წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VIII)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი VIII)
ნაწილი მერვე



იმ­დე­ნად მო­უ­ლოდ­ნე­ლი იყო მი­სი შე­კითხ­ვა, რომ და­ნა­შა­ულ­ზე წას­წ­რე­ბუ­ლი ბავ­შ­ვი­ვით გავ­წით­ლ­დი. არა, ამი­ტომ არა, უფ­რო იმი­ტომ გავ­წით­ლ­დი, რომ არას­დ­როს მი­ფიქ­რია ამა­ზე. არას­დ­როს მი­ფიქ­რია, ვნა­ნობ­დი თუ არა ხე­ლი­დან მის გაშ­ვე­ბას. რომ შე­მე­კითხა, მხო­ლოდ მა­შინ დავ­ფიქ­რ­დი. და რად­გან არ მი­ფიქ­რია, გა­მო­დის, არც ვნა­ნობ­დი. მეთ­ქ­ვა ეს? ვერ ვეტყო­დი... ეწყი­ნე­ბო­და. მო­მეტყუ­ე­ბი­ნა? ტყუ­ი­ლის თქმაც არ მინ­დო­და.
_ შენ რომ არ მი­გე­ტო­ვე­ბი­ნე, ყვე­ლა­ფე­რი შე­იძ­ლე­ბო­და მომ­ხ­და­რი­ყო, _ მა­ინც მას და­ვაბ­რა­ლე.
_ ესე იგი, ჩე­მი ბრა­ლია? _ ჩა­ი­ცი­ნა, _ ტყუ­ი­ლად ცდი­ლობ გად­მობ­რა­ლე­ბას, შენ მა­ინც არაფ­რის შეც­ვ­ლას არ აპი­რებ­დი, მე კი ისე ცხოვ­რე­ბა აღარ შე­მეძ­ლო.
_ მე­რე?
_ რა მე­რე?
_ შეც­ვა­ლე შე­ნი ცხოვ­რე­ბა ისე, რო­გორც შენ გინ­დო­და?
_ რა თქმა უნ­და. მარ­თა­ლია, ქმა­რი გარ­და­მეც­ვა­ლა, მაგ­რამ შვი­ლი დამ­რ­ჩა.
_ მა­შინ რომ გნა­ხე, იმ ბიჭს გაჰ­ყე­ვი ცო­ლად? სხვა­თა შო­რის, კარ­გი ტი­პი ჩან­და.
_ არა, იმას არა, სხვას.
_ სხვას? _ გა­ო­ცე­ბა ვერ დავ­მა­ლე.
_ ჰო. იმას მა­ლე­ვე დავ­შორ­დი და უცებ სხვა გა­მოჩ­ნ­და. სა­ერ­თოდ რომ არ ვე­ლო­დე­ბო­დი, ისე და ერთ თვე­ში დავ­ქორ­წინ­დით. არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი ქმა­რი მყავ­და, გიჟ­დე­ბო­და ჩვენ­ზე, თავ­ზე გვევ­ლე­ბო­და.
_ რა და­ე­მარ­თა, რით გარ­და­იც­ვა­ლა?
_ ავა­რი­ით. ავ­ტო­ბუსს შე­ე­ჯა­ხა მან­ქა­ნით და სა­ჭემ გულ­მ­კერ­დი შე­უნ­გ­რია.
_ მდაა... ცუ­დია.
_ ჰო, ცუ­დია, რო­ცა დაქ­ვ­რივ­დე­ბი და შვი­ლის მარ­ტო გაზ­რ­და გი­წევს. დე­დამ­თილ-მა­მამ­თი­ლი კი ისე გი­ყუ­რე­ბენ, თით­ქოს მა­თი რძა­ლი კი არა, ვი­ღაც გა­დამ­თი­ე­ლი იყო... მე­რე მე­ო­რე­დაც გავ­თხოვ­დი, მაგ­რამ არ გა­მი­მარ­თ­ლა. შევ­ც­დი არ­ჩე­ვან­ში.
_ რა მხრივ?
_ სმა უყ­ვარ­და. ისე სა­ზიზღ­რად იქ­ცე­ო­და მთვრა­ლი, რომ მის შემ­ყუ­რეს გუ­ლი მე­რე­ო­და. მე­რე ჩემს გო­გო­საც და­უ­პი­რა ღლა­ბუ­ცი. ბავ­შ­ვ­მა მა­შინ­ვე მითხ­რა და აი, მანდ გა­და­მე­კე­ტა. იმ დღეს­ვე და­ვახ­ვე­ვი­ნე. კი­დევ კარ­გი, ოფი­ცი­ა­ლუ­რად არ ვი­ყა­ვით და­ქორ­წი­ნე­ბუ­ლე­ბი.
_ სა­ინ­ტე­რე­სო თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი გქო­ნია, _ თა­ვის კან­ტუ­რით წარ­მოვ­თ­ქ­ვი და შემ­წ­ვა­რი კარ­ტო­ფი­ლი გა­და­ვი­ღე.
_ ეჰ, ამა­ზე უარე­სე­ბიც გა­დამ­ხ­დე­ნია, შენ ჯერ ყვე­ლა­ფე­რი არ იცი.
_ თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი ლა­მა­ზი ქა­ლე­ბის ხვედ­რია, რას იზამ.
_ მარ­თა­ლი ხარ. ამი­ტომ ვცდი­ლობ, ლე­ლი დრო­ზე ჩა­ვა­ბა­რო პატ­რონს, რომ ჩე­მი ბე­დი არ გა­ი­ზი­ა­როს. მარ­ტო­ო­ბა­ზე სა­ში­ნე­ლე­ბა არა­ფე­რი არ არის.
_ მარ­ტო ყოფ­ნა სუ­ლაც არ ნიშ­ნავს მარ­ტო­ო­ბას. ბევ­რი ვი­ცი, გარ­შე­მო უამ­რა­ვი ახ­ლო­ბე­ლი ახ­ვე­ვია, შვი­ლიც ჰყავს, ოჯა­ხიც, მე­გობ­რე­ბიც, მაგ­რამ მა­ინც მარ­ტოა.
_ ეგე­ცაა... შე­ნი ამ­ბე­ბიც მო­მი­ყე­ვი, სულ ჩემ­ზე რომ ვლა­პა­რა­კობთ.
_ არც არა­ფე­რია სათ­ქ­მე­ლი. ვცხოვ­რობ ცალ­კე, ჩემ­თ­ვის. ვცხოვ­რობ კარ­გად, უპ­რობ­ლე­მოდ. ვმუ­შა­ობ. ვარ კარ­გი ქი­რურ­გი. არც ცო­ლი მყავს, არც შვი­ლი. ოჯა­ხის შექ­მ­ნას აღარ ვა­პი­რებ. მორ­ჩა, სულ ეგაა.
_ ცო­ლი რომ არ მო­გიყ­ვა­ნია, არ მიკ­ვირს. უღ­ლის დად­გ­მა ყო­ველ­თ­ვის სიკ­ვ­დი­ლი­ვით გე­ზა­რე­ბო­და, მაგ­რამ შვი­ლის ყო­ლა რა­ტომ არ მო­გინ­და, არ მეს­მის. მა­შინ რა აზ­რი აქვს შენს ცხოვ­რე­ბას? რის­თ­ვის ცოცხ­ლობ? რას ელო­დე­ბი მო­მავ­ლის­გან? რა მო­ტი­ვა­ცია გაქვს?
გა­მე­ცი­ნა.
_ სა­ნამ სა­ჭი­რო ვარ, რო­გორც პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი ქი­რურ­გი, მო­ტი­ვა­ცი­აც მექ­ნე­ბა. და­ნარ­ჩე­ნი მე­რე გა­მოჩ­ნ­დე­ბა. არ ვი­ცი, სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, ეგეთ რა­მე­ებ­ზე არას­დ­როს ვფიქ­რობ. შენ შემ­დეგ არა­ვინ მყვა­რე­ბია. არც მო­წო­ნე­ბით მომ­წო­ნე­ბია ვინ­მე ისე, რომ გავ­გი­ჟე­ბუ­ლი­ყა­ვი. უცო­ლო­დაც ალ­ბათ ამი­ტომ დავ­რ­ჩი. დე­და­ჩემ­საც ისე­თი რძა­ლი უნ­დო­და ყო­ველ­თ­ვის, მგო­ნი, მსგავ­სი დღემ­დე არ და­ბა­დე­ბუ­ლა. ჰო­და, ყვე­ლა­ფერს ერ­თად გა­ვუ­წიე ან­გა­რი­ში.
_ ახ­ლა გყავს ვინ­მე? მე­გო­ბა­რი ქა­ლი მა­ინც?
_ შე­ნი არ იყოს, მუდ­მი­ვი საყ­ვა­რე­ლი არ მყავს, თუ ამას გუ­ლის­ხ­მობ. სხვა მხრივ, ქა­ლე­ბი არ მაკ­ლია. ოღონდ ზო­მი­ე­რე­ბის ფარ­გ­ლებ­ში, მთლად ლო­ვე­ლა­სუ­რი ცხოვ­რე­ბით არ ვცხოვ­რობ.
_ მიკ­ვირს. შენ ყვე­ლა­ნა­ი­რი მო­ნა­ცე­მი გაქვს ამის­თ­ვის, _ გუ­ლი­ა­ნად გა­ი­ცი­ნა ნა­ნამ და ვაშ­ლი ჩაკ­ბი­ჩა, _ და­ას­ხი, ერ­თი ჭი­ქა მა­ინც დავ­ლი­ოთ, და­ვი­ლო­ცოთ.
დიდ­ხანს არ დავ­რ­ჩე­ნილ­ვარ. რა­ღაც­ნა­ი­რად ვერ ავაწყ­ვეთ დი­ა­ლო­გი. რო­ცა ჩვენ-ჩვენს ცხოვ­რე­ბა­ზე სა­უ­ბა­რი და­ვამ­თავ­რეთ, სა­ლა­პა­რა­კო გა­მოგ­ვე­ლია. რა­ტომ­ღაც, სას­მელ­მა შვე­ბა ვერ მომ­გ­ვა­რა, უფ­რო და უფ­რო ვი­ძა­ბე­ბო­დი. რა­ღაც არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და, მაგ­რამ ვერ ვხვდე­ბო­დი, რა. თერ­თ­მე­ტი დაწყე­ბუ­ლი იყო, რო­ცა წა­მოს­ვ­ლა და­ვა­პი­რე. მი­სი ქა­ლიშ­ვი­ლი არ მო­ვი­და. ალ­ბათ სპე­ცი­ა­ლუ­რად და­აგ­ვი­ა­ნა, მარ­ტო რომ და­ვე­ტო­ვე­ბი­ნეთ. ხომ იცო­და, რომ ამ­დე­ნი წლის შემ­დეგ პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რა გვქონ­და და, მი­სი აზ­რით, ხე­ლი შეგ­ვიწყო.
არა­და, მაგ მხრივ პრობ­ლე­მა სრუ­ლი­ა­დაც არ შემ­ქ­მ­ნია. ორი­ო­დე ჭი­ქის მე­რე ნა­ნამ კი და­მიწყო თვა­ლე­ბის ჟუ­ჟუ­ნი, მაგ­რამ ვერ ვიტყ­ვი, რომ მის მი­მართ ლტოლ­ვა ოდ­ნავ მა­ინც ვიგ­რ­ძე­ნი. სა­ერ­თოდ ვერ შეძ­ლო ჩე­მი აღ­გ­ზ­ნე­ბა. არ ვი­ცი, რი­სი ბრა­ლი იყო ეს. ნა­ნა­ზე უკე­თეს ქა­ლებ­თან დავ­დი­ვარ-მეთ­ქი, რომ ვთქვა, ტყუ­ი­ლი გა­მო­მი­ვა. იმ­დე­ნად კარ­გად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და, ისე­თი მა­დი­საღ­მ­ძ­ვ­რე­ლი ფორ­მე­ბი ჰქონ­და, არც ერ­თი კა­ცი უარს არ იტყო­და მას­თან სექ­ს­ზე, მე კი... მე არ მი­ზი­დავ­და. იოტი­სო­დე­ნა სურ­ვი­ლიც არ გამ­ჩე­ნია მას­თან და­წო­ლა­ზე. ნუ­თუ წარ­სუ­ლის ურ­თი­ერ­თო­ბამ თა­ვი­სი გა­ი­ტა­ნა და უკ­ვე მო­ყირ­ჭე­ბუ­ლი მყავ­და? არა, ასე ნამ­დ­ვი­ლად არ იყო. რო­ცა ჩემ­გან წა­ვი­და, თვე­ე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მის გახ­სე­ნე­ბა­ზე ისევ და ისევ ჟრუ­ან­ტე­ლი მივ­ლი­და. მა­შინ რა მე­მარ­თე­ბო­და? ალ­ბათ უფ­რო სიფ­რ­თხი­ლის ბრა­ლი იყო. ფრთხი­ლად ვი­ყა­ვი, ხელ­მე­ო­რედ რომ არ აღ­მოვ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი მი­სი ხიბ­ლის ტყვე­ო­ბა­ში. ჩემ­მა სხე­ულ­მა კი ინ­ს­ტინ­ქ­ტუ­რად აღ­მარ­თა თავ­დაც­ვის ბა­რი­ე­რი. არა­და, რო­გო­რი სურ­ვი­ლით ჰქონ­და თვა­ლე­ბი ან­თე­ბუ­ლი, რო­ცა ვემ­შ­ვი­დო­ბე­ბო­დი. კარ­თან დად­გა და ხე­ლებ­გა­დაჯ­ვა­რე­დი­ნე­ბულ­მა თა­ვი­სი სავ­სე მკერ­დი მკლა­ვებ­ში ისე მო­იქ­ცია, აშ­კა­რად ჩემს საც­დუ­ნებ­ლად იყო მო­მარ­თუ­ლი. მე კი სას­წ­რა­ფოდ თვა­ლი ავა­რი­დე, რად­გან ვიგ­რ­ძე­ნი, რო­გორ მი­ჯან­ყ­დე­ბო­და სხე­უ­ლი.
სახ­ლამ­დე ისე მო­ვე­დი, ვერ დავ­წყ­ნარ­დი. გა­ხუ­რე­ბულ­მა დამ­შ­ვი­დე­ბა ვერ შევ­ძე­ლი. ისე­თი გი­ჟუ­რი ლტოლ­ვით მო­მინ­და ქა­ლი, აუცი­ლებ­ლად უნ­და და­მე­რე­კა ვინ­მეს­თ­ვის, რომ დრო­ზე შევ­ხ­ვედ­რო­დი და ჟი­ნი მო­მეკ­ლა.
თუმ­ცა, მოვ­ლე­ნე­ბი ისე გან­ვი­თარ­და, არა­ვის­თან და­რეკ­ვა აღარ დამ­ჭირ­ვე­ბია.
რო­გორც კი ეზო­ში ფე­ხი შევ­დ­გი, ევა წინ ამეს­ვე­ტა.
_ ვა, ევა, სამ­სა­ხურ­ში არ წახ­ვე­დი?
_ ამა­ღამ არ ვმუ­შა­ობ. აბა, რო­გო­რაა საქ­მე?
_ რა ვი­ცი, არის რა.
_ რა­ღაც ად­რე მოხ­ვე­დი. რაო, არაო? პირ­ველ შეხ­ვედ­რა­ზე ვერ დაგ­ნებ­დე­ბიო?
გა­მე­ცი­ნა, მაგ­რამ პა­სუ­ხი არ გა­ვე­ცი. ხომ არ ვეტყო­დი, მე თვი­თონ ვთქვი უარი-მეთ­ქი.
_ დავ­ლი­ოთ? _ მკითხა, რო­ცა ჩემ­გან პა­სუ­ხი ვერ მი­ი­ღო.
_ დავ­ლი­ოთ. _ დავ­ყა­ბულ­დი, თუმ­ცა ახ­ლა და­ლე­ვა­ზე მე­ტად ქა­ლის ალერ­სი მწყუ­რო­და.
არა უშავს-მეთ­ქი, გა­ვი­ფიქ­რე. ეს ისე­თი გო­გოა, იოლად გა­და­მა­ტა­ნი­ნებს ამ ღა­მეს, ცო­ტას შევ­თ­ვ­რე­ბი და თუ არ მიშ­ვე­ლა, ქა­ლებ­თან და­რეკ­ვას მე­რეც მო­ვას­წ­რებ-მეთ­ქი. ნას­ვამ­ზე ბევ­რ­ჯერ მქო­ნია შემ­თხ­ვე­ვა, შუ­ა­ღა­მი­სას მომ­სურ­ვი­ლე­ბია ქა­ლი და შევ­ხ­ვედ­რი­ვარ კი­დეც.
ევამ თა­ვის­თან, პა­წაწ­კინ­ტე­ლა ოთახ­ში შე­მი­პა­ტი­ჟა. უც­ნა­უ­რი ის იყო, რომ სუფ­რა უკ­ვე გაშ­ლი­ლი დამ­ხ­ვ­და. მა­გი­და­ზე ტორ­ტ­ში ჩა­სარ­ჭო­ბი სან­თ­ლე­ბი ენ­თო. მი­წის თხი­ლი, არა­ყი, ლუ­დი და კარ­ტო­ფი­ლის ჩიფ­სე­ბი შე­ად­გენ­და ევას სუფ­რის მე­ნი­უს.
სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
_ რა გა­ცი­ნებს? _ გაკ­ვირ­ვე­ბულ­მა მკითხა.
_ რო­მან­ტი­კუ­ლი სუფ­რა არ­ყი­სა და ლუ­დის ფონ­ზე პირ­ვე­ლად ვი­ხი­ლე.
თვი­თო­ნაც გა­ე­ცი­ნა.
_ აბა, ღვი­ნო ტო­ნა უნ­და და­ლიო, ხა­სი­ათ­ზე რომ მოხ­ვი­დე. არა­ყი კი­დევ ჰოპ! და უცებ გა­გამ­ხი­ა­რუ­ლებს. სან­თ­ლებ­საც თა­ვი­სი და­ნიშ­ნუ­ლე­ბა აქვს. რო­ცა სან­თ­ლის შუქ­ზე გაჰ­ყუ­რებ ადა­მი­ანს, მის აალე­ბულ თვა­ლებ­ში უფ­რო მეტს კითხუ­ლობ, ვიდ­რე სხვა დროს. ყვე­ლა სა­ი­დუმ­ლოს უცებ ეხ­დე­ბა ფარ­და.
_ ბევ­რი სა­ი­დუმ­ლო გაქვს, ევა?
_ სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, არ მიყ­ვარს სა­ი­დუმ­ლო­ე­ბე­ბი. ახ­ლობ­ლებ­თან არას­დ­როს არა­ფერს ვმა­ლავ. თუმ­ცა, რა ვი­ცი, იქ­ნებ მაქვს კი­დეც და თვი­თო­ნაც არ ვი­ცი, _ გა­ი­ცი­ნა.
მა­გი­დას მი­ვუს­ხე­დით. ჩემ გვერ­დით დაჯ­და და მხრით ოდ­ნავ მო­მეყ­რ­დ­ნო.
_ და­ას­ხი და დავ­ლი­ოთ შე­ნი ყო­ფი­ლის ჯი­ნა­ზე! ისეთ ხა­სი­ათ­ზე და­გა­ყე­ნებ, ამ შეხ­ვედ­რას და­გა­ვიწყებ! _ ომა­ხ­ი­ა­ნად შეს­ძა­ხა და თა­ვი­სი სირ­ჩა გა­მო­მი­წო­და.
და­ვუს­ხი და ჩემ­თ­ვი­საც და­ვის­ხი. ერ­თ­მა­ნეთს მი­ვუ­ჭა­ხუ­ნეთ, ჩვენ გაგ­ვი­მარ­ჯო­სო, ვთქვით და გა­დავ­კა­რით. კა­ცუ­რად მომ­ყ­ვე­ბო­და, არც და­ლე­ვა­ში ჩა­მომ­რ­ჩე­ნია და არც სადღეგ­რ­ძე­ლო­ებ­ში.
ნა­ხე­ვა­რი ბოთ­ლი არა­ყი გა­მოვ­ცა­ლეთ, თან ჩიფ­სებს ვახ­რა­მუ­ნებ­დით და მი­წის თხილს ვაკ­ნა­ტუ­ნებ­დით. შემ­თ­ვ­რალ­მა სხვა მზე­რით და­ვიწყე ევას შეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბა. იგი ისე ჰგავ­და ახალ­გაზ­რ­დო­ბის დრო­ინ­დელ ნა­ნას, რომ მი­სი ცქე­რა უდი­დეს სი­ა­მოვ­ნე­ბას მა­ნი­ჭებ­და. რო­ცა სან­თ­ლე­ბი ჩა­იწ­ვა და ევა მო­რი­გი სან­თ­ლე­ბის მო­სა­ტა­ნად ად­გა, კი­დევ ერ­თხელ შე­ვავ­ლე თვა­ლი. მის­მა სექ­სუ­ა­ლურ­მა მიხ­რა-მოხ­რამ და ვნე­ბი­ან­მა გა­მო­ხედ­ვამ მა­ი­ძუ­ლა, ნა­ნა და­მე­ვიწყე­ბი­ნა და სა­ღა­მოს შეხ­ვედ­რა­ზე აღარ მე­ფიქ­რა. სწო­რედ იმ დროს გა­მომ­ხე­და, რო­ცა მე­ექ­ვ­სე სან­თელს ან­თებ­და. მის თვა­ლებ­ში ცეცხ­ლის ალი და­თა­რე­შობ­და, ბრჭყვი­ა­ლებ­და და სა­ი­დუმ­ლოს სა­ი­დუმ­ლო­ზე გას­ცემ­და. რო­გო­რი ნდო­მა იკითხე­ბო­და ამ გა­მო­ხედ­ვა­ში.
_ ერ­თი წუ­თით გა­ჩერ­დი, არ გა­ინ­ძ­რე! _ ხმა­დაბ­ლა წარ­მოვ­თ­ქ­ვი და საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი გავ­ფ­ში­კე მის შე­სა­ჩე­რებ­ლად.
წელ­ში გას­წორ­და და გა­ხევ­და, თით­ქოს ქან­და­კე­ბად იქ­ცაო. წამ­წა­მებ­საც კი არ ახამ­ხა­მებ­და. და­ვიწყე შეს­წავ­ლა მი­სი ტან­საც­მ­ლის ყო­ვე­ლი დე­ტა­ლის, მი­სი თმის თი­თო­ე­უ­ლი ღე­რის. ჩე­მი მზე­რა ერ­თი ად­გი­ლი­დან მე­ო­რე­ზე გა­და­დი­ო­და, ყე­ლი­დან მკერდს ჩა­მოჰ­ყ­ვა, მე­რე მუ­ცე­ლი და თე­ძო­ე­ბი შე­ათ­ვა­ლი­ე­რა. ახ­ლა­ღა შე­ვამ­ჩ­ნიე, რომ მოკ­ლე კა­ბა ეც­ვა, მა­შინ, რო­ცა ყო­ველ­თ­ვის შარ­ვ­ლით ვხე­დავ­დი. უეც­რად მო­მინ­და, რომ არც კა­ბას და არც რა­მე სხვა სა­მოსს არ და­ე­ფა­რა მი­სი ტა­ნი, მო­მინ­და, რომ სრუ­ლი­ად შიშ­ვე­ლი მე­ნა­ხა და ისე შე­მეს­წავ­ლა მი­სი სხე­უ­ლი. პა­ტა­რა მკერ­დი ჰქონ­და, კა­ბაც გულ­და­ხუ­რუ­ლი ეც­ვა, რად­გან დე­კოლ­ტე ვერ `გა­ა­კე­თილ­შო­ბი­ლებ­და~ მის ძუ­ძუ­ებს. გა­ხე­ლე­ბით მო­მინ­და მი­სი პა­ტა­რა ძუ­ძუ­ე­ბი და­მე­კოც­ნა. ნდო­მამ ცხე­ლე­ბა­სა­ვით და­მი­ა­რა მთელ სხე­ულ­ში და არა მარ­ტო სხე­ულ­ში, არა­მედ გულ­ში, გო­ნე­ბა­ში, სულ­ში... მინ­დო­და, ირ­გ­ვ­ლივ ყვე­ლა­ფე­რი გამ­ქ­რა­ლი­ყო და მხო­ლოდ ევას­თ­ვის მე­ყუ­რე­ბი­ნა, მხო­ლოდ მის­თ­ვის შე­მევ­ლო მზე­რა და შევ­ხე­ბო­დი...
მე­რე მახ­სოვს, რო­გორ მო­მი­ახ­ლოვ­და. მი­სი ცხე­ლი სუნ­თ­ქ­ვა სა­ხე­ში მცემ­და. კი­ნა­ღამ გა­და­ვი­ფიქ­რე, რო­ცა მა­კო­ცა... მაგ­რამ ისე­თი ცხე­ლი ტუ­ჩე­ბი ჰქონ­და... და ეს ტუ­ჩე­ბი ალერ­სის­თ­ვის, კოც­ნის­თ­ვის შე­ექ­მ­ნა ღმერთს. მას არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, არც უკითხავს... კალ­თა­ში ჩა­მიჯ­და და თა­ვის საქ­მეს შე­უდ­გა... ცო­ტა არ იყოს, გუ­ლი მე­თა­ნაღ­რე­ბო­და, ის ბავ­შ­ვი იყო ჩემ­თან შე­და­რე­ბით, მაგ­რამ ახ­ლა რომ უარი მეთ­ქ­ვა, მის ნდო­ბას სა­მუ­და­მოდ დავ­კარ­გავ­დი. ან კი ჩე­მი რა მი­დი­ო­და, რო­ცა თვი­თონ იყო თა­ნახ­მა ყვე­ლა­ფერ­ზე.
თავ­და­ვიწყე­ბით ვკოც­ნი­დი, ქალს და­ხარ­ბე­ბუ­ლი­ვით, თით­ქოს დი­დი ხა­ნია, სექ­სი არ მქო­ნია. თუმ­ცა, ეს არ იყო უსექ­სო­ბით გა­მოწ­ვე­უ­ლი ჟი­ნით სავ­სე სი­ხარ­ბე, ეს უფ­რო ფი­ზი­კუ­რი სი­ახ­ლო­ვით გა­მოწ­ვე­უ­ლი ვნე­ბა იყო. რა­ღაც სხვა­ნა­ი­რი სხე­უ­ლი ჰქონ­და, თით­ქოს სიყ­ვა­რუ­ლის­თ­ვის მო­მარ­თუ­ლი, ვნე­ბით გა­დავ­სე­ბუ­ლი, უც­ნა­უ­რად მთრთო­ლა­რე, გა­ხუ­რე­ბუ­ლი, რო­მე­ლიც ვნე­ბი­ა­ნად იკ­ლაკ­ნე­ბო­და ჩემს მკლა­ვებ­ში...

იმ ღა­მი­დან სხვა ურ­თი­ერ­თო­ბა დამ­ყარ­და ჩვენ შო­რის. მარ­თა­ლია, ისევ ცალ-ცალ­კე გვე­ძი­ნა _ მას თა­ვის ოთახ­ში, მე _ ჩემ­სა­ში, მაგ­რამ ეს არ გვაბ­რ­კო­ლებ­და, კარ­გი სექ­სი გვქო­ნო­და. ახ­ლა ისე ხში­რად აღარ გა­დი­ო­და ღა­მით სახ­ლი­დან. მითხ­რა, სმე­ნა გა­დავ­ც­ვა­ლე და ყო­ველ­ღა­მე აღარ ვივ­ლი სამ­სა­ხურ­შიო.
მი­უ­ხე­დავდ იმი­სა, რომ ასე და­ვუ­ახ­ლოვ­დით ერ­თ­მა­ნეთს, ის მა­ინც არ არ­ღ­ვევ­და დის­ტან­ცი­ას. არ იქ­ცე­ო­და ოჯა­ხის დი­ა­სახ­ლი­სი­ვით, პრე­ტენ­ზი­ებს არ აყე­ნებ­და და ჩემ­თან მხო­ლოდ მა­შინ ამო­დი­ო­და, რო­ცა მე და­ვუ­ძა­ხებ­დი. ხან­და­ხან ვთხოვ­დი, ღა­მი­თაც დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო, ერ­თად დაგ­ვე­ძი­ნა და ისიც რჩე­ბო­და. ათას რა­მე­ზე ვლა­პა­რა­კობ­დით და ვჭო­რა­ობ­დით. სა­სი­ა­მოვ­ნო იყო მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა. არ მძა­ბავ­და, არ მთრგუ­ნავ­და, ის ერ­თა­დერ­თი ქა­ლი იყო, ვინც ჩე­მი თა­ვი­სუფ­ლე­ბის შეზღუდ­ვას არ ცდი­ლობ­და. დღი­თი დღე იმ­დე­ნად ვეჩ­ვე­ო­დი, რომ ერთ მშვე­ნი­ერ დი­ლას, გა­მეღ­ვი­ძა თუ არა, მივ­ხ­ვ­დი, რომ რა­ღაც მაკ­ლ­და და ეს რა­ღაც დი­ლა­ო­ბით მი­სი ალერ­სი იყო. რო­ცა ამის შე­სა­ხებ ვუთხა­რი, პირ­ზე ხე­ლი ამა­ფა­რა, მე­ო­რედ მსგავ­სი რამ არ წა­მოგ­ც­დე­სო.
_ შენ თუ ასე გა­აგ­რ­ძე­ლებ, ერთ მშვე­ნი­ერ დღეს შე­გიყ­ვარ­დე­ბი და ორი­ვეს დაგ­ვერ­ხე­ვა. _ სრუ­ლი­ად სე­რი­ო­ზუ­ლად მითხ­რა.
ვე­რა­ფე­რი ვუ­პა­სუ­ხე, სადღაც მარ­თა­ლი იყო. არ ვი­ცი, კი­დევ შევ­ძ­ლებ­დი თუ არა ვინ­მეს შეყ­ვა­რე­ბას, მაგ­რამ არც გა­მო­რიცხუ­ლი იყო. სიყ­ვა­რუ­ლი გა­ნა ვინ­მეს ეკითხე­ბა, რო­დის მო­ვა ან რო­დის წა­ვა?
ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა ერთ კვი­რა­ში სრუ­ლი­ად შე­იც­ვა­ლა. თვი­თო­ნაც მიკ­ვირ­და ჩე­მი თა­ვის. ჩე­მი შეც­ვ­ლა იმით და­იწყო, რომ კერ­ძე­ბის მომ­ზა­დე­ბა და­ვიწყე. ად­რე სა­დი­ლებს არას­დ­როს ვამ­ზა­დებ­დი, ყო­ველ­თ­ვის მზას ვყი­დუ­ლობ­დი და მე­რე ვაცხე­ლებ­დი. ახ­ლა კი, პირ­სა­ხო­ცის ხა­ლათ­ში გა­მოხ­ვე­უ­ლიც კი გაზ­ქუ­რას­თან ვტრი­ა­ლებ­დი და ევას­თ­ვის გემ­რი­ე­ლო­ბე­ბის მომ­ზა­დე­ბას ვცდი­ლობ­დი. ეს კი მე­ხერ­ხე­ბო­და. ბე­ბი­ამ ბევ­რი რა­მის გა­კე­თე­ბა მას­წავ­ლა ჯერ კი­დევ ბავ­შ­ვო­ბი­დან.
სა­ო­ცა­რი გო­გო იყო ევა. ალ­ბათ ერ­თა­დერ­თი ქა­ლი ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში, რო­მელ­საც ყვე­ლა­ზე კარ­გად ეს­მო­და ჩე­მი. არა მარ­ტო ჩე­მი, არა­მედ ზო­გა­დად კა­ცე­ბის. იცო­და, ზედ­მი­წევ­ნით კარ­გად იცო­და, რა სურთ კა­ცებს და რას ითხო­ვენ ქა­ლე­ბის­გან. გე­გო­ნე­ბო­დათ, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ამ ფე­ნო­მე­ნის შეს­წავ­ლას მო­ან­დო­მაო. არა­და, სულ რა­ღაც ოც­და­ხუ­თი თუ ოც­და­ექ­ვსი წლის იყო.
მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბამ ნა­ნა სულ გა­და­მა­ვიწყა. ნა­ნა კი არა, ჩემს ვირ­ტუ­ა­ლურ შეყ­ვა­რე­ბულ­საც კი ვერ შე­ვეხ­მი­ა­ნე ბო­ლო ხა­ნებ­ში. ისე გა­მო­ვი­და, რომ რო­ცა ის იყო სა­იტ­ზე, მე არ ვი­ყა­ვი, რო­ცა მე შევ­დი­ო­დი, ის უკ­ვე გა­სუ­ლი მხვდე­ბო­და. ამი­ტომ მხო­ლოდ წე­რი­ლებს ვუ­ტო­ვებ­დით ერ­თ­მა­ნეთს.
რა­ღაც­ნა­ი­რად ვი­ყა­ვი. მგო­ნი, ევა მარ­თა­ლი გა­მოდ­გა. ისე ვეჩ­ვე­ო­დი, რომ მის გა­რე­შე ერ­თი დღეც ვერ წარ­მო­მედ­გი­ნა. სხვა რა­ღააა სიყ­ვა­რუ­ლი?
ყვე­ლაფ­რით სავ­სე ვი­ყა­ვი. სამ­სა­ხუ­რი­დან დაბ­რუ­ნე­ბულს ცხე­ლი ქა­ლი მე­ლო­და შინ. არც არა­ვის­თან და­რეკ­ვა მიხ­დე­ბო­და და არც ვინ­მეს გა­მო­ძა­ხე­ბა. ხან ის და­მახ­ვედ­რებ­და გამ­ზა­დე­ბულ სა­დილს ან ვახ­შამს, ხან მე დავ­ფა­ცურ­დე­ბო­დი, რო­ცა მი­სი მოს­ვ­ლის დრო დგე­ბო­და. რამ­დენ­ჯერ ერ­თად შევ­სულ­ვართ აბა­ზა­ნა­ში წყლის გა­და­სავ­ლე­ბად და იქ გვიღ­ლა­ბუ­ცია. ერ­თი ოცი წლით მა­ინც გა­მა­ა­ხალ­გაზ­რ­და­ვა მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბამ.
ასე გა­ვი­და ორი კვი­რა. რო­ცა ბი­ნის ქი­რის გა­დახ­დის დრო დად­გა, შორს და­ვი­ჭი­რე, ფულს არ გა­მო­გარ­თ­მევ-მეთ­ქი. ამა­ზე გა­გიჟ­და, ქვა ააგ­დო და თა­ვი შე­უშ­ვი­რა, მა­შინ გა­და­ვალ აქე­დან და სხვა­გან ვი­ქი­რა­ვებ ბი­ნა­სო. ერ­თი სა­ა­თი ვი­კა­მა­თეთ. ბო­ლოს ერთ რა­მე­ზე შევ­თან­ხ­მ­დით. ბი­ნის ქი­რას გა­ვუ­ნა­ხევ­რებ­დი, ანუ ორა­სი დო­ლა­რის ნაც­ვ­ლად ას დო­ლარს გა­და­იხ­დი­და და იმა­საც ჩემს ყუ­ლა­ბა­ში ჩაყ­რი­და, რო­მე­ლიც მა­ცივ­რის თავ­ზე იდო ჯე­რაც ცა­რი­ე­ლი.
სა­სა­ცი­ლო გო­ჭის ფორ­მის ყუ­ლა­ბა და­ბა­დე­ბის დღე­ზე ერ­თ­მა ქი­რურ­გ­მა მა­ჩუ­ქა, თენ­გო დე­კა­ნო­ი­ძემ, ამას რომ გა­ავ­სებ, ერ­თად გავ­ტე­ხოთ და რეს­ტო­რან­ში ვი­ქე­ი­ფო­თო. ყუ­ლა­ბა არას­დ­როს მქო­ნია და არც მი­სი ავ­სე­ბის ხა­ლი­სი გამ­ჩე­ნია ოდეს­მე. ამი­ტო­მაც სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვუთ­მე ევას. რო­ცა ყუ­ლა­ბა გა­ივ­სე­ბო­და, მე­რე ერ­თად გა­დავ­წყ­ვეტ­დით, რა უნ­და მოგ­ვე­ხერ­ხე­ბი­ნა ამ ფუ­ლის­თ­ვის, რა თქმა უნ­და, თუ­კი ისევ ისე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბა გვექ­ნე­ბო­და, რო­გო­რიც დღეს გვქონ­და.
ევა ატყობ­და, რომ ჩე­მი საქ­მე მთლად `კარ­გად~ ვერ იყო და შე­იძ­ლე­ბო­და, ყუ­რე­ბამ­დე შემ­ყ­ვა­რე­ბო­და. რა თქმა უნ­და, ასე არ იყო საქ­მე, მე უკ­ვე მიყ­ვარ­და სხვა, მაგ­რამ ის ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი სიყ­ვა­რუ­ლი იყო, რაც ხელს არ უშ­ლი­და, რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­შიც მყვა­რე­ბო­და ვინ­მე. ჰო­და, რო­ცა შე­ატყო, რომ მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა ზედ­მე­ტად მაგ­ზ­ნებ­და და ხან­და­ხან ად­გილს ვერ ვპო­უ­ლობ­დი მი­სი დაგ­ვი­ა­ნე­ბის გა­მო, გა­დაწყ­ვი­ტა, თა­ვი­სი თავ­გა­და­სა­ვა­ლი მო­ე­ყო­ლა ჩემ­თ­ვის. ოღონდ მო­მიყ­ვა მხო­ლოდ ბო­ლო წლე­ბის ცხოვ­რე­ბის ამ­ბა­ვი და არა ბავ­შ­ვო­ბი­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი.
თურ­მე, მე რომ მე­უბ­ნე­ბო­და, ღა­მის კლუბ­ში ად­მი­ნის­ტ­რა­ტო­რად ვმუ­შა­ო­ბო, ტყუ­ი­ლი ყო­ფი­ლა. ღა­მით გა­მო­ძა­ხე­ბებ­ზე გა­დი­ო­და თურ­მე. ქა­ლი გა­მო­ძა­ხე­ბით _ ეს იყო მი­სი რე­ა­ლუ­რი სამ­სა­ხუ­რი. ვიპ­კ­ლი­ენ­ტებს ვემ­სა­ხუ­რე­ბი, პო­ლი­ტი­კო­სებს და ბიზ­ნეს­მე­ნებს, ვი­საც თა­ვი­სი ინ­ტი­მუ­რი ცხოვ­რე­ბის გახ­მა­უ­რე­ბა არ სურ­სო. სწო­რედ ეს იყო მი­ზე­ზი, რომ ყო­ველ­ღა­მე არ უწევ­და სახ­ლი­დან გას­ვ­ლა. ფულს კარ­გად მიხ­დი­ან, ამი­ტო­მაც ჩე­მი თა­ვის რჩე­ნა გა­და­სა­რე­ვად შე­მიძ­ლიაო. თან ფულს აგ­რო­ვებ­და, რომ თბი­ლის­ში ბი­ნა ეყი­და, თუნ­დაც ერ­თო­თა­ხი­ა­ნი და თუნ­დაც სად­მე შორს, გა­რე­უ­ბან­ში.
რა­ღაც ჩამ­წყ­და გულ­ში. იმ­დე­ნად კარ­გი ადა­მი­ა­ნი იყო, ასე­თი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის ნამ­დ­ვი­ლად არ მე­მე­ტე­ბო­და. არ ვი­ცი, ამ ამ­ბავ­მა რამ­დე­ნად იქო­ნია გავ­ლე­ნა ჩემს გრძნო­ბებ­ზე, მაგ­რამ მთა­ვა­რი ის არის, რომ ურ­თი­ერ­თო­ბა­ში არა­ფე­რი შეც­ვ­ლი­ლა. ისევ ისეთ სი­ნა­ზეს ვი­ჩენ­დი მის მი­მართ, ისევ ისე მი­ხა­რო­და მი­სი ნახ­ვაც, შე­ხე­ბაც, მო­ფე­რე­ბაც და კოც­ნაც. ისევ ისე მსი­ა­მოვ­ნებ­და მას­თან სექ­სი და ძვე­ლე­ბუ­რად ვაგ­რ­ძე­ლებ­დი მის­თ­ვის სა­დი­ლე­ბის თუ ვახ­შ­მის ან სა­უზ­მის მომ­ზა­დე­ბას. ბო­ლო დროს ერ­თად ვარ­ჯი­შიც და­ვიწყეთ. დი­ლა­ო­ბით სირ­ბილს შე­ვუ­დე­ქით, გა­ვი­დო­დით ჩვე­ნი უბ­ნის სტა­დი­ონ­ზე და ექვს-შვიდ წრეს ვურ­ტყამ­დით. მე­რე ერ­თად ვივ­ლებ­დით წყალს სა­ა­ბა­ზა­ნო­ში და ვსა­უზ­მობ­დით. ისე და­ვუ­ახ­ლოვ­დი, რომ მას­თან ყვე­ლა­ზე გუ­ლახ­დი­ლი გავ­ხ­დი, არა­ფერს ვუ­მა­ლავ­დი.
მინ­დო­და მეთხო­ვა, თა­ვი და­ე­ნე­ბე­ბი­ნა ამ ამაზ­რ­ზე­ნი საქ­მის­თ­ვის და ნორ­მა­ლურ ცხოვ­რე­ბას დაჰ­ბ­რუ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ არ ვი­ცო­დი, რო­გორ მეთ­ქ­ვა, მქონ­და კი ამის უფ­ლე­ბა? ის ჩვე­უ­ლე­ბი­სა­მებრ აგ­რ­ძე­ლებ­და ღა­მის გას­ვ­ლებს და წი­ნას­წარ მაფ­რ­თხი­ლებ­და, ამა­ღამ გა­მო­ძა­ხე­ბა მაქ­ვ­სო. ამას ისე ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად მე­უბ­ნე­ბო­და, რომ მაგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებ­და, პრე­ტენ­ზი­ის უფ­ლე­ბა არ გაქვს და რა­მის აკ­რ­ძალ­ვას ნუ შე­ეც­დე­ბიო. მეც შე­ვეჩ­ვიე. ალ­ბათ გარ­კ­ვე­ულ­წი­ლად მა­ინც იქო­ნია გავ­ლე­ნა ჩემ­ზე მის­მა ცხოვ­რე­ბის წეს­მა, რად­გან არ ვეჭ­ვი­ა­ნობ­დი და მის `ღა­მის პეპ­ლო­ბას~ ასე მშვი­დად ვე­გუ­ე­ბო­დი.
ერ­თხე­ლაც, ღა­მით, რო­ცა ევა გა­მო­ძა­ხე­ბა­ზე იყო, ინ­ტერ­ნეტ­ში შევ­ძ­ვე­რი, ჩე­მი ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლის მო­სა­კითხად. ისე მოხ­და, რომ ორი­ვე ერ­თ­დ­რო­უ­ლად გა­მოვ­ჩ­ნ­დით სა­იტ­ზე, რა­მაც ორი­ვე ძა­ლი­ან გაგ­ვა­ხა­რა. რა თქმა უნ­და, მის­თ­ვის არ მო­მი­ყო­ლია, ევას­თან რა ურ­თი­ერ­თო­ბაც ჩა­მო­მი­ყა­ლიბ­და, თუმ­ცა იცო­და, რომ მდგმუ­რი მყავ­და, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი იყო და ევა ერ­ქ­ვა. სა­მა­გი­ე­როდ, ნა­ნას ამ­ბა­ვი მო­ვუ­ყე­ვი. ვუთხა­რი, ჩემს ყო­ფილ სიყ­ვა­რულს შემ­თხ­ვე­ვით გა­და­ვაწყ­დი ქუ­ჩა­ში და ერ­თხელ პა­ე­მან­ზეც შევ­ხ­ვ­დი-მეთ­ქი. არც ის და­მი­მა­ლავს, რომ მის მი­მართ გრძნო­ბე­ბი არ ამე­შა­ლა. ნე­ტავ არ მეთ­ქ­ვა. ისევ და­მიწყო წუ­წუ­ნი, ჩემ გარ­და ყვე­ლას ხვდე­ბი, მე კი იმა­საც არ მე­უბ­ნე­ბი, რა გქვია და რა გვა­რის ხარ, ერთ სუ­რათს ვერ ვე­ღირ­სე შენ­გან, რომ და­გი­ნა­ხო, რო­გორ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბიო. მოკ­ლედ, საქ­მე იქამ­დე მი­ვი­და, რომ ისევ გა­ვე­ბუ­ტე და სა­ი­ტი­დან გა­მო­ვე­დი. ახ­ლა ცო­ტა ხნით უნ­და დავ­კარ­გუ­ლი­ყა­ვი, რომ მე­რე თვი­თონ­ვე შემ­ხ­ვე­წე­ბო­და, ოღონდ და­მე­ლა­პა­რა­კე და ნუ­ღარ მეტყ­ვი, ვინ ხარ და სა­ი­და­ნო. ეს წლე­ბი ყო­ველ­თ­ვის ასე ხდე­ბო­და. რო­გორც კი და­იწყებ­და წუ­წუნს, რომ ჩემ შე­სა­ხებ არა­ფე­რი იცო­და, ვი­ბუ­ტე­ბო­დი და დრო­ე­ბით ვი­კარ­გე­ბო­დი. მე­რე კვლავ გა­მოვ­ჩ­ნ­დე­ბო­დი და ვრიგ­დე­ბო­დით იმ პი­რო­ბით, რომ მე­ტად აღარ მომ­თხოვ­და ვი­ნა­ო­ბის გამ­ხე­ლას.
სა­ო­ცა­რი გო­გო იყო ლი­კა, ასე­თი არა­ვინ შემ­ხ­ვედ­რია რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში. ხან­და­ხან მე­გო­ნა, რომ ნამ­დ­ვი­ლი ადა­მი­ა­ნი არ იყო, რომ მხო­ლოდ ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი სამ­ყა­როს ქმნი­ლე­ბას წარ­მო­ად­გენ­და და რე­ა­ლუ­რად არ არ­სე­ბობ­და. ქა­ლი, რო­მელ­საც ნაკლს ვერ უპო­ვი­დი _ ფი­ზი­კუ­რა­დაც უნაკ­ლო იყო და ბუ­ნე­ბი­თაც. ახ­ლა უკ­ვე მიტყ­დე­ბო­და, სი­მარ­თ­ლე­ში გა­მოვ­ტყ­დო­მო­დი, თო­რემ მარ­თ­ლა მქონ­და სურ­ვი­ლი, შევ­ხ­ვედ­რო­დი და გა­მეც­ნო. მაგ­რამ იმის მე­ში­ნო­და, ამ­დე­ნი წლის ნა­ლო­ლი­ა­ვე­ბი ურ­თი­ერ­თო­ბა არ და­მენ­გ­რია. იმ­დე­ნად კარ­გად ვგრძნობ­დი თავს მას­თან ირე­ა­ლურ სამ­ყა­რო­ში, რომ არაფ­რის შეც­ვ­ლა არ მინ­დო­და. ბო­ლო დროს კი ისე აირ-და­ი­რია ჩე­მი ცხოვ­რე­ბა, თვი­თო­ნაც ვერ გავ­რ­კ­ვე­უ­ლი­ყა­ვი ბო­ლომ­დე, რა ხდე­ბო­და ჩემს თავს...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
კოალიციამ აშშ-ის მეთაურობით სირიაზე ავიადარტყმები მიიტანა - როგორ ეხმაურება ვლადიმერ პუტინი მომხდარს?
14 აპრილს გამთენიისას საერთაშორისო კოალიციამ, რომლის შემადგენლობაშიც აშშ, საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი შედის, სირიაში გარკვეულ ობიექტებზე დარტყმა მიიტანეს.
0 კომენტარი
"მეზობლებს კარზე კაკუნი რომ არ აეტეხათ, იმ არაკაცს შეიძლება, დედასთან ერთად, ბავშვებიც დაეხოცა"
ბარნოვის ქუჩაზე მომხდარი საზარელი მკვლელობის ახალი დეტალები
0 კომენტარი
საინტერესო დეტალები მსოფლიო ვარსკვლავებთან მუშაობის შესახებ
ქართულ სამზარეულოსა და კულტურაზე შეყვარებული გორან ბრეგოვიჩი
0 კომენტარი
"არ მინდა, ჩემმა შვილმა გაიგოს, რას ვსაქმიანობ" - ყოფილი ბიზნესლედი, რომელიც სასაფლაოების დამლაგებლად მუშაობს
38 წლის სასიამოვნო გარეგნობის ქალბატონი (რომელმაც ვინაობის გამხელა არ ისურვა) 2 წელია, ქალაქ რუსთავის სასაფლაოზე, საფლავების მომვლელია.
2 კომენტარი
სასამართლოში ნასროლი ბოთლი და გზა იურისტობიდან დიზაინერობამდე
დიზაინერობა 25 წლის ასაკში გადაწყვიტა და საბოლოოდ თქვა უარი იურისტობასა და ჟურნალისტობაზეც.
3 კომენტარი
ნანუკა ჟორჟოლიანმა ეფექტური და ჯანსაღი დიეტის რეცეპტი გაამხილა
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
3 კომენტარი
"დედამ ტელეფონში მითხრა, ჟენია დავკარგეთო და ყურმილიც გაითიშა... ისინი იღუპებოდნენ და მე ვერ ვუშველე"

25 მარტი მეორეკლასელი დარინასთვის ერთ-ერთი ლამაზი დღე უნდა ყოფილიყო, რომელსაც მეგობრის დაბადების დღეზე გასართობ ცენტრში გაატარებდა, თუმცა ყველაფერი ტრაგედიით დასრულდა... სავაჭრო-გასართობ ცენტრში მოულოდნელად ხანძარი გაჩნდა, შედეგად უამრავი ადამიანი დაიღუპა და მძიმედ დაშავდა.

1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
უსინათლო ფეხბურთელთა პრობლემები და სპორტის მინისტრის შანსი
ახლახან სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ უსინათლო ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ და რომ ამ ჩემთვის სრულიად უცნობ სპორტის სახეობას ქართველი ახალგაზრდებიც მისდევენ.
0 კომენტარი
"თამარ მეფე იალბუზზე ცხოვრობდა" - ეროვნული გამოცდების "სალაღობო მაგალითები"
"ტარიელმა თავისი საცოლის საქმრო მოკლა და თვითონ ვეფხვის ტყავი ჩაიცვა, რომ მტერს ვეღარ ეცნო"
7 კომენტარი
მეფუტკრე გოგონა თონეთიდან
"მთვრალი ფუტკრები მეზობელ სკებს დაერევიან, მთელ თაფლს შენკენ გამოზიდავენო"
8 კომენტარი