წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი X)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი X)
ნაწილი მეათე


რამ­დე­ნი­მე დღე გონ­ზე ვერ მოვ­დი­ო­დი. აღარც ევას თა­ვი მქონ­და და აღარც ნა­ნა­სი. მხო­ლოდ და მხო­ლოდ ლე­ლი­ზე ვფიქ­რობ­დი. ლე­ლი­ზე თუ ნი­ნი­ზე, ჯერ ეგეც გა­სარ­კ­ვე­ვი იყო. თით­ქოს ჩემს ჯი­ნა­ზე, სა­ღა­მო­ო­ბით კომ­პი­უ­ტერს არ ვშორ­დე­ბო­დი, მაგ­რამ ნი­ნი თუ ლე­ლი არა და არ შე­მო­დი­ო­და. ვი­ფიქ­რე, ალ­ბათ გა­და­ღა­ლა და­ბა­დე­ბის დღემ, შე­იძ­ლე­ბა მე­ო­რე და მე­სა­მე დღე­საც ეწ­ვივ­ნენ მე­გობ­რე­ბი და ამი­ტო­მაც ვერ ახერ­ხებს შე­მოს­ვ­ლას-მეთ­ქი.
რო­გორც იქ­ნა, ერ­თხე­ლაც ბედ­მა გა­მი­ღი­მა და სა­იტ­ზე გა­მოჩ­ნ­და. ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად თბი­ლად მი­ვე­სალ­მეთ ერ­თ­მა­ნეთს. ბევ­რი კითხ­ვა და­მიგ­როვ­და და არ ვი­ცო­დი, პა­სუ­ხი რო­გორ, რა გზით უნ­და მი­მე­ღო. წე­სით და კა­ნო­ნით, იმ დღეს მი­სი და­ბა­დე­ბის დღე არ უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, რად­გან აქ მო­ნა­ცე­მებ­ში სხვა ეწე­რა. რა თქმა უნ­და, ადა­მი­ან­მა შე­იძ­ლე­ბა შეც­ვა­ლოს თა­ვი­სი მო­ნა­ცე­მე­ბი, და­ბა­დე­ბის დღეც და წე­ლიც, სა­ხე­ლიც შე­იძ­ლე­ბა სხვა და­ირ­ქ­ვას, მაგ­რამ ზო­გა­დად, მა­შინ აკე­თე­ბენ ამას, რო­ცა ვი­ნა­ო­ბას მა­ლა­ვენ და თავს სხვი­სი ფო­ტო­თი იწო­ნე­ბენ. იქ­ნებ მარ­თ­ლაც ვინ­მე სხვაა, ლე­ლის ფო­ტო­ე­ბი უდევს და იტყუ­ე­ბა? ეს კი თავ­ში ფიქ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია. არაა გა­მო­რიცხუ­ლი, ასე იყოს. მა­შინ გა­მო­დის, რომ ვი­ღა­ცამ მაგ­რად გა­მა­ბი­თუ­რა. რო­გორც მე ვატყუ­ებ­დი ამ წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში, ისე მატყუ­ებ­და თვი­თო­ნაც. ესეც შენ, ბა­ტო­ნო ან­დ­რია! სა­უ­კე­თე­სო ქი­რურ­გო! ღირ­სი ხარ, თუ ასეა. ამ ეჭ­ვ­მა უარე­სად ამ­რია. ისე ვღე­ლავ­დი, რო­გორც აბი­ტუ­რი­ენ­ტი მი­სა­ღებ გა­მოც­და­ზე. ამ დო­ზით სა­ნერ­ვი­უ­ლო მას შემ­დეგ არ მქო­ნია, რაც ნა­ნას დავ­შორ­დი.
მაგ­რამ გვი­ან ღა­მით, რო­გორც კი `ფე­ის­ბუკ­ზე~ შე­ვე­დი და მი­სი პრო­ფი­ლი გა­და­ვათ­ვა­ლი­ე­რე, მივ­ხ­ვ­დი, რომ არ იტყუ­ე­ბო­და. ბლო­მად მე­გო­ბა­რი ჰყავ­და და ყვე­ლა ნი­ნი­თი მო­იხ­სე­ნი­ებ­და. ამას ფო­ტო­ე­ბის კო­მენ­ტა­რე­ბი ადას­ტუ­რებ­და. აღარც და­ბა­დე­ბის დღის მი­ლოც­ვე­ბი ედო კე­დელ­ზე. ვი­ღაც ხომ აუცი­ლებ­ლად მი­უ­ლო­ცავ­და იმ დღეს? არა­და, ის იყო, წყა­ლი არ გა­უ­ვი­დო­და. რა­ღაც ხდე­ბო­და, რაც მე არ ვი­ცო­დი და რომ­ლის გარ­კ­ვე­ვაც ალ­ბათ ან ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­დე­ბო­და, ან სა­ერ­თოდ ვე­რას­დ­როს ვერ გა­ვარ­კ­ვევ­დი.
დი­დი ამ­ბით მო­ვი­კითხეთ ერ­თ­მა­ნე­თი და გუ­ლის ფან­ც­ქა­ლით ვკითხე, ახა­ლი რა არის შენ­კენ-მეთ­ქი. იმ­დე­ნი სი­ცი­ლი გა­მო­მიგ­ზავ­ნა, მივ­ხ­ვ­დი, მის ცხოვ­რე­ბა­ში რა­ღაც სა­ხა­ლი­სო მომ­ხ­და­რი­ყო. აბა, ახ­ლა­ვე მო­მი­ყე­ვი, რა მოხ­და-მეთ­ქი და...
ისე უცებ აეხა­და ჩემს ყვე­ლა სა­ი­დუმ­ლოს ფარ­და, რომ პირ­და­ღე­ბუ­ლი ვკითხუ­ლობ­დი მის ნა­ამ­ბობს, გა­მა­ლე­ბუ­ლი რომ მწერ­და.
თა­ვი­დან იმით და­იწყო, რომ წი­ნა კვი­რას და­ბა­დე­ბის დღე მქონ­დაო. მე გა­ვიკ­ვირ­ვე, შე­ნი და­ბა­დე­ბის დღე ხომ 22 თე­ბერ­ვალ­საა, რა­ტომ მატყუ­ებ-მეთ­ქი. საქ­მეც ისაა, რომ სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში 22-შია, მაგ­რამ დე­და­ჩე­მის თხოვ­ნით ახ­ლაც მქონ­დაო.
ესეც პირ­ვე­ლი კვან­ძი.
_ რას ნიშ­ნავს დე­და­შე­ნის თხოვ­ნით? _ ერ­თი­ა­ნად აკან­კა­ლე­ბულ­მა მივ­წე­რე. ნელ-ნე­ლა ვხვდე­ბო­დი, სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში რაც ხდე­ბო­და.
_ აუ, დე­და­ჩე­მის თხოვ­ნით ბო­ლო დროს იმ­დე­ნი რა­ღა­ცის დაბ­რა­ლე­ბა და გა­კე­თე­ბა მი­წევს, სათ­ვა­ლა­ვი ამე­რია, _ ისევ სი­ცი­ლის სმა­ი­ლე­ბი მო­მა­ყა­რა.
_ ბო­ლოს და ბო­ლოს, მეტყ­ვი თუ არა, რა ხდე­ბა? ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის­გან გუ­ლი მიმ­დის, _ რაც შე­მეძ­ლო, ვაჩ­ქა­რებ­დი, სი­მარ­თ­ლე რომ გა­მე­გო.
_ კარ­გი, ჰო, მო­გიყ­ვე­ბი. ერ­თი სიტყ­ვით, დე­და­ჩემს ძვე­ლი `პაკ­ლო­ნი­კი~ გა­მო­უჩ­ნ­და (ა­მა­ზე ლა­მის კრუნ­ჩხ­ვა და­მე­მარ­თა, ისე ავ­ნერ­ვი­ულ­დი, რად­გან აშ­კა­რა იყო, ჩემ­ზე სა­უბ­რობ­და), გა­და­ი­რია დე­და­ჩე­მი. რაც მა­მა გარ­და­იც­ვა­ლა, არა­ვინ ჰყვა­რე­ბია. კი ჰქონ­და პა­ტა­რ-პა­ტა­რა რო­მა­ნე­ბი, მაგ­რამ სიყ­ვა­რუ­ლით არა. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, მე მის საქ­მე­ებ­ში არ ვე­რე­ვი და არც ვე­კითხე­ბი, რა ხდე­ბა მის პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ში. რა­საც თვი­თონ ჩათ­ვ­ლის სა­ჭი­როდ, იმას მიყ­ვე­ბა ხოლ­მე და მეც ვჯერ­დე­ბი მის ნა­ამ­ბობს. ახ­ლა კი ლა­მი­საა, გა­და­ი­რი­ოს. მგო­ნი, ცხოვ­რე­ბა­ში ეს ერ­თა­დერ­თი კა­ცი უყ­ვარ­და. ექი­მია, ქი­რურ­გი. მეტს აღარ გეტყ­ვი, არაა სა­ჭი­რო, ვი­ნაა და სად მუ­შა­ობს ან რა­მე. ხომ მე­თან­ხ­მე­ბი?
პა­სუ­ხად გა­ვუ­ღი­მე, გულ­ში კი ცეცხ­ლი მე­კი­და. კი­დევ კარ­გი, არ იცო­და, ვინ ვი­ყა­ვი. ის იმ­დე­ნად მენ­დო­ბო­და, რომ ვი­ცო­დი, სრულ სი­მარ­თ­ლეს მო­მიყ­ვე­ბო­და. მე კი ყვე­ლა­ფე­რი მე­ცო­დი­ნე­ბო­და და მათ შო­რის ისიც, რო­გორ უნ­და მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი ნა­ნას­თან მო­მა­ვალ­ში.
_ მოკ­ლედ, ჯერ იყო და სრუ­ლი­ად შემ­თხ­ვე­ვით შეხ­ვ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს (და მო­მიყ­ვა, წვი­მი­ან სა­ღა­მოს რო­გორ გა­ვუ­ჩე­რე დე­და­მისს მან­ქა­ნა და რო­გორ აღ­მოჩ­ნ­და ჩე­მი ყო­ფი­ლი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი). ამის მე­რე ერ­თხელ მო­ვი­და ჩვენ­თან სტუმ­რად, _ გა­აგ­რ­ძე­ლა ნი­ნიმ, _ მე სახ­ლ­ში არ ვი­ყა­ვი და შეგ­ნე­ბუ­ლად არც გვი­ა­ნო­ბამ­დე მო­ვე­დი, მარ­ტო რომ ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ და თუ რა­მე გა­სარ­კ­ვე­ვი ან გა­სახ­სე­ნე­ბე­ლი ჰქონ­დათ, ჩემ გა­მო ხე­ლი არ შეშ­ლო­დათ. დე­და ისე იყო გა­ხა­რე­ბუ­ლი, ვერ ვცნობ­დი. წლე­ბია, ასეთ კარგ ხა­სი­ათ­ზე არ მი­ნა­ხავს. ად­რე, თურ­ქეთ­ში რომ და­დი­ო­და, იქი­დან გა­ნად­გუ­რე­ბუ­ლი ჩა­მო­დი­ო­და ხოლ­მე. ვხვდე­ბო­დი, რომ იქ რთუ­ლი დღე­ე­ბის გა­და­ტა­ნა უხ­დე­ბო­და და მე­ცო­დე­ბო­და. მე­ცო­დე­ბო­და იმი­ტო­მაც, რომ ასეთ­მა ლა­მაზ­მა ქალ­მა ცხოვ­რე­ბა ვერ აიწყო. არა­და, ამის­თ­ვის ყვე­ლა­ნა­ი­რი მო­ნა­ცე­მი ჰქონ­და. ლა­მაზ ქალს კი არა, მა­ხინ­ჯ­საც კი გა­უ­ჭირ­დე­ბა თურ­ქეთ­ში თა­ვის პა­ტი­ოს­ნად შე­ნახ­ვა, ხომ გეს­მის? ამის შე­სა­ხებ მას არას­დ­როს დავ­ლა­პა­რა­კე­ბი­ვარ და არც თვი­თონ მო­უ­ყო­ლია ჩემ­თ­ვის, რას აკე­თებ­და სტამ­ბოლ­ში, მაგ­რამ და­ახ­ლო­ე­ბით ვხვდე­ბო­დი. იმ პე­რი­ოდ­ში ფუ­ლი არ მოგ­ვ­კ­ლე­ბია. მგო­ნი მე­რე რა­ღაც სე­რი­ო­ზუ­ლი მოხ­და, რად­გან ჩა­მო­ვი­და და აღარ წა­სუ­ლა. თურ­ქე­თის ხსე­ნე­ბაც კი ზა­რავ­და კარ­გა ხანს, გამ­გ­ზავ­რე­ბა­ზე ხომ ლა­პა­რა­კიც ზედ­მე­ტი იყო, ამის გა­გო­ნე­ბაც არ სურ­და. ჰო­და, გა­მი­ხარ­და, ვი­ღაც რომ გა­მოჩ­ნ­და. მინ­და, რომ კარ­გად იყოს. ახ­ლა, ამ წლებ­ში მა­ინც იგ­რ­ძ­ნოს თა­ვი ბედ­ნი­ე­რად. ჰო­და, რომ გვე­გო­ნა, ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გა­დააო, ეს ტი­პი და­ი­კარ­გა. არც და­რე­კა, არც გა­მო­ი­ა­რა, სა­ერ­თოდ ერ­თხე­ლაც არ მო­ი­კითხა დე­და. გა­გიჟ­და ქა­ლი, სულ ნამ­ტი­რა­ლე­ვი მხვდე­ბო­და, თვა­ლებ­და­სი­ვე­ბუ­ლი. და­უ­რე­კე-მეთ­ქი, ვეჩხუ­ბე ერ­თხელ, რას იკ­ლავ თავს, გა­ი­გე მა­ინც, რას ფიქ­რობს, ტყუ­ი­ლად რა­ტომ ითხ­რი ნერ­ვებს-მეთ­ქი. ისე­თი ამა­ყია, ისე­თი თავ­მოყ­ვა­რე, არაფ­რით და­უ­რე­კა. მე­რე მო­ი­ფიქ­რა, ვეტყ­ვი, თით­ქოს შე­ნი და­ბა­დე­ბის დღე მო­დის და დავ­პა­ტი­ჟე­ბო. გა­მე­ცი­ნა. უკ­ვე მე­ო­რედ მაგ­დებ­და უხერ­ხულ მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში.
_ პირ­ვე­ლად რო­დის ჩა­გაგ­დო? _ ვერ მო­ვით­მი­ნე და მივ­წე­რე, მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, კი­დევ რა შე­მო­მატყუ­ეს.
_ რო­დის და... პირ­ვე­ლად რომ მო­ვი­და ის კა­ცი, უთ­ქ­ვამს, ჩემს შვილს ლე­ლი ჰქვიაო, არა­და, მე ხომ ნი­ნი მქვია.
_ და რა­ში დას­ჭირ­და?
_ თურ­მე იმ კა­ცის დე­დას ერ­ქ­ვა ლე­ლი და ამით აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნა, ისე მიყ­ვარ­დი, ჩემს ქა­ლიშ­ვილს დე­და­შე­ნის სა­ხე­ლი და­ვარ­ქ­ვიო.
ნი­ნის მო­წე­რილ ყო­ველ ახალ წი­ნა­და­დე­ბა­ზე ელეთ­მე­ლე­თი მომ­დი­ო­და. სიბ­რა­ზე უფ­რო და უფ­რო მიპყ­რობ­და. ამ დო­ნის გახ­რ­წ­ნი­ლი თუ იქ­ნე­ბო­და ეს ერთ დროს ან­გე­ლო­ზი­ვით გო­გო, რას ვი­ფიქ­რებ­დი?
_ მე­რე? _ მივ­წე­რე, რომ ამ­ბის თხრო­ბა გა­ეგ­რ­ძე­ლე­ბი­ნა, მე კი უკ­ვე კბი­ლე­ბი მი­კან­კა­ლებ­და ნერ­ვუ­ლი შო­კის­გან.
_ აბა, რო­გო­რია, ვი­ღაც უნ­და გა­იც­ნო, რო­მე­ლიც მო­მა­ვალ­ში შე­იძ­ლე­ბა შე­ნი მა­მი­ნაც­ვა­ლი და ოჯა­ხის წევ­რი გახ­დეს და მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის დაწყე­ბა ტყუ­ი­ლე­ბით გი­წევს? არ მსი­ა­მოვ­ნებ­და ეს ყვე­ლა­ფე­რი, მაგ­რამ თვი­თონ მამ­შ­ვი­დებ­და, ოღონდ ახ­ლა და­მეხ­მა­რე და ისე მო­ვაგ­ვა­რებ ყვე­ლა­ფერს, რომ ბო­ლოს ნაწყე­ნი არ დარ­ჩე­სო. რა ვქნა, დე­დაა ჩე­მი და მე თუ არ და­ვუ­დე­ქი გვერ­დით, ვი­ღა და­უდ­გე­ბა? ერ­თი დე­ი­და ჰყავ­და მაგ სა­ცო­დავს და ისიც გარ­და­ეც­ვა­ლა. ფაქ­ტობ­რი­ვად, ნა­თე­სა­ვი არ გვყავს ისე­თი, რომ მის­ვ­ლა-მოს­ვ­ლა და სი­ახ­ლო­ვე გვქონ­დეს. მარ­ტო ერ­თ­მა­ნე­თი გვყავს, ამი­ტომ ხათ­რი ვერ გა­ვუ­ტე­ხე. ასე რომ, გა­ვი­თა­მა­შეთ ჩე­მი და­ბა­დე­ბის დღე. ჩემს სამ და­ქალს და­ვუ­რე­კე, ავუხ­სე­ნი საქ­მის ვი­თა­რე­ბა და მკაც­რად გა­ვაფ­რ­თხი­ლე, გარ­და იმი­სა, რომ ვი­თომ ჩემს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე მო­დი­ხართ, სა­ხე­ლიც უნ­და შე­მიც­ვა­ლოთ და ლე­ლი და­მი­ძა­ხოთ, ოღონდ არ შე­გე­შა­ლოთ და სირ­ცხ­ვი­ლი არ მა­ჭა­მოთ უცხო კაც­თან-მეთ­ქი. შენ წარ­მო­იდ­გი­ნე, ყვე­ლა­ფერ­მა კარ­გად ჩა­ი­ა­რა. ისე­თი სა­ჩუ­ქა­რი მო­მი­ტა­ნა, რა­ზეც დი­დი ხა­ნია, ვოც­ნე­ბობ­დი. სი­ხა­რუ­ლის­გან კი­ნა­ღამ გავ­გიჟ­დი.
_ რა იცო­და, რა გა­გი­ხარ­დე­ბო­და? _ ყა­სი­დად ვკითხე. თან მე­ღი­მე­ბო­და მის ნა­ამ­ბობ­ზე, თან ბრა­ზი მახ­რ­ჩობ­და.
_ დე­და­ჩემს უთ­ქ­ვამს.
_ კარ­გი ტი­პია მა­ინც? _ მა­ინ­ტე­რე­სებ­და, რა შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა დავ­ტო­ვე მას­ზე.
_ ძა­ლი­ან მა­გა­რი. რა­ტომ­ღაც, ზუს­ტად ეგეთს ვე­ლო­დი. ისე­თი სიმ­პა­თი­უ­რია, დე­და­ჩე­მი კი არა, მეც არ ვიტყო­დი უარს, ეგე­თი რომ შემ­ხ­ვედ­რო­და, _ მომ­წე­რა და სი­ცი­ლე­ბიც მო­ა­ყო­ლა.
_ მარ­თ­ლა ეგე­თი კარ­გია? _ მინ­დო­და, და­მე­ზუს­ტე­ბი­ნა, რა დო­ნე­ზე მო­ვე­წო­ნე, _ ცო­ლა­დაც ხომ არ გაჰ­ყ­ვე­ბო­დი? _ და მეც გა­ვუ­ცი­ნე.
_ არა, რა ცო­ლად, მა­მა­ჩე­მის ხნი­საა, მაგ­რამ მარ­თ­ლა ძა­ლი­ან სიმ­პა­თი­უ­რია. უბ­რა­ლოდ, მე არ ვარ ეგ ნა­ტუ­რა, თო­რემ სხვა ჩემს ად­გი­ლას მარ­თ­ლა არ იტყო­და უარს მის ცო­ლო­ბა­ზე.
_ და შენ რა­ტომ ამ­ბობ უარს?
_ გა­გიჟ­დი? ჯერ ერ­თი, დე­და­ჩემს უყ­ვარს და მე­ო­რეც, მე სხვა მიყ­ვარს.
გუ­ლი მო­მიკ­ვ­და. რო­გორ არ მინ­დო­და, ასე, ვირ­ტუ­ა­ლუ­რად ვყვა­რე­ბო­დი.
_ ხომ გითხა­რი, იმ სხვის შეყ­ვა­რე­ბის უფ­ლე­ბა არ გაქვს-მეთ­ქი? შენ არც იცი, ვინ გიყ­ვარს. ეს ილუ­ზია უფ­როა, ვიდ­რე სიყ­ვა­რუ­ლი.
_ მე­რე რა? მე მყოფ­ნის ეს ილუ­ზია და მავ­სებს. სხვა სუ­ლაც არ მა­ინ­ტე­რე­სებს.
_ მე მა­ინც მგო­ნია, რომ რო­ცა ვინ­მე კარ­გი გა­მოჩ­ნ­დე­ბა შენს ცხოვ­რე­ბა­ში, ვირ­ტუ­ა­ლურ სიყ­ვა­რულ­ზე ხელს აიღებ და გო­ნე­ბის კარ­ნა­ხით იმოქ­მე­დებ.
_ მო­ვეშ­ვათ ამა­ზე ლა­პა­რაკს. შენ მე არ მიც­ნობ და არ იცი, რო­გო­რი ვარ. ასი წე­ლი რომ გა­ვი­დეს, მა­ინც შენ მეყ­ვა­რე­ბი და იცო­დე, გა­უთხო­ვა­რი თუ დავ­რ­ჩი, სულ შე­ნი ბრა­ლი იქ­ნე­ბა, _ და ისევ სი­ცი­ლის სმა­ი­ლე­ბი და­მა­ყა­რა.
_ ვნა­ხოთ!.. ახ­ლა კი გა­აგ­რ­ძე­ლე, მე­რე რა მოხ­და?
_ სულ ეს იყო, პრინ­ციპ­ში. კარ­გი დრო ვა­ტა­რეთ, იმ­ღე­რა, გი­ტა­რა­ზე და­უკ­რა, მა­გა­რი ხმა აქვს, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად მღე­რის და უკ­რავს. ჩემს გო­გო­ებს ისე მო­ე­წო­ნათ, მე­ში­ნია, არ გა­იც­ნონ და დე­დას კა­ცი არ და­ა­წე­რონ.
_ სა­ი­დან უნ­და გა­იც­ნონ?
_ თუნ­დაც აქე­დან. მე შენ გეტყ­ვი, დღეს `ფე­ის­ზე~ კა­ცის მო­ძებ­ნა და და­მე­გობ­რე­ბა გა­უ­ჭირ­დე­ბა ვინ­მეს თუ რა?
_ ჰო, ეგ მარ­თა­ლია, მაგ­რამ დე­და­შე­ნი თუ მოს­წონს, სხვე­ბი ვერ გა­მო­ი­ჭე­რენ, მა­გა­ზე არ ინერ­ვი­უ­ლო.
_ მე რა მაქვს სა­ნერ­ვი­უ­ლო, დე­დამ იკითხოს. ახ­ლა მთა­ვა­რია, თვი­თონ გა­აქ­ტი­ურ­დეს. სულ დე­და ხომ არ მის­წერს და და­უ­რე­კავს?
_ ხოო, ეგეც არის... და რომ არ და­უ­რე­კოს?
_ აი, მეც მა­გას ვფიქ­რობ. ასეთ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, არ ვი­ცი, რა ეშ­ვე­ლე­ბა.
_ შენ უნ­და გა­აქ­ტი­ურ­დე მა­შინ, გა­ი­გე? _ ვურ­ჩიე.
_ მე-ე? მე რო­გორ? _ გა­იკ­ვირ­ვა.
_ შენ უნ­და და­უ­რე­კო და და­პა­ტი­ჟო. ან ცალ­კე შეხ­ვ­დე და მე­რე და­პა­ტი­ჟო.
_ გა­გიჟ­დი? რა ცალ­კე უნ­და შევ­ხ­ვ­დე, რა­ტომ, რა მი­ზე­ზით?
_ ვი­თომ დე­და­შენ­ზე სა­ლა­პა­რა­კოდ.
_ და რა­ზე უნ­და ვე­ლა­პა­რა­კო? მოვ­თხო­ვო, დე­და­ჩემს შეხ­ვ­დი და არ გა­ბე­დო მი­სი მი­ტო­ვე­ბა-მეთ­ქი?
_ არა, ეგ­რე არა, _ თან ვუხ­ს­ნი­დი, თან ში­ნა­გან ცახ­ცახს ვერ ვი­ო­კებ­დი, რომ დე­და-შვი­ლის თა­მაშს მეც ავ­ყე­ვი, _ უბ­რა­ლოდ, უნ­და ელა­პა­რა­კო იმ კაცს დე­და­შენ­ზე და შე­აგ­ნე­ბი­ნო, თუ არა­ფერს აპი­რებს, აქე­დან­ვე უთხ­რას და იმე­დი არ ჩა­უ­სა­ხოს, რომ მე­რე სა­ტან­ჯ­ვე­ლად არ გა­უხ­დეს-თქო. და­მი­ჯე­რე, ასე აჯო­ბებს.
_ არ ვი­ცი... იქ­ნებ არც მი­ვი­დეს იქამ­დე საქ­მე. იქ­ნებ აწი და­პა­ტი­ჟე­ბა და და­რეკ­ვა აღარ დას­ჭირ­დეს და თა­ვი­სით მო­ვი­დეს. ხომ შე­იძ­ლე­ბა? ისე კარ­გად ჩა­ი­ა­რა სა­ღა­მომ, მე რომ მის ად­გი­ლას ვი­ყო, აუცი­ლებ­ლად მი­ვი­დო­დი კი­დევ ერ­თხელ.
_ ნუ, თუ ეგ­რე იყო, ესე იგი, კი­დევ მო­ვა, _ და­ვე­თან­ხ­მე, რომ თა­ვი არ გა­მე­ცა. არა­და, მინ­დო­და, თვი­თონ და­ე­რე­კა ჩემ­თან და ცალ­კე შევ­ხ­ვედ­რო­დით. რამ­დე­ნი წე­ლი ვოც­ნე­ბობ­დი მას­თან შეხ­ვედ­რა­ზე, ვერ წარ­მო­იდ­გენთ. ახ­ლა ამის შან­სი მეძ­ლე­ო­და და არ მინ­დო­და ხე­ლი­დან გა­მეშ­ვა. თა­ნაც, მას არ ეცო­დი­ნე­ბო­და, რომ ეს მე ვი­ყა­ვი. ვინ იცის, იქ­ნებ ისე შე­ვაყ­ვა­რო თა­ვი? ხომ შე­იძ­ლე­ბა, შე­ვუყ­ვარ­დე? მე­რე აღარ და­ვუ­მა­ლავ, ვინც ვარ და...
არ და­მიწყოთ ახ­ლა, დე­დამის­თან ასე­თი ურ­თი­ერ­თო­ბა გქონ­და და რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა მის შვილ­თან რო­მა­ნი გა­ა­ბაო. მე­რე რა? დე­და­მის­თან წლე­ბის წინ მქონ­და ურ­თი­ერ­თო­ბა, რო­მე­ლიც თა­ვი­სი სურ­ვი­ლით გაწყ­ვი­ტა. თა­ნაც, ნი­ნი რომ შე­მიყ­ვარ­და, სუ­ლაც არ ვი­ცო­დი, ნა­ნას შვი­ლი თუ იყო. გა­ნა ჩე­მი ბრა­ლია, მი­სი ქა­ლიშ­ვი­ლი რომ შე­მიყ­ვარ­და? ჩე­მი შვი­ლი ხომ არ არის, რომ ვინ­მემ ამიკ­რ­ძა­ლოს? ცო­ლად მო­ვიყ­ვან თუ არა, ეგ ჯერ არა­ვინ იცის. ასე იოლად რომ შემ­ძ­ლე­ბო­და ასე­თი სე­რი­ო­ზუ­ლი სა­კითხის გა­დაწყ­ვე­ტა, დღეს უკ­ვე და­ხუნ­ძ­ლუ­ლი ვიქ­ნე­ბო­დი ცოლ-შვი­ლით. რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა ურ­თი­ერ­თო­ბა გაგ­რ­ძელ­დეს, ამას მო­მა­ვა­ლი გვიჩ­ვე­ნებს, მთა­ვა­რია, რა­ღაც დო­ნე­ზე გა­მო­იკ­ვე­თოს და გზა მე­რე გა­მოჩ­ნ­დე­ბა.
იმ ღა­მეს კი­დევ ცო­ტა ხანს ვი­სა­უბ­რეთ მე და ნი­ნიმ და და­ვემ­შ­ვი­დო­ბე. სა­მა­გი­ე­როდ, მთე­ლი ღა­მე ვერ და­ვი­ძი­ნე. რამ­დენ­ჯე­რაც წამ­თ­ვ­ლი­მა, იმ­დენ­ჯერ მე­სიზ­მ­რა. აი, გამ­თე­ნი­ი­სას კი ღრმად ჩა­მე­ძი­ნა და ისე­თი ერო­ტი­კუ­ლი ზმა­ნე­ბა მქონ­და, ვე­რა­ვის რომ ვერ მო­ვუყ­ვე­ბი...

რამ­დე­ნი­მე დღე ნა­ნა­ზე და­ბოღ­მი­ლი დავ­დი­ო­დი. თურ­მე რო­გორ მო­უნ­დო­მე­ბია ჩე­მი გა­ცუ­რე­ბა. ერ­თხელ ხომ გა­მა­ცუ­რა, რო­ცა მა­ლუ­ლად სხვას ხვდე­ბო­და და ბო­ლოს და­მა­ყე­ნა ფაქ­ტის წი­ნა­შე. ახ­ლა უარე­სი მო­მიწყო. თურ­მე ტყუ­ი­ლე­ბით უნ­და ჩემ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის აწყო­ბა. რო­გორ მთლად ხე­ლი­დან წა­სუ­ლა! ამას ვერ წარ­მო­ვიდ­გენ­დი. თუმ­ცა, რა­ტო­მაც არა? თურ­ქეთ­ში თუ დარ­ბო­და საგ­რი­ა­ლოდ და ფუ­ლის სა­კე­თებ­ლად, ვე­რა­გო­ბის ჩა­დე­ნა გა­უ­ჭირ­დე­ბა? წამ­ხ­და­რი ქა­ლი! ასეთ ქა­ლებს არას­დ­როს ვწყა­ლობ­დი. მი­სი საქ­ცი­ე­ლი ყვე­ლა­ნა­ირ სა­ფუძ­ველს მაძ­ლევ­და, რომ სა­ბო­ლო­ოდ გა­მეწყ­ვი­ტა მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა და ახ­ლო­საც არ გავ­კა­რე­ბო­დი, მაგ­რამ ნი­ნი მა­ყოვ­ნებ­და. იგი ისე მიყ­ვარ­და, მის გა­რე­შე ერ­თი დღეც ვერ გავ­ძ­ლებ­დი. აქამ­დე თუ ვირ­ტუ­ა­ლუ­რი მი­წერ-მო­წე­რა მაკ­მა­ყო­ფი­ლებ­და, ახ­ლა უკ­ვე აღარ. ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, რო­დის ვნა­ხავ­დი, რო­დის შე­ვე­ხე­ბო­დი, თვა­ლებ­ში რო­დის ჩავ­ხე­დავ­დი, მი­სი სუ­ნა­მოს და სხე­უ­ლის სურ­ნელს რო­დის შე­ვის­რუ­ტავ­დი. შეგ­ნე­ბუ­ლად არ ვეხ­მი­ა­ნე­ბო­დი ნა­ნას, რომ ნი­ნი ჩე­მი და­რი­გე­ბი­სა­მებრ მოქ­ცე­უ­ლი­ყო, ჩემ­თან და­ე­რე­კა და შეხ­ვედ­რა ეთხო­ვა. ვი­ცო­დი, ამას იგი დე­დის გუ­ლის­თ­ვის აუცი­ლებ­ლად გა­ა­კე­თებ­და. ჰო­და, მეც მაგ­რად ვი­ჯე­ქი და ვე­ლო­დი. ნა­ნას­თან კი ჯი­უ­ტად არ ვრე­კავ­დი.
ამავ­დ­რო­უ­ლად, ევას მდგო­მა­რე­ო­ბაც არ მომ­წონ­და. სულ უფ­რო და უფ­რო ცუდ ხა­სი­ათ­ზე მხვდე­ბო­და. ასე­თი სევ­დი­ა­ნი არას­დ­როს მე­ნა­ხა. რამ­დენ­ჯე­რაც ვცა­დე გა­მო­ლა­პა­რა­კე­ბა, იმ­დენ­ჯერ თა­ვა­ზი­ა­ნად მო­მი­შო­რა თა­ვი­დან, ცუ­დად ვარ და მარ­ტო ყოფ­ნა მინ­დაო.
ერთ სა­ღა­მოს, რო­გორც იქ­ნა, გა­ვახ­სენ­დი, უფ­რო სწო­რად, გუ­ლის გა­და­საშ­ლე­ლად დავ­ჭირ­დი და და­მი­რე­კა, რომ ამო­ვი­დე, თუ გეც­ლე­ბაო. სი­ა­მოვ­ნე­ბით-მეთ­ქი. ის ყო­ველ­თ­ვის სა­სურ­ვე­ლი სტუ­მა­რი იყო ჩე­მი, ამი­ტომ გა­მი­ხარ­და, რომ შე­მეხ­მი­ა­ნა.
ისევ ნამ­ტი­რა­ლე­ვი ჩან­და. სა­ხელ­და­ხე­ლო სუფ­რა გავ­შა­ლე. რაც ერ­თად არ ვი­ყა­ვით, სა­დი­ლე­ბის მზა­დე­ბა შევ­წყ­ვი­ტე, ამი­ტომ რაც მქონ­და, ის გა­მო­ვი­ტა­ნე _ ძეხ­ვი, მწნი­ლი, პუ­რი და ყვე­ლი, თან ლუ­დი და არა­ყიც მო­ვა­ყო­ლე. მე და ევა ორი­ვე ლუ­დის­ტე­ბი ვი­ყა­ვით.
_ ბო­ლო დროს ვერ გცნობ... რა მოგ­დის? _ შემ­პა­რა­ვად ვკითხე, თან ლუდს ბო­კა­ლებ­ში ვას­ხამ­დი.
_ არ მკითხო... ისე ცუ­დად მიმ­დის საქ­მე­ე­ბი, რომ არ ვი­ცი, თა­ვი რო­მელ ქვას ვა­ხა­ლო, _ ისევ აევ­სო თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით.
_ მო­დი, არ იტი­რო და ისე მო­მი­ყე­ვი, რა პრობ­ლე­მა გაქვს, კარ­გი?
თა­ვი და­მიქ­ნია და ყელ­თან მომ­დ­გა­რი ცრემ­ლი რომ ჩა­ებ­რუ­ნე­ბი­ნა, უზარ­მა­ზა­რი ნერ­წყ­ვი გა­და­ა­გო­რა, მე­რე არ­ყის სირ­ჩას ხე­ლი და­ა­ვა­ლო, მო­მი­ჭა­ხუ­ნა, ჩვენ გაგ­ვი­მარ­ჯო­სო, თქვა და გა­დაჰ­კ­რა. მეც მივ­ბა­ძე.
_ არის ერ­თი ვი­ღაც, ვი­საც ალ­ბათ ცხრა წე­ლი იქ­ნე­ბა, რაც ვუყ­ვარ­ვარ, _ სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და­იწყო ევამ, _ ერთ სკო­ლა­ში ვსწავ­ლობ­დით. რო­ცა წლე­ბის წინ, მიყ­ვარ­ხა­რო, მე­უბ­ნე­ბო­და, ვი­ღი­მო­დი. ჩემ­ზე სა­მი წლი­თაა უმ­ც­რო­სი. ვფიქ­რობ­დი, ბავ­შ­ვია და გა­უვ­ლის-მეთ­ქი. თურ­მე არ გა­უ­ა­რა. რამ­დე­ნი­მე თვის წინ `ფე­ის­ზე~ მომ­ძებ­ნა და შე­მეხ­მი­ა­ნა. გა­მი­ხარ­და, მო­ვი­კითხე. ქუ­თა­ის­ში გა­და­სუ­ლა საცხოვ­რებ­ლად თურ­მე. ამას წი­ნათ ჩა­მო­ვი­და თბი­ლის­ში და მო­ვი­და სა­ნა­ხა­ვად. არას­დ­როს და­მა­ვიწყ­დე­ბა მი­სი თვა­ლე­ბი... სიყ­ვა­რუ­ლით გა­ცის­კ­როვ­ნე­ბუ­ლი, პა­ტა­რა ბავშვს ვე­ლო­სი­პედს რომ უყი­დი­ან და სი­ხა­რულს რომ გა­მო­ხა­ტავს, აი, ისე­თი... და მო­უს­ვენ­რო­ბა... ჩე­მი ნახ­ვით დაბ­ნე­ულ­მა არ იცო­და, რო­გორ მოქ­ცე­უ­ლი­ყო, სა­კუ­თარ ქმე­დე­ბებს ვერ აკონ­ტ­რო­ლებ­და. გავ­გიჟ­დი... ასე არ შე­იძ­ლე­ბა-მეთ­ქი. ცოლ-შვილს მი­ხე­დე-მეთ­ქი... არ მინ­და, ჩემ გა­მო იტან­ჯო-მეთ­ქი... იცი, რა მითხ­რა? მე ბედ­ნი­ე­რი ვა­რო. ბედ­ნი­ე­რი იმით, რომ შე­ნი ნახ­ვის უფ­ლე­ბას მაძ­ლევ, რომ ამას არ მიკ­რ­ძა­ლა­ვო... მე­რე და­ა­მა­ტა, ცო­ლიც კარ­გი მყავს და ოც­ნე­ბის ქა­ლი­ცო. შენ ჩე­მი თეთ­რი ან­გე­ლო­ზი ხა­რო.... აღარ ვი­ცო­დი, რა მეთ­ქ­ვა, რით მე­ნუ­გე­შე­ბი­ნა. არას­დ­როს მყვა­რე­ბია, არც ჰქო­ნია ამის იმე­დი. ვერ მო­ვატყუ­ებ­დი, ეს უსინ­დი­სო­ბა იქ­ნე­ბო­და ჩე­მი მხრი­დან. ვე­ცა­დე, რბი­ლად ამეხ­ს­ნა მის­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი. გა­მაწყ­ვე­ტი­ნა... არა­ფერს გთხოვ, მინ­და, ისე­თად დარ­ჩე, რო­გო­რიც ხარ, იყა­ვი ისე­თი­ვე კარ­გი, რო­გორ­საც გიც­ნობ­დი და რო­გორ­საც გხე­დავ, რომ ბო­ლომ­დე ვი­ა­მა­ყო შე­ნი­თო... ოღონდ არ ამიკ­რ­ძა­ლო, ხან­და­ხან რომ და­გი­რე­კო, შე­ნი ხმა გა­მა­გო­ნო ან და­გი­მე­სი­ჯოო. ამას ვერ ავუკ­რ­ძა­ლავ­დი, არ შე­მეძ­ლო. ეს ერ­თ­გ­ვა­რი თა­ნაგ­რ­ძ­ნო­ბა იყო ჩე­მი მხრი­დან, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ძა­ლი­ან მძა­ბავს მი­სი ყო­ვე­ლი ზა­რი, ყო­ვე­ლი მე­სი­ჯი ყო­ველ­თ­ვის... ეს ყვე­ლა­ზე უსი­ა­მოვ­ნო წუ­თე­ბია ჩემ­თ­ვის ცხოვ­რე­ბა­ში... სა­ში­ნე­ლე­ბა ისაა, რომ ჰგო­ნია, ისევ ისე­თი სუფ­თა და უმან­კო ვარ, რო­გორ­საც მიც­ნობ­და. არა­და, ხომ იცი, რო­გო­რიც ვარ. დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით ავუხ­დენ­დი თა­ვის ოც­ნე­ბას და და­ვუწ­ვე­ბო­დი, მაგ­რამ მე­ში­ნია. არ მინ­და, შევ­ზიზღ­დე, გეს­მის? მინ­და ისე­თი­ვე დავ­რ­ჩე მის­თ­ვის, რო­გო­რიც ვუყ­ვარ­დი. ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ერ­თი ადა­მი­ა­ნი მა­ინც არ­სე­ბობ­დეს ამ­ქ­ვეყ­ნად, ვი­საც გულ­წ­რ­ფე­ლად ვეყ­ვა­რე­ბი და ყვე­ლა­ზე სა­სურ­ვე­ლი ვე­გო­ნე­ბი? ამა­ვე დროს, სინ­დი­სიც მქენ­ჯ­ნის, რომ ასე იტან­ჯე­ბა. გუ­შინ მი­რე­კავს და მე­უბ­ნე­ბა, შე­ნი ერ­თი სიტყ­ვა და ეგ­რე­ვე უარს ვიტყ­ვი ცოლ-შვილ­ზე, სა­დაც მეტყ­ვი, იქ გა­მოგ­ყ­ვე­ბიო. გეს­მის, რო­გორ ვუყ­ვარ­ვარ? და რა ვუთხ­რა ახ­ლა, ბო­ზი ვარ და გა­მო­ძა­ხე­ბე­ბით ვირ­ჩენ თავს-მეთ­ქი? ვის­თა­ნაც მდგმუ­რად ვდგა­ვარ, იმა­საც ვაძ­ლევ-მეთ­ქი? არ შე­მიძ­ლია, გეს­მის? ამის გა­კე­თე­ბა არ შე­მიძ­ლია და ეს ძა­ლი­ან მტან­ჯავს.
ევას ამ­ბავ­მა და­მამ­ძი­მა. ვე­რა­ფე­რი ვუთხა­რი. მეს­მო­და მი­სი და მარ­თა­ლიც იყო. ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნის ცხოვ­რე­ბა­ში უნ­და არ­სე­ბობ­დეს ერ­თი მა­ინც, ვის­თ­ვი­საც ყო­ველ­თ­ვის ოც­ნე­ბად დარ­ჩე­ბი, რო­მე­ლიც გა­გაღ­მერ­თებს და ცხოვ­რე­ბის არც ერთ ეტაპ­ზე არა­ვის შე­გა­და­რებს, რად­გან შენ­ზე უკე­თესს ვე­რას­დ­როს წარ­მო­იდ­გენს. მის­თ­ვის სა­მუ­და­მოდ ერ­თა­დერ­თი და გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი დარ­ჩე­ბი. მე ასე­თი ვი­ყა­ვი ნი­ნის­თ­ვის და მინ­დო­და, ასე­თად­ვე დავ­რ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი. სი­მარ­თ­ლე რომ ვთქვა, ალ­ბათ ეს იყო ერ­თი ყვე­ლა­ზე დი­დი მი­ზე­ზი, რის გა­მოც არ ვუმ­ჟ­ღავ­ნებ­დი ჩემს ვი­ნა­ო­ბას და არ ვხვდე­ბო­დი. ისიც ასე­თი იყო ჩემ­თ­ვის _ ერ­თა­დერ­თი და გა­ნუ­მე­ო­რე­ბე­ლი. ბევ­რ­ჯერ მით­ქ­ვამს და კი­დევ ერ­თხელ გა­ვი­მე­ო­რებ, რომ მის­ნა­ი­რი ქა­ლი არას­დ­როს შემ­ხ­ვედ­რია. მარ­თა­ლია, ვირ­ტუ­ა­ლუ­რად ვიც­ნობ­დი, მაგ­რამ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი, რომ მის შე­სა­ხებ ბევ­რად მე­ტი ვი­ცო­დი, ვიდ­რე მას ეგო­ნა. ჩვენს ურ­თი­ერ­თო­ბა­ში ერ­თი ყალ­ბი ნო­ტიც არ ერია.
ამი­ტომ გუ­ლის­ყუ­რით ვუს­მენ­დი ევას და თა­ნა­ვუგ­რ­ძ­ნობ­დი.
_ მითხა­რი, რო­გორ მო­ვიქ­ცე, ან­დ­რია? _ ხე­ლის­გულ­ზე შუბ­ლ­დაყ­რ­დ­ნო­ბილ­მა ქვე­მო­დან ამომ­ხე­და. არას­დ­როს მი­ნა­ხავს უფ­რო უაზ­რო მზე­რა, თით­ქოს ამ­ქ­ვეყ­ნად არ იყო.
_ გუ­ლი რო­გორც გი­კარ­ნა­ხებს, ისე მო­ი­ქე­ცი, ევა! ორი ვა­რი­ან­ტი გაქვს, _ ან უნ­და უთხ­რა, ვინც ხარ და რაც მოხ­დე­ბა, მოხ­დე­ბა, ან მე­ო­რე ვა­რი­ან­ტი _ და­ა­ტო­ვე­ბი­ნე ოჯა­ხი და ცო­ლად გაჰ­ყე­ვი.
_ რა­ებს ამ­ბობ, ადა­მი­ა­ნო! რა ცო­ლად, რის ცო­ლად. ჩემ­ნა­ი­რი ქა­ლი ცო­ლად გა­მოდ­გე­ბა? ეეე! გა­მო­რიცხუ­ლია! რომ მიყ­ვარ­დეს, მა­ში­ნაც არ გა­მო­ვა ეგ ვა­რი­ან­ტი და არც პირ­ვე­ლი. ვერ ვეტყ­ვი, რე­ალ­ში ვინც ვარ.
_ მა­შინ... მა­შინ არ ვი­ცი. _ მხრე­ბი ავი­ჩე­ჩე, მე სხვა გზას ვერ ვხე­დავ­დი.
_ ამა­ღამ შენ­თან რომ და­ვი­ძი­ნო, შე­იძ­ლე­ბა? მარ­ტო დარ­ჩე­ნა არ მინ­და.
_ დარ­ჩი. პი­რი­ქით, მე­სი­ა­მოვ­ნე­ბა, თუ ერ­თად ვიქ­ნე­ბით, _ გა­მი­ხარ­და, დარ­ჩე­ნა რომ გა­დაწყ­ვი­ტა.
_ ოღონდ სექ­სი გა­მო­მი­ვა თუ არა, არ ვი­ცი.
_ ეგ მეც არ ვი­ცი, ამი­ტომ მო­დი, უბ­რა­ლოდ, ერ­თად და­ვი­ძი­ნოთ და და­ნარ­ჩე­ნი მე­რე ვნა­ხოთ.
ორი­ვეს გაგ­ვე­ცი­ნა, რად­გან ისიც და მეც ბო­ლომ­დე გულ­წ­რ­ფე­ლე­ბი ვი­ყა­ვით. აი, ეს იყო ურ­თი­ერ­თო­ბა _ ერ­თ­მა­ნეთს არ ვატყუ­ებ­დით...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
28.12.2017
Gagrdzelebaaaaa
Natia
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
კოალიციამ აშშ-ის მეთაურობით სირიაზე ავიადარტყმები მიიტანა - როგორ ეხმაურება ვლადიმერ პუტინი მომხდარს?
14 აპრილს გამთენიისას საერთაშორისო კოალიციამ, რომლის შემადგენლობაშიც აშშ, საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი შედის, სირიაში გარკვეულ ობიექტებზე დარტყმა მიიტანეს.
0 კომენტარი
"მეზობლებს კარზე კაკუნი რომ არ აეტეხათ, იმ არაკაცს შეიძლება, დედასთან ერთად, ბავშვებიც დაეხოცა"
ბარნოვის ქუჩაზე მომხდარი საზარელი მკვლელობის ახალი დეტალები
0 კომენტარი
საინტერესო დეტალები მსოფლიო ვარსკვლავებთან მუშაობის შესახებ
ქართულ სამზარეულოსა და კულტურაზე შეყვარებული გორან ბრეგოვიჩი
0 კომენტარი
"არ მინდა, ჩემმა შვილმა გაიგოს, რას ვსაქმიანობ" - ყოფილი ბიზნესლედი, რომელიც სასაფლაოების დამლაგებლად მუშაობს
38 წლის სასიამოვნო გარეგნობის ქალბატონი (რომელმაც ვინაობის გამხელა არ ისურვა) 2 წელია, ქალაქ რუსთავის სასაფლაოზე, საფლავების მომვლელია.
2 კომენტარი
სასამართლოში ნასროლი ბოთლი და გზა იურისტობიდან დიზაინერობამდე
დიზაინერობა 25 წლის ასაკში გადაწყვიტა და საბოლოოდ თქვა უარი იურისტობასა და ჟურნალისტობაზეც.
3 კომენტარი
ნანუკა ჟორჟოლიანმა ეფექტური და ჯანსაღი დიეტის რეცეპტი გაამხილა
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
3 კომენტარი
"დედამ ტელეფონში მითხრა, ჟენია დავკარგეთო და ყურმილიც გაითიშა... ისინი იღუპებოდნენ და მე ვერ ვუშველე"

25 მარტი მეორეკლასელი დარინასთვის ერთ-ერთი ლამაზი დღე უნდა ყოფილიყო, რომელსაც მეგობრის დაბადების დღეზე გასართობ ცენტრში გაატარებდა, თუმცა ყველაფერი ტრაგედიით დასრულდა... სავაჭრო-გასართობ ცენტრში მოულოდნელად ხანძარი გაჩნდა, შედეგად უამრავი ადამიანი დაიღუპა და მძიმედ დაშავდა.

1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
უსინათლო ფეხბურთელთა პრობლემები და სპორტის მინისტრის შანსი
ახლახან სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ უსინათლო ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ და რომ ამ ჩემთვის სრულიად უცნობ სპორტის სახეობას ქართველი ახალგაზრდებიც მისდევენ.
0 კომენტარი
"თამარ მეფე იალბუზზე ცხოვრობდა" - ეროვნული გამოცდების "სალაღობო მაგალითები"
"ტარიელმა თავისი საცოლის საქმრო მოკლა და თვითონ ვეფხვის ტყავი ჩაიცვა, რომ მტერს ვეღარ ეცნო"
7 კომენტარი
მეფუტკრე გოგონა თონეთიდან
"მთვრალი ფუტკრები მეზობელ სკებს დაერევიან, მთელ თაფლს შენკენ გამოზიდავენო"
8 კომენტარი