­რე­კა.
- მად­ლო­ბა, ვე­რი­კო.
ექ­თან­მა კა­რი გა­ი­ხუ­რა, მე კი ანა­ლი­ზის პა­სუ­ხე­ბის გა­დათ­ვა­ლი­ე­რე­ბა და­ვიწყე. რა თქმა უნ­და, ყვე­ლა­ზე მე­ტად ნა­ნა­სი მაინ­ტე­რე­სებ­და, მაგ­რამ მა­ინც გულ­დას­მით, ნე­ლა ვავ­ლებ­დი თვალს თი­თო­ე­ულ ფურ­ცელს, რა­მე სა­ეჭ­ვო არ გა­მომ­პა­რო­და.
აი, ისიც... ნა­ნა მე­ლი­ქიშ­ვი­ლი... რაო?.. ფურ­ცე­ლი ახ­ლოს მი­ვი­ტა­ნე თვა­ლებ­თან. ეს რა წე­რია? არ არ­სე­ბობს! ეს შე­უძ­ლე­ბე­ლია! უეც­რად თვალ­წინ ყვე­ლა­ფე­რი ერ­თ­ბა­შად აყი­რავ­და, მათ შო­რის მეც და სადღაც ჰა­ერ­ში დავ­რ­ჩი გა­მო­კი­დე­ბუ­ლი.
ში­და ტე­ლე­ფონს ვე­ცი და ვე­რი­კო ვიხ­მე.
- ვე­რა, მე­ლი­ქიშ­ვილს რო­დის აუღე სის­ხ­ლის ანა­ლი­ზი?
- ოპე­რა­ცი­ის წი­ნადღეს, რა იყო? - მხრე­ბი აიჩე­ჩა გაკ­ვირ­ვე­ბულ­მა.
- ტემ­პე­რა­ტუ­რა ხომ არ ჰქონ­და მა­შინ?
- არა მგო­ნია... რა ვი­ცი, არ უთ­ქ­ვამს.
- იმე­დია, არა­ფე­რი შე­გეშ­ლე­ბო­და.
- რას ნიშ­ნავს, შე­მეშ­ლე­ბო­და?
- ანუ... სხვი­სი სის­ხ­ლი ხომ არ გაგ­ზავ­ნე შემ­თხ­ვე­ვით ცენ­ტ­რა­ლურ­ში...
- არა, ან­დ­რია, რას ამ­ბობ! - ისე­თი ტო­ნით მო­მი­გო, ეგ რო­გორ მა­კად­რეო, მაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნა.
- კარ­გი, მად­ლო­ბა.
ვე­რა გა­ბუ­ტუ­ლი გა­ვი­და კა­ბი­ნე­ტი­დან, მე კი ჭკუ­ა­ზე არ ვი­ყა­ვი. გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი და დაბ­ნე­უ­ლი მუშ­ტებს ვურ­ტყამ­დი მა­გი­დის ზე­და­პირს, რა თქმა უნ­და, მსუ­ბუ­ქად. ისევ ვიხ­მე ვე­რა.
- ვე­რი­კო, მე­ლი­ქიშ­ვილს კი­დევ ერ­თხელ აუღე სის­ხ­ლი, სა­ნამ უსა­უზ­მია, რა­მე შეც­დო­მა არ გაგ­ვე­პა­როს.
- კარ­გი, - ექ­თა­ნი ვე­რა­ფერს მიმ­ხ­ვ­და­რი­ყო, გა­ო­ცე­ბუ­ლი შე­მომ­ც­ქე­რო­და, - რა­მე ცუ­დია?
- ჰო, - ცი­ვად მი­ვუ­გე და შუბ­ლი მო­ვის­რი­სე, - რა­ტომ­ღაც, მგო­ნია, რომ ასე არ უნ­და იყოს.
ცო­ტა ხანს შე­ვი­ცა­დე, და­ახ­ლო­ე­ბით იმ­დენ ხანს, რამ­დენ­საც ვე­რა ვე­ნი­დან სის­ხ­ლის აღე­ბას მო­ან­დო­მებ­და, მე­რე კი ნა­ნას პა­ლა­ტა­ში შე­ვა­ბი­ჯე.
ისევ ის მზე­რა... დამ­ბან­გა­ვი, გა­მაბ­რუ­ე­ბე­ლი... ხე­ლი მა­ჯა­ში მო­ე­ხა­რა და თი­თე­ბი მო­ე­მუშ­ტა. ვე­რი­კოს თა­ვი­სი საქ­მე უკ­ვე გა­ე­კე­თე­ბი­ნა.
სკა­მი მოვ­წიე და წინ და­ვუ­ჯე­ქი.
- წე­სით, ახ­ლა კა­ბი­ნეტ­ში უნ­და და­მე­ბა­რე­ბი­ნე და იქ გვე­ლა­პა­რა­კა, მაგ­რამ გა­და­ვი­ფიქ­რე, არ მინ­და ჩვენს სა­უ­ბარს ვინ­მე და­ეს­წ­როს.
- დი­ახ, - მოს­წავ­ლე­სა­ვით მი­პა­სუ­ხა.
- აგი­ღეს სის­ხ­ლი, ხომ?
- დი­ახ.
ჩა­ვახ­ვე­ლე, ლა­პა­რა­კის დაწყე­ბა მი­ჭირ­და.
- ნა­ნა, შენ მითხა­რი, რომ გათხო­ვი­ლი არ ხარ და არც ყო­ფილ­ხარ.
- დი­ახ.
- შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი? გყავს შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი?
- არა. - სა­ხე ღი­მილ­მა გა­უ­ნა­თა, ეგო­ნა, სიყ­ვა­რუ­ლის ახ­ს­ნას ვა­პი­რებ­დი და იმი­ტომ მი­ჭირ­და თა­ვი­სუფ­ლად ლა­პა­რა­კი.
- ისე მა­მა­კა­ცი? - ყვე­ლა­ზე ძნე­ლი შე­კითხ­ვა დავ­ს­ვი და თან და­ვაშ­ტერ­დი, მზე­რით გავ­ბურ­ღე.
ჭარ­ხ­ლის­ფე­რი გა­უხ­და სა­ხე, თვა­ლე­ბი უეც­რად ჩა­უქ­რა და გა­უქ­ვავ­და. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მქონ­და, ცოცხალ ადა­მი­ანს კი არა, ნა­ხატს მივ­ჩე­რე­ბო­დი.
- არა, - რამ­დე­ნი­მე წა­მის შემ­დეგ ძა­ლი­ან ხმა­დაბ­ლა მი­პა­სუ­ხა, ძლივს გა­ვი­გო­ნე.
- მო­მის­მი­ნე... შე­იძ­ლე­ბა ეს შეც­დო­მაა, მაგ­რამ... იმ დღეს, აქ რომ და­გაწ­ვი­ნეთ, სიცხე ხომ არ გქონ­და?
- არა. რა­ტომ მე­კითხე­ბით? რა მოხ­და?
- ქალ­წუ­ლი ხართ? - ჭი­რის დღე­სა­ვით მე­ჯავ­რე­ბო­და ხოლ­მე ამ შე­კითხ­ვის დას­მა, მაგ­რამ სხვა გზა რომ არ იყო?
მიტ­კ­ლის­ფე­რი და­ე­დო სა­ხე­ზე, თვა­ლებ­ში კი ძრწო­ლის­მაგ­ვა­რი რა­ღაც გა­უკ­რ­თა. მა­შინ­ვე შევ­ნიშ­ნე ეს, არ გა­მომ­პარ­ვია.
- კი... ვარ, - შე­ში­ნე­ბულ­მა მო­მი­გო, სა­წოლ­ში ჩა­ცურ­და და სა­ბა­ნი ნი­კა­პამ­დე აიფა­რა.
- ანუ... არ ვი­ცი, რო­გორ გითხ­რა... სექ­სი არ გქო­ნია არა­ვის­თან?
პა­უ­ზა გა­ი­წე­ლა, მის თვა­ლებ­ში ჩა­ბუ­დე­ბუ­ლი ში­ში კი უფ­რო გა­ი­ზარ­და, თვა­ლებ­ში ვე­ღარ ჩა­ე­ტია და სა­ხე­ზე გად­მო­ვი­და. ნა­ნას აშ­კა­რად დას­ცხა, რად­გან სა­ბა­ნი კვლავ ჩა­მოს­წია და მკლა­ვე­ბი ზე­მო­დან და­აწყო, შუბ­ლ­ზე კი ოფ­ლის წვე­თე­ბი და­ას­ხ­და.
- რა ხდე­ბა, ან­დ­რია ექი­მო, რა­ტომ მე­კითხე­ბით? - გაბ­ზა­რუ­ლი ხმით მკითხა.
მიმ­ძიმ­და იმის და­ჯე­რე­ბა, რომ ასე­თი მორ­ცხ­ვი, მოკ­რ­ძა­ლე­ბუ­ლი და სათ­ნო გო­გო შე­იძ­ლე­ბო­და წამ­ხ­და­რი ქა­ლი აღ­მო­ჩე­ნი­ლი­ყო.
- იმი­ტომ, რომ შენს სის­ხ­ლ­ში ოთხი ჯვა­რი აღ­მოჩ­ნ­და. - რო­გორც იქ­ნა, მთა­ვარ სათ­ქ­მელს მი­ვა­დე­ქი.
- ოთხი ჯვა­რი? ეგ რას ნიშ­ნავს?
- არ იცი, ოთხი ჯვა­რი რას ნიშ­ნავს? - გა­ვოც­დი.
- არა... პირ­ვე­ლად მეს­მის.
აი, სას­წა­უ­ლი პირ­და­პირ! გო­გოს გა­ქა­ნე­ბუ­ლი ათა­შან­გი ჰქონ­და და ოთხი ჯვა­რი რას ნიშ­ნავ­და, არ იცო­და.
- ეს იმას ნიშ­ნავს, რომ ათა­შან­გით ხარ და­ა­ვა­დე­ბუ­ლი.
- ათა­შან­გი რა და­ა­ვა­დე­ბაა? - იმ­დე­ნად გულ­წ­რ­ფე­ლად მე­კითხე­ბო­და, ვერ და­ვი­ჯე­რებ­დი, რომ თა­მა­შობ­და.
- ეს იგი­ვეა, რაც... სი­ფი­ლი­სი.
ალ­ბათ ასე გა­მო­ი­ყუ­რე­ბა ადა­მი­ა­ნი, რო­მელ­საც მო­უ­ლოდ­ნე­ლად თავ­ზა­რი და­ე­ცე­მა. მე­გო­ნა, გუ­ლი გა­უს­კ­დე­ბო­და. უცებ წა­მოჯ­და, თით­ქოს რა­ღა­ცას მი­ა­ყუ­რა­და, გა­ი­რინ­და, მე­რე მომ­ჩ­ვარ­და, თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა და სუნ­თ­ქ­ვა შე­ი­კა­ვა. მხო­ლოდ ცხვი­რის ნეს­ტო­ე­ბი უთ­რ­თო­და უც­ნა­უ­რად. შემ­დეგ თვა­ლე­ბი გა­ა­ხი­ლა და და­ვი­ნა­ხე, რო­გორ ევ­სე­ბო­და ისი­ნი ნელ-ნე­ლა ცრემ­ლით.
- ის არ რჩე­ბა, ხომ? სულ მექ­ნე­ბა?
თა­ვი გა­ვაქ­ნიე და კი­დევ ერ­თხელ ამო­ვიხ­ვ­ნე­შე, დღეს უკ­ვე მე­ო­რედ.
- შენ ის მითხა­რი, სა­ი­დან შე­იძ­ლე­ბო­და აგე­კი­დე­ბი­ნა ეს და­ა­ვა­დე­ბა. რა­მეს მი­მა­ლავ? სი­მარ­თ­ლე უნ­და მითხ­რა. ეს სე­რი­ო­ზუ­ლი ამ­ბა­ვია, გეს­მის? ჩვენ იძუ­ლე­ბუ­ლი გავ­ხ­დე­ბით, ინ­ს­პექ­ტო­რი გა­მო­ვი­ძა­ხოთ.
- არა! - უღო­ნოდ შეს­ძა­ხა, - და­მი­ჭე­რენ?
- სი­მარ­თ­ლე მითხა­რი, არა­ვინ და­გი­ჭერს. - უკ­ვე მოთ­მი­ნე­ბას ვკარ­გავ­დი.
- მე... მე გა­მა­უ­პა­ტი­უ­რეს. - თქვა და მოწყ­ვე­ტით და­ვარ­და სა­წოლ­ზე. და­ვარ­და და და­იკ­ვ­ნე­სა, ისევ ეტ­კი­ნა ჭრი­ლო­ბა.
ალ­ბათ სადღაც იქ­ვე, ერთ მეტ­რ­ში ბომ­ბი რომ გამ­ს­კ­და­რი­ყო, ასე ვერ შე­მახ­ტუ­ნებ­და. სკა­მი­დან წა­მოვ­ხ­ტი და გან­ზე გავ­დე­ქი, თით­ქოს კეთ­რო­ვანს უნ­და გავ­რი­დე­ბო­დი.
გო­ნე­ბას გუ­გუ­ნი გა­დი­ო­და, მი­ხურ­და ყვე­ლა­ფე­რი, გუ­ლი სა­ში­ნე­ლი დარ­ტყ­მე­ბით აწყ­დე­ბო­და ოთხი­ვე სა­კანს.
- რო­დის? ვინ? სად? - ამ­ჯე­რად მხო­ლოდ მოკ­ლე-მოკ­ლე შე­კითხ­ვე­ბის ჯე­რი და­ვა­ყა­რე.
პა­სუ­ხი არ გამ­ცა. ვი­ფიქ­რე, რა­ღა­ცას იგო­ნებს-მეთ­ქი და მივ­ვარ­დი, მა­ჯა­ში ჩა­ვავ­ლე ხე­ლი და მო­ვუ­ჭი­რე:
- რას ფიქ­რობ ამ­დენს? მითხა­რი, რომ გე­კითხე­ბი! - თავს ძლივს ვი­კა­ვებ­დი, რომ არ მეყ­ვი­რა. ერ­თი­ა­ნად მი­ცახ­ცა­ხებ­და სხე­უ­ლი. რო­გორ მინ­დო­და, ეს ყვე­ლა­ფე­რი სიზ­მა­რი ყო­ფი­ლი­ყო და გამ­ღ­ვი­ძე­ბო­და!
ხე­ლი გა­მომ­ტა­ცა და შუბ­ლ­შეკ­რულ­მა ამომ­ხე­და. მტრუ­ლი იყო ეს ამო­ხედ­ვა. თით­ქოს მე­უბ­ნე­ბო­და, რა შე­ნი საქ­მეაო. გამ­წა­რე­ბუ­ლი გა­მოვ­ვარ­დი პა­ლა­ტი­დან და საპ­რო­ცე­დუ­როს კა­რი შე­ვა­ღე. ვე­რა ყა­ვას სვამ­და.
- ვე­რა, გი­ნე­კო­ლო­გი მჭირ­დე­ბა, გა­მო­ი­ძა­ხე პო­ლიკ­ლი­ნი­კი­დან.
- რა ხდე­ბა? - ვე­რამ პი­რის­კენ წა­ღე­ბუ­ლი ფინ­ჯა­ნი ლამ­ბაქ­ზე დად­გა.
- სწრა­ფად! - ნა­ნას ჯავ­რი მას­ზე ვი­ყა­რე და ვუღ­რი­ა­ლე. წო­ნას­წო­რო­ბა დავ­კარ­გე, თავს ვე­ღარ ვა­კონ­ტ­რო­ლებ­დი.
გი­ნე­კო­ლო­გი ათ წუთ­ში მო­ვი­და.
- რა ხდე­ბა, ან­დ­რია? - კა­ბი­ნეტ­ში შე­მოს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე სათ­ვა­ლე თავ­ზე და­ი­კო­სა ქალ­მა.
- მე­დეა, მეცხ­რე პა­ლა­ტა­ში ერ­თი პა­ცი­ენ­ტია. თუ შე­იძ­ლე­ბა, შე­ა­მოწ­მე, ქალ­წუ­ლო­ბის აპ­კი ხე­ლუხ­ლე­ბე­ლია თუ არა, - ამის თქმა­ზე ცივ­მა ოფ­ლ­მა და­მას­ხა.
- ახ­ლა­ვე, - რო­გორც ჩანს, ჩემ­მა ხმამ შე­აშ­ფო­თა მე­დი­კო, რად­გან არც უკითხავს, რა­ში მჭირ­დე­ბო­და პა­ცი­ენ­ტის ქალ­წუ­ლო­ბის დად­გე­ნა, ეგ­რე­ვე გატ­რი­ალ­და და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და...

ბევ­რი რომ არ გა­ვაგ­რ­ძე­ლო, ნა­ნა ქალ­წუ­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. მე ხომ ჩემს თავს აღარ ვგავ­დი და ალი­კა მთლად გა­და­ი­რია. ასე­თი ბავ­შ­ვის­გან ამას რო­გორ ვე­ლო­დიო. მე­რე და­ფიქ­რ­და, იქ­ნებ მარ­თ­ლაც შეც­დო­მაა და ტყუ­ი­ლად ვაბ­რა­ლებთ ასეთ რა­მე­სო, მაგ­რამ უკ­ვე მჯე­რო­და, რომ ასე იყო. ხომ მითხ­რა, გა­მა­უ­პა­ტი­უ­რე­სო.
და­ვი­ბა­რეთ კა­ბი­ნეტ­ში. ძლივს შე­მო­ვი­და. სა­ხე ჩა­თეთ­ქ­ვო­და. რამ­დე­ნი­მე სა­ათ­ში თით­ქოს წლე­ბი მო­მა­ტე­ბო­და, იმ პა­ტა­რა გო­გოს აღარ ჰგავ­და. ტი­რი­ლი­სა­გან ქუ­თუ­თო­ე­ბი და­სი­ვე­ბო­და, გუ­გე­ბი ერ­თი­ა­ნად ჩას­წით­ლე­ბო­და.
ალი­კამ დი­ვან­ზე ჩა­მოს­ვა, რომ მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად დამ­ჯ­და­რი­ყო. ჯე­რაც უჭირ­და ნორ­მა­ლუ­რად ჯდო­მა.
- ნა­ნა, უნ­და მოგ­ვიყ­ვე, რა მოხ­და, - დამ­რი­გებ­ლუ­რი ტო­ნით მი­მარ­თა ალი­კამ.
ერ­თხანს ჩუ­მად იყო, ხმას არ იღებ­და. თა­ვი ჩა­ე­ღუ­ნა და კალ­თა­ში ჩა­დე­ბულ თა­ვის მო­მუშ­ტულ ხე­ლებს დას­ჩე­რე­ბო­და.
- ნა­ნა! ეს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნია. შე­ნი ოპე­რა­ცია სწო­რედ ამ და­ა­ვა­დე­ბით იყო გა­მოწ­ვე­უ­ლი, იცი? შენ შან­კ­რე­ბი გქონ­და და არა სწო­რი ნაწ­ლა­ვის ნა­ხეთ­ქე­ბი, რო­მე­ლიც მკურ­ნა­ლო­ბის შემ­დეგ უოპე­რა­ცი­ო­დაც გა­გიქ­რე­ბო­და. ნუ გვა­ი­ძუ­ლებ, ინ­ს­პექ­ტო­რი გა­მო­ვი­ძა­ხოთ და და­კითხ­ვა მო­გიწყოს. - გა­აგ­რ­ძე­ლა ალი­კამ.
- თქვენ ხომ მა­ინც გა­მო­ი­ძა­ხებთ... - თა­ვი ას­წია და ჯერ ალი­კას შე­ხე­და, მე­რე მე.
- ჰო­და, რომ გვე­ცო­დი­ნე­ბა, რა რო­გორ იყო, სხვა­ნა­ი­რად მო­ვიქ­ცე­ვით.
ხე­ლე­ბი აიფა­რა და ატირ­და. გუ­ლა­მოს­კ­ვ­ნი­ლი ტი­რო­და. არც ერთს არ გვიც­დია მი­სი დამ­შ­ვი­დე­ბა. ალი­კამ მი­მი­კე­ბით მა­ნიშ­ნა, აცა­დე, იტი­რო­სო.
რო­დის-რო­დის დაწყ­ნარ­და, ამო­ის­ლუ­კუ­ნა და და­იწყო:
- ჩემს ჯგუ­ფელ­თან მი­ვე­დი ერ­თხელ სახ­ლ­ში, გა­მოც­დე­ბი ახ­ლოვ­დე­ბო­და და ერ­თად უნ­და გვე­მე­ცა­დი­ნა. იმას ბე­ბია მოჰ­კ­ვ­დო­მია და სო­ფელ­ში გაჰ­ყო­ლია მშობ­ლებს. სახ­ლ­ში მი­სი ძმა დამ­ხ­ვ­და, რო­მე­ლიც იმ დღეს ვე­ღარ წა­სუ­ლა საქ­მე­ე­ბის გა­მო და მე­ო­რე დღის­თ­ვის გა­და­უდ­ვია გამ­გ­ზავ­რე­ბა. შე­მი­პა­ტი­ჟა, მე­რე რა, რომ ირა არ არის, ყა­ვა დავ­ლი­ო­თო. მო­მე­რი­და და უარი ვერ ვუთხა­რი. მე­რე... - ისევ აიფა­რა სა­ხე­ზე ხე­ლე­ბი და ას­ლუ­კუნ­და.
- მე­რე? ცუ­დად მო­გექ­ცა? ძა­ლა და­გა­ტა­ნა?
- ჰო. ლა­მა­ზი ხა­რო, შენ­თან მინ­დაო... ვეხ­ვე­წე­ბო­დი, გა­მიშ­ვი-მეთ­ქი. ვუთხა­რი, ქა­ლიშ­ვი­ლი ვარ და გთხოვ, ამას ნუ გა­ა­კე­თებ-მეთ­ქი.... იმა­ნაც ნუ გე­ში­ნია, შენს ქა­ლიშ­ვი­ლო­ბას ხელს არ ვახ­ლე­ბო... შე­მო­მა­ხია ტან­საც­მე­ლი... უკ­ნი­დან მო­მად­გა...
- კარ­გი, გა­სა­გე­ბია... ეს მხო­ლოდ ერ­თხელ იყო? - შე­ე­კითხა ალი­კა.
- ჰო, მხო­ლოდ ერ­თხელ. მე­რე ირას ტან­საც­მე­ლი გა­მო­მი­ტა­ნა და იმით წა­მო­ვე­დი შინ.
- რო­დის მოხ­და ეგ?
- ერ­თი თვის წინ.
- შე­ნი ჯგუ­ფე­ლის მი­სა­მარ­თი გვითხა­რი.
- რა­ტომ? არა! არა­ვის არ უთხ­რათ, გთხოვთ!
- ნუ გე­ში­ნია, არა­ვის ვეტყ­ვით. შენ გეს­მის, რომ ის ბი­ჭიც და­ა­ვა­დე­ბუ­ლია და შე­იძ­ლე­ბა სხვა გო­გო­ებ­საც გა­დას­დოს?
- არა, არა! - მთელ ხმა­ზე გაჰ­ყ­ვი­რო­და, - არ გინ­დათ, გე­მუ­და­რე­ბით! მომ­კ­ლავს!
- ბი­ჯოს! - აღ­შ­ფოთ­და ალი­კა, - ხომ გითხა­რი, არ ვეტყ­ვით-მეთ­ქი. ისე გა­ვა­კე­თებთ, რომ ის ვე­რა­ფერს გა­ი­გებს. ვი­თომ სხვა გო­გომ გვითხ­რა. რა, შენ გარ­და სხვას­თან არ ექ­ნე­ბო­და სექ­სი?
- კი, რო­გორ არა, სულ გო­გო­ებ­ში და­დის, - რო­გორც იქ­ნა, მიხ­ვ­და, რომ გა­მო­სა­ვა­ლი არ­სე­ბობ­და.
- ჰო­და, გვითხა­რი. სა­ხე­ლი, გვა­რი და მი­სა­მარ­თი.
ჩაგ­ვა­წე­რი­ნა მი­სა­მარ­თი. ალი­კა კა­ბი­ნე­ტი­დან გა­ვი­და, მი­ლი­ცი­ა­ში რომ და­ე­რე­კა იმ ვი­გინ­და­რის ასაყ­ვა­ნად და სამ­კურ­ნა­ლოდ გა­საგ­ზავ­ნად.
მე და ნა­ნა მარ­ტო­ნი დავ­რ­ჩით.
- ახ­ლა რა იქ­ნე­ბა? - ცრემ­ლი­ა­ნი მზე­რით მო­მა­ჩერ­და.
- აქე­დან რომ გაგ­წერთ, ვენ­დის­პან­სერ­ში წახ­ვალ და მკურ­ნა­ლო­ბის კურსს ჩა­ი­ტა­რებ. ნუ გე­ში­ნია, არ მოკ­ვ­დე­ბი.
- მოვ­რ­ჩე­ბი?
- ალ­ბათ. სის­ხ­ლი ბო­ლომ­დე ვერ გა­სუფ­თავ­დე­ბა, მაგ­რამ ეს შენს ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბა­ზე გავ­ლე­ნას არ მო­ახ­დენს. მა­ნამ­დე კი დე­ი­და­შენ­თან მოგ­ვი­წევს ლა­პა­რა­კი.
- იმა­საც უნ­და უთხ­რათ?
- აუცი­ლებ­ლად. და­მალ­ვის უფ­ლე­ბა არ გვაქვს. სხვა შემ­თხ­ვე­ვა­ში უამ­რა­ვი პრობ­ლე­მა შე­გექ­მ­ნე­ბა, რო­მელ­საც მარ­ტო ვერ აუხ­ვალ.
- რამ­დენ ხანს მო­მი­წევს მკურ­ნა­ლო­ბა?
- დიდ­ხანს... წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში, - ნიშ­ნის მო­გე­ბით მი­ვუ­გე, თით­ქოს რა­მე­ში დამ­ნა­შა­ვე ყო­ფი­ლი­ყო.
თან მე­ცო­დე­ბო­და, თან მებ­რა­ზე­ბო­და. რას გა­უ­ჩერ­და მარ­ტო იმ ბიჭს? მაგ­რამ მე­ო­რე წამს ვა­მარ­თ­ლებ­დი. მე­რე რა, ჩე­მი დის მე­გო­ბა­რი რომ მო­ვი­დეს, ჩემ­თან მარ­ტო დარ­ჩე­ნის უნ­და შე­ე­შინ­დეს? ერ­თი თუ ნა­ძი­რა­ლა გა­მოდ­გა, ყვე­ლა ერ­თ­ნა­ი­რი ხომ არ იქ­ნე­ბა?
აღარ ვი­ცო­დი, რა გზას დავ­დ­გო­მო­დი. მი­სა­ტო­ვებ­ლად არ მე­მე­ტე­ბო­და, მაგ­რამ და­სარ­ჩე­ნა­დაც არ მინ­დო­და. მით უმე­ტეს, რომ სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში ყვე­ლამ გა­ი­გო მი­სი ამ­ბა­ვი. ენა­ზე ვის რა და­ად­გე­ბო­და? ამის მე­ტი სა­ჭო­რაო არა­ფე­რი ჰქონ­დათ.
ყვე­ლა­ზე მე­ტად მე ვი­ტან­ჯე­ბო­დი. კი­დევ კარ­გი, არა­ვის გა­უ­გია, რომ მომ­წონ­და, თო­რემ სირ­ცხ­ვი­ლით თავს ვე­ღარ გა­მოვ­ყოფ­დი. ალი­კა­სი არ მე­რი­დე­ბო­და, მას­თან სხვა ურ­თი­ერ­თო­ბა მქონ­და და ვი­ცო­დი, გა­მი­გებ­და. თა­ნაც, არ იყო ლაქ­ლა­ქა, კრინტს არ დას­ძ­რავ­და სხვას­თან, არი­ქა­და, ან­დ­რი­ას ის გო­გო თა­ვის­თ­ვის უნ­დო­დაო.
და­ვუ­რე­კეთ დე­ი­და­მისს, და­ვი­ბა­რეთ და ყვე­ლა­ფერს მო­ვუ­ყე­ვით. ეს მე­დი­დუ­რი ქა­ლი წამ­ში და­პა­ტა­რავ­და და თხუ­ნე­ლას და­ემ­ს­გავ­სა. მის­თ­ვი­საც ისე­თი­ვე შო­კი აღ­მოჩ­ნ­და ეს ამ­ბა­ვი, რო­გო­რიც ჩემ­თ­ვის.
გა­ნად­გუ­რე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. გულ­ში სიყ­ვა­რუ­ლი გიზ­გი­ზებ­და, სულ­ში - ზამ­თა­რი...


გაგრძელება ჟურნალ "გზის" 44-ე  ნომერში



ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი