წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი IV)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი IV)
ნაწილი მეოთხე


მინ­დო­და თა­ვი და­მერ­წ­მუ­ნე­ბი­ნა, რომ ეს სუ­ლაც არ იყო სიყ­ვა­რუ­ლი. მინ­დო­და და­მე­ჯე­რე­ბი­ნა, რომ თა­ვი­დან­ვე იმ­დე­ნად დი­დი იყო მი­სი და­უფ­ლე­ბის სურ­ვი­ლი, რომ მო­რე­უ­ლი ჟი­ნი სიყ­ვა­რულს უტოლ­დე­ბო­და. ამის დამ­ტ­კი­ცე­ბას კი დრო სჭირ­დე­ბო­და. ამ­წუ­თას მას­თან და­ახ­ლო­ე­ბის სი­ტუ­ა­ცია არ იყო. მას უნ­და ემ­კურ­ნა­ლა.
ყვე­ლა­ნა­ი­რად და­ვეხ­მა­რე, რაც შე­მეძ­ლო. შე­საძ­ლე­ბელ­ზე მე­ტიც გა­ვა­კე­თე. ვენ­დის­პან­სერ­ში ჩე­მი კურ­სე­ლი მუ­შა­ობ­და და იმას ჩა­ვა­ბა­რე. რამ­დე­ნი­მე კვი­რა იქ და­წო­ლა და სამ­კურ­ნა­ლო კურ­სის ჩა­ტა­რე­ბა მო­უ­წევ­და. უკ­ვე აყ­ვა­ნი­ლი იყო აღ­რიცხ­ვა­ზე. რამ­დე­ნი­მე წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში პე­რი­ო­დუ­ლად უნ­და გა­მოცხა­დე­ბუ­ლი­ყო აქ და სის­ხ­ლი გა­ე­სინ­ჯა. ეს სა­ზიზღა­რი პრო­ცე­დუ­რა იყო. მეს­მო­და ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნის, ვი­საც ამის გავ­ლა უწევ­და. რო­გო­რიც უნ­და ყო­ფი­ლი­ყა­ვი, მა­ინც ძნე­ლი იყო. ვე­ნე­რი­უ­ლი სე­ნით და­ა­ვა­დე­ბუ­ლებს მა­შინ გან­სა­კუთ­რე­ბით ცუ­დი თვა­ლით უყუ­რებ­დ­ნენ. ახ­ლან­დე­ლი გა­და­სა­ხე­დი­დან ათა­შან­გი მთლად შიდსს არ უტოლ­დე­ბო­და, მაგ­რამ მა­ინც სა­ში­ნე­ლი და­ა­ვა­დე­ბა იყო. აუცი­ლებ­ლად ბო­ლომ­დე უნ­და გემ­კურ­ნა­ლა, თო­რემ შე­დე­გი შიდ­სის­გან არაფ­რით გან­ს­ხ­ვავ­დე­ბო­და. მო­წამ­ლუ­ლი სის­ხ­ლი სა­ბო­ლო­ოდ მა­ინც კლავ­და ორ­გა­ნიზმს.
ნა­ნა ძა­ლი­ან შე­იც­ვა­ლა. თვა­ლე­ბი ჩა­უქ­რა, აღარ იღი­მო­და, ჩემ­თან ლა­პა­რაკ­საც გა­ურ­ბო­და. თვა­ლებ­ში აღარ მი­ყუ­რებ­და, რო­ცა სა­ნა­ხა­ვად მივ­დი­ო­დი. ძნე­ლი მი­სახ­ვედ­რი არ იყო, რომ და­ა­ვა­დე­ბამ დამ­თ­რ­გუნ­ვე­ლად იმოქ­მე­და მას­ზე, სი­ცოცხ­ლე აღარ უნ­დო­და. ამ გას­ხი­ვოს­ნე­ბუ­ლი გო­გოს­გან აღა­რა­ფე­რი დარ­ჩა, დარ­დით ამო­ღა­მე­ბუ­ლი მზე­რის გარ­და.
არც დე­ი­და­მი­სი იყო უკე­თეს დღე­ში. ჩემ­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ის სა­ნა­ხა­ვად არ მი­სუ­ლა. ეში­ნო­და, ვინ­მე ნაც­ნობ­მა ამ შე­ნო­ბა­ში რომ და­მი­ნა­ხოს, რა პა­სუ­ხი გავ­ცეო. თით­ქოს დის­პან­სერ­ში მხო­ლოდ ათა­შან­გი­ა­ნე­ბი და­დი­ოდ­ნენ. არ მეს­მო­და მის­ნა­ი­რი ადა­მი­ა­ნე­ბის, მაგ­რამ ყვე­ლას აქვს თა­ვი­სი სი­მარ­თ­ლე. ალ­ბათ სადღაც მარ­თა­ლიც იყო. მე კი, რო­გორც ექიმს, ვერც ვე­რა­ვინ და­მიშ­ლი­და მას­თან მის­ვ­ლას და არც არა­ვის გა­უკ­ვირ­დე­ბო­და, იქ თუ მნა­ხავ­და. შე­იძ­ლე­ბა ამი­ტო­მაც არ შე­მეძ­ლო სხვე­ბის გა­გე­ბა.
რო­გორც იქ­ნა, გა­მო­წე­რეს. ნა­ნემ­ს­რე­ბი ისე სტკი­ო­და, სი­ა­რუ­ლი უჭირ­და. აბა, რო­გო­რია, დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში ოც­ზე მეტ ნემსს რომ და­გარ­ჭო­ბენ, თა­ნაც მთე­ლი სა­მი კვი­რა.
მე მი­ვიყ­ვა­ნე სახ­ლ­ში. დე­ი­და­მი­სი გა­მოგ­ვე­გე­ბა. იმ­დე­ნი მად­ლო­ბა მი­ხა­და, რომ თა­ვი უხერ­ხუ­ლად ვიგ­რ­ძე­ნი.
- სა­ში­ნელ დღე­ში კი ჩავ­ც­ვივ­დით, ბა­ტო­ნო ან­დ­რია, მაგ­რამ რას ვი­ზამთ, ასე­თი იყო ალ­ბათ ჩვე­ნი ბე­დის­წე­რა.
- არა უშავს, ქალ­ბა­ტო­ნო, სა­მი­ო­დე წე­ლი და მორ­ჩა, ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა. გათხოვ­დე­ბა, შვი­ლებ­საც გა­ა­ჩენს და ყვე­ლას ყვე­ლა­ფე­რი და­ა­ვიწყ­დე­ბა.
- ამის და­ვიწყე­ბა ასე იოლი რო­დია, ექი­მო, - მწუ­ხა­რე­ბით გა­აქ­ნია თა­ვი ქალ­მა და ჩა­ი­ზე მი­მი­პა­ტი­ჟა.
დარ­ჩე­ნას აზ­რი არ ჰქონ­და. ნა­ნა თა­ვის ოთახ­ში შე­ი­კე­ტა და გა­მოს­ვ­ლას აღარ აპი­რებ­და. დე­ი­და­მის­თან რა მქონ­და სა­ლა­პა­რა­კო? უნ­და ეწუ­წუ­ნა და მი­სი წუ­წუ­ნის­თ­ვის მეს­მი­ნა?
წა­მო­ვე­დი. ახ­ლა უარე­სად გულ­დამ­ძი­მე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. იქ სა­ნა­ხა­ვად მის­ვ­ლის სა­ბა­ბი მა­ინც მქონ­და. ახ­ლა რა უნ­და მექ­ნა? რის­თ­ვის უნ­და მივ­დ­გო­მო­დი სახ­ლ­ში, რა მეთ­ქ­ვა? მომ­წონს თქვე­ნი დის­შ­ვი­ლი და ვერ ვე­ლე­ვი-მეთ­ქი? ასე არ გა­მო­ვი­დო­და.
ვი­ფიქ­რე, სა­ერ­თოდ აღარ შე­ვეხ­მი­ა­ნე­ბი და იქ­ნებ და­ვი­ვიწყო-მეთ­ქი. ეს სა­უ­კე­თე­სო გა­მო­სა­ვა­ლი იქ­ნე­ბო­და. ასეც მო­ვი­ქე­ცი.
სა­მი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში წრე­გა­და­სულ ქე­იფ­ზე გა­და­ვე­დი. ხან ერთ ქალს ვი­ბა­რებ­დი სახ­ლ­ში, ხან მე­ო­რეს, გუ­ლი რომ გა­და­მე­ყო­ლე­ბი­ნა. ქა­ლებს ძა­ლი­ან მოვ­წონ­დი. არა მხო­ლოდ იმი­ტომ, რომ სიმ­პა­თი­უ­რი ექი­მი ვი­ყა­ვი, არა­მედ იმი­ტო­მაც, რომ ინ­ტი­მურ სა­კითხებ­შიც მქონ­და დი­დი გა­მოც­დი­ლე­ბა. ლო­გინ­ში ისე­ვე არ მეშ­ლე­ბო­და არა­ფე­რი, რო­გორც ოპე­რა­ცი­ე­ბის დროს.
მაგ­რამ მე­ოთხე დღეს მივ­ხ­ვ­დი, რომ სმა აღარ შე­მეძ­ლო, გა­და­იტ­ვირ­თა ორ­გა­ნიზ­მი. შე­სა­ბა­მი­სად, არც ქა­ლის­კენ მსურ­და გა­ხედ­ვა. უნ­და და­მეს­ვე­ნა, რომ ძვე­ლი ფორ­მა აღ­მედ­გი­ნა. პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, რომ სა­კუ­თა­რი შვე­ბუ­ლე­ბა სა­სურ­ვე­ლად ვერ გა­მო­ვი­ყე­ნე. ნა­ნას გა­მო და­სას­ვე­ნებ­ლა­დაც არ წა­ვე­დი. უფ­რო სწო­რად, უარი ვთქვი კუთ­ვ­ნილ შვე­ბუ­ლე­ბა­ზე და სა­მი თვით გა­დავ­წიე. ვი­ფიქ­რე, შე­მოდ­გო­მის ბო­ლოს სად­მე მთა­ში წა­ვალ და მშვი­დად და­ვის­ვე­ნებ-მეთ­ქი. ყვე­ლა­ზე მე­ტად ალი­კას გა­უ­ხარ­და ჩე­მი თბი­ლის­ში დარ­ჩე­ნა. თა­ვის მარ­ჯ­ვე­ნა ხელს მე­ძახ­და და ყო­ველ­თ­ვის უკ­მა­ყო­ფი­ლო იყო, რო­ცა ასის­ტენ­ტო­ბას ჩემ მა­გივ­რად სხვა უწევ­და.
ნა­ნა­ზე მა­ინც ვფიქ­რობ­დი. ვერ ამო­ვიგ­დე ვერც გუ­ლი­დან და ვერც გო­ნე­ბი­დან. ახ­ლა მი­ზე­ზი მჭირ­დე­ბო­და, სა­ნა­ხა­ვად რომ მივ­სუ­ლი­ყა­ვი. თავს ვიმ­ტ­ვ­რევ­დი, რა მო­მე­ფიქ­რე­ბი­ნა.
ჩემ­და სა­სი­ხა­რუ­ლოდ, აღა­რაფ­რის მო­ფიქ­რე­ბა არ დამ­ჭირ­და. სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად დე­ი­და­მი­სი და­მად­გა თავს, ქალ­ბა­ტო­ნი კლა­რა. ოპე­რა­ცი­ი­დან ახა­ლი გა­მო­სუ­ლი ვი­ყა­ვი, დაღ­ლი­ლი და გა­სა­ვა­თე­ბუ­ლი.
კლა­რას და­ნახ­ვა­ზე თვა­ლე­ბი გა­მი­ფარ­თოვ­და, მა­შინ­ვე ფეხ­ზე წა­მო­ვი­ჭე­რი.
- ჩემ­თან ხართ? მობ­რ­ძან­დით... ხომ მშვი­დო­ბაა? - დაბ­ნე­ულ­მა არ ვი­ცო­დი, რა მეთ­ქ­ვა.
- ბა­ტო­ნო ან­დ­რია, ბო­დიშს კი გიხ­დით, ასე რომ შე­მო­გე­ჭე­რით, მაგ­რამ ისე შე­მა­წუ­ხეს თქვენ გა­მო, რომ მე თქვე­ნი შე­წუ­ხე­ბა მო­მიხ­და.
- აბა, მითხა­რით, რა ხდე­ბა? - ვი­ფიქ­რე, ალ­ბათ ვი­ღაც მის ნაც­ნობს ოპე­რა­ცია სჭირ­დე­ბა და ამის სათ­ქ­მე­ლად მო­ვი­და-მეთ­ქი.
- ნა­ნა ისე მო­გეჩ­ვი­ათ, ახ­ლა უკ­ვირს, სა­ნა­ხა­ვად რა­ტომ აღარ მო­დი­სო. - თქვა და გა­მომ­ც­დე­ლი მზე­რა მო­მაპყ­რო, აბა, რა რე­აქ­ცია ექ­ნე­ბა ჩემს ნათ­ქ­ვამ­ზეო.
მე კი სა­ში­ნე­ლე­ბა და­მე­მარ­თა - გავ­წით­ლ­დი... ყუ­რე­ბი­ა­ნად. ამით გამ­ხ­ნე­ვე­ბულ­მა ქალ­მა კი გა­აგ­რ­ძე­ლა, - რაც სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­დან გა­მო­წე­რეს, სულ ტი­რის, სი­ცოცხ­ლე აღარ მინ­და, თა­ვი გა­რეთ არ გა­მო­მე­ყო­ფა, ვერც ვე­რა­ვის შე­ვიყ­ვა­რებ და ვერც ვე­რას­დ­როს გავ­თხოვ­დე­ბიო. ჰგო­ნია, რომ რაც თავს გა­დახ­და, ეს ცხოვ­რე­ბის და­სას­რუ­ლია. ვე­რაფ­რით ვა­ნუ­გე­შე, არაფ­რის გა­გო­ნე­ბა არ უნ­და. მე­ში­ნია, რა­მე არ მო­უ­წი­ოს თავს. თქვენ სულ გი­ჯე­რებ­დათ, იქ­ნებ ახ­ლაც და­გი­ჯე­როთ? გა­მო­მი­ჭე­და ყუ­რე­ბი თქვენ­ზე ლა­პა­რა­კით... თუ დროს გა­მო­ნა­ხავთ... ვი­ცი, რომ ძა­ლი­ან ცო­ტა თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო გაქვთ, მაგ­რამ...
- არა, რას ამ­ბობთ, - სი­ხა­რუ­ლის­გან ავი­რიე, - მო­ვალ, არ არის პრობ­ლე­მა. სა­ღა­მოს გა­მო­გივ­ლით. მეს­მის მი­სი. მას ახ­ლა ძა­ლი­ან რთუ­ლი პე­რი­ო­დი აქვს, რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცია სჭირ­დე­ბა.
- არ ვი­ცი, რა გზას და­ვად­გე. მე მთე­ლი დღე სამ­სა­ხურ­ში ვარ, ეს კი­დევ ზის სახ­ლ­ში და არ­სად არ გა­დის. ამ ზაფხულს ცხვი­რი არ გა­უყ­ვია გა­რეთ. სულ მოწყე­ნი­ლი იყო. რას ვი­ფიქ­რებ­დი, ასე­თი ტკი­ვი­ლი თუ ჰქონ­და გულ­ში. ნე­ტავ მა­შინ­ვე ეთ­ქ­ვა, სულ ვდარ­დობ, რა­ტომ არ გა­მენ­დო-მეთ­ქი. ბო­ლო თვე­ებ­ში ისე­თი გულ­ჩათხ­რო­ბი­ლი გახ­და, ვე­ღარ ვცნობ­დი, - ენად გა­იკ­რი­ფა კლა­რა.
- ქალ­ბა­ტო­ნო კლა­რა, მო­დი, ასე შევ­თან­ხ­მ­დეთ. სა­ღა­მოს, შვი­დის მე­რე მო­ვალ და და­ვი­ლა­პა­რა­კებთ. იმე­დია, ვი­პო­ვით გა­მო­სა­ვალს. არ ინერ­ვი­უ­ლოთ.
ერ­თი სიტყ­ვით, რო­გორც შე­მეძ­ლო, და­ვამ­შ­ვი­დე ნა­ნას დე­ი­და და გა­ვის­ტუმ­რე. მე კი სი­ხა­რუ­ლის­გან აღ­ტყი­ნე­ბუ­ლი სამ­სა­ხურ­ში ვე­ღარ ვჩერ­დე­ბო­დი. ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, რო­დის დამ­თავ­რ­დე­ბო­და სა­მუ­შაო სა­ა­თე­ბი, რომ შინ გავ­ლა და ტან­საც­მ­ლის გა­მოც­ვ­ლა მო­მეს­წ­რო. კარგ ფორ­მა­ში მინ­დო­და, ვე­ნა­ხე.
არა, მი­სი და­ვიწყე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. ამას ახ­ლა უფ­რო ნათ­ლად მივ­ხ­ვ­დი, რო­ცა თვი­თონ მო­ი­სურ­ვა ჩე­მი ნახ­ვა და `დეს­პა­ნი~ გა­მო­მიგ­ზავ­ნა. ესე იგი, ისიც ფიქ­რობს ჩემ­ზე. თუ ასეა, უკან რა­ტომ უნ­და და­ვი­ხიო? რაც იქ­ნე­ბა, იქ­ნე­ბა. არ ვი­ცი, სა­დამ­დე მი­მიყ­ვანს ეს გზა, მაგ­რამ სადღაც ხომ მი­მიყ­ვანს? - ვფიქ­რობ­დი ჩემ­თ­ვის, სა­ნამ მის ბი­ნას მი­ვაღ­წევ­დი.
კა­რი დე­ი­და­მის­მა გა­მი­ღო და შინ შე­მიძღ­ვა. უკ­ვე მე­ო­რედ ვი­ყა­ვი აქ და ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და­მე­უფ­ლა, თით­ქოს პირ­ვე­ლად ვი­ყა­ვი. თქვენ წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, მა­შინ კი არ შე­მიმ­ჩ­ნე­ვია, რომ შე­მო­სას­ვ­ლელ­ში უზარ­მა­ზა­რი სარ­კე ეკი­და, სა­დაც სა­კუ­თარ ფი­გუ­რას თა­ვით ფე­ხე­ბამ­დე და­ი­ნა­ხავ­დი. არც წიგ­ნე­ბით გა­მო­ტე­ნი­ლი თა­რო­ე­ბი და­მი­ნა­ხავს და არც კე­დელ­ზე ჩა­მო­კი­დე­ბუ­ლი ფერ­წე­რუ­ლი ტი­ლო­ე­ბი, რომ­ლე­ბიც აშ­კა­რად დამ­წყე­ბი მხატ­ვ­რის ნა­მუ­შევ­რებს ჰგავ­და.
გა­ვი­ა­რეთ სას­ტუმ­რო ოთა­ხი და სა­ძი­ნე­ბელს მი­ვა­დე­ქით. ამ ოთახ­ში არ ვყო­ფილ­ვარ. კლა­რამ კა­რი შე­ა­ღო და ან­დ­რია მო­ვი­დაო, ხმა­დაბ­ლა თქვა. ნა­ნა სა­წოლ­ზე მი­წო­ლი­ლი­ყო, ფე­ხებ­ზე თხე­ლი პლე­დი ჰქონ­და გა­და­ფა­რე­ბუ­ლი და ხელ­ში წიგ­ნი ეჭი­რა.
- წიგ­ნე­ბი იცოცხ­ლე, უყ­ვარს, ხე­ლი­დან ვერ გა­აგ­დე­ბი­ნებ, - ღი­მი­ლით მამ­ც­ნო დე­ი­და­მის­მა, - მე დაგ­ტო­ვებთ, ბავ­შ­ვე­ბო, და ვახ­შამს მო­გიმ­ზა­დებთ, - ამ სიტყ­ვე­ბით ოთა­ხი­დან გა­ვი­და და მარ­ტო­ნი დაგ­ვ­ტო­ვა.
უც­ნა­ურ­მა ცახ­ცახ­მა ამი­ტა­ნა. თით­ქოს პირ­ვე­ლად დავ­რ­ჩით მარ­ტო­ნი. არ ვი­ცო­დი, რა­ზე მე­ლა­პა­რა­კა, სა­უბ­რის დაწყე­ბა გა­მი­ჭირ­და.
- რო­გორ ხარ? - ნა­ნამ თვი­თონ წა­მო­იწყო.
- მე კარ­გად, შენ? - ამ ერ­თ­მა შე­კითხ­ვამ უცებ მო­მიხ­ს­ნა და­ძა­ბუ­ლო­ბა.
- რა ვი­ცი... რო­გორ უნ­და ვი­ყო... - და თა­ვი­სი სა­ო­ცა­რი თვა­ლე­ბი შე­მო­მა­ნა­თა.
- რო­გორ და კარ­გად, - რი­ხი­ა­ნად ავ­ლა­პა­რაკ­დი, - და­ი­ვიწყე, რაც იყო. ცხოვ­რე­ბა გრძელ­დე­ბა. ცო­ტა ხან­ში ეს ამ­ბა­ვი ცუ­დი სიზ­მა­რი­ვით გაქ­რე­ბა.
- არა, ეს ამ­ბა­ვი აქე­დან არას­დ­როს არ გაქ­რე­ბა, - შუბ­ლ­ზე მი­ი­კა­კუ­ნა ხე­ლი, - სულ იმის ში­ში მექ­ნე­ბა, ოდეს­მე თა­ვი არ იჩი­ნოს.
- ამი­ტო­მაც სულ უნ­და აკონ­ტ­რო­ლო. თუმ­ცა, არა მგო­ნია, მთლად ასე სა­ში­შიც არ არის. რა თქმა უნ­და, თუ ნორ­მა­ლუ­რად იცხოვ­რებს ადა­მი­ა­ნი.
- შე­გა­წუ­ხე, არა? - სევ­და აღე­ბეჭ­და სა­ხე­ზე, - სახ­ლ­ში და­გი­ბა­რე... მაგ­რამ ისე ცუ­დად ვი­ყა­ვი, სრუ­ლი­ად მარ­ტო რომ დავ­რ­ჩი, რომ... შე­ნი ბრა­ლია, რა­ტომ მი­მაჩ­ვიე ყო­ველ­დღე შენს ნახ­ვას, - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გა­ი­ღი­მა, - მე­რე კი გაქ­რი.
ისე მსუ­ბუ­ქად მსაყ­ვე­დუ­რობ­და, სი­ა­მოვ­ნე­ბის ტალ­ღამ მთე­ლი სხე­უ­ლი მო­იც­ვა. შე­ფარ­ვით მე­სიყ­ვა­რუ­ლე­ბო­და, თან მან­ძილს არ ამ­ცი­რებ­და, რა­თა გა­ე­გო, მე რა შე­ხე­დუ­ლე­ბის ვი­ყა­ვი ამ სა­კითხ­ზე.
- სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, მინ­დო­და მოს­ვ­ლა, მაგ­რამ მე­უ­ხერ­ხუ­ლა. სა­ბა­ბი არ მქონ­და, რომ მე­ნა­ხე, - გა­მე­ცი­ნა, - ვი­ფიქ­რე, იქ­ნებ არც უნ­და ჩე­მი და­ნახ­ვა-მეთ­ქი.
- ვი­თომ?
- რა ვი­თომ? - ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რა არ მო­ე­წო­ნა.
- ასე რომ იფიქ­რე, იმი­ტომ არ გა­მოჩ­ნ­დი? მე სხვა მი­ზე­ზი მგო­ნია.
- რა მი­ზე­ზი?
- თქვენ, კა­ცებს, იმის კი არ გჯე­რათ, რა­საც ხე­დავთ, არა­მედ იმას ხე­დავთ, რი­სიც უკ­ვე გჯე­რათ. შენს თვალ­ში მე უკ­ვე ხე­ლი­დან წა­სუ­ლი გო­გო ვარ, რო­მელ­თა­ნაც ურ­თი­ერ­თო­ბის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა მი­უ­ღე­ბე­ლია. აბა, ჩემ­ნა­ირს რო­გორ გა­მო­ა­ჩენ შენს მე­გობ­რებ­თან და სა­ერ­თოდ, შენს სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში? რას იტყ­ვი­ან...
გავ­ხევ­დი. თურ­მე რა შორს მი­მა­ვა­ლი გეგ­მე­ბი ჰქო­ნია დაწყო­ბი­ლი...
- შე­ნი აზ­რით, ისე ღრმად ჰქონ­და ფეს­ვე­ბი გად­გ­მუ­ლი ჩვენს ურ­თი­ერ­თო­ბას, რომ უკ­ვე მე­ფიქ­რა იმა­ზე, რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი მო­მა­ვალ­ში? - და გამ­ჭო­ლი მზე­რა მი­ვაპყა­რი.
სა­ხე­ზე ალ­მუ­რი წა­ე­კი­და, უხერ­ხუ­ლო­ბის და­სა­ფა­რა­ვად პლე­დის ზე­და­პირს ჩა­ებღა­უ­ჭა და წიწ­კ­ნა და­უწყო.
- ვი­ხუმ­რე... - ჩუ­მად ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და მზე­რა ამა­რი­და, - მად­ლო­ბა, რომ მოხ­ვე­დი. მე­ტად აღარ შე­გა­წუ­ხებ, - ნირ­შეც­ვ­ლილ­მა ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა და თვა­ლე­ბი და­ხუ­ჭა.
- აი, რა­ღაც გეწყი­ნა. რა გეწყი­ნა?
- არა­ფე­რი, რა უნ­და მწყე­ნო­და? უბ­რა­ლოდ, მარ­ტო მინ­და დარ­ჩე­ნა. არ უნ­და გა­მო­მეგ­ზავ­ნა დე­ი­და­ჩე­მი შენ­თან. შეც­დო­მა და­ვუშ­ვი.
- გე­ყო­ფა! ძა­ლი­ან არე­უ­ლად ლა­პა­რა­კობ რა­ღაც, შე­ნი ვე­რა­ფე­რი გა­მი­გია. ხან ასე, ხან - ისე. ჯერ მო­ვი­დეს და მნა­ხო­სო, ახ­ლა კი მაგ­დებ. მო­დი, ჩა­მო­ყა­ლიბ­დი, რა გინ­და, კარ­გი?
ნე­ტავ არ მეთ­ქ­ვა. უეც­რად გა­ფით­რ­და, ტუ­ჩე­ბი მთლად გა­უ­თეთ­რ­და, ნი­კა­პი აუკან­კალ­და, თა­ვი­სი სი­სუს­ტის და­სა­ფა­რა­ვად თავ­ზე პლე­დი გა­და­ი­ფა­რა და იქი­დან გა­მომ­ძა­ხა, თუ შე­იძ­ლე­ბა, წა­დიო.
აბა, სადღა წა­ვი­დო­დი? ახ­ლა რომ წავ­სუ­ლი­ყა­ვი, სა­მუ­და­მოდ დავ­კარ­გავ­დი.
მის სა­წოლ­ზე გა­დავ­ჯე­ქი და პლე­დი სა­ხი­დან ჩა­მო­ვუ­წიე.
- მო­მის­მი­ნე, ნა­ნა. მო­დი, და­ვი­ვიწყოთ ყვე­ლა­ფე­რი, რაც დღემ­დე იყო. შენ სრულ­ფა­სო­ვა­ნი ადა­მი­ა­ნი ხარ, ქა­ლი, რო­მელ­საც არა­ფე­რი გაკ­ლია - არც ჭკუა, არც გო­ნე­ბა და არც გა­რეგ­ნო­ბა. შენ­ნა­ირ გო­გო­ებს შე­უძ­ლი­ათ მთე­ბი გა­დად­გან, თუ­კი მო­ი­სურ­ვე­ბენ. მონ­დო­მე­ბაც კი არ დაგ­ჭირ­დე­ბა, სურ­ვი­ლიც საკ­მა­რი­სი იქ­ნე­ბა ამის­თ­ვის. თვი­თო­ნაც მშვე­ნივ­რად იცი, რომ ასეა. რაც შე­ე­ხე­ბა ჩვენს ურ­თი­ერ­თო­ბას, არ ვმა­ლავ და არც მიც­დია და­მალ­ვა, რომ და­ნახ­ვის­თა­ნა­ვე მო­მე­წო­ნე. რა თქმა უნ­და, მე­რე აირია სი­ტუ­ა­ცია. ხომ გეს­მის... მთლად ჩე­მი ბრა­ლიც არ არის, ასე რომ მოხ­და, მაგ­რამ მე მა­ინც არ მი­მი­ტო­ვე­ბი­ხარ. ვერ გე­ლე­ვი და არ ვი­ცი, ეს რი­სი ბრა­ლია. მთლად მა­მა­კა­ცუ­რი სი­სუს­ტის არ უნ­და იყოს, მგო­ნი, - გა­ვი­ხუმ­რე, რომ ოდ­ნავ მა­ინც გან­მე­მუხ­ტა სი­ტუ­ა­ცია.
- შენ მხო­ლოდ გე­ცო­დე­ბი და ეს გა­ლა­პა­რა­კებს, - ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა და თვა­ლებ­ში ცრემ­ლი გა­უბ­რ­წყინ­და.
- სუ­ლაც არ მე­ცო­დე­ბი. შე­სა­ცო­დი რა გჭირს? ნუ მაბ­რა­ზებ, ძა­ლი­ან გთხოვ. ხო, ვა­ღი­ა­რებ, რომ მომ­წონ­ხარ, ბევ­რი მი­ფიქ­რია შენ­ზე და ახ­ლაც ვფიქ­რობ. ყო­ველ­დღე მახ­სოვ­ხარ და ვერ გი­ვიწყებ. ამის აღი­ა­რე­ბა შვე­ბას მოგ­გ­ვ­რის? მაგ­რამ არც ის მინ­და, რომ გუ­ლი გატ­კი­ნო. მე ახ­ლა ისეთ დღე­ში ვარ, რომ ვერ გა­და­მიწყ­ვე­ტია, რა გზას და­ვად­გე. არც ის შე­მიძ­ლია, ზურ­გი გაქ­ციო, მაგ­რამ...
- მაგ­რამ ჩემ გვერ­დით ყოფ­ნაც გიტყ­დე­ბა, არა?
- აუუუ, - შე­მა­წუ­ხა მის­მა ეჭ­ვებ­მა, თუმ­ცა სა­ფუძ­ვ­ლი­ან­მა, - ეგ­რე ნუ ლა­პა­რა­კობ, გთხოვ. ასე მიც­ნობ?
- ნე­ბის­მი­ერ კაცს გა­უტყ­დე­ბო­და ჩემ­ნა­ი­რის გვერ­დით გავ­ლა, - ჩა­ი­ჩურ­ჩუ­ლა და თვა­ლებ­ზე ხე­ლი აიფა­რა.
- ახ­ლა გცემ, იცო­დე! - გა­ვუ­ჯავ­რ­დი, - გინ­და, და­გიმ­ტ­კი­ცო, რომ სუ­ლაც არ მიტყ­დე­ბა? გინ­და და­გიმ­ტ­კი­ცო?
სა­ხი­დან ხე­ლი ჩა­მო­ი­ღო და ცრემ­ლი­ა­ნი მზე­რა მო­მა­ნა­თა.
- გინ­და, ერ­თად წა­ვი­დეთ და­სას­ვე­ნებ­ლად? ორი-სა­მი კვი­რით სად­მე გა­ვი­დეთ, კარ­გი?
- რა? - იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და ჩე­მი შე­თა­ვა­ზე­ბა, რომ და­იბ­ნა.
- რაც მო­ის­მი­ნე. მე ავი­ღებ შვე­ბუ­ლე­ბას, შენ კი­დევ უნი­ვერ­სი­ტე­ტი­დან ბი­უ­ლე­ტე­ნი გა­ა­კე­თე.
- ისე­დაც ბი­უ­ლე­ტენ­ზე ვარ, თვის ბო­ლომ­დე.
- ჰო­და, მით უკე­თე­სი. ვუთხ­რათ დე­ი­და­შენს, თუ მო­ე­წო­ნე­ბა ჩე­მი წი­ნა­და­დე­ბა....
- არ ვი­ცი... არა მგო­ნია...
- მე და­ვარ­წ­მუ­ნებ, შენ ნუ გე­ში­ნია. - თვა­ლი ჩა­ვუ­კა­რი და წა­მოვ­დე­ქი.
სამ­ზა­რე­უ­ლო­დან ისე­თი მა­დი­საღ­მ­ძ­ვ­რე­ლი სურ­ნე­ლი გა­მო­დი­ო­და, ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ მომ­ში­ე­ბო­და.
- ქალ­ბა­ტო­ნო კლა­რა... - კა­რის ზღურ­ბ­ლ­თან გავ­ჩერ­დი.
- ახ­ლა­ვე ყვე­ლა­ფე­რი მზად იქ­ნე­ბა, ჩე­მო კარ­გო, ორ წუთ­ში გავ­შ­ლი მა­გი­დას, - ღი­მი­ლით გა­მომ­ხე­და ნა­ნას დე­ი­დამ, რო­მელ­საც ხელ­ში ტო­მა­ტით გას­ვ­რი­ლი სუფ­რის კოვ­ზი ეჭი­რა, - ოჯა­ხუ­რიც მზა­დაა და სხვა და­ნარ­ჩე­ნიც.
- თქვენ­თან წი­ნა­და­დე­ბა მაქვს... - გა­ვაგ­რ­ძე­ლე.
- რაო, გე­ნაც­ვა­ლე. ცუ­დი არა­ფე­რი მითხ­რა, ისე­დაც გა­ხეთ­ქ­ვა­ზე მაქვს გუ­ლი.
- არ ვი­ცი, ცუ­დია თუ კარ­გი, მაგ­რამ მე პი­რა­დად ვფიქ­რობ, ძალ­ზე დრო­უ­ლი და სა­ჭი­რო წი­ნა­და­დე­ბაა.
- აბა, გის­მენ მთე­ლი გუ­ლის­ყუ­რით, - ქალ­მა ტო­მა­ტი­ა­ნი კოვ­ზი ცა­რი­ელ თეფ­შ­ზე და­დო და მა­გი­დას მი­უჯ­და.
- კარ­გი იქ­ნე­ბო­და, ნა­ნა სად­მე და­სას­ვე­ნებ­ლად გაგ­ვეგ­ზავ­ნა ერ­თი-ორი კვი­რით.
- გგო­ნია, არ შევ­თა­ვა­ზე, შვი­ლო? მეხ­ვე­წე­ბო­და ჩე­მი ბი­ძაშ­ვი­ლი, გა­მო­უშ­ვი ჩემ­თან ბორ­ჯომ­ში, შვი­ლი­ვით მივ­ხე­და­ვო, მაგ­რამ არ ქნა. ასე წევს მთე­ლი დღე და ზე­ზე არ დგე­ბა. ჭა­მა რომ ჭა­მაა, ისიც არ ახ­სენ­დე­ბა, მე თუ არ შე­ვახ­სე­ნე.
- იცით, რა ვი­ფიქ­რე, ქალ­ბა­ტო­ნო კლა­რა? არ ვი­ცი, შე­იძ­ლე­ბა ცო­ტა უც­ნა­უ­რად მო­გეჩ­ვე­ნოთ, მაგ­რამ... მე რომ წა­მეყ­ვა­ნა სად­მე...
- რო­გორ? - იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და ჩე­მი ნათ­ქ­ვა­მი, რომ ქალს ეგო­ნა, მო­მე­ყუ­რაო.
- აი, მე რომ გავ­ყ­ვე თან, რო­გორც ექი­მი... მას ახ­ლა ზღვის აბა­ზა­ნე­ბი მო­უხ­დე­ბა, ჭრი­ლო­ბე­ბი ჯე­რაც არ არის სრუ­ლად შე­ხორ­ცე­ბუ­ლი. მე... მე შვე­ბუ­ლე­ბით წელს არ მი­სარ­გებ­ლია, ამი­ტომ შე­მიძ­ლია მო­ვითხო­ვო. თქვენ ალ­ბათ გე­ში­ნი­ათ, ეს ამ­ბა­ვი ვინ­მეს სა­ლა­პა­რა­კო არ გახ­დეს. მა­გის გა­რან­ტი­ას მე გაძ­ლევთ. ჯერ ერ­თი, ვინ რას გა­ი­გებს და მე­ო­რეც, მე თვი­თო­ნაც არ ვარ და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი, ვინ­მემ ზედ­მე­ტი ილა­პა­რა­კოს. ჩემ­თან წა­მოს­ვ­ლა­ზე ნა­ნა უარს არ იტყ­ვის.
ქა­ლი ერ­თხანს ყოყ­მა­ნობ­და. თით­ქოს რა­ღა­ცის აწონ-და­წო­ნას ცდი­ლობ­და. ვინ იცის, რამ­დენ­მა კითხ­ვის ნი­შან­მა გა­ურ­ბი­ნა იმ­წუ­თას გო­ნე­ბა­ში.
- არ ვი­ცი, ან­დ­რია... მო­ვი­ფიქ­რებ, შვი­ლო. ასე ხე­ლა­ღე­ბით გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბის მი­ღე­ბა გა­მი­ჭირ­დე­ბა, - შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბულ­მა მო­მი­გო.
- ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ჩე­მი წი­ნა­და­დე­ბა ძა­ლა­შია და მზად ვარ, თუ­კი გა­დაწყ­ვეტთ, - მო­რი­დე­ბით ჩა­ვი­ლა­პა­რა­კე და ნა­ნას­თან შევ­ბ­რუნ­დი.
ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, რა პა­სუხს მი­ვუ­ტან­დი. გა­ფა­ცი­ცე­ბუ­ლი შე­მომ­ც­ქე­რო­და.
- მო­ვი­ფიქ­რე­ბო... - ხე­ლე­ბი გავ­შა­ლე.
- ესე იგი, არ გა­მიშ­ვებს.
- არა, გა­გიშ­ვებს. უბ­რა­ლოდ, ასე უცებ ვერ გა­დაწყ­ვი­ტა. ვა­ცა­ლოთ ცო­ტა, მო­ი­ფიქ­როს. თვი­თო­ნაც მიხ­ვ­დე­ბა, რომ ასე უკე­თე­სია.
- ან­დ­რია... - გაბ­ზა­რუ­ლი ხმით და­მი­ძა­ხა.
- რა?
- მე შენ მიყ­ვარ­ხარ.
გავ­ქ­ვავ­დი. ვი­ცო­დი, რომ დღეს თუ ხვალ ამ სიტყ­ვებს აუცი­ლებ­ლად მეტყო­და, მაგ­რამ ამ­წუ­თას ნამ­დ­ვი­ლად არ ვე­ლო­დი. პა­სუ­ხად რა უნ­და მეთ­ქ­ვა? მეც მიყ­ვარ­ხარ-მეთ­ქი? არ მინ­დო­და ნაჩ­ქა­რე­ვი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბის მი­ღე­ბა. ჯერ ვერ გავ­რ­კ­ვე­უ­ლი­ყა­ვი სა­კუ­თარ თავ­ში, სა­კუ­თარ გრძნო­ბებ­ში. იყო კი ეს სიყ­ვა­რუ­ლი? ჯერ გაც­ნო­ბი­ე­რე­ბუ­ლიც არ მქონ­და, რა სა­ხის ურ­თი­ერ­თო­ბა უნ­და მქო­ნო­და მას­თან. თუ აქამ­დე მის ცო­ლო­ბას ვგეგ­მავ­დი, მე­რე კი ეს გეგ­მა უბ­რა­ლოდ, სექ­სუ­ა­ლურ­მა ლტოლ­ვამ შეც­ვა­ლა, ახ­ლა სრუ­ლი­ად სხვა გრძნო­ბას შე­ვეპყა­რი. არც სექ­სი მინ­დო­და მას­თან, არც მი­სი და­უფ­ლე­ბის ჟი­ნი მკლავ­და, კოც­ნა რომ კოც­ნაა, ისიც არ მი­ზი­დავ­და, მაგ­რამ მა­ინც მინ­დო­და, გვერ­დით მყო­ლო­და. ალ­ბათ პრო­ფე­სი­უ­ლი მიდ­გო­მა უფ­რო ერ­ქ­ვა ამ ყვე­ლა­ფერს, ვიდ­რე ნდო­მა ან სიყ­ვა­რუ­ლი. თით­ქოს სა­ნა­ტო­რი­უ­მის ექი­მი ვი­ყა­ვი, რო­მე­ლიც ცდი­ლობს, მო­მაკ­ვ­და­ვებს ბო­ლო დღე­ე­ბი შე­უმ­სუ­ბუ­ქოს, და­ახ­ლო­ე­ბით ასე­თი გრძნო­ბით ვი­ყა­ვი გან­მ­ს­ჭ­ვა­ლუ­ლი. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რომ ნა­ნას ცხოვ­რე­ბის ხა­ლისს გა­ვუღ­ვი­ძებ­დი და კვლავ მო­ვაბ­რუ­ნებ­დი ამ ქვეყ­ნის­კენ.
ისე ვი­ვახ­შ­მეთ, სა­უ­ბა­რი ვერ ავაწყ­ვეთ. თით­ქოს სა­მი­ვე­ნი რა­ღა­ცამ დაგ­ვაბ­ნია. იმის თქმაც ვერ მო­ვა­ხერ­ხე, აღ­მე­ნიშ­ნა, რა გემ­რი­ე­ლი იყო ყვე­ლა­ფე­რი. მარ­თ­ლაც, ასე­თი სი­ა­მოვ­ნე­ბით კარ­გა ხა­ნია, არ მი­ვახ­შ­მია.
გვი­ა­ნო­ბამ­დე დავ­რ­ჩი. ჯერ სა­მი­ვემ ერ­თად ვი­ლა­პა­რა­კეთ, მე­რე მე და ნა­ნა გან­ვ­მარ­ტოვ­დით მის­სა­ვე სა­ძი­ნე­ბელ­ში და სა­წოლ­ზე მი­წო­ლი­ლე­ბი ისე ში­ნა­უ­რუ­ლად ვსა­უბ­რობ­დით, თით­ქოს ბავ­შ­ვო­ბი­დან ერ­თად მოვ­დი­ო­დით. რა­ღა­ცე­ბი გა­ვიხ­სე­ნე ჩე­მი სა­ე­ქი­მო პრაქ­ტი­კი­დან. ხომ წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ, რამ­დე­ნი კუ­რი­ო­ზი მექ­ნე­ბო­და ცხოვ­რე­ბა­ში ჩე­მი პრო­ფი­ლის გა­დამ­კი­დე. ის კი კის­კი­სებ­და და კის­კი­სებ­და. რაც გა­მო­წე­რეს მას შემ­დეგ პირ­ვე­ლად ვხე­დავ­დი ასე გა­ცი­ნე­ბულს, ღი­მი­ლიც კი უცხო ხი­ლი გახ­და მის სა­ხე­ზე.
პირ­ვე­ლი ხდე­ბო­და, რომ წა­მო­ვე­დი. არ კი მინ­დო­და, მაგ­რამ არც დარ­ჩე­ნა გა­მო­დი­ო­და. ვერ ვე­ლე­ო­დი. რაც დრო გა­დი­ო­და, მით უფ­რო მინ­დო­და, სულ ერ­თად ვყო­ფი­ლი­ყა­ვით. ახ­ლა იმას­ღა ვნატ­რობ­დი, დე­ი­და­მისს ხე­ლი შე­ეწყო ჩვენ­თ­ვის, დრო­ზე მო­ე­ფიქ­რე­ბი­ნა პა­სუ­ხი და მე და ნა­ნა თბი­ლისს გავ­ც­ლო­დით.
ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, ქალ­ბა­ტონ­მა კლა­რამ იმა­ზე ად­რე მი­ი­ღო გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა, ვიდ­რე ვე­ლო­დი. მე­ო­რე სა­ღა­მოს­ვე, რო­გორც კი მათ­თან გა­ვე­დი და ჰოლ­ში შე­ვა­ბი­ჯე, ქალ­ბა­ტონ­მა კლა­რამ გა­მარ­ჯო­ბის ნაც­ვ­ლად, მე თა­ნახ­მა ვა­რო, შე­მო­მა­გე­ბა.
სა­სი­ა­მოვ­ნო მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან ლა­მის შევ­ხ­ტი. ვე­რაფ­რით შევ­ძე­ლი სი­ხა­რუ­ლის და­მალ­ვა. კლა­რას მივ­ვარ­დი, ხე­ლე­ბი მოვ­ხ­ვიე, ვა­კო­ცე და ვუ­ჩურ­ჩუ­ლე:
- მე თქვენ იმედს არ გა­გიც­რუ­ებთ, ქალ­ბა­ტო­ნო!
მე­ო­რე დღეს­ვე დავ­ტ­რი­ალ­დი. გა­დავ­რე­კე, გად­მოვ­რე­კე, ბა­თუმ­ში ნაც­ნო­ბი გა­მოვ­ნა­ხე, სას­ტუმ­რო­ში ნო­მე­რი და­ვი­ბე­ვე, ფუ­ლი გა­დავ­რიცხე და რო­ცა ყვე­ლა­ფე­რი მო­ვაგ­ვა­რე, ნა­ნას ვეს­ტუმ­რე, რომ მეთ­ქ­ვა, ორ დღე­ში ქა­ლა­ქი­დან გავ­დი­ვართ-მეთ­ქი.
ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე ბედ­ნი­ე­რი და და­უ­ვიწყა­რი დღე­ე­ბი იწყე­ბო­და. ამას უკ­ვე ვგრძნობ­დი.


გაგრძელება ჟურნალ "გზის" 45-ე ნომერში

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი