წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VII)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VII)
ნაწილი მეშვიდე

და აი, დად­გა ჩვე­ნი ხე­ლა­ხა­ლი შეხ­ვედ­რის სა­ა­თი. იმა­ზე მე­ტად ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი, ვიდ­რე უნ­და მე­ნერ­ვი­უ­ლა, რად­გან ეს დღე­ე­ბი სულ ვა­მუ­ნა­თებ­დი ჩემს თავს, ემო­ცი­ებს არ აჰ­ყ­ვე და სი­სუს­ტე არ გა­მო­ი­ჩი­ნო-მეთ­ქი. თუმ­ცა, ვის შე­ეძ­ლო ეთ­ქ­ვა, რა დო­ზით უნ­და მე­ნერ­ვი­უ­ლა? ან ნე­ტავ რა მა­ნერ­ვი­უ­ლებ­და? მიყ­ვარ­და? ალ­ბათ აღარ. ან შე­იძ­ლე­ბა, და­კონ­სერ­ვე­ბუ­ლი იყო ის სიყ­ვა­რუ­ლი და ოდ­ნა­ვი შენ­ჯღ­რე­ვაც კი საკ­მა­რი­სი აღ­მოჩ­ნ­და, რომ ხე­ლახ­ლა ამო­ე­ხეთ­ქა? არა მგო­ნია, მთლად ეგე­თი გა­მო­თაყ­ვა­ნე­ბუ­ლიც არ ვი­ყა­ვი. იქ­ნებ მას­თან სექ­სი მე­ნატ­რე­ბო­და? არა, არც ეგ იყო. ერ­თი სიტყ­ვით, თვი­თო­ნაც არ ვი­ცო­დი, რამ გა­მო­იწ­ვია ასე­თი ანერ­ვი­უ­ლე­ბა. უბ­რა­ლოდ, ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი და მორ­ჩა.
ზუს­ტად ერ­თი კვი­რის შემ­დეგ და­ვუ­რე­კე და მო­ვი­კითხე. მე­რე ვკითხე, ხომ არ შევ­ხ­ვ­დეთ-მეთ­ქი. აუცი­ლებ­ლა­დო, მითხ­რა და თა­ვის­თან დამ­პა­ტი­ჟა. ხვალ სა­ღა­მოს გე­ლო­დე­ბით, ჩე­მი გო­გოც შინ იქ­ნე­ბა და ბა­რემ ერ­თ­მა­ნეთს გა­იც­ნობ­თო.
ერ­თი სიტყ­ვით, შევ­თან­ხ­მ­დით.
იმ ღა­მეს მთლად ამოვ­ვარ­დი კა­ლა­პო­ტი­დან. ეს პირ­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვა იყო, დი­ლით რომ არ მი­ვარ­ჯი­შია, გარ­და ამი­სა, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი რი­ტუ­ა­ლი, კი­ბე­ზე სამ-სამ სა­ფე­ხურს რომ ვახ­ტე­ბო­დი, გა­მოვ­ტო­ვე. ისე უცებ გავ­ზარ­მაც­დი ერთ ღა­მე­ში, რომ სა­კუ­თარ თავს ვე­ღარ ვცნობ­დი. რა­ღაც­ნა­ი­რად ვი­ყა­ვი - აბო­ბოქ­რე­ბულ ზღვა­სა­ვით, ნა­პირს რომ აწყ­დე­ბა ვე­ე­ბერ­თე­ლა ტალ­ღე­ბით. ძი­ლის წინ, ჩვე­უ­ლებ­რივ შე­ვის­რუ­ტე მთვა­რის სურ­ნე­ლი, მაგ­რამ ვე­რა­ფე­რი შე­ვიგ­რ­ძე­ნი.
ვერც ნორ­მა­ლუ­რად და­ვი­ძი­ნე. ყო­ველ ერთ სა­ათ­ში მეღ­ვი­ძე­ბო­და. ასე რამ გა­მა­სუ­ლე­ლა ამ­ხე­ლა კა­ცი? თან მე­ცი­ნე­ბო­და ჩემს თავ­ზე, თან მიკ­ვირ­და. დი­ლით ჩვე­უ­ლე­ბას არ ვუ­ღა­ლა­ტე, აივან­ზე დავ­ჯე­ქი და სა­ხე მზეს მი­ვუშ­ვი­რე, რა­თა მი­სი სხი­ვე­ბი და­მეყ­ნო­სა. მაგ­რამ იმ დი­ლით მზეს სურ­ნე­ლი არ მოჰ­ყო­ლია...
ის იყო, სა­ა­ბა­ზა­ნო­დან გა­მო­ვე­დი, რომ ჭიშ­კ­რის მი­ჯა­ხუ­ნე­ბის ხმა გა­ის­მა. მივ­ხ­ვ­დი, ევა ბრუნ­დე­ბო­და ღა­მის მორიგეობიდან. ვი­ფიქ­რე, ყა­ვა­ზე დავ­პა­ტი­ჟებ, თან დროს ცო­ტა­თი მა­ინც შე­ვამ­ცი­რებ სა­ღა­მომ­დე-მეთ­ქი. პირ­სა­ხო­ცის ხა­ლა­თი მჭიდ­როდ შე­მო­ვიხ­ვიე, ქა­მა­რი გა­და­ვი­ჭი­რე და ფან­ჯა­რა­ში თა­ვი გავ­ყა­ვი.
- ევა!
მე­ო­რე და­ძა­ხე­ბა არ დამ­ჭირ­ვე­ბია, ლა­მაზ­მა ევამ მა­შინ­ვე ამომ­ხე­და.
- ყა­ვა­ზე გე­პა­ტი­ჟე­ბი! - თა­ვი მე­ო­რე სარ­თუ­ლის­კენ ავიქ­ნიე.
- ხუთ წუთ­ში ამო­ვალ! - ხე­ლი და­მიქ­ნია და ისევ მი­ი­მა­ლა.
სა­ნამ ჩე­მი სექ­სუ­ა­ლუ­რი მდგმუ­რი ამო­ვი­დო­და, ყა­ვა მო­ვა­დუ­ღე, შო­კო­ლა­დის ფი­ლა და­ვამ­ტ­ვ­რიე და მა­გი­და­ზე პა­ცი­ენ­ტის მო­ტა­ნი­ლი ხი­ლიც შე­მოვ­დე.
- უჰ, კარ­გი არო­მა­ტი დგას! გცოდ­ნია ყა­ვის მო­დუ­ღე­ბა, - ევა ხე­ლე­ბის ფშვნე­ტით შე­მო­ვი­და.
- არა მარ­ტო ყა­ვის მო­დუ­ღე­ბა. სხვა ბევ­რი რა­მეც კარ­გად გა­მომ­დის, - ორაზ­როვ­ნად მი­ვუ­გე და ეშ­მა­კუ­რი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბით გავ­ხე­დე.
- სხვა რა­მე კარ­გად კი არა, ძა­ლი­ან მაგ­რად უნ­და გა­მოგ­დი­ო­დეს, - არ დამ­რ­ჩა ვალ­ში, - თუ არა და, მშვი­დო­ბით, კა­ცო­ბავ! ქა­ლე­ბის ნდო­ბას ეგ­რე­ვე და­კარ­გავ.
- ოხ, რა ხართ ეს ქა­ლე­ბი! სიტყ­ვას ხომ ვერ იტყ­ვი, სა­ში­ნე­ლე­ბა რომ არ და­ა­ყო­ლონ.
- მე რა, შენ თვი­თონ წა­მო­იწყე და... - გუ­ლი­ა­ნად ჩა­ი­ხითხი­თა, - ისე, მიყ­ვარს შე­ნი ასა­კის კა­ცე­ბი. უფ! კარ­გი სექ­სი იცი­ან.
- ბევ­რი გყო­ლია ჩე­მი ასა­კის? - ცა­ლი წარ­ბი ავ­წიე და იდუ­მა­ლი სა­ხე მი­ვი­ღე.
- ნუუუ... იმ­დე­ნი, რომ სა­ჭი­რო დას­კ­ვ­ნა გა­მო­მე­ტა­ნა, - თვი­თო­ნაც იდუ­მა­ლი სა­ხე მი­ი­ღო და ვი­თომ სა­ი­დუმ­ლო მი­ჩურ­ჩუ­ლა.
ორი­ვეს გაგ­ვე­ცი­ნა.
- მა­გა­რი გო­გო ხარ. რო­გორც წე­სი, შე­ნი ასა­კის ქა­ლე­ბი პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ზე ასე თა­მა­მად არას­დ­როს ლა­პა­რა­კო­ბენ. შენ კი ზედ­მე­ტად გუ­ლახ­დი­ლი ხარ.
- და­სა­მა­ლი რა მაქვს? შენს ცო­ლო­ბას კი არ ვა­პი­რებ, - მხრე­ბი აიჩე­ჩა და შო­კო­ლა­დის ნა­ტე­ხი პი­რის­კენ გა­ა­ქა­ნა. - რა­ღაც სხვა­ნა­ირ ხა­სი­ათ­ზე ხარ, მოხ­და რა­მე?
- რა­ში შე­მატყ­ვე, რომ სხვა­ნა­ირ ხა­სი­ათ­ზე ვარ?
- რა ვი­ცი, და­ბო­ლილს ჰგავ­ხარ. თვა­ლე­ბი ამ­ღ­ვ­რე­უ­ლი გაქვს და ჩა­წით­ლე­ბუ­ლი, თით­ქოს არ გი­ძი­ნია... ბა­ხუ­სის ამ­ბა­ვია?
- არა. არ და­მი­ლე­ვია, მაგ­რამ და­ლე­ვის გა­რე­შეც შარ­ში ვარ, - რა­ტომ­ღაც, გა­დავ­წყ­ვი­ტე, მის­თ­ვის გუ­ლი გა­და­მე­შა­ლა.
- აბა, მოჰ­ყე­ვი, რა ხდე­ბა. - ყა­ვის ფინ­ჯა­ნი დად­გა, ხე­ლე­ბი ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­დახ­ლარ­თა და მა­გი­დას იდაყ­ვე­ბით და­ეყ­რ­დ­ნო.
ოჰ, რა ლა­მა­ზი თვა­ლე­ბი აქვს ამ მა­ი­მუნს და რო­გო­რი მაც­დუ­რი გა­მო­ხედ­ვა. ნამ­დ­ვი­ლი ევაა, ვე­რა­ფერს იტყ­ვი!
- ამ სა­ღა­მოს ჩემს პირ­ველ სიყ­ვა­რულს ვხვდე­ბი.
- ვაუ! სად შე­მიძ­ლია ამ­დე­ნი! - ხა­ლი­სი­ა­ნად შეს­ძა­ხა, - სად იპო­ვე?
- შემ­თხ­ვე­ვით შევ­ხ­ვ­დით ერ­თ­მა­ნეთს ამას წი­ნათ. დღეს პა­ე­მან­ზე მივ­დი­ვარ და რა­ღაც ვერ ვარ მთლად მშვი­დად.
- სტოპ! ეგ რას ნიშ­ნავს? ღე­ლავ?
თა­ვი და­ვუქ­ნიე თან­ხ­მო­ბის ნიშ­ნად.
- აბა, დაგ­ვ­რ­ხე­ვია და ეგაა. რა­ტომ, ისევ გიყ­ვარს?
- არააა.
- აბა? მოგ­წონს?
- არც ვი­ცი, რა ვთქვა. ისე­თი აღა­რაა, წლე­ბის წინ რომ იყო, მაგ­რამ არც ახ­ლაა ცუდ ფორ­მა­ში. მო­წო­ნე­ბით ყო­ველ­თ­ვის მომ­წონ­და.
- იცი, ეგ რა არის? მხო­ლოდ ნოს­ტალ­გია იმ წარ­სუ­ლი წლე­ბის და მე­ტი არა­ფე­რი. აი, ნა­ხავ. შეხ­ვ­დე­ბი და ეგ­რე­ვე დამ­შ­ვიდ­დე­ბი.
- ვი­თომ? ესე იგი, არა­ფე­რი მე­მუქ­რე­ბა?
- არა, არ გე­მუქ­რე­ბა. თუ გინ­და, და­გე­ნაძ­ლე­ვე­ბი.
- არა, რად მინ­და.
- მარ­თა­ლი ხარ, ნაძ­ლე­ვი არ გვინ­და, თო­რემ ასე რომც არ მოხ­დეს, რა­ტომ მეტყ­ვი სი­მარ­თ­ლეს, რა, შე­ნი ნე­ბით ხომ არ წა­ა­გებ? - თქვა და სი­ცი­ლი ატე­ხა.
- ჰო, ისე ეგეც მარ­თა­ლია. რა და­მიშ­ლის, რომ მო­გატყუო? რას გა­ი­გებ?
- ჰო­და, აღარ გე­ნაძ­ლე­ვე­ბი. მე კი­დევ სა­ში­ნელ "პახ­მე­ლი­ა­ზე" ვარ. წუ­ხელ სამ­სა­ხურ­ში დავ­ლი­ეთ და თა­ვი მის­კ­დე­ბა.
- ლუ­დი მაქვს, ხომ არ გინ­და?
- აუ, მინ­და. არა­ყიც გექ­ნე­ბა შენ.
- არა­ყიც მაქვს, კო­ნი­ა­კიც, ვის­კიც და რა ვი­ცი, ას­ნა­ი­რი სხვა სას­მე­ლიც. თქვენ მხო­ლოდ ინე­ბეთ, სე­ნი­ო­რი­ტა!
- ცო­ტა არა­ყი და ცო­ტა ლუ­დი. ეგ ვი­ცი, რომ აუცი­ლებ­ლად გა­მო­მიყ­ვანს.
მო­ვუ­ტა­ნე და და­ვუს­ხი ერ­თიც და მე­ო­რეც. ჯერ არა­ყი და­ლია, მე­რე ლუ­დი მი­ა­ყო­ლა.
- შენ არ გინ­და? - დაჯღა­ნუ­ლი სა­ხით შე­მომ­ხე­და, მუშ­ტი პირ­ზე მი­ი­დო და ისე და­სუ­ნა, რო­გორც რუ­სე­ბი და­სუ­ნა­ვენ ხოლ­მე პუ­რის ლუკ­მას არ­ყის შემ­დეგ. სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- რა იყო, რუს "ალ­კაშს" ვგა­ვარ? - მი­მიხ­ვ­და.
- და­ახ­ლო­ე­ბით.
- ბო­ლო დროს ხში­რად მი­წევს და­ლე­ვა და ნერ­ვე­ბი მეშ­ლე­ბა, უარს რომ ვერ ვამ­ბობ. მე­რე კი­დევ ისეთ რა­მე­ებს ვა­კე­თებ სიმ­თ­ვ­რა­ლე­ში, მე­ო­რე დღეს რომ მიყ­ვე­ბი­ან, არ მჯე­რა, ნუ­თუ ასე­თი რა­მე მე ჩა­ვი­დი­ნე-მეთ­ქი, - ისევ ჩა­ი­ხითხი­თა, - აუ, რო­გორ შე­მა­ხუ­რააა! წა­მო­ვი­და და წა­მო­ვი­და!
- ჰო­და, ჩა­წე­ქი ახ­ლა და და­ი­ძი­ნე. ძილ­ში უფ­რო გა­მოხ­ვალ.
- კი, ეგ­რე ვა­კე­თებ ყო­ველ­თ­ვის. ძი­ლი მაგ­რად მშვე­ლის, ძი­ლი და სექ­სი.
ყუ­რე­ბი ვცქვი­ტე, მე ხომ არ ჩა­მიკ­რა-მეთ­ქი და ჩა­საფ­რე­ბუ­ლი მზე­რა მი­ვაპყა­რი.
- არა, არა, მა­გი­ტომ კი არ ვთქვი, რომ რა­მეს გთხოვ, - ღი­მი­ლით გა­აქ­ნია თა­ვი, - ზო­გა­დად ვახ­სე­ნე. ახ­ლა შენ­თ­ვის სექ­სი მავ­ნე­ბე­ლია. სა­ღა­მოს ისე­დაც მო­გე­ლის და დას­ვე­ნე­ბუ­ლი უნ­და იყო.
- არა­ფე­რიც არ მო­მე­ლის. შენ რა გგო­ნია, ვნა­ხავ და მა­შინ­ვე მი­ვახ­ტე­ბი?
- აბა, რა! მო­ნატ­რე­ბა სა­ნამ ცხე­ლია, მა­ნამ უნ­და გა­სინ­ჯო! რო­გორც ხა­ში, რა! - გა­ი­ხუმ­რა და ლუ­დის ბოთ­ლი მო­ი­ყუ­და.
- ვნა­ხოთ, რა მოხ­დე­ბა.
- მო­მიყ­ვე­ბი, რო?
გა­მე­ღი­მა. არა, მო­ყო­ლას ნამ­დ­ვი­ლად არ ვა­პი­რებ­დი. ჭო­რა­ო­ბა არ მჩვე­ვია. მარ­თა­ლია, ამ­ბო­ბენ, კა­ცებს ქა­ლებ­ზე მე­ტად უყ­ვართ ჭო­რა­ო­ბაო, მაგ­რამ ჩემს შემ­თხ­ვე­ვა­ში ასე ნამ­დ­ვი­ლად არ იყო.
- არა, არ მო­გიყ­ვე­ბი, - თით­ქოს დამ­ნა­შა­ვე ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ისე­თი სა­ხე მი­ვი­ღე.
- ამი­ტომ ხარ მა­გა­რი კა­ცი! - წა­მო­ი­ძა­ხა უეც­რად ევამ, წა­მოხ­ტა, ხე­ლი მომ­ხ­ვია და პირ­და­პირ ტუ­ჩებ­ში მეძ­გე­რა.
ვახ! რო­გო­რი ცხე­ლი ტუ­ჩე­ბი ჰქონ­და!
რა­ტომ­ღაც, უხერ­ხუ­ლო­ბის გან­ც­და და­მე­უფ­ლა. ეტყო­ბო­და, რომ თა­ვი­სუ­ფა­ლი გო­გო იყო და ასეთ რა­მე­ებ­ზე უკან არ და­ი­ხევ­და, მაგ­რამ მა­ინც რა­ღა­ცამ შემ­ბორ­კა, სა­პა­სუ­ხო სვლა ვერ გა­ვა­კე­თე.
- კარ­გი, წა­ვე­დი ახ­ლა მე, უნ­და გა­მო­ვი­ძი­ნო, ან­დ­რია ექი­მო! - საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი მკერ­დ­ზე მა­ტა­კა, - შენ კი­დევ მი­დი, ფორ­მა­ში ჩა­დე­ქი, სა­კა­ი­ფოდ გა­მო­ეწყ­ვე და პა­ე­მან­ზე გა­ე­შუ­რე. მე­რე რომ გნა­ხავ, ჩე­მი­თაც მივ­ხ­ვ­დე­ბი, სა­ღა­მომ რო­გორ ჩა­ი­ა­რა. აბა, ჰე! - თი­თე­ბით სა­ჰა­ე­რო კოც­ნა გა­მო­მიგ­ზავ­ნა და კი­ბე­ზე და­ეშ­ვა.
ევას­თან მუ­სა­იფ­მა და მსუ­ბუქ­მა წა­ხემ­სე­ბამ მიშ­ვე­ლა. გუ­ნე­ბა ისე გა­მო­მი­კეთ­და, რომ ღი­ღი­ნიც კი და­ვიწყე. მეც რომ და­მე­ლია ერ­თი-ორი ჭი­ქა, სი­ა­მოვ­ნე­ბით დავ­ცხებ­დი ახ­ლა ერთ კარგ სიმ­ღე­რას, ევას კი გი­ჟი ვე­გო­ნე­ბო­დი. არა უშავს, სხვა დროს რომ დავ­ს­ხ­დე­ბით მე და ჩე­მი მდგმუ­რი ლუდ­ზე სა­ქე­ი­ფოდ, მა­შინ ვაჩ­ვე­ნებ კლასს. იმის­თ­ვის, რომ ავ­მ­ღერ­დე, ცო­ტა გა­დაკ­რულ­ში უნ­და ვი­ყო, სხვა­ნა­ი­რად გუ­ლით ვერ ვმღე­რი.

მგო­ნი, კარგ ფორ­მა­ში ვი­ყა­ვი. ბო­ლოს სარ­კე­ში რომ ჩა­ვი­ხე­დე, ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა ჩე­მი თა­ვი. არც კი ვი­ცი, რა­ტომ ვიპ­რან­ჭე­ბი ასე. ვი­თომ მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის აღდ­გე­ნა მინ­და? შე­იძ­ლე­ბა. ეგ ჯერ არ ვი­ცი, მაგ­რამ რაც ვი­ცი, ისაა, რომ მინ­და, ცო­ტა­თი მა­ინც ინა­ნოს, რომ მი­მა­ტო­ვა. ახ­ლაც მახ­სოვს ის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა, კა­რი რომ გა­ი­ჯა­ხუ­ნა და დამ­ტო­ვა. უსიტყ­ვოდ, და­უმ­შ­ვი­დო­ბებ­ლად... ყო­ველ­გ­ვა­რი და­კონ­კ­რე­ტე­ბის გა­რე­შე... არ გა­ვა­ჩე­რე... არ გა­ვე­კი­დე... მე­გო­ნა, რომ დაბ­რუნ­დე­ბო­და და ვერ შეძ­ლებ­და ჩემს მი­ტო­ვე­ბას... მე­გო­ნა, რომ მი­სი სიყ­ვა­რუ­ლი უფ­რო ძლი­ე­რი იყო, ვიდ­რე ჩე­მი... რომ სხვას­თან ვერ გაძ­ლებ­და, მო­ი­ყირ­ჭებ­და და მა­ინც ჩემ­თან დაბ­რუნ­დე­ბო­და... მე კი ვა­პა­ტი­ებ­დი... ვა­პა­ტი­ებ­დი, რად­გან ეს გაკ­ვე­თი­ლი იქ­ნე­ბო­და მის­თ­ვის და მე­ო­რედ ჩემს ღა­ლატს და სხვის გა­კი­დე­ბას გულ­შიც არ გა­ივ­ლებ­და...
შევ­ც­დი. ყვე­ლა­ფერ­ში შევ­ც­დი, ერ­თის გარ­და. მი­სი სიყ­ვა­რუ­ლი ჩემ­სა­ზე ძლი­ე­რი იყო, არა მხო­ლოდ სიყ­ვა­რუ­ლი, თვი­თო­ნაც ჩემ­ზე ძლი­ე­რი იყო... ძლი­ე­რი ყვე­ლაფ­რით - ხა­სი­ა­თით, გამ­ბე­და­ო­ბით, სი­ჯი­უ­ტით, პრინ­ცი­პუ­ლო­ბით... ამი­ტო­მაც არ დაბ­რუნ­და. ამა­შიც შე­მა­მოწ­მა და დარ­წ­მუნ­და, რა მში­შა­რაც ვი­ყა­ვი...
და აი, ახ­ლა, წლე­ბის შემ­დეგ, კვლავ მას­თან შე­სახ­ვედ­რად მი­ვიჩ­ქა­რო­დი. რას ვე­ლო­დი ამ შეხ­ვედ­რის­გან? რა უნ­და და­მემ­ტ­კი­ცე­ბი­ნა მის­თ­ვის? თუ თა­ვი მე­მარ­თ­ლე­ბი­ნა? ყვე­ლა კითხ­ვა, რო­მე­ლიც თავ­ში მიტ­რი­ა­ლებ­და, უპა­სუ­ხოდ მრჩე­ბო­და. ახ­ლა სა­კუ­თარ თავ­თან ინ­ტერ­ვი­უს დრო არ იყო.
კვლავ სა­ცობ­ში მო­მი­წია სი­ა­რულ­მა. კუს ნა­ბი­ჯე­ბით მი­ვი­წევ­დი წინ და იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, ად­გილ­ზე მი­სულს მან­ქა­ნის და­სა­ყე­ნე­ბე­ლი ად­გი­ლი თუ გა­მო­მიჩ­ნ­დე­ბო­და. იქ­ნებ ჩემს ეზო­ში და­ვა­ყე­ნო და მე­რე ფე­ხით გა­ვაგ­რ­ძე­ლო მის სახ­ლამ­დე გზა? ეს ჭკვი­ა­ნუ­რი აზ­რი იყო და ასეც მო­ვი­ქე­ცი.
ცხრა და­იწყო, რო­ცა მის ეზო­ში შე­ვე­დი. ეზო­ში შე­სულს მარ­ცხ­ნივ უნ­და გა­მეხ­ვია და პირ­ველ­სა­ვე კი­ბეს მე­ო­რე სარ­თულ­ზე ავ­ყო­ლო­დი. მე­რე მე­ო­რე კარ­ზე უნ­და და­მე­რე­კა ზა­რი, შა­ვად შე­ღე­ბილ რკი­ნის კარ­ზე.
დავ­რე­კე... წა­მიც და გა­ი­ღო... იმა­ზე ად­რე, ვიდ­რე მო­ვე­ლო­დი. ესე იგი, სულ­მო­უთ­ქ­მე­ლად მე­ლო­და.
- შე­მო! - ღი­მი­ლით მითხ­რა და გან­ზე დად­გა, გზა და­მით­მო.
ვარ­დე­ბის თა­ი­გუ­ლი გა­ვუ­წო­დე. უფ­რო სწო­რად, ხელ­ში მი­ვა­ჩე­ჩე, ხო­ლო პო­ლი­ე­თი­ლე­ნის პარ­კი, რო­მელ­შიც ერ­თი ბოთ­ლი კო­ნი­ა­კი, შამ­პა­ნუ­რი და ბომ­ბო­ნე­რი იდო, შეს­ვ­ლის­თა­ნა­ვე მრგვალ მა­გი­და­ზე შე­მოვ­დე.
- მარ­ტო ხარ? - ვკითხე და მი­მო­ვი­ხე­დე.
ძვე­ლე­ბუ­რი ბი­ნა იყო, გა­უ­რე­მონ­ტე­ბე­ლი. ოდეს­ღაც ვი­ღა­ცას მსუ­ბუ­ქი რე­მონ­ტი გა­ე­კე­თე­ბი­ნა და მას მე­რე, ხე­ლიც არ იყო ნახ­ლე­ბი არც კედ­ლე­ბის­თ­ვის, არც იატა­კის­თ­ვის. სა­ღე­ბა­ვი კარ­გა ხნის გა­ხუ­ნე­ბუ­ლი ჩან­და, შპა­ლე­რი კი გა­უ­ფე­რუ­ლე­ბუ­ლი.
- კი, მარ­ტო ვარ. ლე­ლის აგ­ვი­ან­დე­ბა.
- ლე­ლი ჰქვია შენს შვილს?
- ჰო.
- დე­და­ჩემ­საც, - გა­ვი­ღი­მე.
- ვი­ცი...
იქ­ნებ ამი­ტო­მაც და­არ­ქ­ვა თა­ვის შვილს დე­და­ჩე­მის სა­ხე­ლი? რა­ღაც­ნა­ი­რად შე­მი­ფარ­თ­ქალ­და გუ­ლი. რა­ტომ, წარ­სუ­ლი რომ არ და­ვიწყე­ბო­და?
- ყო­ველ­თ­ვის მომ­წონ­და ეს სა­ხე­ლი. ამ მხრივ მა­ინც ავიხ­დი­ნე ოც­ნე­ბა, - სევ­და გა­უ­რია ხმა­ში.
გუ­ლი მეტ­კი­ნა. ვხვდე­ბო­დი, რომ გა­და­მიკ­რა და თა­ვი­სი აუხ­დე­ნე­ლი ოც­ნე­ბე­ბი მე გად­მო­მაბ­რა­ლა, მაგ­რამ ვერ გა­ვამ­ტყუ­ნებ­დი. ასი პრო­ცენ­ტით მარ­თა­ლი იყო.
- არა უშავს, ჯერ არც ისე ბებ­რე­ბი ვართ, ადა­მი­ა­ნე­ბი ამ ასაკ­შიც კი იწყე­ბენ თა­ვი­დან ცხოვ­რე­ბას.
- ალ­ბათ...
- რა ვქნათ, და­ვე­ლო­დოთ ლე­ლის? - მო­ხერ­ხე­ბუ­ლად დავ­ჯე­ქი სკამ­ზე და ნა­ნას მი­ვა­ჩერ­დი, რომ სი­ნათ­ლე­ზე კარ­გად შე­მეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა.
ისე­თი სხი­ვი აღარ ჰქონ­და თვა­ლებ­ში, რო­გორც ახალ­გაზ­რ­დო­ბა­ში, ნა­ო­ჭე­ბიც მომ­რავ­ლე­ბო­და. ცო­ტა მო­სუ­ქე­ბუ­ლი­ყო კი­დეც... ცო­ტა კი არა, ბევ­რად, მაგ­რამ ფორ­მა არ ჰქონ­და და­კარ­გუ­ლი. მკერ­დი გაზ­რ­დო­და, სა­გან­გე­ბოდ დე­კოლ­ტე­ი­ა­ნი კა­ბა ჩა­ეც­ვა და გე­გო­ნე­ბო­დათ, ძუ­ძუ­ე­ბი დას­კ­დო­მა­ზე აქ­ვ­სო, ისე გა­მომ­წ­ვე­ვად ამო­ფუ­ე­ბუ­ლიყ­ვ­ნენ კა­ბის ოვა­ლუ­რი ჭრი­ლი­დან.
ვე­რა­ფერს ვგრძნობ­დი. ევა მარ­თა­ლი აღ­მოჩ­ნ­და. ისე დავ­მ­შ­ვიდ­დი, მიკ­ვირ­და, რა მა­ღელ­ვებ­და-მეთ­ქი. თით­ქოს არა­ფე­რი. თით­ქოს ერ­თი დი­დი ხნის უნა­ხა­ვი ნაც­ნო­ბი მე­ნა­ხოს და მორ­ჩა. ვუ­ყუ­რებ­დი და ვერ ვხვდე­ბო­დი, რა­მე მინ­დო­და მის­გან? მი­ხა­რო­და მა­ინც, რომ ვხე­დავ­დი? ალ­ბათ მი­ხა­რო­და, მაგ­რამ არა იმ დო­ნე­ზე, რომ მის­გან წა­მოს­ვ­ლა დამ­ზა­რე­ბო­და. ვნე­ბა­თა­ღელ­ვა წა­მი­თაც არ მიგ­რ­ძ­ნია, მი­სი მო­ფე­რე­ბის სურ­ვი­ლი ახ­ლო­საც არ გამ­კა­რე­ბია. რა­ტომ? ნუ­თუ ვერ ვპა­ტი­ობ, ოდეს­ღაც რომ მი­მა­ტო­ვა? რა დროს ეგ არის ამ­დე­ნი წლის შემ­დეგ?
უხერ­ხუ­ლი სი­ჩუ­მე ჩა­მო­ვარ­და.
- და­ჯე­ქი, რა­ტომ დგა­ხარ? - ნა­ნას მი­ვა­ჩერ­დი.
- ახ­ლა­ვე, სუფ­რას გავ­შ­ლი და დავ­ჯ­დე­ბი. ლე­ლის ნუ და­ვე­ლო­დე­ბით, ვერ ვუ­კავ­შირ­დე­ბი.
- თუ ღმერ­თი გწამს, არა­ფე­რი არ გინ­და. არ მშია. უბ­რა­ლოდ, თი­თო ჭი­ქა დავ­ლი­ოთ და წა­ვალ, არ მო­გაც­დენ.
- მო­მაც­დენ, თო­რემ მეც თავ­ზე მაყ­რია საქ­მე­ე­ბი. მი­ხა­რია, რომ შეგ­ხ­ვ­დი, რომ უარი არ მითხა­რი და მოხ­ვე­დი, - თან ლა­პა­რა­კობ­და, თან გა­დი-გა­მო­დი­ო­და და კერ­ძებს ამა­ტებ­და სუფ­რას.
- ნან, არ გინ­და ამ­დე­ნი რა­მე, რა, მო­დი, და­ჯე­ქი, - ისევ ისე მივ­მარ­თე, რო­გორც შეყ­ვა­რე­ბუ­ლო­ბის დროს მო­ფე­რე­ბით ვე­ძახ­დი.
- რამ­დე­ნი წე­ლია, ეს სიტყ­ვა არ გა­მი­გო­ნია, - აკ­ვ­ნე­სე­ბუ­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა.
- რა­ტომ, ჩემ გარ­და "ნან" არა­ვის­თ­ვის ყო­ფილ­ხარ?
- არა, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ შენ მე­რე ბევ­რი მა­მა­კა­ცი მყო­ლია.
- ბევ­რი რამ­დე­ნი?
- რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს... რაც შენ­გან წა­ვე­დი, ცხოვ­რე­ბა ამე­წე­წა. მას მე­რე ვე­რა და ვერ დავ­ლაგ­დი.
- ოღონდ მე არ და­მაბ­რა­ლო ეგ აწეწ­ვე­ბი. შენ ხომ გინ­დო­და, რომ შე­ნი ცხოვ­რე­ბა და­უს­რუ­ლე­ბე­ლი ფლირ­ტის ჯაჭ­ვი ყო­ფი­ლი­ყო, რომ­ლის ყო­ვე­ლი რგო­ლი ახა­ლი მა­მა­კა­ცი იქ­ნე­ბო­და? მახ­სოვს, რო­გო­რი აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბით მიყ­ვე­ბო­დი ხოლ­მე, ამას მოვ­წონ­ვარ, იმას მოვ­წონ­ვარ, ამან ეს მითხ­რა, იმან...
- მინ­დო­და, შენ გე­ეჭ­ვი­ა­ნა, სხვა მიზ­ნე­ბი არ მქო­ნია.
- კარ­გი ერ­თი... მო­დი, ნუ­ღარ ვი­ლა­პა­რა­კებთ ამა­ზე, თო­რემ გუ­ლი მიგ­რ­ძ­ნობს, ვიჩხუ­ბებთ.
- შენ­თან ჩხუბს არ ვა­პი­რებ. რაც იყო, იყო. უბ­რა­ლოდ, მინ­დო­და მეთ­ქ­ვა, რომ შე­ნი და­კარ­გ­ვით ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ყვე­ლა­ზე ფეთ­ქე­ბა­დი, მას­შ­ტა­ბუ­რი მსხვრე­ვა და­იწყო.
- რო­დის დაქ­ვ­რივ­დი? - ბან­ზე ავუგ­დე სიტყ­ვა.
- დი­დი ხა­ნია.
- ახ­ლა გყავს ვინ­მე?
- მუდ­მი­ვი არა.
- ეგ რო­გორ გა­ვი­გო?
- ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად. ჩე­მი ასა­კის ქა­ლი მუ­დამ გვერ­დ­ში აღა­რა­ვის სჭირ­დე­ბა. ახ­ლა ინ­ვა­ლიდს თუ მო­უნ­დე­ბა ჩე­მი ცო­ლად შერ­თ­ვა, თო­რემ სხვას არა­ვის. თა­ნაც, სხვა დრო დად­გა. ახ­ლა ქა­ლე­ბი არ­ჩე­ნენ მა­მა­კა­ცებს და არა მა­მა­კა­ცე­ბი ქა­ლებს. ნაღ­დად არ მინ­და სარ­ჩე­ნი კა­ცი. სექ­სი რომ მო­მინ­დე­ბა, რო­გორ­ღაც ვა­ხერ­ხებ ჩე­მი სურ­ვი­ლე­ბის დაკ­მა­ყო­ფი­ლე­ბას.
იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო ჩემ­თ­ვის მი­სი აზ­რე­ბი, რომ გა­ო­ცე­ბულ­მა შევ­ხე­დე, ვინ­მე სხვა ხომ არ ზის ჩემ წინ-მეთ­ქი. თან ისე თა­მა­მად გა­ახ­მო­ვა­ნა თა­ვი­სი სურ­ვი­ლე­ბი, თით­ქოს მი­სი უახ­ლო­ე­სი და­ქა­ლი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი.
- რა­ტომ მიყ­ვე­ბი ამ ყვე­ლა­ფერს? - ვერ მო­ვით­მი­ნე და ვკითხე.
- იმი­ტომ, რომ შენ არას­დ­როს არა­ფერს გი­მა­ლავ­დი და არც ახ­ლა ვა­პი­რებ.
- ახ­ლა რო­დის, დღეს? თუ დღე­ი­დან?
- დღე­ი­დან. იმე­დია, ამ სა­ღა­მო­თი არ ამო­ი­წუ­რე­ბა ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა. რა­ღაც ფორ­მით მა­ინც ხომ გა­ვაგ­რ­ძე­ლებთ ერ­თ­მა­ნე­თის ნახ­ვას, არა?
- არ ვი­ცი... ალ­ბათ... ეს შენ­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი.
- მე უარს არ ვამ­ბობ, იმი­ტომ, რომ ძა­ლი­ან გა­მა­ხა­რა შენ­მა ნახ­ვამ. არ მე­გო­ნა, აწი რა­მე თუ გა­მი­ხარ­დე­ბო­და.
- ცუ­დი წლე­ბი იყო, მაგ­რამ კარ­გი მო­გო­ნე­ბე­ბი დაგ­ვი­ტო­ვა.
- კარ­გი, მაგ­რამ სევ­დი­ა­ნი... ახ­ლაც იმა­ვე აზ­რ­ზე ხარ?
- რა აზ­რ­ზე?
- ჩემ­ნა­ი­რი მდგო­მა­რე­ო­ბის ქალს ცო­ლად ვერ შე­ირ­თავ, რა­მე რომ იყოს?
- შენს თავს გუ­ლის­ხ­მობ?
- არა, რას ამ­ბობ, - გა­ი­ცი­ნა, - ზო­გა­დად ვამ­ბობ. დღე­ვან­დელ ცხოვ­რე­ბა­ში რომ მომ­ხ­და­რი­ყო ჩვე­ნი წარ­სუ­ლი, ისევ ისე მო­მექ­ცე­ო­დი?
- არა, ახ­ლა სულ სხვა ჭკუ­ა­ზე ვარ და ბევ­რი რამ ფე­ხებ­ზე მკი­დია.
- ცო­ლი? შვი­ლი?
- მსგავ­სი არა­ფე­რი! ქა­რი­ვით თა­ვი­სუ­ფა­ლი ვარ.
- რა­ტომ მე­რე? - მკითხა, მაგ­რამ ისე შე­ე­ფაკ­ლა ღაწ­ვე­ბი, აშ­კა­რად ესი­ა­მოვ­ნა, რო­ცა ჩე­მი ბერ­ბი­ჭო­ბის ამ­ბა­ვი შე­იტყო.
ადა­მი­ა­ნი სა­ო­ცა­რი არ­სე­ბაა. ყო­ველ­თ­ვის იპო­ვის ან აღ­მო­ა­ჩენს რა­ღა­ცა­ში იმე­დის ნა­პერ­წ­კალს.
- რა ვი­ცი... შენ შემ­დეგ ვე­ღარ ვენ­დე ქა­ლებს.
- მე მაბ­რა­ლებ შენს მარ­ტო დარ­ჩე­ნას? - ირო­ნი­უ­ლად გა­მომ­ხე­და.
- ვხუმ­რობ. შენ არა­ფერ შუ­ა­ში ხარ. უბ­რა­ლოდ, თა­ვი­სუფ­ლე­ბას ვერ შე­ვე­ლიე. დრო­ე­ბი­თი კავ­ში­რე­ბი უფ­რო მხიბ­ლავს, ვალ­დე­ბუ­ლე­ბის­გან თა­ვი­სუ­ფა­ლი ვარ.
- ჰო, ეგ კი. ეგ ყო­ველ­თ­ვის ჭარ­ბი დო­ზით იყო შენ­ში, - სარ­კას­ტუ­ლად გა­ი­ცი­ნა.
- ერ­თი შვი­ლის მე­ტი რა­ტომ არ გა­ა­ჩი­ნე?
- აღარ მო­მინ­და და იმი­ტომ. მეც თა­ვი­სუფ­ლე­ბა მინ­დო­და, შე­ნი არ იყოს. ჩემს გე­მო­ზე მსურ­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი და ვი­ყა­ვი კი­დეც. არა­ფე­რი და­მიკ­ლია, რაც ცხოვ­რე­ბამ შე­მომ­თა­ვა­ზა. ვიგ­რი­ა­ლე, სა­ნამ ლა­მა­ზი და ახალ­გაზ­რ­და ვი­ყა­ვი.
- შენ ახ­ლაც ახალ­გაზ­რ­და ხარ.
- მაგ­რამ ისე­თი ლა­მა­ზი აღარ ვარ, თუმ­ცა რა­ღაც-რა­ღა­ცებ­ზე არც ახ­ლა ვამ­ბობ უარს. აი, და­ვუ­ახ­ლოვ­დე­ბით ერ­თ­მა­ნეთს და უკეთ გა­მიც­ნობ. ცუ­დი დღე­ე­ბიც ბევ­რი მქო­ნია და კარ­გიც. მაგ­რამ არა­ფერ­საც არ ვნა­ნობ. მთა­ვა­რია, შვი­ლი მყავს ისე­თი, არა­ვის რომ არ ჰყავს. სა­ა­მა­ყო. სა­უ­კე­თე­სო. გა­იც­ნობ და მიხ­ვ­დე­ბი, რომ არ ვცდე­ბი. იმე­დია, მას მა­ინც გა­უ­მარ­თ­ლებს... შენ კი ახ­ლა უფ­რო სიმ­პა­თი­უ­რი ხარ, ვიდ­რე მა­შინ. სას­წა­უ­ლებ­რი­ვად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი. მიკ­ვირს, მარ­ტო რომ ხარ. შენ­ნა­ი­რი კა­ცი რო­გორ გა­მო­ე­პა­რათ ქა­ლებს?
- ნან, ცო­ტა­თი მა­ინც არ ნა­ნობ? - ხმა­დაბ­ლა, შეც­ვ­ლი­ლი ხმით ვკითხე.
- შენ? - შე­მო­მიტ­რი­ა­ლა კითხ­ვა და თვა­ლი თვალ­ში გა­მი­ყა­რა...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
2 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
1 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
3 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
1 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
12 კომენტარი