წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VI)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VI)
თავი მეექვსე


იმ დღი­დან ყვე­ლა­ფე­რი აირია. ნა­თე­ლი იყო, რა­ტო­მაც მო­მატყუა. შე­მა­მოწ­მა, ვა­პი­რებ­დი თუ არა მის ცო­ლად შერ­თ­ვას და რო­ცა სა­ბო­ლო­ოდ დარ­წ­მუნ­და, რომ ეს ჩემს გეგ­მებ­ში არ შე­დი­ო­და, ტაქ­ტი­კა შეც­ვა­ლა. პა­ე­მან­ზე ხან მო­დი­ო­და, ხან არა. რო­ცა ვერ მო­დი­ო­და, არ მაფ­რ­თხი­ლებ­და და არც ახ­ს­ნა-გან­მარ­ტე­ბას იძ­ლე­ო­და, რა­ტომ ვერ მო­ვი­და. თა­ვი­დან ვი­ფიქ­რე, ალ­ბათ ცდი­ლობს, მა­ეჭ­ვი­ა­ნოს-მეთ­ქი, ამი­ტომ მსუ­ბუ­ქად ვსაყ­ვე­დუ­რობ­დი, რო­ცა ვერ ახერ­ხებ გა­მოს­ვ­ლას, იქ­ნებ გა­მა­გე­ბი­ნო, რომ არ გე­ლო­დო-მეთ­ქი. წი­ნას­წარ მეც არ ვი­ცი, რო­დის რო­გორ მო­მი­ხერ­ხ­დე­ბაო, მარ­ტი­ვი პა­სუ­ხი გამ­ცა.
მე­რე და­სას­ვე­ნებ­ლად გა­ემ­გ­ზავ­რა... უჩე­მოდ. ნა­თე­სა­ვებ­თან ერ­თად მივ­დი­ვარ და სხვა­ნა­ი­რად არ გა­მო­ვაო. ამა­ზეც დავ­ხუ­ჭე თვა­ლი. მეც ავი­ღე შვე­ბუ­ლე­ბა და ბორ­ჯომ­ში, ჩემს ჯგუ­ფე­ლებს ვეწ­ვიე.
მთა­ში დას­ვე­ნე­ბას მა­ინც სხვა ეშ­ხი აქვს, თით­ქოს უფ­რო კაჟ­დე­ბი, სულ სხვა ენერ­გი­ით ივ­სე­ბი, ვიდ­რე ზღვა­ზე. ზღვა უფ­რო რო­მან­ტი­კუ­ლი დას­ვე­ნე­ბის­თ­ვი­საა კარ­გი, მთა კი შე­ნი ძა­ლე­ბის გა­მო­საც­დე­ლად. მო­ი­კი­დებ ზურ­გ­ჩან­თას, შე­უდ­გე­ბი ბი­ლიკს და თით­ქოს უსას­რუ­ლო­ბას მი­უყ­ვე­ბი. იღ­ლე­ბი, ქო­ში­ნებ, მაგ­რამ უკან მა­ინც არ იხევ, ვინ­მემ სი­სუს­ტე რომ არ დაგ­წა­მოს.
მარ­თ­ლაც ბევ­რი ვი­ხე­ტი­ა­ლე. ბორ­ჯო­მის ხე­ო­ბა ულა­მა­ზე­სია. მარ­თა­ლია, შხა­რა­სა და თეთ­ნულ­დის­ნა­ი­რი მწვერ­ვა­ლე­ბი არ არის, მაგ­რამ ისე­თი ლა­მა­ზი მთა-გო­რე­ბია, ცქე­რით ვერ გაძღე­ბი, გან­სა­კუთ­რე­ბით გვერ­დი­სუბ­ნის ხე­ო­ბა­ში, სა­დაც აღ­მარ­თიც ბლო­მა­დაა და დაღ­მარ­თიც.
სექ­ტემ­ბერ­ში ჩა­მო­ვე­დი. დავ­რე­კე ნა­ნას­თან, მაგ­რამ ყურ­მი­ლი არა­ვინ აიღო. კლა­რას ნახ­ვა ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­დო­და, ამი­ტომ სა­ღა­მომ­დე მო­ვი­ცა­დე, ცო­ტა გვი­ან კი­დევ ერ­თხელ დავ­რე­კავ-მეთ­ქი, თუმ­ცა ცდა ძალ­ზე გა­მი­ჭირ­და. გუ­ლი ცუდს მიგ­რ­ძ­ნობ­და. იმის გა­ფიქ­რე­ბაც კი, რომ სხვა­ზე გამ­ც­ვ­ლი­და, გულს მიკ­ლავ­და. ეგო­ის­ტუ­რად მიყ­ვარ­და, არა­ვის­თ­ვის არ მე­მე­ტე­ბო­და. სამ­სა­ხურ­ში თით­ქ­მის ყვე­ლამ იცო­და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბის შე­სა­ხებ და ისიც იცოდ­ნენ, ცო­ლად რა­ტო­მაც არ ვირ­თავ­დი. მას­ზე ყვე­ლამ ყვე­ლა­ფე­რი იცო­და ჩემ გარ­შე­მო.
სა­ღა­მოს ისევ დავ­რე­კე. ამ­ჯე­რად კლა­რამ მი­პა­სუ­ხა და _ სამ­სა­ხუ­რი­დან ჯერ არ დაბ­რუ­ნე­ბუ­ლაო. არც კი ვი­ცო­დი, მუ­შა­ო­ბა თუ და­იწყო. ეს სი­ახ­ლე აღ­მოჩ­ნ­და ჩემ­თ­ვის.
კვლე­ვით ინ­ს­ტი­ტუტ­ში მოწყო­ბი­ლა, სა­ი­ჯა­რო ხელ­შეკ­რუ­ლე­ბე­ბის გა­ფორ­მე­ბის გან­ყო­ფი­ლე­ბა­ში. ეს ის პე­რი­ო­დი იყო, პრი­ვა­ტი­ზე­ბა რომ შე­მო­დი­ო­და მო­და­ში. ამა­ზე იყო გა­დარ­თუ­ლი მთე­ლი ქვე­ყა­ნა და იქ­მ­ნე­ბო­და და იქ­მ­ნე­ბო­და კერ­ძო სამ­სა­ხუ­რე­ბი, რომ­ლებ­შიც ეკო­ნო­მის­ტე­ბი და ფი­ნან­სის­ტე­ბი ერ­თი­ან­დე­ბოდ­ნენ და აკ­ვა­ლი­ა­ნებ­დ­ნენ ორ­გა­ნი­ზა­ცი­ებს თუ კერ­ძო პი­რებს, რო­გორ მო­ეხ­დი­ნათ სა­წარ­მო­ე­ბის თუ ფაბ­რი­კა-ქარ­ხ­ნე­ბი­სა და მი­წე­ბის პრი­ვა­ტი­ზე­ბა და კერ­ძო ბიზ­ნე­სი წა­მო­ეწყოთ.
სწო­რედ ერთ-ერთ ასეთ კერ­ძო სა­წარ­მო­ში და­ეწყო მუ­შა­ო­ბა, რომ­ლის ოფი­სი რო­მე­ლი­ღაც კვლე­ვით ინ­ს­ტი­ტუტ­ში მდე­ბა­რე­ობ­და. სულ რა­ღაც ორი კვი­რაა მუ­შა­ობს და უკ­ვე პირ­ვე­ლი ხელ­ფა­სიც მის­ცე­სო.
ეს ჩემ­თ­ვის სი­ახ­ლე იყო. არც უთ­ქ­ვამს. გუ­ლი დამ­წყ­და. არა, გუ­ლი კი არ დამ­წყ­და, გავ­ბ­რაზ­დი. იმის ღირ­სიც არ ვი­ყა­ვი, ეთ­ქ­ვა?
გა­დავ­წყ­ვი­ტე, აღარ და­მე­რე­კა და, სა­ერ­თოდ, აღარ მო­მე­კითხა. მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, თვი­თონ თუ გა­ვახ­სენ­დე­ბო­დი.
იმ სა­ღა­მოს არ და­უ­რე­კავს, არც მე­ო­რე დღეს. მეც არ შე­ვეხ­მი­ა­ნე. თუ პრინ­ცი­პია, პრინ­ცი­პი იყოს-მეთ­ქი.
ასე გა­ვი­და სა­მი დღე. მე­ოთხე დღეს, სა­ღა­მოს, სამ­სა­ხუ­რი­დან რომ ვბრუნ­დე­ბო­დი, უცებ ვი­ღა­ცის მან­ქა­ნა­ში სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით მოვ­კა­რი თვა­ლი. ხომ არ მეშ­ლე­ბა-მეთ­ქი, მა­შინ­ვე მო­ვატ­რი­ა­ლე ჩე­მი მან­ქა­ნა და გა­ვე­კი­დე. სა­ნა­პი­როს და­უყ­ვ­ნენ. ისეთ მან­ძილ­ზე მივ­დევ­დი უკან, რომ ვერ შე­ვემ­ჩ­ნიე. სა­ჭეს ახალ­გაზ­რ­და მა­მა­კა­ცი ეჯ­და, და­ახ­ლო­ე­ბით ჩე­მი ტო­ლი. შო­რი­დან მშვე­ნი­ე­რი ბი­ჭი ჩან­და. მცხე­თის­კენ გა­და­უხ­ვი­ეს... მე იქ­ვე შე­ვა­ნე­ლე სვლა, აღარ მივ­ყე­ვი. ისე­დაც გა­სა­გე­ბი იყო ყვე­ლა­ფე­რი...
ნერ­ვი­უ­ლო­ბის­გან ვცახ­ცა­ხებ­დი, ნერ­ვებს ვე­ღარ ვთო­კავ­დი. ასე­თი გა­ცეცხ­ლე­ბუ­ლი კარ­გა ხა­ნია, არ ვყო­ფილ­ვარ. ახ­ლა რომ მე­ნა­ხა, ალ­ბათ, ცე­მით და­ვა­ო­სებ­დი. კი­დევ კარ­გი, იმ დღეს არ და­მი­რე­კა და ავ­ც­დით ერ­თ­მა­ნეთს, თო­რემ თავს ვე­ღარ შე­ვი­კა­ვებ­დი.
მე­რე ნელ-ნე­ლა გა­და­მი­ა­რა, ისე აღარ ვყრი­დი ცო­ფებს, მაგ­რამ ნახ­ვა ახ­ლა უფ­რო მე­ტად მინ­დო­და. უნ­და გა­მერ­კ­ვია, რა ხდე­ბო­და და სა­ბო­ლო­ოდ გა­და­მეწყ­ვი­ტა, ერ­თად ვრჩე­ბო­დით თუ ვშორ­დე­ბო­დით.
მი­უ­ხე­და­ვად ასე­თი სურ­ვი­ლი­სა, არ ვუ­რე­კავ­დი. მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, ოდეს­მე თუ გა­ვახ­სენ­დე­ბო­დი და თუ და­მი­რე­კავ­და.
გა­ვახ­სენ­დი. სხვის მან­ქა­ნა­ში რომ ვნა­ხე, მას მე­რე ორი დღე კი­დევ გა­ვი­და და და­მი­რე­კა. ორ სა­ათ­ში ჩვენს ბი­ნა­ში გა­მო­ვალ და თუ გცა­ლია, გნა­ხა­ვო. კარ­გი-მეთ­ქი.
აი, ახ­ლა კი გა­მი­ჭირ­და თა­ვის მო­თოკ­ვა. ორი ჭი­ქა ღვი­ნო დავ­ლიე, გულ­ზე ცო­ტა­თი რომ მომ­შ­ვე­ბო­და, მაგ­რამ მგო­ნი, პი­რი­ქით იმოქ­მე­და, უარე­სად და­ვი­ძა­ბე.
ნა­ხე­ვა­რი სა­ა­თით ად­რე მი­ვე­დი და ლო­დინ­მა მო­მი­წია. სა­ნამ მო­ვი­დო­და, ჩე­მი და­მე­მარ­თა. ხან ბოლ­თას ვცემ­დი, ხან დავ­ჯ­დე­ბო­დი, ხან წა­მოვ­წ­ვე­ბო­დი...
რო­გორც იქ­ნა, მო­ვი­და, მაგ­რამ თხუთ­მე­ტი წუ­თის დაგ­ვი­ა­ნე­ბით.
დაგ­ვი­ა­ნე­ბა, იცოცხ­ლე, ყო­ველ­თ­ვის იცო­და.
სევ­დი­ა­ნი მეჩ­ვე­ნა. სუ­ლაც არ უციმ­ცი­მებ­და თა­ვი­სი ლა­მა­ზი თვა­ლე­ბი. მშვი­დად გა­მის­წო­რა მზე­რა, თით­ქოს იოტი­სო­დე­ნა და­ნა­შა­უ­ლიც არ მი­უძღო­და ჩემ წი­ნა­შე.
ასე ვი­დე­ქით და ერ­თ­მა­ნეთს შევ­ყუ­რებ­დით.
_ არ მა­კო­ცებ? _ ოდ­ნავ გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი ხმით მკითხა.
_ არა.
_ რა­ტომ?
_ იმი­ტომ, რომ არ ვი­ცი, გინ­და თუ არა ჩე­მი კოც­ნა.
_ ეგ სა­ი­დან­ღა მო­ი­ტა­ნე ახ­ლა?
_ მე სა­ი­დან მო­ვი­ტა­ნე? არც არ­სა­ი­დან, რა­საც ვხე­დავ, იმას ვამ­ბობ.
_ რას ხე­დავ, ნე­ტავ? _ უდარ­დე­ლი ღი­მი­ლით მკითხა და ხე­ლე­ბი გა­მო­იწ­ვ­დი­ნა, რომ ყელ­ზე მომ­ხ­ვე­ო­და, მაგ­რამ თა­ვი უკან გა­დავ­ხა­რე.
_ ან­დ­რია, რა ხდე­ბა?
_ ეს შე­კითხ­ვა მე უნ­და და­მეს­ვა შენ­თ­ვის. ნა­ნა, რა ხდე­ბა?
_ არა­ფე­რი, _ მხრე­ბი აიჩე­ჩა, მაგ­რამ წე­ღან­დე­ლი უდარ­დე­ლი იერი ვე­ღარ შე­ი­ნარ­ჩუ­ნა, გა­წით­ლ­და.
_ მუ­შა­ო­ბა და­გიწყია, რაც არ ვი­ცო­დი. პირ­ვე­ლი ხელ­ფა­სიც აგი­ღია, ესეც გა­მო­მა­პა­რე. ერ­თი კვი­რაა, შენ­თან და­კავ­ში­რე­ბას ვცდი­ლობ და თით­ქოს არც ვარ­სე­ბობ­დე, სრუ­ლი იგ­ნო­რი. და მე­უბ­ნე­ბი, რომ არა­ფე­რი ხდე­ბა?
_ მე მე­გო­ნა, შვე­ბუ­ლე­ბა­ში იყა­ვი.
_ ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ორი თვით კი არა, 24 დღით, რო­მე­ლიც ზუს­ტად ერ­თი კვი­რაა, დამ­თავ­რ­და.
_ მე არ ვი­ცო­დი, ჩა­მო­სუ­ლი თუ იყა­ვი.
_ მარ­თ­ლა? დე­ი­და­შენ­მა არ გითხ­რა, რომ დავ­რე­კე?
_ კი, მითხ­რა, მაგ­რამ... მე­გო­ნა...
_ ააა, გე­გო­ნა, რომ ბორ­ჯო­მი­დან და­გი­რე­კე, არა?
_ ჰო.
_ მე­რე? სახ­ლ­ში ვერ და­მი­რე­კე? შე­გე­მოწ­მე­ბი­ნა. ან აქ გა­მო­სუ­ლი­ყა­ვი და გე­ნა­ხა, მა­გი­და­ზე წე­რი­ლი რომ და­გი­ტო­ვე. არც ეგ გი­ფიქ­რია. თუმ­ცა, მად­ლო­ბე­ლიც უნ­და ვი­ყო, რომ არ გად­მოხ­ვე­დი და შე­ნი ახა­ლი საყ­ვარ­ლე­ბი აქ არ მო­იყ­ვა­ნე.
_ ან­დ­რია! _ შეც­ბუ­ნე­ბულ­მა ამოთ­ქ­ვა.
_ რა ან­დ­რია, რა ან­დ­რია! არ მითხ­რა, რომ სხვას არ ხვდე­ბი! გგო­ნია, არ ვი­ცი? გინ­და, გითხ­რა? მან­ქა­ნის ნო­მე­რიც კი ვი­ცი!
_ ვი­ცი, რომ იცი. მეც და­გი­ნა­ხე იმ დღეს, უკან რომ გა­მოგ­ვე­კი­დე.
გავ­შ­რი. არც მი­ფიქ­რია, თუ შე­მამ­ჩ­ნევ­და. ცო­ტა არ იყოს, გა­მიტყ­და.
_ აჰაა... მე­რე რა­ტომ არ გა­ა­ჩე­რე­ბი­ნე მან­ქა­ნა შენს მე­გო­ბარს?
_ არ მინ­დო­და, თა­ვი უხერ­ხუ­ლად გეგ­რ­ძ­ნო. ვი­ფიქ­რე, რო­ცა ვნა­ხავ, მე­რე ვეტყ­ვი-მეთ­ქი.
_ იმის მე­რე ორი დღე გა­ვი­და და არ და­მი­რე­კე...
_ იმი­ტომ, რომ გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი იქ­ნე­ბო­დი და მინ­დო­და, დამ­ცხ­რა­ლი­ყა­ვი.
_ დე­დუქ­ცი­ის მე­თო­დი. _ სი­ცი­ლი ამიტყ­და.
_ დე­დუქ­ცია ამას არ სჭირ­დე­ბა, გა­და­სა­რე­ვად გიც­ნობ! _ ტუ­ჩე­ბი გა­ბუს­ხა და სა­წოლ­ზე ჩა­მოჯ­და.
_ ჩემ­თ­ვის სათ­ქ­მე­ლი არა­ფე­რი გაქვს, გარ­და იმი­სა, რომ იმ დღეს და­მი­ნა­ხე?
_ მაქვს.
_ მი­დი მე­რე, რას უც­დი, და­იწყე! _ სკა­მი გა­მოვ­წიე და წინ და­ვუ­ჯე­ქი.
_ მე ვთხოვ­დე­ბი, ან­დ­რია! _ მო­მა­ხა­ლა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, მაგ­რამ მშვი­დად.
ყო­ველ­ნა­ი­რი პა­სუ­ხის­თ­ვის ვი­ყა­ვი მზად, წი­ნა დღე­ებ­ში ას­ჯერ მა­ინც წარ­მო­ვიდ­გი­ნე ჩვე­ნი შეხ­ვედ­რის მო­მენ­ტი და ის, რა­ზეც ვი­სა­უბ­რებ­დით. რას მეტყო­და, რი­თი იმარ­თ­ლებ­და თავს, რო­გორ შე­ეც­დე­ბო­და თა­ვი­სი და­ნა­შა­უ­ლის გა­ბა­თი­ლე­ბას... მაგ­რამ გათხო­ვე­ბას თუ მიხ­სე­ნებ­და, წა­მი­თაც არ მი­ფიქ­რია. ისე გა­მა­ო­ცა მის­მა ნათ­ქ­ვამ­მა, თით­ქოს გა­უთხოვ­რო­ბის აღ­თ­ქ­მა ჰქო­ნო­დეს და­დე­ბუ­ლი.
_ რა თქვი?
_ ვთხოვ­დე­ბი. _ იმა­ვე ტო­ნით გა­ი­მე­ო­რა და ჯი­ქურ გა­მის­წო­რა თვა­ლი.
_ რა­ტომ? _ სხვა ვე­რა­ფე­რი მო­ვი­ფიქ­რე, რომ მე­კითხა.
_ იმი­ტომ, რომ შენ არ გინ­დი­ვარ ცო­ლად, მე კი ოჯა­ხი მინ­და მყავ­დეს _ ქმა­რი, შვი­ლე­ბი... შენ ამას არას­დ­როს გა­ა­კე­თებ, რად­გან მე სა­მარ­ცხ­ვი­ნო ქა­ლი ვარ, სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში არ­გა­მო­სა­ჩე­ნი, თა­ვის­მომ­ჭ­რე­ლი და ასე შემ­დეგ.
_ ასე ნუ ამ­ბობ... _ ხმა გა­მებ­ზა­რა.
_ რა­საც ვამ­ბობ, სრუ­ლი სი­მარ­თ­ლეა. არ ვა­პი­რებ არაფ­რის ახ­ს­ნას, არც პრე­ტენ­ზია არა მაქვს შენ­თან. ყვე­ლა­ფე­რი ისე იყო, რო­გორც უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. შენ მე ამ ცხოვ­რე­ბის­კენ მო­მაბ­რუ­ნე, მად­ლო­ბის მე­ტი არა­ფე­რი მეთ­ქ­მის, მაგ­რამ ასე გაგ­რ­ძე­ლე­ბა არ შე­მიძ­ლია.
დავ­მუნ­ჯ­დი. რა­საც ამ­ბობ­და, ყვე­ლა­ფერ­ში მარ­თა­ლი იყო და რა უნ­და მე­საყ­ვე­დუ­რა?
_ რა­ტომ არა­ფერს მე­უბ­ნე­ბი? მწა­რეა სი­მარ­თ­ლე? _ დამ­ცი­ნა­ვი ნა­პერ­წ­კ­ლე­ბი აუკი­აფ­და თვა­ლებ­ში.
_ ვინ არის მა­ინც, კარ­გი ადა­მი­ა­ნია?
_ კარ­გი ადა­მი­ა­ნია. რაც მთა­ვა­რია, ვუყ­ვარ­ვარ, თა­ნაც ისე, რომ უნ­და, სულ მის გვერ­დით ვი­ყო.
_ გი­ლო­ცავ...
_ მად­ლო­ბა... თუ არა­ფე­რი გაქვს სათ­ქ­მე­ლი, მე წა­ვალ... მე­ლო­დე­ბი­ან... _ ნიშ­ნის მო­გე­ბით მითხ­რა და ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლით გა­მომ­ხე­და.
_ არა, არა­ფე­რი... წა­დი შენს გზა­ზე, _ ამ­რე­ზით წარ­მოვ­თ­ქ­ვი და ავ­დე­ქი.
მას­თან სა­უ­ბა­რი ამით და­ვამ­თავ­რე.
ზლაზ­ვ­ნით წა­მო­ი­მარ­თა. თან უნ­დო­და წას­ვ­ლა, თან ყოყ­მა­ნობ­და. არ მო­ე­ლო­და, ასე ად­ვი­ლად თუ დავ­თ­მობ­დი. ალ­ბათ იფიქ­რა, ვერ შე­მე­ლე­ვა და თვი­თონ­ვე შე­მირ­თავს ცო­ლა­დო. მე კი ამ­ხე­ლა რის­კი ვერ გავ­წიე. ვერ შევ­ძე­ლი, მე­ჯობ­ნა ჩე­მი თა­ვის­თ­ვი­საც და სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თ­ვი­საც.
რო­ცა ჩემ­გან სა­სურ­ვე­ლი პა­სუ­ხი ვერ მი­ი­ღო და არც შე­ვე­ცა­დე გა­მე­ჩე­რე­ბი­ნა, ად­გა და წა­ვი­და. უსიტყ­ვოდ, დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბის გა­რე­შე...

მას შემ­დეგ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში არ მი­ნა­ხავს. არც არა­ფე­რი გა­მი­გია მას­ზე. შემ­თხ­ვე­ვი­თაც არ გა­დავ­წყ­დო­მი­ვარ.
პირ­ველ ხა­ნებ­ში ძა­ლი­ან ცუ­დად ვი­ყა­ვი. დეპ­რე­სი­ამ შე­მიპყ­რო. არც სამ­სა­ხუ­რი მინ­დო­და, არც კა­რი­ე­რა, არც მშობ­ლე­ბი და არც არა­ვინ ქვე­ყა­ნა­ზე. უფა­სო შვე­ბუ­ლე­ბა ავი­ღე და ორი კვი­რით მოს­კოვ­ში გა­ვემ­გ­ზავ­რე, ჩემს ბი­ძაშ­ვი­ლებს ვეს­ტუმ­რე. ვი­ფიქ­რე, გულს გა­და­ვა­ყო­ლებ-მეთ­ქი. არც ამან მიშ­ვე­ლა. სა­ნამ ჩემს თავს არ შე­ვუ­ძა­ხე, გონს მო­დი, ასე გაგ­რ­ძე­ლე­ბა კარგს არა­ფერს მო­გი­ტანს-მეთ­ქი, ვე­რა­ფე­რი გა­ვაწყ­ვე. მე­რე დავ­ჯე­ქი და გა­ვა­ა­ნა­ლი­ზე, რა აზ­რი ჰქონ­და ჩემს ასეთ გან­ც­დებს და უკ­ვე გა­ფუ­ჭე­ბულ საქ­მეს რას ვუშ­ვე­ლი­დი ამ­დე­ნი დარ­დი­თა და ვა­რა­მით. აღ­მო­ვა­ჩი­ნე, რომ ვერც ვე­რა­ფერს. ჰო­და, ვი­ფიქ­რე, რაც არის, არის. ცხოვ­რე­ბა გრძელ­დე­ბა. არ მი­მარ­თ­ლებს სიყ­ვა­რულ­ში? ნუ მი­მარ­თ­ლებს, რა­შიც მი­მარ­თ­ლებს, იმას მა­ინც მივ­ხე­დო-მეთ­ქი და გა­ვაგ­რ­ძე­ლე მუ­შა­ო­ბა.
და­ვი­ცა­ვი დი­სერ­ტა­ცია, და­ვა­მუ­ღა­მე ჩე­მი პრო­ფე­სია და წლე­ბის შემ­დეგ ერთ-ერ­თი სა­უ­კე­თე­სო ქი­რურ­გის სა­ხე­ლიც გა­მი­ვარ­და. მე­რე ალი­კა გარ­და­იც­ვა­ლა, შუა ოპე­რა­ცი­ის დროს ინ­ფარ­ქ­ტ­მა გლი­ჯა და წამ­ში გა­თავ­და ამ­ხე­ლა კა­ცი. ძლივს მო­ვა­ხერ­ხე იმ ოპე­რა­ცი­ის დას­რუ­ლე­ბა. აბა, წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, თან თავ­ზარ­და­ცე­მუ­ლი კო­ლე­გის უეცა­რი გარ­დაც­ვა­ლე­ბა, თან სა­ო­პე­რა­ციო მა­გი­და­ზე გა­ფატ­რუ­ლი პა­ცი­ენ­ტი გი­წევს. რო­გო­რია? რამ­დე­ნი­მე კვი­რა შოკ­ში ვი­ყა­ვი, მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან ვერ გა­მოვ­დი­ო­დი.
ახ­ლა ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზეა. ახ­ლა მე მყავს ასის­ტენ­ტე­ბი და ეს ახალ­ბე­და ქი­რურ­გე­ბი მე ოპე­რა­ცი­ის ჩა­ტა­რე­ბა­ში მეხ­მა­რე­ბი­ან. თბი­ლის­ში ყვე­ლა მიც­ნობს და და­ფა­სე­ბუ­ლი ექი­მი ვარ. ამას­თან, სხვა მხრი­ვაც პერ­ს­პექ­ტი­უ­ლი გახ­ლა­ვართ _ უცო­ლო, მდი­და­რი, კარ­გი სახლ-კა­რით, მან­ქა­ნით... ერ­თი სიტყ­ვით, ყო­ველ­მ­ხ­რივ უზ­რუნ­ველ­ყო­ფი­ლი. ეგაა მხო­ლოდ, ვე­რა­ვინ შეძ­ლო ჩე­მი შებ­მა, ცოლ­ქ­მ­რუ­ლი უღე­ლი არა და არ და­ვიდ­გი ქედ­ზე.
ქა­ლე­ბი კი, იცოცხ­ლე, ბლო­მად ირე­ვი­ან ჩემ გვერ­დით. ერ­თ­მა­ნე­თის­გან გა­ნურ­ჩევ­ლად, ყვე­ლა მეპ­რან­ჭე­ბა: გათხო­ვი­ლი თუ გა­სათხო­ვა­რი, ქვრი­ვი თუ გა­ნათხო­ვა­რი, ში­ნა­ბე­რა თუ ახალ­გაზ­რ­და... ახ­ლა ბევ­რად სიმ­პა­თი­უ­რად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი, ვიდ­რე ახალ­გაზ­რ­დო­ბა­ში, ოღონდ ეგაა, უფ­რო მე­დი­დუ­რი გავ­ხ­დი. ასე რომ არა, ვინ იცის, უკ­ვე მომ­ჩან­გ­ლავ­და რო­მე­ლი­მე ლა­მაზ­მა­ნი.
ქალ­თან და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა­ში დის­ტან­ცი­ას აღარ ვარ­ღ­ვევ, შეყ­ვა­რე­ბა­ზე ხომ ლა­პა­რა­კიც ზედ­მე­ტია. თუ ისე მო­მე­წო­ნე­ბა, რომ გა­დავ­წყ­ვეტ, მას­თან სექ­სი აუცი­ლებ­ლად უნ­და მქონ­დეს, რა თქმა უნ­და, ურ­თი­ერ­თო­ბას გა­ვა­ბამ, მაგ­რამ თა­ვი­დან­ვე ვაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებ, რომ სხვა რა­მის იმე­დი არ უნ­და ჰქონ­დეს. ერ­თ­გ­ვარ ზე­პირ კონ­ტ­რაქტს ვა­ფორ­მებ ქა­ლებ­თან _ მე ასე და ასე მო­ვიქ­ცე­ვი, შენ­გან კი ამას და ამას ვითხოვ-მეთ­ქი.
ეს სა­უცხოო მე­თო­დი გა­მოდ­გა. არც ურ­თი­ერ­თო­ბა გრძელ­დე­ბა დიდ­ხანს და არც უკ­მა­ყო­ფი­ლო რჩე­ბა არა­ვინ. დი­დი, დი­დი, ექ­ვ­სი თვე ან წე­ლი­წა­დი გაგ­რ­ძელ­დეს შეხ­ვედ­რე­ბი, რად­გან ყო­ველ­დღე ან ყო­ველ­კ­ვი­რა კი არ ვხვდე­ბი ასე­თებს, არა­მედ თვე­ში ან ორ-სამ თვე­ში ერ­თხელ. მრა­ვალ­ფე­როვ­ნე­ბა რომ მო­მე­ნატ­რე­ბა, და­ვუ­რე­კავ ერთს. თუ სცა­ლია, ხომ კარ­გი, შევ­ხ­ვ­დე­ბი და რო­მე­ლი­მე იაფ­ფა­სი­ან სას­ტუმ­რო­ში წა­ვიყ­ვან, ან ჩემ­თან სახ­ლ­ში და­ვი­ბა­რებ, თუ არ სცა­ლია, მა­შინ მე­ო­რეს, მე­სა­მეს შე­ვეხ­მი­ა­ნე­ბი და ასე...
ასე რომ, ქა­ლი არ მაკ­ლია. მაკ­ლია სხვა რა­მე _ სიყ­ვა­რუ­ლი და ოჯა­ხუ­რი სით­ბო. ახალ­გაზ­რ­და აღარ ვარ, მო­მე­რია ასა­კი, ამი­ტომ იმის გა­ფიქ­რე­ბაც კი მი­ჭირს, რომ ოჯა­ხი უნ­და შევ­ქ­მ­ნა. რა დროს ეგ არის. არც ვნა­ნობ. დი­დად არას­დ­როს მქო­ნია სურ­ვი­ლი, შვი­ლე­ბი მყო­ლო­და. არ ვი­ცი, რი­სი ბრა­ლია. შე­იძ­ლე­ბა იმი­სი, რომ მეც დე­დი­სერ­თა ვარ და ცოცხა­ლი თა­ვით არას­დ­როს მინ­დო­და, და ან ძმა მყო­ლო­და.
ბავ­შ­ვე­ბი მიყ­ვარს, რო­გორ არ მიყ­ვარს, მაგ­რამ სხვე­ბის და არა ჩე­მი. ახ­ლა ვერც წარ­მო­მიდ­გე­ნია, მე რომ შვი­ლი მყავ­დეს... რა ვი­ცი, იქ­ნებ კარ­გი­ცაა, ვი­ღაც მა­მას რომ და­გი­ძა­ხებს, თუმ­ცა ამა­ზე თა­ვის დრო­ზე უნ­და მე­ფიქ­რა. ახ­ლა ზედ­მე­ტად დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი მგო­ნია. 56 წლის კაც­მა ახ­ლა რომ შვილ­ზე ვი­ფიქ­რო, რო­დის­ღა მო­მეს­წ­რე­ბა? ან მას რა­ში გა­მო­ად­გე­ბა მიხ­რ­წ­ნი­ლი მა­მა, რო­ცა 19 წლის გახ­დე­ბა? აქეთ ვე­ყო­ლე­ბი სა­პატ­რო­ნო. არა, არ მინ­და. შე­იძ­ლე­ბა ვნა­ნობ კი­დე­ვაც და ჩემს თავს არ ვუტყ­დე­ბი, ასე ეულად რომ დავ­რ­ჩი, მაგ­რამ ახ­ლა სი­ნა­ნუ­ლიც დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლია.
აი, ეს ამ­ბა­ვი გახ­ლ­დათ ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის პრე­ლუ­დია და რომ არ მო­მე­ყო­ლა, ინ­ტერ­ლუ­დი­ას აზ­რი არ ექ­ნე­ბო­და. რად­გან ნა­ნა­ზე ასე თუ ისე მო­გა­წო­დეთ ცნო­ბე­ბი, იმა­საც გეტყ­ვით, რომ ამ დღე­ებ­ში სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით გა­და­ვე­ყა­რე. ეს კი სულ რა­ღაც ექ­ვ­სი­ო­დე დღის წინ მოხ­და.
იმ დღეს მაგ­რად წვიმ­და. სამ­სა­ხუ­რი­დან გა­მო­სულს ქუ­ჩა­ში ისე­თი სა­ცო­ბი დამ­ხ­ვ­და, მე­გო­ნა, სახ­ლამ­დე ვე­რას­დ­როს მი­ვაღ­წევ­დი. ის იყო, სპორ­ტის სა­სახ­ლეს გავ­ც­დი, რომ ვი­ღაც ქალ­მა ხე­ლი და­მიქ­ნია. ალ­ბათ ყვე­ლას უქ­ნევ­და ხელს წვი­მის გა­მო და სუ­ლერ­თი იყო, ვინ გა­უ­ჩე­რებ­და. შე­მე­ცო­და. ვი­ფიქ­რე, გა­ნა სად უნ­და ცხოვ­რობ­დეს ისეთ ად­გი­ლას, გაყ­ვა­ნა და­მე­ზა­როს-მეთ­ქი და გა­ვუ­ჩე­რე.
_ ვე­რა­ზე გა­მიყ­ვანთ?
აუუ, ოღონდ ეგ არ ეთ­ქ­ვა... ჭი­რის დღე­სა­ვით მე­ზა­რე­ბა ხოლ­მე პი­კის სა­ა­თებ­ში ვე­რა­ზე გას­ვ­ლა, ისე­თი სა­ცო­ბე­ბია. მაგ­რამ რად­გან გა­ვუ­ჩე­რე, უარი არ გა­მო­დი­ო­და.
უკან ჩაჯ­და. კარ­გა ხანს ერ­თ­მა­ნეთს არ დავ­ლა­პა­რა­კე­ბი­ვართ. სარ­კი­დან შე­ვათ­ვა­ლი­ე­რე. ლა­მა­ზი ქა­ლი ჩან­და, მთლად ახალ­გაზ­რ­დაც არ იყო, მაგ­რამ კარ­გად შე­ნა­ხუ­ლი. შა­ვი ხვე­უ­ლი თმა კრა­ვე­ლის ჯი­შის ცხვა­რი­ვით და­ე­ხუ­ჭუ­ჭე­ბი­ნა. უც­ნა­უ­რი ის იყო, რომ ამ წვი­მა­ში მზის სათ­ვა­ლე ეკე­თა.
_ რო­მელ ქუ­ჩა­ზე? _ გულ­გ­რი­ლად ვკითხე, რო­გორც კი ჩაჯ­და.
_ კო­ბის ქუ­ჩა.
ყუ­რე­ბი ვცქვი­ტე. სწო­რედ მაგ ქუ­ჩა­ზე მქონ­და ბე­ბი­ის და­ნა­ტო­ვა­რი ბი­ნა, სა­დაც მე და ნა­ნა ერთ დროს ერ­თ­მა­ნეთს ვხვდე­ბო­დით. კი­დევ ერ­თხელ შევ­ხე­დე სარ­კი­დან, მაგ­რამ არ მეც­ნო. მაგ ქუ­ჩა­ზე ასე­თი ქა­ლი არას­დ­როს მე­ნა­ხა, თუმ­ცა, არც ისე ხში­რად ვარ იქით, მხო­ლოდ მა­შინ, რო­ცა მდგმუ­რი ბი­ნის ქი­რის­თ­ვის და­მი­ბა­რებს.
_ დი­დი ხა­ნია, ვე­რა­ზე ცხოვ­რობთ? _ გა­მო­ვე­ლა­პა­რა­კე.
_ ცხრა წე­ლია, თუმ­ცა მა­ნამ­დეც მაგ ქუ­ჩა­ზე ვცხოვ­რობ­დი... სა­მი წე­ლი, _ თქვა და ჩე­მი სახ­ლის ნო­მე­რი არ და­ა­სა­ხე­ლა უცებ?
მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბის­გან და­ვა­მუხ­რუ­ჭე. უც­ნა­უ­რი ის იყო, რომ ეზო­ში მხო­ლოდ ჩე­მი ბი­ნა იყო, სხვა არა­ვინ ცხოვ­რობ­და. ვი­ფიქ­რე, ჩე­მი მდგმუ­რი ხომ არ იყო-მეთ­ქი და ინ­ს­ტინ­ქ­ტუ­რად ვკითხე:
_ მდგმუ­რად?
_ არა. ქმარ­თან ერ­თად. მე­რე გა­ვე­ყა­რე.
აი, ხა­თა­ბა­ლა! რა­ღა­ცას იტყუ­ე­ბა ეგ ქა­ლი!
_ მაგ ნო­მერ­ში მე ვცხოვ­რობ წლე­ბია, მაგ­რამ თქვენ არ მახ­სოვ­ხართ, _ ვუთხა­რი და და­ჟი­ნე­ბით და­ვაკ­ვირ­დი სა­ხე­ზე.
უეც­რად სწრა­ფად ას­წია თა­ვი, სათ­ვა­ლე მო­იხ­ს­ნა და სარ­კე­ში გა­ო­ცე­ბუ­ლი მზე­რა შე­მო­მა­ფე­თა. ოჰ, ეს მზე­რა... და­უ­ვიწყა­რი, გა­უ­ხუ­ნა­რი...
_ ან­დ­რია, შენ ხარ? _ ხმა­დაბ­ლა იკითხა.
_ ნა­ნა? _ მეც შე­ვა­გე­ბე შე­კითხ­ვა.
_ ღმერ­თო ჩე­მო! _ სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლი ხმით აღ­მოხ­და.
მსწრაფლ გა­ვა­ჩე­რე მან­ქა­ნა.
_ წინ გად­მო­ჯე­ქი! _ ვთხო­ვე და ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ ამიტყ­და კან­კა­ლი...
მუნ­ჯე­ბი­ვით ვის­ხე­დით და ერ­თ­მა­ნეთს ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დით.
_ ვერ გი­ცა­ნი, რო­გორ შეც­ვ­ლილ­ხარ, _ რო­გორც იქ­ნა, ამოვ­თ­ქ­ვი.
_ მეც ვერ გი­ცა­ნი, შენც შეც­ვ­ლილ­ხარ, _ გა­ი­ღი­მა.
_ თმა სხვა ფე­რი გაქვს, თა­ნაც დახ­ვე­უ­ლი...
_ ჰო, ასე უფ­რო ახალ­გაზ­რ­დუ­ლად გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი. შენ კი­დევ ჭა­ღა­რა შეგ­პარ­ვია. შეგ­პარ­ვია კი არა, მოგ­რე­ვია, _ გა­და­ი­კის­კი­სა.
_ სად ხარ, რას საქ­მი­ა­ნობ? მარ­თ­ლა ჩვენს ქუ­ჩა­ზე ცხოვ­რობ?
_ კი, მანდ ვცხოვ­რობ. ათი წლის წინ მი­ყი­და ჩემ­მა ქმარ­მა ეგ ბი­ნა. ძა­ლი­ან მინ­დო­და, სად­მე მანდ მეცხოვ­რა, ჩვე­ნი შეხ­ვედ­რე­ბის ად­გილ­თან ახ­ლოს. არ და­გი­მა­ლავ და იმის იმე­დიც მქონ­და, რომ ოდეს­მე შეგ­ხ­ვ­დე­ბო­დი. მაგ­რამ არც მი­ფიქ­რია, თუ ვერ გიც­ნობ­დი.
_ ესე იგი, გათხო­ვი­ლი ხარ?
_ ვი­ყა­ვი. მე­რე დავ­ქ­ვ­რივ­დი. ახ­ლა ისევ მარ­ტო ვარ.
_ შვი­ლე­ბი?
_ ერ­თი გო­გო მყავს. მზე­თუ­ნა­ხა­ვი... შენ?
_ მეც ისევ ისე, რო­გორც ვი­ყა­ვი. ვცხოვ­რობ მარ­ტო _ არა ცო­ლი, არა შვი­ლი. მარ­ტო­ხე­ლა მგლურ ცხოვ­რე­ბას ვე­წე­ვი. სად მუ­შა­ობ?
_ არც არ­სად. ჩე­მი გო­გო მარ­ჩენს და მეც რა­ღა­ცებს ვჩა­ლი­ჩობ. თუ დრო გაქვს და არ და­ი­ზა­რებ, გა­მო­მი­ა­რე, ჩემს შვილ­საც გა­გაც­ნობ, ყა­ვა დავ­ლი­ოთ, წარ­სუ­ლი გა­ვიხ­სე­ნოთ...
ისე შე­ფუ­თა ეს შე­თა­ვა­ზე­ბე­ბი, რომ უარი არ მეთ­ქ­ვა. ისე­დაც არ ვეტყო­დი უარს, რად­გან ძა­ლი­ან გა­მი­ხარ­და მი­სი ნახ­ვა, ძა­ლი­ა­ნაც ავ­ფო­რი­აქ­დი და სი­ა­მოვ­ნე­ბით ვეს­ტუმ­რე­ბო­დი ში­ნაც, მით უფ­რო, რომ ქმა­რი არ ჰყო­ლია.
ერ­თი სიტყ­ვით, მო­ვი­ლა­პა­რა­კეთ, რომ წი­ნას­წარ და­ვუ­რე­კავ­დი და შეხ­ვედ­რა­ზე შევ­თან­ხ­მ­დე­ბო­დით...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი