წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი IX)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი IX)
ნაწილი მეცხრე

ნა­ნას­თან სტუმ­რად ყოფ­ნის შემ­დეგ სა­მი კვი­რა გა­ვი­და. ამ სა­მი კვი­რის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერ­თხე­ლაც არ და­მი­რე­კავს. არ ვი­ცი, რა იყო ეს. შე­იძ­ლე­ბა გუ­ლი მიგ­რ­ძ­ნობ­და, რომ რა­ღაც ისე ვერ იქ­ნე­ბო­და? მე ხომ იმ­დე­ნად გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნი ვარ, რომ სა­ოც­რე­ბე­ბი მხო­ლოდ ჩემ­ნა­ირს უნ­და გა­დახ­დეს თავს? აბა, უც­ნა­უ­რი არ არის, სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით გა­უ­ჩე­რო ქუ­ჩა­ში უც­ნობ ადა­მი­ანს მან­ქა­ნა, რო­ცა ასე არას­დ­როს მოქ­ცე­ულ­ხარ და აღ­მოჩ­ნ­დეს, რომ ეს უც­ნო­ბი შე­ნი ყო­ფი­ლი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლია? ან კი­დევ... რა­ღა ბო­ლო შემ­თხ­ვე­ვი­დან და­ვიწყეთ, სულ თა­ვი­დან რომ მოვ­ყ­ვეთ, თუნ­დაც იმ დღი­დან, ნა­ნა პირ­ვე­ლად რომ ვნა­ხე და შე­მიყ­ვარ­და... გა­გი­გო­ნი­ათ მსგავ­სი ვინ­მეს­გან? პა­ცი­ენტს ასე­თი სა­ში­ნე­ლი და­ა­ვა­დე­ბა ჰქონ­დეს, ახ­ლოს რო­გორ უნ­და გა­ი­კა­რო, თუ მარ­თ­ლა არ შე­გიყ­ვარ­და? ჰო­და, რა­ღა მე შე­მიყ­ვარ­და? იმი­ტომ, რომ მხო­ლოდ მე ვარ ასე­თი ექ­ს­კ­ლუ­ზი­უ­რი, ჩე­მი ბე­დის­წე­რაა მხო­ლოდ ასე­თი გა­მორ­ჩე­უ­ლი. მარ­ტო ჩემ­ნა­ირ დამ­თხ­ვე­ულს არ ელე­ვა უც­ნა­უ­რი თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი.
პა­რა­ლე­ლუ­რად, ამ არე­ულ სი­ტუ­ა­ცი­ას ევას გა­მო­ჩე­ნაც და­ე­მა­ტა. არ მითხ­რათ, მდგმურ­თან რო­მა­ნი იმ­დე­ნად ხში­რი შემ­თხ­ვე­ვაა, მა­გით ვერ გაგ­ვაკ­ვირ­ვე­ბო. ჯერ ერ­თი, ეს რო­მა­ნი არ არის და მე­ო­რეც - მსუ­ბუ­ქი ყო­ფაქ­ცე­ვის ქალ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბას არ შე­იძ­ლე­ბა მუდ­მი­ვი ხა­სი­ა­თი ჰქონ­დეს. მე კი რას ვა­კე­თებ? ცო­ლი­ვით ვექ­ცე­ვი. ამას­თან, მე და ჩემს მდგმურს შო­რის ასა­კობ­რი­ვი სხვა­ო­ბა ხომ არ და­გა­ვიწყ­დათ, რამ­დე­ნია? მე­რე რა მოხ­დაო, იტყ­ვის ზო­გი­ერ­თი თქვენ­გა­ნი. შე­იძ­ლე­ბა არც არა­ფე­რი, მაგ­რამ მა­ინც სინ­დი­სი მქენ­ჯ­ნის. ამის კომ­პ­ლექ­სი რომ არ მქო­ნო­და, აქამ­დე გა­ვიც­ნობ­დი ჩემს ვირ­ტუ­ა­ლურ ნი­ნის და სულ სხვა გზით წა­ვიყ­ვან­დი ჩემს ცხოვ­რე­ბას.
სა­მი კვი­რა მე და ევაც მშვე­ნივ­რად ვერ­თო­ბო­დით ერ­თად და ოჯა­ხო­ბა­ნა­საც გა­და­სა­რე­ვად ვთა­მა­შობ­დით. სა­მი კვი­რის შემ­დეგ კი მო­ნას­ტე­რი ში­ნაც აირია და გა­რე­თაც.
ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ინ­ტერ­ლუ­დია სრუ­ლი მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბე­ბით აივ­სო. სეტყ­ვა­სა­ვით მეყ­რე­ბო­და თავ­ზე ახალ-ახა­ლი გა­მა­ოგ­ნე­ბე­ლი ამ­ბე­ბი. ერ­თის გა­აზ­რე­ბას ვერ ვას­წ­რებ­დი, რომ უეც­რად მე­ო­რე გა­მოტყ­ვ­რე­ბო­და სა­ი­დან­ღაც. თუმ­ცა, მო­დი, თა­ნა­მიმ­დევ­რო­ბით მივ­ყ­ვეთ, თო­რემ მგო­ნი, ასე ვე­რა­ფერს გა­გა­გე­ბი­ნეთ.
სა­მი კვი­რის შემ­დეგ ევამ ნელ-ნე­ლა უკ­ლო ჩემ­თან დროს ტა­რე­ბას - არც ღა­მით რჩე­ბო­და, არც თა­ვის­თან მე­პა­ტი­ჟე­ბო­და. ხან­და­ხან ორი-სა­მი დღე ისე გა­ვი­დო­და, სექ­სიც კი არ გვქონ­და. მე კი ისე მი­ვეჩ­ვიე, ცო­ტა არ იყოს, უჩ­ვე­უ­ლოდ მეჩ­ვე­ნე­ბო­და საქ­მის ასე­თი შე­მობ­რუ­ნე­ბა. სა­მი ზღაპ­რუ­ლი კვი­რის შემ­დეგ ზღაპ­რის მო­უ­ლოდ­ნე­ლი დამ­თავ­რე­ბა სრუ­ლი­ა­დაც არ მაწყობ­და, მაგ­რამ ხმას არ ვი­ღებ­დი. რა პრე­ტენ­ზია უნ­და წა­მე­ყე­ნე­ბი­ნა შვი­ლის ტო­ლა მე­ძა­ვის­თ­ვის? ჩემ­თან სექ­სი რა­ტომ არ გინ­და-მეთ­ქი, ხომ არ ვკითხავ­დი? ხომ შე­იძ­ლე­ბო­და, მოვ­ბეზ­რე­ბო­დი?
მას იმ­დენ­ნა­ი­რი კა­ცი ეყო­ლე­ბა ნა­ნა­ხი, მხო­ლოდ ერ­თით რომ დაკ­მა­ყო­ფილ­დეს, გა­უ­ჭირ­დე­ბა-მეთ­ქი, გულს ამით ვიმ­შ­ვი­დებ­დი და ისე ვიქ­ცე­ო­დი, თით­ქოს სუ­ლაც არ მა­ნაღ­ვ­ლებ­და, ევა დაწ­ვე­ბო­და ჩემ­თან თუ არ დაწ­ვე­ბო­და. არა­და, მა­ნაღ­ვ­ლებ­და. მა­ნაღ­ვ­ლებ­და კი არა, ლო­დი­ვით მაწ­ვა გულ­ზე მი­სი გულ­გ­რი­ლო­ბა თუ უყუ­რადღე­ბო­ბა.
ისიც შე­ვამ­ჩ­ნიე, რომ ბო­ლო დროს უხა­სი­ა­თოდ იყო. ჩა­ი­კე­ტე­ბო­და თა­ვის ოთახ­ში და შუქ­საც არ აან­თებ­და, იჯ­და სიბ­ნე­ლე­ში ასე გა­მო­კე­ტი­ლი.
ბო­ლოს, რომ ვერ მო­ვით­მი­ნე, უგუ­ნე­ბო­ბის მი­ზე­ზი ვკითხე. იმის დარ­დი მქონ­და, ჩემ­ზე ხომ არ იყო ნაწყე­ნი. ისე­თი არა­ფე­რი, რა­ღაც პრობ­ლე­მე­ბი მაქ­ვ­სო. ხან სა­ი­დან მი­ვუ­დე­ქი, ხან სა­ი­დან, მაგ­რამ ვე­რა­ფე­რი ვათ­ქ­მე­ვი­ნე. რა უნ­და მექ­ნა, შე­ვეშ­ვი. რამ­დე­ნი­მე დღის შემ­დეგ, რო­ცა სი­ტუ­ა­ცია გა­უმ­ჯო­ბე­სე­ბის ნაც­ვ­ლად გა­უ­ა­რეს­და და ახ­ლა უკ­ვე არც დღე და არც ღა­მე ში­ნი­დან არ გა­დი­ო­და, სა­ლა­პა­რა­კოდ ჩა­ვე­დი და კა­ტე­გო­რი­უ­ლად მოვ­თხო­ვე, მითხა­რი, რა გე­მარ­თე­ბა-მეთ­ქი.
უბ­რა­ლოდ, გა­მი­ღი­მა და მორ­ჩა, ჩე­მი შე­კითხ­ვა უპა­სუ­ხოდ და­ტო­ვა.
- ევა, გუ­ლახ­დი­ლად მითხა­რი, მე ხომ არ მემ­დუ­რი?
- არა, რა სი­სუ­ლე­ლეა, სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე? - შორს და­ი­ჭი­რა.
- აბა, რა­ტომ გა­მირ­ბი­ხარ? სტუმ­რა­დაც არ ამო­დი­ხარ ჩემ­თან.
- შენ არა­ფერ შუ­ა­ში ხარ, ან­დ­რია. სტუმ­რად კი არა, ხომ ხე­დავ... სა­მუ­შა­ო­დაც აღარ გავ­დი­ვარ, - სევ­დი­ა­ნი ღი­მი­ლით ამომ­ხე­და.
- ჰო­და, რა­ტომ, რა მოხ­და ამის­თა­ნა, მე ვე­რაფ­რით და­გეხ­მა­რე­ბი?
- არ ვი­ცი... არა მგო­ნია. ეს ის შემ­თხ­ვე­ვაა, რო­ცა მე თვი­თონ უნ­და და­ვეხ­მა­რო ჩემს თავს. მად­ლო­ბა, მაგ­რამ არა­ვის შე­წუ­ხე­ბა არ მინ­და, მით უფ­რო - შე­ნი.
- კი არ შე­მა­წუ­ხებ, პი­რი­ქით, ძა­ლი­ან გა­მა­ხა­რებ და და­მა­ვა­ლებ, თუ რა­მე­ში გა­მო­მი­ყე­ნებ, - დახ­მა­რე­ბა გულ­წ­რ­ფე­ლად შევ­თა­ვა­ზე.
- ამ ეტაპ­ზე არა­ფე­რი არ მჭირ­დე­ბა, ან­დ­რია. თუ აუცი­ლე­ბე­ლი გახ­და, მე­რე ვნა­ხოთ. ხომ იცი, არ მო­გე­რი­დე­ბი, - ამ­ჯე­რად მხი­ა­რუ­ლი ღი­მი­ლი გა­მო­ი­სა­ხა ტუ­ჩებ­ზე და ფე­ხის წვე­რებ­ზე აწე­ულ­მა ტუ­ჩებ­ში ნა­ზად მა­კო­ცა.
რად­გან ვე­რა­ფე­რი და­ვაც­დე­ნი­ნე, შე­ვეშ­ვი. ვი­ფიქ­რე, გა­ივ­ლის ცო­ტა დრო და მე­რე თვი­თონ მო­მიყ­ვე­ბა, რა და­ე­ტა­კა-მეთ­ქი.
ამა­სო­ბა­ში მე­ო­რე ფრონ­ტი გა­აქ­ტი­ურ­და. ნა­ნა და­რეკ­ვით არ მი­რე­კავ­და, მაგ­რამ მე­სიჯს მე­სიჯ­ზე მიგ­ზავ­ნი­და. ხან მო­მი­კითხავ­და, ხან სა­ყ­ვე­დურს მომ­წერ­და, სად და­მე­კარ­გეო, ხა­ნაც გავ­ცივ­დი და რას მირ­ჩევ, რა წა­მა­ლი დავ­ლიოო და ასე შემ­დეგ.
ვბრა­ზობ­დი ჩემს თავ­ზე, ასე სა­ზიზღ­რად რომ ვიქ­ცე­ო­დი. გა­ნა რა გახ­და ერ­თი და­რეკ­ვა და ადა­მი­ა­ნის მო­კითხ­ვა? ად­რე მე­გო­ნა, შევ­ხ­ვ­დე­ბო­დი თუ არა, ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვ­ლე­ბო­და, ძვე­ლი გრძნო­ბე­ბი ისევ ამეშ­ლე­ბო­და და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა სულ სხვა ეტაპ­ზე გა­და­ვი­დო­და. ამა­ზე ბევ­რ­ჯერ მი­ფიქ­რია, მაგ­რამ აი, ფაქ­ტის წი­ნა­შე დავ­დე­ქი და სრუ­ლი­ად სა­პი­რის­პი­რო რამ მოხ­და. სიყ­ვა­რუ­ლით რომ არ მიყ­ვარ­და, გა­სა­გე­ბი იყო, მაგ­რამ სხვა მხრი­ვაც რომ არ მი­ზი­დავ­და? ნუ­თუ ისე შე­ვეჩ­ვიე ახალ­გაზ­რ­და გო­გო­ნებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბას, რომ ნა­ნას ასა­კის ქა­ლე­ბი აღარ მხიბ­ლავ­და? იქ­ნებ ეს იყო მი­ზე­ზი? ვირ­ტუ­ა­ლუ­რად ნი­ნის ვეფ­ლირ­ტა­ვე­ბო­დი, რე­ა­ლუ­რად ევას­თან მქონ­და მთე­ლი ვნე­ბა­თა­ღელ­ვე­ბი...
იქ­ნებ უფ­რო ხში­რად უნ­და მე­ნა­ხა ნა­ნა, რომ უკეთ გავ­რ­კ­ვე­უ­ლი­ყა­ვი ჩემს თავ­ში? ერ­თი სიტყ­ვით, სას­ტი­კად ავი­რიე. უკ­ვე აღარ ვი­ცო­დი, სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში რა მინ­დო­და და ვის­თან მინ­დო­და. ვე­რა და ვერ ჩა­მოვ­ყა­ლიბ­დი. იმ­დე­ნად შე­ვიც­ვა­ლე, სამ­სა­ხურ­შიც კი შე­ამ­ჩ­ნი­ეს, რომ რა­ღაც ვერ მქონ­და რიგ­ზე. შე­ამ­ჩ­ნი­ეს და წა­ვი­და ჭო­რე­ბი. ზო­გი ამ­ბობ­და, შეყ­ვა­რე­ბუ­ლიაო, ზო­გიც ნა­ად­რე­ვი კლი­მაქ­სი და­ეწყოო, ჩურ­ჩუ­ლებ­და თურ­მე. რომ იცო­დეთ, რო­გორ არ მა­ნაღ­ვ­ლებ­და ეს ჭო­რე­ბი. წა­მი­თაც არ გა­მივ­ლია გულ­ში, რო­მე­ლი­მეს­თ­ვის სა­პი­რის­პი­რო და­მემ­ტ­კი­ცე­ბი­ნა. ან­დ­რო პა­უ­ზამ­დე ჯერ შორს იყო, წე­სით, მა­მა­კა­ცებს სა­მოც წლამ­დე არ ეწყე­ბათ კლი­მაქ­სუ­რი პე­რი­ო­დი. რას იფიქ­რებ­დ­ნენ სხვე­ბი, ნაკ­ლე­ბად მა­ღელ­ვებ­და, მე ჩე­მი დარ­დი მქონ­და, რომ­ლის გან­ქარ­ვე­ბა­საც ვერ ვა­ხერ­ხებ­დი. მაგ­რამ რო­ცა სა­ში­შად აგორ­და ჭო­რე­ბი და უკ­ვე იმის აქ­ტი­უ­რად გან­ხილ­ვა და­იწყეს, რომ თურ­მე ერექ­ცი­ა­ში `მო­ვი­კოჭ­ლებ­დი~, აი, მანდ მივ­ხ­ვ­დი, რომ უნ­და მე­მოქ­მე­და. ახ­ლა კლი­ნი­კის ქა­ლებს თუ არ და­ვე­რე­ო­დი, ცუ­დად წა­მი­ვი­დო­და საქ­მე.
ავ­დე­ქი და ლი­ზით და­ვიწყე, ორ­მო­ცი წლის ექი­მით, რო­მე­ლიც ძი­რი­თა­დად ღა­მით მო­რი­გე­ობ­და ხოლ­მე. ქმარს გა­შო­რე­ბულს პრობ­ლე­მა არ ჰქონ­და ღა­მე ემუ­შა­ვა, ამი­ტომ კლი­ნი­კის დი­რექ­ტო­რი ხელ­ფას­საც მეტს აძ­ლევ­და. ლი­ზის­თან ად­რეც მქო­ნია `ერ­თი ღა­მის თავ­გა­და­სავ­ლე­ბი~, ამი­ტომ დი­დი ხვეწ­ნა არ დამ­ჭირ­ვე­ბია. ხვეწ­ნა კი არა, მგო­ნი, ერ­თი სუ­ლი ჰქონ­და, `გა­ვე­სინ­ჯე~, მარ­თა­ლი იყო თუ არა ჩემ­ზე მო­ა­რუ­ლი ხმე­ბი.
ამი­ტო­მაც, ჩე­მი მო­რი­გე­ო­ბის ღა­მეს არც ვა­ციე, არც ვაცხე­ლე და ლი­ზის ხე­ლი მო­ვუ­ფა­თუ­რე. ჩე­მი მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი მზე­რი­დან სა­ჭი­რო დას­კ­ვ­ნა გა­მო­ი­ტა­ნა და კა­ბი­ნეტ­ში ჩა­ვი­კე­ტეთ. სი­მარ­თ­ლე რომ ვთქვა, ცო­ტას კი ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი, ოღონდ ახ­ლა არ მი­ღა­ლა­ტოს ჩემ­მა მა­მა­კა­ცურ­მა ღირ­სე­ბამ და თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბის და­სა­ცი­ნი არ გავ­ხ­დე-მეთ­ქი, მაგ­რამ ყვე­ლა­ფერ­მა კარ­გად ჩა­ი­ა­რა, ოღონდ სხვა დროს თუ ღა­მით ორ-სამ­ჯერ მო­ვიგ­დებ­დი ხოლ­მე კა­ბი­ნეტ­ში, ამ­ჯე­რად მხო­ლოდ ერ­თი აქ­ტით დავ­კ­მა­ყო­ფილ­დი.
მე­ო­რე მო­რი­გე­ო­ბა­ზე მა­რია და­ვით­რიე, მთა­ვა­რი ექ­თა­ნი, ნა­ხევ­რად ქარ­თ­ვე­ლი და ნა­ხევ­რად უკ­რა­ი­ნე­ლი, გათხო­ვი­ლი, ორ­შ­ვი­ლი­ა­ნი. არ დამ­ძ­რა­ხოთ ახ­ლა, გათხო­ვილ ქა­ლებს რა­ღას და­ე­რიეო. სუ­ლაც არ არის ჩე­მი ბრა­ლი. ამ მა­რი­ამ სის­ხ­ლი გა­მიშ­რო მთე­ლი ორი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში, სა­ნამ თა­ვი­სას არ მი­აღ­წია. თით­ქოს ჩემ­თან სექ­სი მის­თ­ვის პა­ნა­ცეა ყო­ფი­ლი­ყოს, გა­სა­ქანს არ მაძ­ლევ­და. ბო­ლოს მეც ჩა­ვიქ­ნიე ხე­ლი, თუ თვი­თონ არ ენაღ­ვ­ლე­ბა ქმრის ღა­ლა­ტი, მე სა­ერ­თოდ რა­ტომ უნ­და ვი­ნაღ­ვ­ლო-მეთ­ქი და მო­სახ­დე­ნი მო­ვახ­დი­ნე, თა­ნაც დღი­სით-მზი­სით, პირ­და­პირ სა­ორ­დი­ნა­ტო­რო­ში, ოღონდ შა­ბა­თი იყო და ფაქ­ტობ­რი­ვად, მარ­ტო­ნი ვი­ყა­ვით კლი­ნი­კა­ში.
მე­გო­ნა, ამ ორი ახა­ლი ამ­ბით დაკ­მა­ყო­ფილ­დე­ბოდ­ნენ ჩე­მი თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბი და ჭო­რა­ო­ბას აღარ გა­აგ­რ­ძე­ლებ­დ­ნენ, მაგ­რამ თურ­მე სა­და ხარ! ახ­ლა იმა­ზე და­იწყეს სჯა-ბა­ა­სი, ნე­ტავ რა ეტა­კა ან­დ­რია ექიმს, ასე რამ გა­უ­აქ­ტი­უ­რა ლი­ბი­დოო. წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ? ნა­ბიჯს ვერ გა­დად­გამ კლი­ნი­კა­ში, რომ არ და­გა­ფიქ­სი­რონ. არა მგო­ნია, ლი­ზის და მა­რი­ას თვი­თონ გა­ენ­დოთ სხვე­ბის­თ­ვის სა­ი­დუმ­ლო, ან­დ­რი­ას­თან სექ­სი გვქონ­დაო. რო­გორც ჩანს, ვი­ღა­ცებ­მა ასი თვა­ლი და ასი ყუ­რი გა­მო­ი­ბეს, რომ ეს და­ე­ფიქ­სი­რე­ბი­ნათ. მარ­თა­ლია, რო­ცა ამ­ბო­ბენ, კედ­ლებ­საც კი ყუ­რე­ბი აქ­ვ­სო.
ასე იყო თუ ისე, ჩე­მი კო­ლე­გე­ბის გაცხო­ვე­ლე­ბუ­ლი ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბა შე­და­რე­ბით გა­ვა­ნე­ლე და ახ­ლა უკ­ვე აღარ მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, რა დას­კ­ვ­ნას გა­მო­ი­ტან­დ­ნენ ჩე­მი მოზღ­ვა­ვე­ბუ­ლი სექ­სუ­ა­ლუ­რი ენერ­გი­ის, ანუ გა­აქ­ტი­უ­რე­ბუ­ლი ლი­ბი­დოს შე­სა­ხებ.

მე­ხუ­თე კვი­რა იმით და­იწყო, რომ ნა­ნამ და­მი­რე­კა და მთხო­ვა, სამ­შა­ბათს მას­თან სტუმ­რად მივ­სუ­ლი­ყა­ვი. ლე­ლის და­ბა­დე­ბის დღეა და შე­ნი და­პა­ტი­ჟე­ბა მთხო­ვაო. ასეთ რა­მე­ზე უარი რომ მეთ­ქ­ვა, მი­სი შვი­ლის თვალ­ში პა­ტი­ვის­ცე­მას დავ­კარ­გავ­დი, ამი­ტომ შევ­პირ­დი, აუცი­ლებ­ლად მო­ვალ, ოღონდ მითხა­რი, რა მოს­წონს, სა­ჩუქ­რად რა ვუ­ყი­დო-მეთ­ქი. კაშ­ნე­ე­ბის მოყ­ვა­რუ­ლიაო, მითხ­რა, თან მწვა­ნე ფე­რი მოს­წონ­სო. რა სჯო­ბია, რო­ცა იცი, რა უნ­და მი­უ­ტა­ნო ადა­მი­ანს სა­ჩუქ­რად. ეს ყო­ველ­თ­ვის თავ­სა­ტეხს მი­ჩენს, რო­ცა ვინ­მე და­ბა­დე­ბის დღე­ზე მე­პა­ტი­ჟე­ბა. ახ­ლო მე­გობ­რებს კი ვი­ცი, რაც უნ­და ვა­ჩუ­ქო, გან­სა­კუთ­რე­ბით კა­ცის სა­ჩუქ­რის არ­ჩე­ვა მე­ად­ვი­ლე­ბა, მაგ­რამ აი, ქა­ლის სა­ჩუ­ქარ­ზე ყო­ველ­თ­ვის ვწვა­ლობ. ვინ იცის, რას ელო­დე­ბა შენ­გან, შენ კი რას აარ­ჩევ.
მე­ო­რე დღეს­ვე გავ­ვარ­დი მა­ღა­ზი­ებ­ში, რომ კაშ­ნე­ე­ბი შე­მეთ­ვა­ლი­ე­რე­ბი­ნა და თუ უცხო რა­მეს გა­და­ვაწყ­დე­ბო­დი, ბა­რემ შე­მე­ძი­ნა.
ლა­მის მთე­ლი დღე მო­ვუნ­დი სა­სურ­ვე­ლი ფე­რის და ფაქ­ტუ­რის კაშ­ნეს შერ­ჩე­ვას. ჯერ ერ­თი, სა­ერ­თოდ არ ვიც­ნობ­დი ლე­ლის და მინ­დო­და, გე­მოვ­ნე­ბი­ა­ნი სა­ჩუქ­რით და­დე­ბი­თი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­მეხ­დი­ნა. მე­ო­რეც, ნა­ნას შერ­ცხ­ვე­ნაც არ მინ­დო­და. რა­ტომ უნ­და ეფიქ­რა მის შვილს, დე­და­ჩემს ერ­თი გო­ი­მი ქი­რურ­გი ჰყვა­რე­ბია და კარ­გიც უქ­ნია, ცო­ლად რომ არ გაჰ­ყო­ლიაო.

ძა­ლი­ან დიდ­ხანს ვიპ­რან­ჭე­ბო­დი სარ­კის წინ. მინ­დო­და, მის შვილ­სა და მე­გობ­რებ­ზე გა­მა­ოგ­ნე­ბე­ლი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­მეხ­დი­ნა. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლიც კი ვი­ყა­ვი, რომ ასე მოხ­დე­ბო­და, მაგ­რამ მა­ინც დიდ­ხანს ვათ­ვა­ლი­ე­რებ­დი ჩემს თავს, სა­ნამ სახ­ლი­დან გა­ვი­დო­დი.
სა­ჩუ­ქა­რიც სპე­ცი­ა­ლუ­რად შე­მი­ფუ­თეს. ულა­მა­ზე­სი კაშ­ნე ვი­ყი­დე, იტა­ლი­უ­რი. მარ­თა­ლია, ძვი­რი და­მიჯ­და, მაგ­რამ ფასს აღარ და­ვე­ძებ­დი. მთა­ვა­რი იყო ეფექ­ტი მო­მეხ­დი­ნა. ყვა­ვი­ლე­ბის თა­ი­გუ­ლი აღარ ვი­ყი­დე. ცო­ტა არ იყოს, გო­ი­მუ­რი მეჩ­ვე­ნა ასე­თი სა­ჩუქ­რის გვერ­დით კი­დევ ყვა­ვი­ლე­ბი. თა­ნაც, მე ხომ მას არ ვიც­ნობ­დი. რა სა­ჭი­რო იყო ამ­დე­ნი რა­მით მის­ვ­ლა?
მან­ქა­ნა, რო­გორც წი­ნა ჯერ­ზე, ახ­ლაც ჩემს ეზო­ში და­ვა­ყე­ნე და ფე­ხით ავუ­ყე­ვი აღ­მართს. ნა­ნას ბი­ნამ­დე სულ რა­ღაც ორა­სი­ო­დე მეტ­რი იქ­ნე­ბო­და.
ეზო­ში შე­სულ­მა მაღ­ლა ავი­ხე­დე. ფან­ჯა­რა­ში ვი­ღა­ცე­ბი მო­ჩან­დ­ნენ. ნა­ნას ბი­ნა გა­ჩახ­ჩა­ხე­ბუ­ლი იყო, სა­სი­ა­მოვ­ნო მე­ლო­დი­ის ჰან­გე­ბი ეზო­ში იღ­ვ­რე­ბო­და.
დინ­ჯად ავუ­ყე­ვი კი­ბეს, სახ­ლ­ში რომ ორ-ორ სა­ფე­ხურს ვახ­ტე­ბო­დი, ისე კი არა. ზა­რი დავ­რე­კე და შე­ფუ­თუ­ლი სა­ჩუ­ქა­რი მარ­ცხე­ნა ხელ­ში და­ვი­კა­ვე.
კა­რი გა­ი­ღო და ნა­ნას ჯე­რაც ლა­მა­ზი თვა­ლე­ბი შე­მო­მე­ფე­თა იმ სა­სი­ა­მოვ­ნო მე­ლო­დი­ას­თან ერ­თად, ეზო­ში რომ მეს­მო­და.
- კი­დევ კარ­გი, მოხ­ვე­დი! რომ არ მო­სუ­ლი­ყა­ვი, არ ვი­ცი, რას ვი­ზამ­დი! - შეს­ძა­ხა ნა­ნამ და კი­სერ­ზე ჩა­მო­მე­კი­და.
რა­ღაც­ნა­ი­რად მე­უ­ხერ­ხუ­ლა, ასე ში­ნა­უ­რუ­ლად რომ შემ­ხ­ვ­და. იმ­დე­ნად ვი­ყა­ვი გა­დაჩ­ვე­უ­ლი მას­თან სი­ახ­ლო­ვეს, რომ მე­ხა­მუ­შა მი­სი სხე­უ­ლის სიმ­ხურ­ვა­ლე და ფა­ფუ­კი ძუ­ძუ­ე­ბის შე­ხე­ბა.
- ლე­ლის გა­უ­ხარ­დე­ბა, - რო­ცა სა­პა­სუ­ხო რე­აქ­ცია ვერ მი­ი­ღო, ერ­თი ნა­ბი­ჯით უკან და­ი­ხია და მო­რი­დე­ბუ­ლი მზე­რა მეს­რო­ლა, - ძა­ლი­ან აინ­ტე­რე­სებს შე­ნი გაც­ნო­ბა.
პა­სუ­ხი არ გა­მი­ცია. ჩე­მი მო­დუ­რი მოკ­ლე ქურ­თუ­კი გა­ვი­ხა­დე თუ არა, ხელ­ში მე­ცა, გა­მო­მარ­თ­ვა და მკლავ­ზე გა­და­ი­კი­და.
- ჩემს ოთახ­ში შე­ვი­ტან, აქ იმ­დე­ნი ჰკი­დია, არ და­ე­ტე­ვა, - ახ­ს­ნა თა­ვი­სი საქ­ცი­ე­ლი და წინ გა­მიძღ­ვა.
- ლე­ლი! - და­ი­ძა­ხა, რო­გორც კი სას­ტუმ­რო ოთახ­ში შე­ვე­დით.
სულ ოთხი გო­გო და­ვი­ნა­ხე, ყვე­ლა­ნი გაპ­რან­ჭუ­ლე­ბი. რა თქმა უნ­და, ნა­ნას ქა­ლიშ­ვი­ლი მათ შო­რის ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მო­ლო­დი­ნი ასე­თი მქონ­და. არც შევ­მ­ც­დარ­ვარ, მაგ­რამ რო­გორც კი ლე­ლი ჩემ­კენ მოტ­რი­ალ­და და ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე მზე­რა შე­მავ­ლო, ად­გილ­ზე გავ­ქ­ვავ­დი. მიკ­ვირს, ინ­ფარ­ქ­ტი რო­გორ არ და­მე­მარ­თა...
ნა­ნას ლე­ლი ულა­მა­ზე­სი იყო და ეს მო­უ­ლოდ­ნე­ლი სუ­ლაც არ ყო­ფი­ლა, მაგ­რამ მო­უ­ლოდ­ნე­ლი სხვა რამ აღ­მოჩ­ნ­და. ჩემ წინ ნი­ნი იდ­გა, ჩე­მი ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი.
არ გე­გო­ნოთ, რომ გავ­გიჟ­დი ან ჰა­ლუ­ცი­ნა­ცი­ე­ბი და­მეწყო. მარ­თ­ლა ნი­ნი იყო, გო­გო, რო­მელ­საც ათას სხვა გო­გო­ში ამო­ვიც­ნობ­დი. შე­უძ­ლე­ბე­ლია, მხო­ლოდ მსგავ­სე­ბა ყო­ფი­ლი­ყო. მსგავ­სე­ბა და ასე­თი? გა­მო­რიცხუ­ლია! ადა­მი­ა­ნე­ბი ასე გაჭ­რი­ლი ვაშ­ლი­ვით მხო­ლოდ იმ შემ­თხ­ვე­ვა­ში ჰგვა­ნან ერ­თ­მა­ნეთს, თუ ტყუ­პის­ცა­ლე­ბი არი­ან. ორი სრუ­ლი­ად და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი, სხვა­დას­ხ­ვა მშობ­ლის შვი­ლი არ შე­იძ­ლე­ბა ასე და­ემ­ს­გავ­სოს ერ­თ­მა­ნეთს.
ვერ გეტყ­ვით, რა გა­და­ვი­ტა­ნე. ხომ ვამ­ბობ­დი, სა­ოც­რე­ბე­ბი მხო­ლოდ მე უნ­და და­მე­მარ­თოს-მეთ­ქი. ჩემ გარ­და ვინ უნ­და დამ­დ­გა­რი­ყო ამის­თა­ნა გა­მოც­დის წი­ნა­შე? კი­დევ კარ­გი, თვი­თონ არ მიც­ნობ­და და ჩემ­ზე არა­ფე­რი იცო­და. ამა­ში კი გა­მო­მად­გა ჩე­მი სიფ­რ­თხი­ლე და წინ­და­ხე­დუ­ლო­ბა. აბა, წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რომ სცოდ­ნო­და ჩე­მი ვი­ნა­ო­ბა, რა დღე­ში ჩავ­ვარ­დე­ბო­დი. მის­თ­ვი­საც რამ­ხე­ლა შო­კი იქ­ნე­ბო­და ჩე­მი აქ ნახ­ვა. ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად ვი­ყა­ვი ჩე­მი თა­ვის ამ დო­ზით მად­ლო­ბე­ლი.
- ლე­ლი, გა­ი­ცა­ნი, ან­დ­რია ჯორ­ჯი­კია, ჩე­მი მე­გო­ბა­რი, - აი, ასე წარ­მად­გი­ნა ნა­ნამ თა­ვის ქა­ლიშ­ვილ­თან.
- ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნოა. რა­ტომ­ღაც, ზუს­ტად ასე­თი წარ­მო­მედ­გი­ნეთ, - ხე­ლი ჩა­მო­მარ­თ­ვა ლე­ლიმ და ნა­ზად გა­მი­ღი­მა.
- ჩემ­თ­ვი­საც სა­სი­ა­მოვ­ნოა. სა­სი­ა­მოვ­ნო კი არა, დი­დი პა­ტი­ვია, რომ გა­გი­ცა­ნით, - არც მე და­ვა­კე­ლი ხიბ­ლი ჩემს ღი­მილს და სა­ჩუ­ქა­რიც გა­ვუ­წო­დე, - ეს მცი­რე­დი ძღვე­ნი ჩემ­გან, გი­ლო­ცავთ და­ბა­დე­ბის დღეს.
- რა­ტომ შე­წუხ­დით? უღ­რ­მე­სი მად­ლო­ბა, არ იყო სა­ჭი­რო, - თავ­მ­დაბ­ლო­ბად და­იღ­ვა­რა ნი­ნი-ლე­ლი და გა­მო­მარ­თ­ვა თუ არა სა­ჩუ­ქა­რი, მა­შინ­ვე გახ­ს­ნას შე­უდ­გა.
ეფექ­ტი სა­ო­ცა­რი იყო. რო­ცა კაშ­ნე და­ი­ნა­ხა, ისე შეჰ­ყ­ვი­რა, სა­მი­ვე გო­გომ მის­კენ გა­მო­ი­ხე­და. ისე­დაც არ გვაკ­ლ­და ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­თა მზე­რა, ახ­ლა ხომ სა­ერ­თოდ, ისე­თი თვა­ლე­ბით მოგ­ვ­ჩე­რე­ბოდ­ნენ, შე­ვიშ­მუშ­ნე.
- ვა­ი­მეეე! ზუს­ტად ისე­თია, რო­გორ­ზეც ვოც­ნე­ბობ­დი! - ისევ იყ­ვი­რა ლე­ლიმ და კაშ­ნე ყელ­ზე შე­მო­იხ­ვია, - ადა, ნა­ხე! მა­კას ზუს­ტად ასე­თი არ ჰქონ­და?
- ხო, ოღონდ ის სხვა ფე­რებ­ში იყო, - გაპ­რან­ჭუ­ლად წარ­მოთ­ქ­ვა სათ­ვა­ლი­ან­მა ადამ და მზე­რით გა­მე­კეკ­ლუ­ცა, - არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვი გე­მოვ­ნე­ბა გქო­ნი­ათ, - შე­მა­ქო.
- უკაც­რა­ვად, თქვენ ექი­მი ხომ არ ხართ? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მე­ო­რე გო­გო მო­მი­ახ­ლოვ­და, რო­მელ­საც წაწ­ვე­ტე­ბუ­ლი ცხვი­რი და ჩი­ნე­ლი­ვით წვრი­ლი თვა­ლის გუ­გე­ბი ჰქონ­და.
- კი, ექი­მი ვარ... ქი­რურ­გი... - თა­ვი და­ვა­კან­ტუ­რე და ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­ვი­ყა­ვი. ყუ­რადღე­ბის ცენ­ტ­რ­ში აღ­მო­ჩე­ნი­ლი სა­შინ­ლად უხერ­ხულ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში ჩავ­ვარ­დი.
- მე თქვენ გიც­ნობთ. შარ­შან ბი­ძა­ჩემს გა­უ­კე­თეთ ოპე­რა­ცია. გრი­გოლ ლა­ფე­რა­ძე გახ­სოვთ? სიმ­სივ­ნე ჰქონ­და სწორ ნაწ­ლავ­ზე.
- ააა, კი, რო­გორ არა, მახ­სოვს. რო­გორ არის?
- არა უშავს, კარ­გად. სხი­ვე­ბი გა­ი­კე­თა ცო­ტა ხნის წინ და რა ვი­ცი, უკე­თაა, სამ­სა­ხურ­შიც კი გა­ვი­და.
- გო­გო­ე­ბო, გე­ყო­ფათ ახ­ლა, ნუ და­ღა­ლეთ კა­ცი, თო­რემ ამ­დე­ნი ქა­ლის შემ­ხედ­ვა­რე გა­გიჟ­და. მო­დი, დავ­ს­ხ­დეთ, დროა უკ­ვე.
ნა­ნას შე­ძა­ხილ­მა გა­და­მარ­ჩი­ნა, თო­რემ ამ­დენ ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე მზე­რას არ ვი­ცი, რო­გორ გა­დავ­რ­ჩე­ბო­დი. აშ­კა­რა იყო, გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­ვახ­დი­ნე თი­თო­ე­ულ მათ­გან­ზე და ნა­ნამ მგო­ნი, ცო­ტა იეჭ­ვი­ა­ნა კი­დეც.
რო­გორც აღ­მოჩ­ნ­და, ჩემ გარ­და სხვას არც არა­ვის ელო­დე­ბოდ­ნენ. ალ­ბათ უკ­ვე ყვე­ლამ იცო­და, ვინ ვი­ყა­ვი, ნა­ნას­თან რა მა­კავ­ში­რებ­და და რო­გორ აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი ამ და­ბა­დე­ბის დღე­ზე. რა­ტომ­ღაც, თავს ზედ­მე­ტად შე­ბო­ჭი­ლად ვგრძნობ­დი. არ ვი­ცი, ამა­ზე რამ უფ­რო მო­ახ­დი­ნა გავ­ლე­ნა. ალ­ბათ ყვე­ლა­ფერ­მა ერ­თად: ლე­ლი ნი­ნი აღ­მოჩ­ნ­და, ნა­ნა ჩემ გვერ­დით თავს ძველ ამ­პ­ლუ­ა­ში გრძნობ­და და სხვებ­საც აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებ­და, ეს კა­ცი ჩე­მია და არა­ვინ გა­ბე­დოთ მი­სი დათ­რე­ვაო.
ვი­ნატ­რე, ერ­თი კა­ცი მა­ინც მო­ვი­დო­დეს, რომ კა­ცუ­რად ვიგ­რ­ძ­ნო თა­ვი და ჭი­ქა მი­ვუ­ჭა­ხუ­ნო-მეთ­ქი.
ნატ­ვ­რა არ ამიხ­და. არც კა­ცი შე­მოგ­ვ­მა­ტე­ბია და არც ქა­ლი. კარ­გა ხანს მუნ­ჯი­ვით ვი­ჯე­ქი. ვერ მო­ვილ­ხი­ნე ისე, რო­გორც მჩვე­ვია. დავ­ლიე კი­დეც, შევ­ხურ­დი, ალ­კო­ჰოლ­მა მთელ სხე­ულ­ში და­მი­ა­რა, მაგ­რამ შე­ბო­ჭი­ლო­ბა არა და არ მო­მეხ­ს­ნა. ვუც­ქე­რო­დი ლე­ლის და გო­ნე­ბი­დან არ მშორ­დე­ბო­და მას­ზე ფიქ­რი. რა უც­ნა­უ­რია ცხოვ­რე­ბა. რა­ტომ მა­ინ­ც­და­მა­ინც ნა­ნას ქა­ლიშ­ვი­ლი შე­მიყ­ვარ­და? ან რა­ტომ ერ­ქ­ვა სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში ნი­ნი, რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში კი ლე­ლი? იქ­ნებ და­ბა­დე­ბის მოწ­მო­ბა­ში ერ­თი სა­ხე­ლი უწე­რია, მე­ო­რეს კი ახ­ლობ­ლე­ბი ეძა­ხი­ან? ამ კითხ­ვებს და­მო­უ­კი­დებ­ლად პა­სუხს ვერ გავ­ცემ­დი. ისიც არ ვი­ცო­დი, რო­გორ უნ­და გა­მე­გო სი­მარ­თ­ლე. ნი­ნის ხომ არ ვკითხავ­დი, რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში სხვა სა­ხე­ლი ხომ არ გქვია-მეთ­ქი? ვერც ლე­ლის შე­ვე­კითხე­ბო­დი, შემ­თხ­ვე­ვით ნი­ნი­საც ხომ არ გე­ძა­ხი­ა­ნო.
ყვე­ლა­ფერს ალ­ბათ დრო და­ა­ლა­გებ­და. რო­გორ­ღაც თა­ვის­თა­ვად გა­ე­ცე­მო­და ყვე­ლა ბუნ­დო­ვან შე­კითხ­ვას პა­სუ­ხი. ასე ხდე­ბა ხოლ­მე და მეც ამის იმე­დი მქონ­და.
რო­გორც იქ­ნა, სას­მე­ლი მო­მე­კი­და და ცო­ტა­თი გავ­მ­ხი­ა­რულ­დი. და­ძა­ბუ­ლო­ბაც ნელ-ნე­ლა მო­მეხ­ს­ნა და ბო­ლოს ისეთ ხა­სი­ათ­ზე დავ­დე­ქი, გი­ტა­რაც კი მო­ვითხო­ვე.
ლე­ლიმ მა­შინ­ვე გა­მო­მირ­ბე­ნი­ნა გი­ტა­რა. აუწყო­ბე­ლი იყო, კარ­გა ხანს ვეწ­ვა­ლე, რომ ამეწყო, მე­რე კი სიმ­ღე­რე­ბი და­ვა­გუ­გუ­ნე. ჩე­მი ხმის ტემ­ბ­რით, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, ყვე­ლა მო­ი­ხიბ­ლა. შემ­დეგ სხვე­ბიც ამ­ყ­ვ­ნენ და მშვე­ნი­ე­რი სა­ღა­მოც გა­მოგ­ვი­ვი­და.
ბო­ლოს შე­ვატყ­ვე, რომ სახ­ლ­ში წას­ვ­ლა არა­ვის უნ­დო­და. უფ­რო სწო­რად, ყვე­ლა იმას ელო­და, მე რო­დის წა­ვი­დო­დი, რომ მე­რე ჩემ­ზე ეჭო­რა­ვათ. ამი­ტომ იმე­დი არ გა­ვუც­რუე ლე­ლის, ნა­ნას და მათ სტუმ­რებს. თორ­მეტს გა­დას­ც­და თუ არა, ჩე­მი წას­ვ­ლის დროა-მეთ­ქი, გა­მო­ვაცხა­დე.
დი­დი ამ­ბით და­მემ­შ­ვი­დობ­ნენ. ლე­ლიმ აუცი­ლებ­ლად კი­დევ გვეს­ტუმ­რე­თო, მითხ­რა, ოღონდ მარ­თ­ლა გუ­ლით, ყო­ველ­გ­ვა­რი ხე­ლოვ­ნუ­რო­ბის გა­რე­შე.
ნა­ნა უკან გა­მომ­ყ­ვა, რომ კა­რამ­დე მი­ვე­ცი­ლე­ბი­ნე, მაგ­რამ შუა გზა­ზე ხე­ლით მა­ნიშ­ნა, აქეთ წა­მო­დიო და სა­ძი­ნებ­ლის კა­რი შე­ა­ღო. გა­მახ­სენ­და, მოს­ვ­ლი­სას ჩე­მი ქურ­თუ­კი თა­ვის ოთახ­ში რომ გა­ი­ტა­ნა, ამი­ტომ არ გამ­კ­ვირ­ვე­ბია.
- ყვე­ლას ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნე, - მითხ­რა გა­ბად­რუ­ლი სა­ხით, რო­ცა ქურ­თუ­კი მო­მა­წო­და.
- მა­ხა­რია, თუ ასეა, - ვთქვი და ქურ­თუ­კი ჩა­ვიც­ვი, მაგ­რამ ღი­ლე­ბის შეკ­ვ­რა ვერ მო­ვას­წა­რი, რად­გან ნა­ნამ და­მას­წ­რო.
- წას­ვ­ლის წინ არ მა­კო­ცებ, ად­რე რომ მკოც­ნი­დი ისე? - ზედ ყურ­თან მი­ჩურ­ჩუ­ლა, რო­ცა ბო­ლო ღი­ლი შე­მიკ­რა და ხე­ლის ზურ­გი ნი­კაპ­თან მო­მა­დო.
სუნ­თ­ქ­ვა შე­ვი­კა­რი. ვინ იცის, ამ­დენ ხანს სწო­რედ ამ კოც­ნას ელო­და. ხე­ლი მოვ­ხ­ვიე და თვა­ლებ­ში ჩავ­ხე­დე. ისევ ის მზე­რა, და­უ­ვიწყა­რი და ჟრუ­ან­ტე­ლის მომ­გ­ვ­რე­ლი... ვა­კო­ცე... მთე­ლი ვნე­ბა ჩა­ვაქ­სო­ვე ამ კოც­ნა­ში. თით­ქოს ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზე იყო, იგი მთე­ლი არ­სე­ბით ჩემ­კენ მო­ი­წევ­და, მაგ­რამ მე კვლავ ვე­რა­ფე­რი ვიგ­რ­ძე­ნი. ამ­წუ­თას ჩე­მი გო­ნე­ბა მხო­ლოდ ერ­თი ფიქ­რით იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი და ამ ფიქრს ლე­ლი ერ­ქ­ვა...

გაგრძელება ჟურნალ "გზის" 50-ე ნომერში

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
"გმირია ქალი, რომელიც საცხოვრებლად მთაში წავიდა"
"ყველა ერთმანეთს მტრობს, ჭორავს - იშვიათად გაიგებ ტკბილ სიტყვას"
0 კომენტარი
ლაშა შუშანაშვილს საბერძნეთი საფრანგეთს გადასცემს - ქართველი "კანონიერი ქურდების" "შავი დღე" ევროპაში
საერთაშორისო სააგენტო Associated Press-ის ინფორმაციით, საბერძნეთის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება, განახორციელოს ცნობილი ქართველი ავტორიტეტის ლაშა შუშანაშვილის საფრანგეთში ექსტრადიცია.
0 კომენტარი
"მწყემსმა თავად აჩვენა მაშველებს ის ადგილი, სადაც ბავშვის ცხედარი ჰქონდა გადამალული" - ვინ არის ხადას ხეობაში მოკლული ამერიკელი ცოლ-ქმარი
6 ივლისს მარნეულის მუნიციპალიტეტში მცხოვრები ამერიკელი ცოლ-ქმარი რაიან და ლორა სმიტები, 4 წლის ვაჟთან ერთად, დუშეთის რაიონის ხადას ხეობაში გაუჩინარდნენ.
0 კომენტარი
"მკვლელმა ლუკას დანა რამდენჯერმე დაარტყა და გაიქცა" - მესტიაში მომხდარი მკვლელობის დეტალები
მესტიაში ურთიერთშელაპარაკების შემდეგად 25 წლის ლუკა ფალიანი მოკლეს.
0 კომენტარი
"12 წლის ბიჭების ცხედრები წყალში ხელჩაჭიდებული იპოვეს"
SOS - ბოლო ორ თვეში 27 ადამიანი დაიხრჩო
2 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ფულის შოვნის "თანამედროვე მეთოდები"
უმუშევრობის ფონზე ყველა თავისებურად ცდილობს ფულის შოვნასა და თავის გატანას, - გზები მრავალფეროვანია, გააჩნია, ვის როგორი ფანტაზია აქვს.
1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
თანამედროვე მზევინარი და მთაში ნაპოვნი სილაღე...
რა პრობლემებს აწყდებიან რეგიონში ტურისტებთან ურთიერთობისას
0 კომენტარი
"ბრუტუსი, ანუ იულიუს კეისრის მკვლელობა" ახმეტელის თეატრში
"რამდენიმეწლიანმა კვლევამ მიჩვენა, რომ ის მოღალატე არ არის"
0 კომენტარი
ბავშვებად დარჩენილი მსახიობები
1946 წელს ქუთაისელმა ბავშვებმა დაუვიწყარი საჩუქარი მიიღეს - გაიხსნა თოჯინების თეატრი ღვინის ყოფილ სარდაფში.
0 კომენტარი
ნატუკა გულისაშვილის პროტესტი
"მეუბნებიან ხოლმე, მანქანას კაცივით ატარებო"
0 კომენტარი
"მამა "ჩარეცხილების" სიაშიც კი მოხვდა და პანთეონში მისი დაკრძალვა არც უფიქრიათ"
რამაზ ჩხიკვაძის შვილის გულახდილი ინტერვიუ
10 კომენტარი