წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი V)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი V)
ნაწილი მეხუთე


ცხრა დღე დავ­რ­ჩით ბა­თუმ­ში. მა­შინ სადღა იყო ისე, ახ­ლა რო­გო­რი­ცაა - ყო­ვე­ლი ფე­ხის ნა­ბიჯ­ზე რომ სას­ტუმ­რო შეგ­ხ­ვ­დე­ბა. თა­ნაც ხა­ვერ­დო­ვან სე­ზონ­ზე ყო­ველ­თ­ვის გა­და­ჭე­დი­ლი იყო ბა­თუ­მი რუ­სი დამ­ს­ვე­ნებ­ლე­ბით.
რო­ცა ორად­გი­ლი­ან ნო­მერ­ში ავე­დით და ნა­ნამ გა­ი­გო, რომ ერ­თად უნ­და გვეცხოვ­რა, ში­შის­გან ტუ­ჩე­ბი გა­უ­ფით­რ­და.
- ნუ გე­ში­ნია, არა­ფერს არ გი­პი­რებ. უბ­რა­ლოდ, ესეც ძლივს ვი­შო­ვე, გეს­მის? სა­ერ­თოდ არ შე­გე­ხე­ბი. შენ შენ­თ­ვის იქ­ნე­ბი, მე ჩემ­თ­ვის. პი­რო­ბას გაძ­ლევ.
- მა­გის სუ­ლაც არ მე­ში­ნია, - მშვი­დად მო­მი­გო და თვა­ლი თვალ­ში ურ­ცხ­ვად გა­მი­ყა­რა.
აი, თურ­მე რა ყო­ფი­ლა! მას მხო­ლოდ იმის ეში­ნო­და, თუ ერ­თად დავ­წ­ვე­ბო­დით და სექ­სი გვექ­ნე­ბო­და, მი­სი სე­ნი მეც არ გა­დამ­დე­ბო­და. გა­მე­ცი­ნა. ხე­ლი წა­ვავ­ლე და სა­წოლ­ზე დავ­ს­ვი. და­ვუწყე ახ­ს­ნა, რომ არ­ც­თუ ისე­თი პა­ტა­რა გო­გოა, ასე­თი რა­მე­ე­ბი არ ეს­მო­დეს. რომ სა­შიშ­რო­ე­ბამ უკ­ვე ჩა­ი­ა­რა, მი­სი სის­ხ­ლი გაწ­მენ­დი­ლია, თუ მთლი­ა­ნად არა, მაქ­სი­მა­ლუ­რად მა­ინც. მთა­ვა­რია, ფრთხი­ლად იყოს. სა­სურ­ვე­ლია, სა­მი წე­ლი შვი­ლი არ გა­ა­ჩი­ნოს და მა­მა­კა­ცე­ბი ხში­რად არ იც­ვა­ლოს. ბო­ლო გაფ­რ­თხი­ლე­ბა­ზე გა­ვი­ცი­ნე, რომ სე­რი­ო­ზუ­ლად არ მი­ე­ღო.
თა­ვი უსიტყ­ვოდ და­მიქ­ნია, მაგ­რამ მის თვა­ლებ­ში ში­ში მა­ინც ში­შად დარ­ჩა. არ ვი­ცი, რი­სი იყო ში­ში, რო­მელ­საც ხელ­ში ჰყავ­და გა­მომ­წყ­ვ­დე­უ­ლი - მა­მა­კა­ცე­ბის, სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი აზ­რის, ცრურ­წ­მე­ნე­ბის, სიყ­ვა­რუ­ლის, გა­სა­ჭი­რის, სი­მარ­ტო­ვის თუ ერ­თ­ფე­როვ­ნე­ბის... შე­იძ­ლე­ბა ყვე­ლაფ­რის ერ­თად. მინ­დო­და, გა­მემ­ხ­ნე­ვე­ბი­ნა. ვე­უბ­ნე­ბო­დი, რომ იგი უკ­ვე აღარ იყო მარ­ტო, რომ მე მის გვერ­დით ვი­ყა­ვი და არას­დ­როს მი­ვა­ტო­ვებ­დი. ვუმ­ტ­კი­ცებ­დი, რომ ძა­ლი­ან ბევრს ნიშ­ნავ­და ჩემ­თ­ვის და მი­სი გუ­ლის­თ­ვის ყვე­ლა­ფერს გა­ვა­კე­თებ­დი.
კარ­გა ხანს მის­მი­ნა. მე­რე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად კი­სერ­ზე მომ­ხ­ვია ორი­ვე ხე­ლი, ყე­ლი ყელ­ზე გა­და­მაჭ­დო და სუ­ლის­შემ­ძ­ვ­რე­ლი ხმით ზედ ყურ­თან და­იწყო გო­დე­ბა:
- არას­დ­როს გა­მიშ­ვა ხე­ლი, ან­დ­რია, არას­დ­როს, კარ­გი?
და პირ­ვე­ლად ვა­კო­ცე. ისე ვცახ­ცა­ხებ­დი, თით­ქოს ქა­ლის­თ­ვის ჯერ არ მე­კოც­ნა. რამ­დე­ნი მი­ოც­ნე­ბია ამ ტუ­ჩებ­ზე, რამ­დენ­ჯერ წარ­მო­მიდ­გე­ნია, რო­გორ ვა­კო­ცებ­დი. ახ­ლა კი... არ ვი­ცი, თით­ქოს ისე არ გა­მომ­დი­ო­და, რო­გორც უნ­და გა­მომ­ს­ვ­ლო­და. რა­ღაც­ნა­ი­რად ვფრთხი­ლობ­დი. ალ­ბათ უფ­რო იმი­ტომ, რომ არ და­მეფ­რ­თხო. ერ­თი ზედ­მე­ტი მოძ­რა­ო­ბა და მორ­ჩა, შე­იძ­ლე­ბა მე­რე სა­ერ­თოდ აღარ გა­ვე­კა­რე­ბი­ნე ახ­ლოს. ამი­ტომ მხო­ლოდ ნა­ზი მო­ფე­რე­ბით და კოც­ნით შე­მო­ვი­ფარ­გ­ლე. მე­რე ბევ­რი სა­ა­ლერ­სო სიტყ­ვა ვუთხა­რი და შუბ­ლ­ზე ვა­კო­ცე. გა­მუდ­მე­ბით ვე­ლო­დი, რო­დის მკითხავ­და, გიყ­ვარ­ვარ თუ არაო, მაგ­რამ, ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, არც უკითხავს და არც მზე­რა­ში ჩას­დ­გო­მია მსგავ­სი შე­კითხ­ვა. იქ­ნებ იცო­და, რა­საც ვუ­პა­სუ­ხებ­დი და სწო­რედ ამ პა­სუ­ხის ეში­ნო­და? მინ­დო­და, რომ ასე არ ყო­ფი­ლი­ყო. ძა­ლი­ან მეწყი­ნე­ბო­და, თუ იფიქ­რებ­და, რომ არ მიყ­ვარ­და. ეს ხომ ტყუ­ი­ლი იყო. მე მიყ­ვარ­და, გულ­წ­რ­ფე­ლად მიყ­ვარ­და, შე­იძ­ლე­ბა სი­ცოცხ­ლე­ზე მე­ტა­დაც მიყ­ვარ­და... ან... არ ვი­ცი. მაგ­რამ რომ მიყ­ვარ­და, ეს ნამ­დ­ვი­ლად ვი­ცი. თუმ­ცა, ამა­ში გა­მოტყ­დო­მას ჯერ ვერ ვბე­დავ­დი. თუ სიყ­ვა­რულს ავუხ­ს­ნი­დი, მა­შინ იმე­დიც უნ­და მი­მე­ცა, რომ ცო­ლად შე­ვირ­თავ­დი. ამის გა­კე­თე­ბას კი არ ვა­პი­რებ­დი. ერ­თა­დერ­თი, რა­საც მი­სი გუ­ლის­თ­ვის ვერ გა­ვა­კე­თებ­დი, მხო­ლოდ ეს იყო. ამის თქმა კი მიმ­ძიმ­და. ჩე­მი მდგო­მა­რე­ო­ბის ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის სა­ზო­გა­დო­ებ­რივ აზრს დი­დი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა ჰქონ­და. ამ აზ­რის გა­უთ­ვა­ლის­წი­ნებ­ლად საბ­ჭო­თა პე­რი­ოდ­ში კა­რი­ე­რას ვერ გა­ი­კე­თებ­დი, ერ­თი ნა­ბი­ჯი­თაც ვერ წა­ი­წევ­დი წინ. თუმ­ცა, იმედს ვი­ტო­ვებ­დი, რომ დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში რა­ღა­ცე­ბი შე­იც­ვ­ლე­ბო­და, ადა­მი­ა­ნებს და­ა­ვიწყ­დე­ბო­დათ ნა­ნას პრობ­ლე­მე­ბი და ყვე­ლა­ფე­რი და­ლაგ­დე­ბო­და. მა­შინ შე­იძ­ლე­ბა შე­მეც­ვა­ლა აზ­რი და...
მაგ­რამ ეგ ძა­ლი­ან შო­რე­უ­ლი მო­მავ­ლის პერ­ს­პექ­ტი­ვა იყო. მე კი ახ­ლა მხო­ლოდ ამ წუ­თე­ბით უნ­და დავ­მ­ტ­კ­ბა­რი­ყა­ვი, მხო­ლოდ დღე­ვან­დე­ლი დღით უნ­და მეცხოვ­რა და ხვა­ლე­ზე არ მე­ფიქ­რა.
იმ დღეს ნომ­რი­დან არ გავ­სულ­ვართ. ერ­თ­მა­ნეთს ჩა­ვე­ხუ­ტეთ და გემ­რი­ე­ლად გა­მო­ვი­ძი­ნეთ...
ღა­მე უკ­ვე შე­მო­პა­რუ­ლი­ყო, რო­ცა გა­მეღ­ვი­ძა. ნა­ნას ჯერ ისევ ეძი­ნა. ფრთხი­ლად მო­ვა­შო­რე ჩე­მი ხე­ლი, რო­მელ­ზეც თა­ვი ედო და აივან­ზე გა­ვე­დი.
აქე­დან ზღვა ხე­ლის­გუ­ლი­ვით მო­ჩან­და, მთვა­რის შუქ­ზე ვერ­ცხ­ლის­ფ­რად ლაპ­ლა­პებ­დ­ნენ ცი­ვი ტალ­ღე­ბი. სა­სი­ა­მოვ­ნოდ ის­მო­და ტალ­ღე­ბის ტლა­შუ­ნის ხმა, თით­ქოს ვი­ღაც გა­სა­ფენ სა­რეცხს ფერ­თხავ­სო. დაჰ­კ­ვირ­ვე­ბი­ხართ ოდეს­მე ამ ხმას? იგი ძა­ლი­ან წა­ა­გავს ზღვის ტალ­ღის ხმას, ნა­პირს რომ მო­ას­კ­დე­ბა ხოლ­მე.
ზღვას­თან სა­ო­ცა­რი ასო­ცი­ა­ცი­ე­ბი მა­კავ­ში­რებს. ამის ორი სიტყ­ვით ახ­ს­ნა შე­უძ­ლე­ბე­ლია. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო იმ დღი­დან, რო­ცა ზღვა პირ­ვე­ლად ვნა­ხე. ეს კი მო­ზარ­დო­ბა­ში მოხ­და, რო­ცა მე­გო­ბარ ბი­ჭებ­თან ერ­თად სო­ხუმ­ში გა­ვი­პა­რე. ო, იქ სულ სხვა­ნა­ი­რი იყო ზღვაც, ჰა­ე­რიც და მი­წაც. იქა­უ­რო­ბა უცხო პლა­ნე­ტას ჰგავ­და. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ჩემ­ში ძალ­ზე ძლი­ე­რი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა და­ტო­ვა. ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა და­მე­უფ­ლა, თით­ქოს სადღაც ტრო­პი­კებ­ში ამოვ­ყა­ვი თა­ვი, აი, ფილ­მებ­ში რომ მე­ნა­ხა ან რო­მა­ნებ­ში წა­მე­კითხა.
მაგ­რამ ეს მხო­ლოდ ბავ­შ­ვუ­რი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა იყო და იმი­ტო­მაც მეჩ­ვე­ნე­ბო­და ასე გამ­ძაფ­რე­ბუ­ლად, რა­საც გვი­ან მივ­ხ­ვ­დი, რო­ცა მი­უწ­ვ­დო­მე­ლი თით­ქ­მის აღა­რა­ფე­რი დამ­რ­ჩა - ახალ­გაზ­რ­და კაცს ზღვა­ზეც თა­ვი­სუფ­ლად შე­მეძ­ლო წას­ვ­ლა, მთა­შიც და ოკე­ა­ნე­ზეც, თა­ნაც - სა­დაც გა­მი­ხარ­დე­ბო­და, რო­მელ ქვე­ყა­ნა­შიც. ოც­და­ა­თი წლის ასაკ­ში ჩემს ოც­ნე­ბებს მსგავ­სი ნატ­ვ­რე­ბი გა­მო­აკ­ლ­და.
მი­უ­ხე­და­ვად ამი­სა, ზღვა მა­ინც გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად ჩამ­რ­ჩა გულ­სა და გო­ნე­ბა­ში. თით­ქოს იმ ქა­ლი­ვით იყო, რო­მე­ლიც გიყ­ვარს, გეფ­ლირ­ტა­ვე­ბა, ახ­ლო­საც გიშ­ვებს, მაგ­რამ შე­ნი ვე­რას­დ­როს გახ­დე­ბა და მხო­ლოდ შო­რი­დან ეტ­რ­ფი...
კარ­გა ხანს ვი­ჯე­ქი აივან­ზე და შო­რეთს გავ­ყუ­რებ­დი, თუმ­ცა უკ­ვე აღა­რა­ფე­რი ჩან­და. ზღვა კარ­გა ხა­ნია, ფან­ჯ­რებს მო­შორ­და და ჰო­რი­ზონ­ტ­ში ჩა­ი­კარ­გა, რად­გან მთვა­რე ღრუბ­ლებ­მა ჩა­ით­რია და ზღვაც თან გა­ი­ყო­ლა.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ზურ­გი­დან თბი­ლი მკლა­ვე­ბი ჩა­მო­მის­რი­ალ­და მკერ­დ­ზე, თით­ქოს ჩან­ჩ­ქე­რი კლდი­დან გად­მო­ვარ­დაო. ნე­ტა­რად ამო­ვიგ­მი­ნე და თვა­ლე­ბი მივ­ლუ­ლე.
- შენ ჩე­მი სევ­დის სა­მე­ფოს პრინ­ცი ხარ, თეთრ რაშ­ზე ამ­ხედ­რე­ბუ­ლი, - მი­ჩურ­ჩუ­ლა გა­ხუ­რე­ბუ­ლი ტუ­ჩე­ბით და ამო­ნა­სუნ­თ­ქი ჰა­ე­რის ცხე­ლი ნა­კა­დი სა­ხე­ზე შე­მო­მაფ­რ­ქ­ვია, - და მინ­და, მო­თეთ­რო რა­ში ახ­ლა­ვე, ამ­წუ­თას!
რო­გორ მინ­დო­და, თა­ვი შე­მე­კა­ვე­ბი­ნა, ყვე­ლა­ნა­ი­რად ვცდი­ლობ­დი.
- ამ­წუ­თას აუცი­ლე­ბე­ლია? ცო­ტა ხომ არ გა­დაგ­ვე­დო გა­გი­ჟე­ბის წუ­თე­ბი?
- ამ წუ­თებ­ში ჩემ­თ­ვის მხო­ლოდ ამ წუ­თებს აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, - გა­ხე­ლე­ბულ­მა ჩამ­ჩურ­ჩუ­ლა და გამ­შორ­და. მე­ტის მოთ­მე­ნა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. ისე გა­მა­ხე­ლა, ამ­წუ­თას მარ­თ­ლაც სი­გი­ჟე ვი­ყა­ვი, რო­მე­ლიც უარე­სად გა­გიჟ­და. სა­ძი­ნებ­ლის კარ­თან და­ვე­წიე და ქო­რი­ვით და­ვაცხ­რი თავს.
ყვე­ლა­ფე­რი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და უცებ მოხ­და. წა­მი­თაც არ მი­ფიქ­რია იმა­ზე, რომ ნა­ნას­თ­ვის ეს პირ­ვე­ლი სექ­სი იყო, ამი­ტომ ცო­ტა­თი მა­ინც მოვ­ფ­რ­თხი­ლე­ბო­დი, უხე­შო­ბა არ გა­მო­მე­ჩი­ნა და ნა­ზად მოვ­პყ­რო­ბო­დი. არც იმა­ზე მი­ფიქ­რია, რომ მაქ­სი­მა­ლუ­რად დავ­მ­ტ­კ­ბა­რი­ყა­ვი მი­სი სხე­უ­ლით და გა­მე­სიგ­რ­ძე­გა­ნე­ბი­ნა, რა გან­ძის მფლო­ბე­ლიც ვხდე­ბო­დი. არა­ფერ­ზეც არ მი­ფიქ­რია. გი­ჟი ვი­ყა­ვი და სი­გი­ჟეს ჩავ­დი­ო­დი. გა­ხე­ლე­ბუ­ლი მხო­ლოდ იმას ველ­ტ­ვო­დი, რომ გა­ხე­ლე­ბუ­ლი ვნე­ბა და­მე­ო­კე­ბი­ნა, და­ნარ­ჩენ­ზე აღარ ვფიქ­რობ­დი. არც იმა­ზე, თა­ვად ნა­ნა რას ფიქ­რობ­და ამ წუ­თებ­ში...
მე­რე დიდ­ხანს ვი­წე­ქით ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­დახ­ლარ­თუ­ლე­ბი. ნა­ნა ჩე­მი თმის ღე­რებს წიწ­კ­ნი­და და ჭერს შეჰ­ყუ­რებ­და, მე მის ძუ­ძუ­ზე მქონ­და ლო­ყა და­დე­ბუ­ლი და გატ­რუ­ნუ­ლი სი­ა­მოვ­ნე­ბას მივ­ცე­მო­დი. თმა­ზე მო­ფე­რე­ბა ჩემ­თ­ვის ერთ-ერ­თი ყვე­ლა­ზე სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო.
იმ ღა­მემ ასე, მდუ­მა­რე­ბა­ში ჩა­ი­ა­რა. კი მრცხვე­ნო­და, ცხო­ვე­ლი­ვით რომ ვე­ცი და აღა­რა­ფერ­ზე ვი­ფიქ­რე, მაგ­რამ თა­ვის მარ­თ­ლე­ბას ხომ არ მოვ­ყ­ვე­ბო­დი? არც იყო სა­ჭი­რო. ვი­ცო­დი, რო­გორ უნ­და გა­მო­მეს­წო­რე­ბი­ნა მდგო­მა­რე­ო­ბა და ამ საქ­მეს მე­ო­რე დი­ლი­დან­ვე შე­ვუ­დე­ქი...

ზღაპ­რუ­ლი დღე­ე­ბის მთე­ლი წყე­ბა დაგ­ვიდ­გა. ზღვა­ზე გა­სას­ვ­ლე­ლად თით­ქ­მის არ გვქონ­და დრო. დღი­სა და ღა­მის ორ მე­სა­მედს სა­წოლ­ში ვა­ტა­რებ­დით. არ შე­იძ­ლე­ბო­და მას­თან მოგ­ბეზ­რე­ბო­და. ორ­პირ ქარ­ში დან­თე­ბუ­ლი ცეცხ­ლი­ვით იყო, რაც უფ­რო ეხე­ბო­დი, მით უფ­რო გიზ­გი­ზებ­და. რამ­დე­ნი­მე დღე­ში ისე გა­ი­წა­ფა ლო­გინ­ში, გე­გო­ნე­ბო­დათ, ამ საქ­მის­თ­ვის არის და­ბა­დე­ბუ­ლიო. არც ჭა­მა გვახ­სოვ­და, არც სმა. სა­ღა­მო­ო­ბით თუ გა­ვი­დო­დით სა­ნა­პი­რო­ზე, დაღ­ლი­ლე­ბი და მო­თენ­თი­ლე­ბი. რო­გორც კი მთვა­რე ამო­ცურ­დე­ბო­და, მა­შინ­ვე ნო­მერ­ში გა­მოვ­რ­ბო­დით.
მი­ყო­ლე­ბით ამ­დე­ნი დღე, დი­დი ხა­ნია, თა­ვი ასე კარ­გად არ მიგ­რ­ძ­ნია. ნა­ნა ყვე­ლა­ნა­ი­რად მავ­სებ­და. არა და არ მბეზ­რ­დე­ბო­და მის გვერ­დით ყოფ­ნა, მი­სი სი­ცი­ლი, მი­სი სევ­და, მი­სი ღი­მი­ლი... ყვე­ლა­ფე­რი მსი­ა­მოვ­ნებ­და და მინ­დო­და, სულ მქო­ნო­და, არას­დ­როს გა­მომ­ლე­ო­და. იმ­დე­ნად კარ­გად ვი­ყა­ვი მას­თან, ისიც კი ვი­ფიქ­რე, ხომ არ მი­ვა­ტო­ვო აქა­უ­რო­ბა და რუ­სეთ­ში ან სად­მე ხომ არ გა­და­ვიხ­ვე­წო, სა­დაც არა­ვინ გვიც­ნობს-მეთ­ქი... მაგ­რამ ვერ გავ­რის­კე... შე­მე­შინ­და... ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი სიძ­ნე­ლე­ე­ბის შე­მე­შინ­და. უცხო გა­რე­მოს­თან შე­გუ­ე­ბის... კა­რი­ე­რის ვე­რაწყო­ბის... ერ­თი სიტყ­ვით, მა­მა­კა­ცუ­რი სი­სუს­ტე­ე­ბი ერ­თი­ა­ნად მო­მე­ძა­ლა.
არა­და, მის გა­რე­შე ერ­თი დღეც ვერ წარ­მო­მედ­გი­ნა. სულ იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, თბი­ლის­ში რომ ჩა­ვი­დო­დით, რო­გორ უნ­და მო­მეთ­მი­ნა მი­სი უნა­ხა­ო­ბა? და რად­გან საშ­ველს ვერ ვხე­დავ­დი, ისევ და ისევ თავ­და­ვიწყე­ბა­ში ვპო­ვე შვე­ლა.
თუმ­ცა, მთა­ვა­რი ის იყო, რომ ნა­ნას სი­ცოცხ­ლის ხა­ლი­სი და­უბ­რუნ­და. ისე­თი მხი­ა­რუ­ლი და ხა­ლი­სი­ა­ნი იყო, არას­დ­როს რომ არ მე­ნა­ხა. და ეს მი­სი ბუ­ნებ­რი­ვი სი­ხა­ლი­სე სა­ოც­რად გა­დამ­დე­ბი იყო. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი იუმო­რის გრძნო­ბა ჰქონ­და. ყო­ველ­დღე ახალ და ახალ აღ­მო­ჩე­ნებს ვა­კე­თებ­დი. ისე მაკ­ვირ­ვებ­და თა­ვი­სი სა­ო­ცა­რი თვი­სე­ბე­ბით, რომ აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბას ვერ ვმა­ლავ­დი. სწო­რედ ისე­თი იყო, რო­გო­რიც ჩემს და­ლი­ან­და­გე­ბულ ცხოვ­რე­ბას სჭირ­დე­ბო­და, უფ­რო სწო­რად, მუხ­ტი - ამ ლი­ან­და­გებ­ზე მი­რახ­რა­ხე ჩე­მი სი­ცოცხ­ლის ბორ­ბ­ლებს რომ გა­ას­რი­ა­ლებ­და.
ერ­თხელ, ღა­მით, სა­ნა­პი­რო­დან რომ ვბრუნ­დე­ბო­დით, ჩვე­უ­ლებ­ი­სა­მებრ, ვიწ­რო ქუ­ჩა­ზე შე­ვუხ­ვი­ეთ, სა­დაც ლამ­პი­ო­ნე­ბის გა­ნა­თე­ბა არ იყო და სიბ­ნე­ლე­ში გვიხ­დე­ბო­და გავ­ლა. ეს ქუ­ჩა სას­ტი­კად არ უყ­ვარ­და, სულ იმის ში­ში ჰქონ­და, ვინ­მე არ ჩაგ­ვი­საფ­რ­დეს და გა­ძარ­ც­ვის მიზ­ნით რა­მე სა­ში­ნე­ლე­ბა არ დაგ­ვ­მარ­თო­სო, ამი­ტომ გა­სუ­სუ­ლი მომ­ყ­ვე­ბო­და ხოლ­მე გვერ­დით და ისე მძლავ­რად იყო ჩემს ხელს ჩა­ჭი­დე­ბუ­ლი, თით­ქოს ეში­ნია, არ წა­იქ­ცე­სო. ჰო­და, იმ ღა­მეს ენა არ გა­უ­ჩე­რე­ბია. ფრთხი­ლად მო­ვა­ბი­ჯებ­დით ქუ­ჩა­ში, ირ­გ­ვ­ლივ ისე­თი წკვა­რა­მი იდ­გა, წე­სი­ე­რად თვალ­თან თითს ვერ მი­ი­ტან­დი, ეს კი ტი­ტი­ნებ­და და არ ჩერ­დე­ბო­და.
- ან­რი, იცი, რა? - გა­ჩერ­და უცებ და ხელ­ზე ხე­ლი მო­მი­ჭი­რა.
- რა?
- ხე­დავ, რო­გორ ბნე­ლა? ახ­ლა მე და შენ მხო­ლოდ ხმე­ბი ვართ, - ჩუ­მად და­ა­ყო­ლა, - უს­ხე­უ­ლო ხმე­ბი.
შე­მაჟ­რ­ჟო­ლა, რამ მო­ა­ფიქ­რა ამის­თა­ნა რა­მე-მეთ­ქი. გულ­ში ჩა­ვი­ხუ­ტე და თვა­ლებ­ში რომ ჩავ­ხე­დე, ხმა­მაღ­ლა ვუთხა­რი:
- მე შენს თვა­ლებს ვხე­დავ, მა­შა­სა­და­მე, მხო­ლოდ ხმე­ბი არ ვართ!
ორი­ვეს გაგ­ვე­ცი­ნა...

ბო­ლო დღეს ყვე­ლა­ზე მე­ტად გაგ­ვი­ჭირ­და. წა­მოს­ვ­ლა არც ერთს არ გვინ­დო­და. ისე ჩა­მო­ვაღ­წი­ეთ თბი­ლის­ში, არც კი გვი­ლა­პა­რა­კია გზა­ში ერ­თ­მა­ნეთ­თან. ავ­ტო­ვაგ­ზალ­ზე კლა­რა დაგ­ვ­ხ­ვ­და, დე­ი­და­მი­სი. გა­ო­ცე­ბუ­ლი მის­ჩე­რე­ბო­და თა­ვის დის­შ­ვილს, იმ­დე­ნად შეც­ვ­ლი­ლი ეჩ­ვე­ნა. ნა­ნა მარ­თ­ლაც სა­ოც­რად გა­დას­ხ­ვა­ფე­რე­ბუ­ლი­ყო ამ დღე­ებ­ში, თით­ქოს ბრწყი­ნავ­და. დე­ი­და­მისს თქმით არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, მაგ­რამ აშ­კა­რა იყო, მიხ­ვ­და, რა შე­იძ­ლე­ბო­და ყო­ფი­ლი­ყო ნა­ნას ასე­თი ცვლი­ლე­ბის მი­ზე­ზი.
- იმე­დია, ეს დას­ვე­ნე­ბა სა­ნა­ნებ­ლად არ გა­უხ­დე­ბა, - გად­მო­მიკ­რა სიტყ­ვა.
- იმე­დია... - მხრე­ბი ავი­ჩე­ჩე, რი­თაც ვაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნე, მე ყვე­ლა­ფე­რი სწო­რად გა­ვა­კე­თე-მეთ­ქი.
- დი­დი მად­ლო­ბა, ან­დ­რია. შენ რომ არა, არ ვი­ცი, ამას რა ეშ­ვე­ლე­ბო­და, - კლა­რამ გა­დამ­კოც­ნა და დე­ი­და და დის­შ­ვი­ლი ტაქ­სი­ში ჩას­ხ­დ­ნენ.
რო­გორც კი წა­ვიდ­ნენ, გულ­ში ეგ­რე­ვე სუს­ხი შე­მო­მე­პა­რა. თურ­მე რო­გორ მათ­ბობ­და... თურ­მე რო­გორ მავ­სებ­და... მო­უ­ლოდ­ნე­ლად თით­ქოს რა­ღაც გატ­კა­ცუნ­და გო­ნე­ბა­ში, თით­ქოს რო­მე­ლი­ღაც კუნ­ჭუ­ლი გა­ნათ­და... და მივ­ხ­ვ­დი, რომ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა­ზე ფეთ­ქე­ბა­დი, ყვე­ლა­ზე მას­შ­ტა­ბუ­რი მსხვრე­ვის პე­რი­ო­დი იწყე­ბო­და.
იქ, სადღაც, გუ­ლის რო­მე­ლი­ღაც ჯე­რაც უღ­რან ტყე­სა­ვით გა­უ­ვალ კუნ­ჭულ­ში, ბევრ ტკი­ვილ­სა და მწუ­ხა­რე­ბას რომ უპო­ვია სა­ვა­ნე, ახალ­მა გან­ც­დამ და­ი­დო ბი­ნა, - რა­ღა­ცის და­კარ­გ­ვის მო­ლო­დინ­მა, რა­ღაც ძა­ლი­ან ძვირ­ფა­სის და­კარ­გ­ვის მო­ლო­დინ­მა... და ამ გან­ც­დამ ძა­ლი­ან შე­მა­ში­ნა...
ნა­ნა ხომ ისე­დაც აყ­ვა­ნი­ლი ჰყავ­და შიშს... სა­ბო­ლო­ოდ ისე გა­მო­ვი­და, რომ ჩვენ ორი­ვეს გვე­ში­ნო­და... ერ­თ­მა­ნე­თის და­კარ­გ­ვის...
ცუ­დია, რო­ცა მშობ­ლე­ბიც გავ­ლე­ნი­ა­ნი გყავს ადა­მი­ანს. დე­და პრო­ფე­სო­რი, მა­მა პრო­ფე­სო­რი, ბე­ბია - მეც­ნი­ე­რე­ბა­თა დოქ­ტო­რი. ერ­თი სიტყ­ვით, სახ­ლ­ში კრინტს ვერ დავ­ძ­რავ­დი ჩემს პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ზე, აუცი­ლებ­ლად სა­ბე­დის­წე­რო სამ­ს­ჯავ­როს გავ­ლა მო­მი­წევ­და.
ამი­ტომ ჩუ­მად გა­დავ­წყ­ვი­ტე ყვე­ლაფ­რის მოგ­ვა­რე­ბა. პირ­ველ რიგ­ში, ბი­ნის სა­კითხი უნ­და გა­მერ­კ­ვია, სად შევ­ხ­ვ­დე­ბო­დით მე და ნა­ნა ერ­თ­მა­ნეთს. სად და ბე­ბი­ა­ჩე­მის ბი­ნა­ში, ვე­რა­ზე, რო­მე­ლიც ამ­ჟა­მად გა­ქი­რა­ვე­ბუ­ლი იყო და ბი­ნის ქი­რას მე, თქვე­ნი მო­ნა-მორ­ჩი­ლი, ვი­ღებ­დი, რო­გორც სა­ნი­მუ­შო შვი­ლი და შვი­ლიშ­ვი­ლი. ბე­ბი­ამ, აბა­ში­ძის ქალ­მა, რო­გორც კი მუ­შა­ო­ბა და­ვიწყე, დე­ი­და­ჩემს გა­მო­უცხა­და, თქვენ­თან გად­მოვ­დი­ვარ საცხოვ­რებ­ლად, სულ ფეხ­ზე მკი­დია, ჩე­მი სი­ძე ამ ამ­ბავს რო­გორ შეხ­ვ­დე­ბა, ჩე­მი ბი­ნა უნ­და გა­ვა­ქი­რაო და მაგ თან­ხით ან­დ­რი­ას გვერ­დით და­ვუდ­გეო. ბე­ბი­ა­ზე უკ­ვე მო­გი­ყე­ვით, რო­გო­რი ქა­ლიც ბრძან­დე­ბო­და და ის რომ რა­მეს იტყო­და, ვი­ღას ჰქონ­და ორი თა­ვი, შე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბო­და? ან კი რა­ტომ უნ­და შე­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბოდ­ნენ? მა­მა­ჩემს ძა­ლი­ა­ნაც უყ­ვარ­და სი­დედ­რი, სი­დედ­რ­საც მოს­წონ­და ნა­ხევ­რად თა­ვა­დი და ნა­ხევ­რად აზ­ნა­უ­რი სი­ძე, ამი­ტომ ერ­თად ცხოვ­რე­ბა ოჯა­ხის არც ერთ წევრს უსი­ა­მოვ­ნე­ბას არ უქად­და.
ჰო­და, სწო­რედ ეს ბი­ნა ამო­ვი­ღე მი­ზან­ში. ჩა­მო­ვე­დი თუ არა, იმ სა­ღა­მოს­ვე ვეს­ტუმ­რე მდგმურს, მარ­ტო­ხე­ლა კაცს, რო­მე­ლიც ელ­მა­ვალ­მ­შე­ნე­ბელ ქარ­ხა­ნა­ში მუ­შა­ობ­და და ვთხო­ვე, ბი­ნა და­მი­ცა­ლე, საცხოვ­რებ­ლად უნ­და გად­მო­ვი­დე-მეთ­ქი. მა­შინ­ვე დამ­თან­ხ­მ­და, მეც მაწყობს, ბა­რემ გა­და­ვალ თემ­ქა­ზე, სამ­სა­ხურ­თა­ნაც ახ­ლოს ვიქ­ნე­ბიო.
რამ­დე­ნი­მე დღე­ში მარ­თ­ლაც გა­და­ვი­და და დამ­რ­ჩა ბურ­თი და მო­ე­და­ნი მე. სახ­ლ­ში არა­ფე­რი მით­ქ­ვამს. არც იყო სა­ჭი­რო. ისი­ნი ვე­რას­დ­როს გა­ი­გებ­დ­ნენ, მე ბი­ნა გა­ქი­რა­ვე­ბუ­ლი მქონ­და თუ გა­სა­ქი­რა­ვე­ბე­ლი. ფულს ხომ მა­ინც მე ვი­ღებ­დი. მარ­თა­ლია, ორა­სი მა­ნე­თი და­მაკ­ლ­დე­ბო­და, მაგ­რამ აღარ ვჩი­ო­დი, სა­მა­გი­ე­როდ, სხვა, უფ­რო სა­სი­ა­მოვ­ნო რა­მეს ვი­ძენ­დი.
ასე რომ, მე და ნა­ნამ ამ ბი­ნა­ში გა­ვაგ­რ­ძე­ლეთ შეხ­ვედ­რე­ბი. ღა­მით არ ვრჩე­ბო­დით. ჯერ ერ­თი, კლა­რას გა­ნაწყე­ნე­ბა არ გვი­ღირ­და და მე­ო­რეც, არც მე მინ­დო­და ჩე­მებს რა­მე­ზე ეჭ­ვი აეღოთ.
ყვე­ლა­ფე­რი ისე მი­დი­ო­და, უკე­თესს რომ ვერ ვი­ნატ­რებ­დი. ნა­ნას არას­დ­როს უკითხავს ჩემ­თ­ვის, მიყ­ვარ­და თუ არა და არც მე ამიხ­ს­ნია მის­თ­ვის სიყ­ვა­რუ­ლი. მაგ­რამ იყო კი სა­ჭი­რო? ერ­თ­მა­ნე­თთან ურ­თი­ერ­თო­ბი­სას ისე­დაც ნა­თე­ლი იყო, რომ მიყ­ვარ­და. მიყ­ვარ­და კი არა, მი­სით ვსუნ­თ­ქავ­დი. ის ჩე­მი სი­ცოცხ­ლის ელექ­სი­რი იყო, რომ­ლის გა­რე­შეც ვერ ვი­არ­სე­ბებ­დი. თვი­თონ დღე არ გა­ვი­დო­და, არ ეთ­ქ­ვა, მიყ­ვარ­ხა­რო. დი­ლა ამ სიტყ­ვით იწყე­ბო­და და ღა­მეც ამ სიტყ­ვით დგე­ბო­და. ხან­და­ხან უხერ­ხუ­ლად ვგრძნობ­დი თავს, სა­პა­სუ­ხო `მეც მიყ­ვარ­ხარ-ს~ რომ ვერ ვი­მე­ტებ­დი, ამი­ტომ იძუ­ლე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, `მეც, მეც~ მა­ინც შე­მე­გე­ბე­ბი­ნა მი­სი სა­სიყ­ვა­რუ­ლო სიტყ­ვი­ე­რი გზავ­ნი­ლის­თ­ვის.
ასე გა­დი­ო­და დღე­ე­ბი, თვე­ე­ბი, წლე­ბი...
სა­მი წე­ლი გა­ვა­ტა­რეთ ერ­თად. სა­მი ულა­მა­ზე­სი, უბედ­ნი­ე­რე­სი და უნე­ტა­რე­სი წე­ლი. სა­მი წე­ლი უკა­ნო­ნო ცოლ-ქმა­რი­ვით ვცხოვ­რობ­დით - ხე­ლის მო­წე­რის გა­რე­შე, მაგ­რამ სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში უფ­რო მე­ტი ვი­ყა­ვით ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის, ვიდ­რე ცო­ლი და ქმა­რი.
თუმ­ცა, რო­გორც აღ­მოჩ­ნ­და, ყვე­ლა­ფერს აქვს და­სას­რუ­ლი, ისე­ვე რო­გორც და­საწყი­სი.
ურ­თი­ერ­თო­ბის ზუს­ტად იმ ეტაპს მი­ვაღ­წი­ეთ, რო­ცა გგო­ნია, რომ ყვე­ლა­ფე­რი იცი იმ ადა­მი­ან­ზე, ვის­თა­ნაც ცხოვ­რობ. თურ­მე, რო­გორც კი ამას გა­ი­ფიქ­რებ, უნ­და ჩათ­ვა­ლო, რომ ეს სიყ­ვა­რუ­ლის და­სას­რულს ნიშ­ნავს. სად იწყე­ბა ტყუ­ი­ლი? სწო­რედ იქ და მა­შინ, სა­დაც და რო­ცა თავს ვარ­წ­მუ­ნებთ, რომ ერ­თ­მა­ნე­თის ყვე­ლა სა­ი­დუმ­ლო ვი­ცით და და­მა­ლუ­ლი არა­ფე­რი გვაქვს. არ და­ი­ჯე­როთ! ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს თა­ვი­სი ქვე­სამ­ყა­რო, სა­დაც პა­ტა­რა-პა­ტა­რა სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბებს ინა­ხავს. მათ და­სა­ცა­ვად კი ტყუ­ილს იყე­ნებ.
ინ­ს­ტი­ტუ­ტი რომ და­ამ­თავ­რა, ბო­ლო გა­მოც­და­ზე ვერ წავ­ყე­ვი, სე­რი­ო­ზუ­ლი ოპე­რა­ცია მქონ­და იმ დღეს. მე­რე სა­ღა­მომ­დე ვე­ლო­დე ბი­ნა­ში, პა­ტა­რა სუფ­რა გავ­შა­ლე, ერ­თად აღ­ვ­ნიშ­ნავთ უმაღ­ლე­სის დამ­თავ­რე­ბას-მეთ­ქი და არ მო­ვი­და. სა­ღა­მოს წა­მო­ვე­დი. ერ­თი ცა­ლი შა­ვი ვარ­დი, რო­მე­ლიც სა­გან­გე­ბოდ მის­თ­ვის ვი­ყი­დე, წყლი­ან ვედ­რო­ში ჩავ­დე და ჰოლ­ში ისეთ ად­გი­ლას დავ­დე, სარ­კ­მ­ლი­დან რომ შე­მო­ი­ხე­დავ­და, და­ე­ნა­ხა.
ის ღა­მე კოშ­მა­რად მექ­ცა, ძა­ლი­ან გავ­ბ­რაზ­დი, მაგ­რამ მე­ო­რე დღეს ისე მე­ლა­პა­რა­კა, დავ­თ­მე. ჯგუ­ფე­ლებ­მა გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ, ინ­ს­ტი­ტუ­ტის დამ­თავ­რე­ბა ერ­თად აღ­გ­ვე­ნიშ­ნა და უარი ვერ ვუთხა­რიო. ორი ლექ­ტო­რიც წა­უყ­ვა­ნი­ათ თან. არა­და, ერთ ლექ­ტორს რომ მოს­წონ­და და მას­ზე მზე და მთვა­რე ამოს­დი­ო­და, ეგეც ნათ­ქ­ვა­მი ჰქონ­და. რა მექ­ნა? მე­ეჭ­ვი­ა­ნა? რას მო­ვი­გებ­დი? ვე­რა­ფერს. თვი­თონ კი მიმ­ტ­კი­ცებ­და, უბ­რა­ლოდ, ვგრძნობ, რომ მოვ­წონ­ვარ, მაგ­რამ სიტყ­ვაც არ უთ­ქ­ვამს არას­დ­რო­სო, მაგ­რამ რო­გორ და­მე­ჯე­რე­ბი­ნა? მით უფ­რო ახ­ლა, რო­ცა სტუ­დენ­ტი აღარ იყო და იმ ლექ­ტორს მას­თან თა­ვი­სუფ­ლად შე­ეძ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბის აწყო­ბა?
ერ­თი სიტყ­ვით, ეს ამ­ბა­ვი ისე ჩამ­თავ­რ­და, ვე­რა­ფე­რი და­ვაც­დე­ნი­ნე და მეც დავ­მ­შ­ვიდ­დი. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რომ ვუყ­ვარ­დი და სხვის­კენ აღარ გა­ი­ხე­დავ­და.
ერთ დღე­საც ისე­თი დაღ­ვ­რე­მი­ლი მო­ვი­და, და­ნა პირს არ უხ­ს­ნი­და.
რა მო­გი­ვი­და-მეთ­ქი, და­ვე­ტა­კე. კარ­გა ხანს, არა­ფე­რი, არა­ფე­რიო, კრინ­ტი ვერ და­ვაძ­ვ­რე­ვი­ნე. რო­გორც იქ­ნა, ბო­ლოს ამო­ღერ­ღა, ორ­სუ­ლად ვა­რო.
ელ­და მე­ცა. სა­ი­დან, რო­გორ? პრე­ზერ­ვა­ტი­ვის გა­რე­შე არც ერ­თხელ არ მივ­კა­რე­ბი­ვარ. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ხარ-მეთ­ქი?
- პრე­ზერ­ვა­ტი­ვი ყო­ველ­თ­ვის რო­დია სან­დო, იქაც ხდე­ბა გარ­ღ­ვე­ვე­ბი. - ისე­თი ბრძნუ­ლი კი­ლო­თი თქვა, თით­ქოს დი­სერ­ტა­ცია ჰქო­ნო­და ამ თე­მა­ზე და­ცუ­ლი.
დავ­მუნ­ჯ­დი. არ მჯე­რა-მეთ­ქი, ხომ არ ვეტყო­დი? ამით სა­მუ­და­მოდ დავ­კარ­გავ­დი. ჩე­მი გო­ნე­ბა ისე ნე­ლა აზ­როვ­ნებ­და, ვერ ვსაზღ­ვ­რავ­დი, რა შე­კითხ­ვა უნ­და და­მეს­ვა. თუმ­ცა, გო­ნე­ბამ ზან­ტად, მაგ­რამ მა­ინც შე­ნიშ­ნა, რომ ნა­ნა ჩემ­გან სწო­რედ შე­კითხ­ვას ელო­და და ამ შე­კითხ­ვა­ზე იყო და­მო­კი­დე­ბუ­ლი, რო­გორ გან­ვი­თარ­დე­ბო­და მოვ­ლე­ნე­ბი.
- ახ­ლა რას აპი­რებ? - `შუ­ა­ლე­დუ­რი~ შე­კითხ­ვა დავ­ს­ვი.
- მე თუ შენ? - მრა­ვალ­მ­ნიშვ­ნე­ლო­ვა­ნი მზე­რით გად­მომ­ხე­და.
- მე რა... მე უნ­და გა­დავ­წყ­ვი­ტო?
- აბა, მე?
ჩა­ვახ­ვე­ლე. პა­უ­ზა ძა­ლი­ან გა­ი­წე­ლა.
- ნან, იცი რა? იქ­ნებ ჯერ მოგ­ვე­ცა­და? სა­ნამ მყა­რად დავ­დ­გე­ბით ფეხ­ზე...
- ჰო, რა თქმა უნ­და, ეგ მეც ვი­ფიქ­რე... - სხარ­ტად მო­მი­გო.
გუ­ლი მო­მე­ცა და მე­ტი თავ­და­ჯე­რე­ბით გა­ვაგ­რ­ძე­ლე:
- ჰო­და, გა­ჩე­ნას მე­რეც მო­ას­წ­რებ, სად­მე გავ­რ­ბი­ვართ? ბავ­შ­ვი კარ­გია, მაგ­რამ...
- მაგ­რამ შენ არ გჭირ­დე­ბა, - `ა­მარ­თ­ვა~ წი­ნა­და­დე­ბა და ირო­ნი­უ­ლად და­ას­რუ­ლა.
- მე... არა, რა­ტომ მე... ძა­ლი­ა­ნაც მჭირ­დე­ბა, უბ­რა­ლოდ... - რა სა­ში­ნე­ლე­ბა იყო, თავს ვერ ვა­ბამ­დი ვერც ერთ წი­ნა­და­დე­ბას. გა­ნა ბავ­შ­ვის გა­ჩე­ნის წი­ნა­აღ­მ­დე­გი ვი­ყა­ვი, მას რომ ცო­ლად ვერ შე­ვირ­თავ­დი, ეს მა­დარ­დებ­და და ამას ვერ ვე­უბ­ნე­ბო­დი, თო­რემ რომ მცოდ­ნო­და, ხე­ლის მო­წე­რის გა­რე­შეც გა­ა­ჩენ­და შვილს, ეგ­რე­ვე დავ­თან­ხ­მ­დე­ბო­დი.
უცებ ხმა­მაღ­ლა გა­ი­ცი­ნა.
- მო­გატყუე, ან­რი, არ ვარ ორ­სუ­ლად.
იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო მი­სი აღი­ა­რე­ბა, რომ წა­მო­ვენ­თე.
- კი მაგ­რამ, რა­ში დაგ­ჭირ­და ასე­თი სა­ში­ნე­ლი სცე­ნის გა­თა­მა­შე­ბა?
- არც არა­ფერ­ში.... - მხრე­ბი უდარ­დე­ლად აიჩე­ჩა, - ისე­დაც ვი­ცო­დი, რაც მოხ­დე­ბო­და... - ამ სიტყ­ვე­ბით ჩან­თას ხე­ლი და­ავ­ლო, კა­რი გა­ი­ხუ­რა და ხვა­ლამ­დეეეეო, გა­წე­ლი­ლად მო­მა­ძა­ხა...


გაგრძელება ჟურნალ გზის 46-ე ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი