წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი XI)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი XI)
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
ლა­მა­ზი­ცაა, ჭკვი­ა­ნიც და თავ­მომ­წო­ნეც. აი, ტი­პუ­რი ექი­მი ქა­ლი ხომ გი­ნა­ხავთ, თა­ვა­ღე­რე­ბუ­ლი რომ და­დის. მე თუ მკითხავთ, ამ­ქ­ვეყ­ნად ყვე­ლა­ზე იოლი გა­მო­საც­ნო­ბი ორი პრო­ფე­სი­ის ადა­მი­ა­ნე­ბი არი­ან - ექი­მე­ბი და პო­ლი­ცი­ის თა­ნამ­შ­რომ­ლე­ბი. რა­ღაც­ნა­ი­რი და­ყე­ნე­ბუ­ლი პო­ზა უჭი­რავთ, ეგ­რე­ვე რომ მიხ­ვ­დე­ბი, ვის­თან გაქვს საქ­მე. მეც ეგე­თი პო­ზა მი­ჭი­რავს, მაგ­რამ არა იმი­ტომ, რომ ვთა­მა­შობ ან სხვას ვაჩ­ვე­ნებ თავს, მა­გა­რი ვარ-მეთ­ქი. თა­ვის­და უნე­ბუ­რად ხდე­ბა. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ავ­ტო­მა­ტუ­რად გი­ყა­ლიბ­დე­ბა თავ­მომ­წო­ნე­ო­ბის ეს ჟეს­ტი.
ჰო­და, ჩვე­ნი ქე­თი­ნოც ასე და­დის. მის ამ­პარ­ტავ­ნე­ბას მხო­ლოდ პრო­ფე­სია და სი­ლა­მა­ზე კი არ უწყობს ხელს, წარ­მო­მავ­ლო­ბაც. გუ­რი­ე­ლია, ბა­ტო­ნო, მა­შა­სა­და­მე - თა­ვა­დუ­რი ფეს­ვე­ბი აქვს. აი, სად გვერ­ხე­ვა ქარ­თ­ვე­ლებს. რამ­დენ­ჯერ მი­ფიქ­რია, მო­ნარ­ქია რომ აღ­დ­გეს ჩვენ­თან, სა­ში­ნე­ლე­ბე­ბი დატ­რი­ალ­დე­ბა-მეთ­ქი. ალ­ბათ დავ­ჭამთ ერ­თ­მა­ნეთს, "შე გლე­ხო­სა" და "შე შე­მოდ­გო­მის აზ­ნა­უ­როს" წა­მო­ძა­ხე­ბით. გაბ­რექ­ვე­ბი მე­რე უნ­და ნა­ხო! თა­ვა­დე­ბი და აზ­ნა­უ­რე­ბი ალ­ბათ აღარ და­ე­ტე­ვი­ან მი­წა­ზე!
ქე­თი­ნოს დი­დი ხა­ნია, ვუყ­ვარ­ვარ. რა ვქნა, არ არის ჩე­მი ბრა­ლი, ქა­ლებ­ში ასე­თი პო­პუ­ლა­რო­ბით რომ ვსარ­გებ­ლობ. სა­კუ­თა­რი თა­ვის ქე­ბას ხომ არ და­ვიწყებ, მაგ­რამ მაქვს ალ­ბათ რა­ღაც ისე­თი, რის გა­მოც მო­წო­ნე­ბას ვიმ­სა­ხუ­რებ. პირ­ველ რიგ­ში ის, რომ უცო­ლო ვარ.
რა­ღა ბევ­რი გა­ვაგ­რ­ძე­ლო და, სამი წე­ლი მა­ინც იქ­ნე­ბა, ქე­თიმ სიყ­ვა­რუ­ლი რომ ამიხ­ს­ნა და ჩემ­გან უარი მი­ი­ღო. სა­შინ­ლად მქენ­ჯ­ნი­და სინ­დი­სი, მაგ­რამ მი­სი შეყ­ვა­რე­ბა არ შე­მეძ­ლო და რა მექ­ნა? ზრდი­ლო­ბის გუ­ლის­თ­ვის ხომ არ შე­ვირ­თავ­დი ცო­ლად? ჰო­და, იმ დღეს, რო­ცა ნი­ნიმ და­მი­რე­კა, ქე­თი­ნოს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე ვი­ყა­ვი. ყელ­მო­ღე­რე­ბუ­ლი "და­ცე­მა" სადღეგ­რ­ძე­ლოს ვამ­ბობ­დი, ჩე­მი მო­ბი­ლუ­რი რომ ახ­ტუ­ნავ­და. სა­ნამ სუფ­რას მი­ვუს­ხ­დე­ბო­დით, ზა­რი გა­მოვ­რ­თე და ვიბ­რა­ცი­ა­ზე და­ვა­ყე­ნე, იმი­ტომ, რომ სწო­რედ ასეთ უდ­როო დროს არ და­ე­რე­კა ვინ­მეს. აბა, რო­გო­რია, დი­დი ამ­ბით რომ გა­ი­ძა­ხი იუბი­ლა­რის სადღეგ­რ­ძე­ლოს, ქარ­გავ და ქარ­გავ წი­ნა­და­დე­ბებს და უცებ! ბით­ლე­ბის მე­ლო­დი­ით ვი­ღაც გი­რე­კავს!
მო­ნი­ტორ­ზე ნი­ნის ნო­მე­რი და­ფიქ­სირ­და. ვერ გად­მოვ­ცემ, რო­გო­რი ბა­გა­ბუ­გი ატე­ხა გულ­მა. დამ­ცეცხ­ლა, მაგ­რამ რო­გორ დამ­ცეცხ­ლა! ამიხ­და ოც­ნე­ბა და ეგაა!
ნი­ნის ნო­მე­რი დი­დი ხნის წინ მქონ­და, თვი­თონ მომ­ცა ჯერ კი­დევ მა­შინ, რო­ცა ერ­თ­მა­ნე­თი გა­ვი­ცა­ნით, თუმ­ცა არას­დ­როს და­მი­რე­კავს. ალ­მა­ცე­რად დავ­ხე­დე ტე­ლე­ფონს და გა­ვაგ­რ­ძე­ლე სადღეგ­რ­ძე­ლო, მაგ­რამ ისე ომა­ხი­ა­ნად აღარ გა­მო­მი­ვი­და. ცო­ტა ხნის შემ­დეგ კი აივან­ზე გა­ვე­დი და თვი­თონ და­ვუ­რე­კე. ოღონდ ცო­ტა გა­ო­ცე­ბულ­მა ვკითხე, რო­მე­ლი ბრძან­დე­ბით-მეთ­ქი, ვი­თომ არ ვი­ცო­დი, ვინ მი­რე­კავ­და. მე ხომ წე­სით მი­სი ნო­მე­რი არ უნ­და მცოდ­ნო­და. მან კი ჩე­მი ნამ­დ­ვი­ლი ვი­ნა­ო­ბა არ იცო­და.
- გა­მარ­ჯო­ბა, ან­დ­რია! - ხმით ვერ ვი­ცა­ნი.
- გა­გი­მარ­ჯოს! - ისევ გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი ტო­ნით მი­ვუ­გე.
- ლე­ლი ვარ... ნა­ნას გო­გო.
აჟი­ტი­რე­ბულ­მა არ ვი­ცო­დი, რო­გორ მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი. არ მინ­დო­და, ყალ­ბად გა­მომ­ს­ვ­ლო­და.
- ა, სა­ლა­მი, სა­ლა­მი... რო­გორ გი­კითხოთ, ლე­ლი? არ ვე­ლო­დი თქვენს ზარს... ხომ მშვი­დო­ბაა? ნა­ნას ხომ არა­ფე­რი და­ე­მარ­თა? - ვი­თომ ბა­ი­ბურ­ში არ ვი­ყა­ვი, მი­ვა­ყა­რე და მი­ვა­ყა­რე შე­კითხ­ვე­ბი.
- ნა­ნა მთლად ჯან­ზე ვერ არის და სწო­რედ მა­გი­ტომ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, შეგ­ხ­მი­ა­ნე­ბო­დით... თქვე­ნი ნახ­ვა მინ­დო­და, თუ პრობ­ლე­მა არ არის.
- დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბით, შეხ­ვედ­რა­ზე რო­გორ ვეტყ­ვი უარს თქვე­ნის­თა­ნა ქალ­ბა­ტონს. მით უფ­რო, თუ სა­უ­ბა­რი ნა­ნას ეხე­ბა.
- დი­დი მად­ლო­ბა, ან­დ­რია... რო­დის გეც­ლე­ბათ?
- ჩემ­თ­ვის მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არა აქვს, ლე­ლი, თუნ­დაც ამ­წუ­თას... თა­ვად გა­დაწყ­ვი­ტეთ.
- ანუ ამ სა­ღა­მოს შეძ­ლებთ?
- რა თქმა უნ­და. თქვენ­თან გა­მო­ვი­დე? - ყა­სი­დად ვკითხე, თუმ­ცა უკ­ვე ვი­ცო­დი, რომ ამა­ზე უარს მეტყო­და. მე ხომ პი­რის­პირ უნ­და დამ­ლა­პა­რა­კე­ბო­და.
- არა, არა! ჩემ­თან არა! ცალ­კე მინ­და თქვე­ნი ნახ­ვა, დე­დას გა­რე­შე.
გა­მე­ღი­მა. გუ­ლი უც­ნა­უ­რად მი­ფან­ც­ქა­ლებ­და. ამ გო­გოს ჭკუ­ი­დან გა­დავ­ყავ­დი.
შევ­თან­ხ­მ­დით. ერთ სა­ათ­ში ვა­კის პარ­კის შე­სას­ვ­ლელ­თან უნ­და შევ­ხ­ვედ­რო­დით ერ­თ­მა­ნეთს. ახ­ლა ჩე­მი მთა­ვა­რი პრობ­ლე­მა ქე­თი­ნოს­გან წას­ვ­ლა იყო. ვი­ცო­დი, ძა­ლი­ან ეწყი­ნე­ბო­და. ისე­თი ტყუ­ი­ლი უნ­და გა­მო­მეცხო, რომ არ გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი­ყო.
ოთახ­ში შევ­ბ­რუნ­დი. სტუმ­რე­ბი უკ­ვე დაწყ­ვი­ლე­ბუ­ლიყ­ვ­ნენ და ცეკ­ვავ­დ­ნენ. თვა­ლე­ბით ქე­თის და­ვუწყე ძებ­ნა, რო­მე­ლიც ამ დროს ზურ­გი­დან "მო­მე­პა­რა" და მხარ­ზე ხე­ლი მო­მი­თა­თუ­ნა.
- ან­რი, არ მე­ცეკ­ვე­ბი? ამა­ზე მა­ინც არ მითხ­რა უარი, - მე­ო­რე წი­ნა­და­დე­ბას ხა­ზი გა­უს­ვა.
ისე ვი­ყა­ვი აღ­ლ­ვე­ბუ­ლი, გა­ღი­მე­ბაც კი არ გა­მო­მი­ვი­და წე­სი­ე­რად. სიტყ­ვის უთ­ქ­მე­ლად წა­ვავ­ლე ხე­ლი, ჩა­ვი­ხუ­ტე და ვალ­სის რიტმს ავ­ყე­ვით.
- ქე­თი, მა­ლე უნ­და წა­ვი­დე, იცი? - და­ვიწყე...
- რას ამ­ბობ! ჯერ არ მო­სულ­ხარ და უკ­ვე წას­ვ­ლას აპი­რებ? - შე­იცხა­და.
- ახ­ლა ისეთ­მა პა­ცი­ენ­ტ­მა და­მი­რე­კა, მი­უს­ვ­ლე­ლო­ბა არ იქ­ნე­ბა. ხომ იცი, უყუ­რადღე­ბო­ბა არ მიყ­ვარს.
- გეტყო­ბა, რო­გორ არ გიყ­ვარს! - გაბ­რაზ­და ქე­თი­ნო, - რა­ღა მა­ინ­ც­და­მა­ინც მა­შინ იქ­ცე­ვა ქვე­ყა­ნა, რო­ცა საქ­მე მე მე­ხე­ბა? ისე არ მი­კა­რებ, არ მი­კა­რებ და და­ბა­დე­ბის დღე მა­ინც შე­მარ­გე ადა­მი­ა­ნუ­რად, არ შე­იძ­ლე­ბა?
- მა­პა­ტიე... ხომ ხე­დავ, რა დო­ნის ვი­გინ­და­რა ვარ... რად გინ­და ჩემ­ნა­ი­რი კა­ცი, მითხა­რი ერ­თი... - ამო­ვიხ­ვ­ნე­შე და ჩემს მხარ­ზე და­დე­ბულ მის ხელს ვა­კო­ცე.
- შენ მე სი­ცოცხ­ლე გა­მი­ნა­ხევ­რე... - სევ­დი­ა­ნად გა­აგ­რ­ძე­ლა, - ცო­ლო­ბა­ზე აღარ მაქვს ლა­პა­რა­კი, საყ­ვარ­ლა­დაც კი და­მი­წუ­ნე.
- კარ­გი, რას ამ­ბობ! - და­ვი­ზაფ­რე ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე, - ქე­თი, მე­ო­რედ არ გა­მა­გო­ნო მსგავ­სი ფრა­ზა, გეს­მის? რა და­გი­წუ­ნე, სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე? უბ­რა­ლოდ, არ მინ­დო­და გუ­ლი გტკე­ნო­და. საყ­ვარ­ლო­ბა შე­ღა­ვა­თი არ არის, ეს ერ­თი და მე­ო­რეც... ხომ იცი, რომ მე საყ­ვარ­ლე­ბი არ მყავს... არ ვარ ის კა­ტე­გო­რია...
- ნუ, შენ ხომ სა­ერ­თოდ არ ხარ "კა­ტე­გო­რი­ა"... - მთლად მო­მი­ღო ბო­ლო, - არა­ფერ­ში არ ჯდე­ბა შენ­ნა­ი­რი ტი­პი. კა­ცი ვერ გა­ი­გებს, რა გინ­და და სა­ით­კენ მი­ე­ქა­ნე­ბი!
რა უნ­და მე­პა­სუ­ხა? გა­ღი­მე­ბის ნაც­ვ­ლად და­ვიჯღა­ნე. ვიმ­სა­ხუ­რებ­დი მის­გან გა­კიცხ­ვას და მშვი­დად მი­ვი­ღე საყ­ვე­დუ­რე­ბი. ქე­თის კი არა, ყვე­ლას უკ­ვირ­და, რა­ტომ არ შედ­გა ჩვე­ნი ტან­დე­მი. კარ­გი გა­რეგ­ნო­ბის ქა­ლი, წე­სი­ე­რი, ჭკვი­ა­ნი, გავ­ლე­ნი­ა­ნი... მე­ტი რა უნ­დო­დაო? ასე ლა­პა­რა­კობ­დ­ნენ ჩემს ზურგს უკან. ყვე­ლა სი­კე­თეს­თან ერ­თად, თა­ვა­დიც! ამ მხრივ რან­გით ჩემ­ზე მაღ­ლა იდ­გა. სად აზ­ნა­უ­რი და სად თა­ვა­დი?
ქე­თიმ უეც­რად გა­ი­თა­ვი­სუფ­ლა თა­ვი ჩე­მი მკლა­ვე­ბი­დან და გაბ­რა­ზე­ბუ­ლი ხმით მითხ­რა:
- წა­დი, გა­და­შენ­დი!
ასეთ ქცე­ვას ჩემს თვალ­ში ქა­ლუ­რი ის­ტე­რი­კა ჰქვია. ჰო­და, ეს ქა­ლუ­რი ის­ტე­რი­კა ის­ტე­რი­ა­ში რომ არ გა­დაზ­რ­დი­ლი­ყო, ქუ­დი და­ვი­ხუ­რე, და­ვემ­შ­ვი­დო­ბე თა­ნამ­შ­რომ­ლებს და წა­მო­ვე­დი.
ცო­ტა ხანს ვი­ხე­ტი­ა­ლე ვა­კის პარ­კის გვერ­დი­თა ჩა­სას­ვ­ლელ­თან, სა­დაც მან­ქა­ნა და­ვა­ყე­ნე და დრო რომ მო­ვი­და, მთა­ვარ შე­სას­ვ­ლელ­თან და­ვერ­ჭ­ვე.
ნი­ნიმ არ მა­ლო­დი­ნა, ზუს­ტად და­ნიშ­ნულ დროს მო­ვი­და, ანუ სა­ღა­მოს ცხრა სა­ათ­ზე. ისე, ცხრა სა­ა­თი სა­ღა­მოა თუ ღა­მე? პირ­ვე­ლად გა­მიჩ­ნ­და ეს შე­კითხ­ვა და სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, ჭეშ­მა­რი­ტი პა­სუ­ხი არ ვი­ცი. ზაფხულ­ში ალ­ბათ სა­ღა­მოა, რად­გან ცხრა­ზე არ არის და­ღა­მე­ბუ­ლი, ზამ­თარ­ში კი - ღა­მე, რად­გან ექვს სა­ათ­ზე იწყებს შე­ბინ­დე­ბას. და რად­გან ახ­ლა არც ზაფხუ­ლია, არც ზამ­თა­რი და მხო­ლოდ და მხო­ლოდ შე­მოდ­გო­მაა, სა­სი­ა­მოვ­ნო ოქ­ტომ­ბე­რი, ალ­ბათ ცხრა სა­ათ­ზე ღა­მე უფ­რო ით­ქ­მი­სა, რად­გან კარ­გა ხა­ნია, ცა ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბით გა­ივ­სო და ირ­გ­ვ­ლივ ლამ­პი­ო­ნე­ბი ანა­თებს.
- დი­დი ხნის მო­სუ­ლი ხართ? - სუს­ხის­გან ნი­ნის ღაწ­ვე­ბი შეჰ­ფაკ­ლო­და.
- ამ­წუ­თას მო­ვე­დი, - სა­ხე­გა­ბად­რულ­მა მი­ვუ­გე და მის გა­მოწ­ვ­დილ ხელს ჩე­მი შე­ვა­გე­ბე.
თი­თე­ბი ცი­ვი ჰქონ­და.
- შეგ­ცივ­დათ? ხე­ლი გაგ­ყინ­ვი­ათ... - მზრუნ­ვე­ლო­ბა გა­მო­ვი­ჩი­ნე.
- არა, არ მცი­ვა. უბ­რა­ლოდ, ასე ვარ სულ. ხე­ლე­ბი და ფე­ხე­ბი სულ ცი­ვი მაქვს... ზამ­თარ-ზაფხულ.
- სად წა­ვი­დეთ? აქ ხომ არ ვიდ­გე­ბით?
- რა ვი­ცი, სად­მე ხომ არ დავ­მ­ს­ხ­და­რი­ყა­ვით?
- შეგ­ცივ­დე­ბათ... ჩა­ვი­დეთ ფა­ლი­აშ­ვილ­ზე, რა­მე კა­ფე იქ­ნე­ბა, ან ბა­რი, ან რა­მე ეგე­თი.
უსიტყ­ვოდ და­მიქ­ნია თა­ვი. პარ­კი გა­დავ­ჭე­რით და ფა­ლი­აშ­ვილ­ზე გა­ვე­დით. მარ­თ­ლაც ვი­პო­ვეთ პა­ტა­რა, მყუდ­რო ბა­რი და შე­ვე­დით. წყნა­რი, სა­სი­ა­მოვ­ნო მუ­სი­კა უკ­რავ­და. კუთხის მა­გი­დას­თან დავ­ს­ხე­დით, სა­დაც სი­ნათ­ლე ყვე­ლა­ზე ნაკ­ლე­ბად ურ­ტყამ­და.
კოქ­ტე­ი­ლი შე­ვუკ­ვე­თეთ. სა­სუს­ნავ­ზე ნი­ნიმ სას­ტი­კი უარი გა­მო­მიცხა­და. მეც სუფ­რი­დან მოვ­დი­ო­დი და ჭა­მა ნამ­დ­ვი­ლად არ მინ­დო­და. მი­წის თხი­ლი და შო­კო­ლა­დი მა­ინც მო­ვა­ტა­ნი­ნე, ცუდ ტო­ნად რომ არ ჩამ­თ­ვ­ლო­და.
- მა­პა­ტი­ეთ, ან­დ­რია, ასეთ დროს, ამ სი­ცი­ვე­ში გა­რეთ რომ გა­მო­გიყ­ვა­ნეთ... - და­იწყო ნი­ნი-ლე­ლიმ.
- ბო­დი­შე­ბი არ გვინ­და, გთხოვ. და კი­დევ ერთ რა­მეს ვითხოვ - იქ­ნებ შე­ნო­ბით მივ­მარ­თოთ ერ­თ­მა­ნეთს? მგო­ნი, უკ­ვე აღარ ვართ უცხო­ე­ბი.
სა­ხე­ზე სი­წით­ლემ გა­და­ურ­ბი­ნა.
- თა­ნახ­მა ვარ. ჩე­მი აზ­რით, დრო­უ­ლიც კი არის, ისეთ საქ­მე­ზე ვარ მო­სუ­ლი.
- აბა, გის­მენ. და­იწყე შე­ნი "ი­სე­თი საქ­მე".
არა­და, მე უკ­ვე შემ­ზა­დე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. ხომ ვი­ცო­დი, რა­ზეც უნ­და ელა­პა­რა­კა. ამი­ტო­მაც წი­ნას­წარ ყვე­ლა­ფე­რი გავ­თ­ვა­ლე - რა მეთ­ქ­ვა, რო­გორ და­მე­ჭი­რა თა­ვი.
- მე დე­დას ამ­ბა­ვი მა­ღელ­ვებს... ბო­ლო დროს ვერ ვცნობ. რაც თქვ... შენ შეგ­ხ­ვ­და, თა­ვის თავს აღარ ჰგავს. არ ვი­ცი, ეს სიყ­ვა­რუ­ლია თუ უბ­რა­ლოდ, წარ­სუ­ლის გახ­სე­ნე­ბით აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი ძვე­ლი ტკი­ვი­ლი, მაგ­რამ რაც უნ­და იყოს, კარ­გი ნამ­დ­ვი­ლად არ არის. ზედ­მე­ტად ინ­ფან­ტი­ლუ­რი გახ­და. არაფ­რის გა­კე­თე­ბა არ უნ­და, სახ­ლის და­ლა­გე­ბაც კი ეზა­რე­ბა. სა­დი­ლებს რომ არ ამ­ზა­დებს, ყვე­ლა­ზე მე­ტად ეს მა­ო­ცებს.
- შე­ნი აზ­რით, ჩემ გა­მო ხდე­ბა ეს ყვე­ლა­ფე­რი?
- რა­ტომ­ღაც, ასე მგო­ნია... არ მინ­და დე­და­ჩემს ჩრდი­ლი მი­ვა­ყე­ნო, მაგ­რამ აჯო­ბებს, სი­მარ­თ­ლე ით­ქ­ვას. რომ არ უყ­ვარ­დე, ასეთ დღე­ში არ ჩა­ვარ­დე­ბო­და. სხვა დრო­საც შეხ­ვედ­რია თა­ვი­სი წარ­სუ­ლი­დან ვი­ღაც-ვი­ღა­ცებს, მაგ­რამ ასე არას­დ­როს გა­ნუც­დია. პირ­ვე­ლად ვხე­დავ ასეთ ნა­ნას. მე ვი­ცი თქვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბის ამ­ბე­ბი. ბევ­რ­ჯერ მო­უ­ყო­ლია. ვი­ცი, რო­გორ გიყ­ვარ­დათ ერ­თ­მა­ნე­თი. რა­ტომ არ შე­უღ­ლ­დით, ეგეც მი­ამ­ბო. შენ გარ­და მგო­ნი, არც ჰყვა­რე­ბია არა­ვინ. მა­მა­ჩემს რომ უსიყ­ვა­რუ­ლოდ მის­თხოვ­და, ნამ­დ­ვი­ლად ვი­ცი.
- და რა­ტომ მის­თხოვ­და უსიყ­ვა­რუ­ლოდ, ამა­ზე არას­დ­როს ულა­პა­რა­კია?
- ოჯა­ხი მსურ­და მქო­ნო­დაო, შვი­ლე­ბი მყო­ლო­დაო...
- ოჯა­ხი... არა მგო­ნია, ეს ყო­ფი­ლი­ყო მი­ზე­ზი, ნ... - კი­ნა­ღამ ნი­ნი წა­მომ­ც­და. კი­დევ კარ­გი, მო­ვას­წა­რი ენა­ზე კბი­ლის და­ჭე­რა, - ლე­ლი... ჩე­მი აზ­რით, უკ­ვე მო­ბეზ­რე­ბუ­ლი ვყავ­დი და ჩემ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა არ უნ­დო­და. ჩვენ არას­დ­როს გვი­სა­უბ­რია ოჯა­ხის შექ­მ­ნა­ზე. ეს თე­მა გან­სა­ხილ­ვე­ლად არას­დ­როს წა­მოგ­ვიჭ­რია. მარ­თა­ლია, მე ყო­ველ­თ­ვის მში­შა­რა ვი­ყა­ვი და სიტყ­ვა ოჯა­ხი ჩე­მი ცხოვ­რე­ბის ყო­ველ ეტაპ­ზე მა­ში­ნებ­და, მაგ­რამ მას თუ ჰქონ­და ამის სურ­ვი­ლი, უნ­და ეთ­ქ­ვა... ერ­თხელ მა­ინც... იქ­ნებ მეც გა­მე­გო და სა­ერ­თო აზ­რამ­დე მივ­სუ­ლი­ყა­ვით?
- მარ­თ­ლა გიყ­ვარ­დათ დე­და?
- ძა­ლი­ან, ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და.
- და ცო­ლად რა­ტომ არ გინ­დო­დათ მი­სი შერ­თ­ვა? რო­ცა სიყ­ვა­რუ­ლი, ში­ში და სიძ­ნე­ლე­ე­ბია, ჩე­მი აზ­რით, არ უნ­და არ­სე­ბობ­დეს. მა­პა­ტიე, ეს ჩე­მი აზ­რია. რა უნ­და მოხ­დეს, რომ სიყ­ვა­რუ­ლის გა­მო რა­მე­ზე უკან და­ვი­ხიო? ოღონდ მის გვერ­დით ვი­ყო, ვინც მიყ­ვარს და ოჯა­ხუ­რი ცხოვ­რე­ბის შიშ­მა რო­გორ უნ­და შე­მი­შა­ლოს ხე­ლი?
არ ვუ­პა­სუ­ხე, მხო­ლოდ ამო­ვიხ­ვ­ნე­შე, მაგ­რამ ისე ამო­ვიხ­ვ­ნე­შე, ჩე­მი ვე­ე­ბერ­თე­ლა გუ­ლი მთლი­ა­ნად ამო­ვა­ყო­ლე. ხომ არ ვეტყო­დი, სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში რა მი­ზე­ზიც მქონ­და. შე­იძ­ლე­ბა თვი­თონ არც იცო­და ამის შე­სა­ხებ და მე ხომ არ ვა­ხა­რებ­დი?
- ნა­ნა რას ამ­ბობს ამა­ზე? რა­ტომ არ მირ­თავ­და ცო­ლა­დო? - გა­ვი­ღი­მე, მაგ­რამ ვაი, ამ გა­ღი­მე­ბას.
- მე მი­სი წრის არ ვი­ყა­ვი და უტყ­დე­ბო­დაო.
- რაო?! - ისე შეყ­ვი­რე, ირ­გ­ვ­ლივ ყვე­ლამ ჩემ­კენ გა­მო­ი­ხე­და, - რა სი­სუ­ლე­ლეა! ლ... ლე­ლი, ეს აბ­სურ­დია! რას ნიშ­ნავს, ჩე­მი წრის არ იყო? გა­ნა რა წრი­დან ვი­ყა­ვი ასე­თი? ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ბი­ჭი, უბ­რა­ლო, ნორ­მა­ლუ­რი ოჯა­ხი­დან. დედ-მა­მა თუ პრო­ფე­სო­რი მყავ­და, ამის გა­მო რა, ზე­მო­დან დავ­ყუ­რებ­დი? ოდეს­მე რა­მე მიგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნე­ბია? ეგ­რე დე­ი­და­მი­სიც თა­ნამ­დე­ბო­ბის მქო­ნე ქა­ლი იყო, მთე­ლი თბი­ლი­სი იც­ნობ­და... ასე არ არის? არა, არა, ეს ნამ­დ­ვი­ლად არ იყო ჩე­მი... ჩე­მი... რო­გორ ვთქვა... ამის გა­მო არ მით­ქ­ვამს უარი მის ცო­ლად მოყ­ვა­ნა­ზე, გეს­მის? - აღ­ვ­შ­ფოთ­დი. არ მეს­მო­და, რა­ტომ ცდი­ლობ­და ნა­ნა, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ჩემ­თ­ვის გად­მო­ებ­რა­ლე­ბი­ნა? ერ­თ­გ­ვა­რი შუ­რის­ძი­ე­ბა? თა­ვის მარ­თ­ლე­ბის მო­მენ­ტი? შვილს სი­მარ­თ­ლეს ვერ ეტყო­და და გან­ტე­ვე­ბის ვა­ცად მე ამირ­ჩია? მაგ­რამ ნი­ნის რა­ტომ უნ­და დარ­ჩე­ნო­და ჩემ­ზე ცუ­დი წარ­მოდ­გე­ნა?
- ან­დ­რია, შე­ნი გა­ნერ­ვი­უ­ლე­ბა სუ­ლაც არ მინ­დო­და. მე­გო­ნა, თუ და­ვი­ლა­პა­რა­კებ­დით, რა­ღაც გა­მო­სა­ვალს ვი­პო­ვი­დით, მაგ­რამ რო­გორც ვატყობ, მთლად გა­ვა­ფუ­ჭე საქ­მე.
- არა, არა, შენ რა შუ­ა­ში ხარ... უბ­რა­ლოდ, არ მინ­და, ისე­თი რა­მე დამ­წა­მონ, რა­შიც ბრა­ლი არ მი­მიძღ­ვის. არა აქვს მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა, ვინ იქ­ნე­ბა ბრალ­მ­დე­ბე­ლი - დე­და­შე­ნი, დე­და­ჩე­მი, პეტ­რე თუ პავ­ლე... პა­სუ­ხის­მ­გებ­ლო­ბას ნამ­დ­ვი­ლად არ გა­ვურ­ბი­ვარ. შეც­დო­მაც ბევ­რი მქო­ნია ცხოვ­რე­ბა­ში და ბევ­რ­ჯერ მი­ნა­ნია კი­დე­ვაც, რა­ღაც ისე რომ ვერ გა­მი­კე­თე­ბია, მაგ­რამ რაც არ ჩა­მი­დე­ნია, იმას ვერ და­ვიბ­რა­ლებ. მას მე აღარ ვუყ­ვარ­დი და ამი­ტო­მაც წა­ვი­და ჩემ­გან. ეს იყო მი­ზე­ზი, სხვა არა­ფე­რი! მინ­და შენც იცო­დე. ამას მა­საც ვეტყ­ვი, რო­ცა ვნა­ხავ. ბო­ლო შეხ­ვედ­რა­ზე მა­შინ, იმ წლებ­ში, მაგ­რად ვიჩხუ­ბეთ. პა­რა­ლე­ლუ­რად სხვა­საც ხვდე­ბო­და თურ­მე და მი­მა­ლავ­და, რა­მაც წო­ნას­წო­რო­ბი­დან გა­მო­მიყ­ვა­ნა. შენ შე­იძ­ლე­ბა დე­და­შე­ნი ყვე­ლა­ზე წმინ­და გგო­ნია ამ­ქ­ვეყ­ნად, მაგ­რამ არის რა­ღა­ცე­ბი, რა­ზეც თვალს ვერ დავ­ხუ­ჭავ...
- ან­დ­რია... არ ვი­ცი, რა­ტომ, მაგ­რამ ძა­ლი­ან ახ­ლობ­ლად მი­მაჩ­ნი­ხარ გაც­ნო­ბის წუ­თე­ბი­დან­ვე, მაგ­რამ დე­და ჩემ­თ­ვის ყველ­აფე­რია. მის გა­რე­შე ცხოვ­რე­ბა ვერც წარ­მო­მიდ­გე­ნია. მან ყვე­ლა­ფე­რი გა­ა­კე­თა იმის­თ­ვის, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში არა­ფე­რი დამ­კ­ლე­ბო­და. ფაქ­ტობ­რი­ვად, უმა­მოდ გამ­ზარ­და.
- აკი სულ რამ­დე­ნი­მე წე­ლია, რაც დავ­ქ­ვ­რივ­დიო?
- ეგ კი, მაგ­რამ იქამ­დე უკ­ვე გა­შო­რე­ბუ­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ... კარ­გა ხნის... 13 წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა მა­მას გა­ე­ყა­რა. მე­რე ის ბი­ნა აყიდ­ვი­ნა, სადაც ახ­ლა ვცხოვ­რობთ, ვე­რა­ზე. ბევ­რი წვა­ლე­ბა გა­მო­ი­ა­რა დე­დამ. სხვი­სი გან­ს­ჯა იოლია. წლო­ბით საზღ­ვარ­გა­რეთ მუ­შა­ობ­და, ვი­ღა­ცე­ბის მომ­ვ­ლე­ლად. ახ­ლა მე აღარ ვუშ­ვებ იქით, ეყო უკ­ვე. მინ­და, რომ ჩემ გვერ­დით იყოს. რამ­დენ­ჯე­რაც ვი­ღაც გა­იც­ნო, არც ერ­თხელ არ გა­უ­მარ­თ­ლა... სამ­ჯერ გათხოვ­და და გა­მოთხოვ­და...
- სამ­ჯერ? - წარ­ბე­ბი ავ­ზი­დე, ეს რა­ღაც ახა­ლი იყო ჩემ­თ­ვის.
- ჰო. არ უთ­ქ­ვამს? მე კი მითხ­რა, ყვე­ლა­ფე­რი მო­ვუ­ყე­ვიო.
- არა, არ უთ­ქ­ვამს. თუმ­ცა, ამას რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს...
- მეც ასე მგო­ნია, რომ ამას არა­ნა­ი­რი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არა აქვს.
- ნი­ნი, გუ­ლახ­დი­ლად მითხა­რი, ჩემ­თან რის სათ­ქ­მე­ლად მოხ­ვე­დი? - სა­ჭი­რო­ზე უფ­რო ცი­ვად გა­მო­მი­ვი­და, რად­გან ძა­ლი­ან აღ­რე­ნი­ლი ვი­ყა­ვი ნა­ნა­ზე.
- რის და... - და­იბ­ნა, თი­თე­ბი ერ­თ­მა­ნეთ­ში გა­დახ­ლარ­თა და ჩა­ახ­ვე­ლა, - თუ დე­დას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის გაგ­რ­ძე­ლე­ბას არ აპი­რებ, იქ­ნებ აღარ გა­აღ­რ­მაო მა­ინც... რომ მე­რე უარე­სი შე­დე­გი არ მი­ვი­ღოთ... ხომ გეს­მის... ჯო­ბია, აქე­დან­ვე იცო­დეს სი­მარ­თ­ლე, ვიდ­რე მე­რე დეპ­რე­სი­ა­ში ჩა­ვარ­დეს. მეც ცო­დო ვარ... მთლად დალ­ხე­ნი­ლი ცხოვ­რე­ბა არც მე მაქვს და გარ­თუ­ლე­ბე­ბი არ მინ­და. ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ამ მხრივ მა­ინც მქონ­დეს სიმ­შ­ვი­დე.
- სა­ერ­თოდ არ ჰგავ­ხარ დე­და­შენს... - გა­მე­ღი­მა, ამ­ჯე­რად მთე­ლი სით­ბო ჩა­ვაქ­სო­ვე ჩემს ღი­მილ­ში.
- ჰო, დე­დაც მა­გას მე­უბ­ნე­ბა, მთლად მა­მა­შენს ჰგავ­ხარ, ჩე­მი სრუ­ლი­ად არა­ფე­რი გა­მოგ­ყ­ვაო.
- სი­ლა­მა­ზე...
- სი­ლა­მა­ზე? არა მგო­ნია, დე­დას ვგავ­დე...
- რა­ღა­ცით ჰგავ­ხარ... იერით, მიხ­რა-მოხ­რით... გა­მო­ხედ­ვით...
- შე­იძ­ლე­ბა, არ ვი­ცი... - ისევ გა­წით­ლ­და.
- დე­და­შე­ნი ძა­ლი­ან შეც­ვ­ლი­ლა... სულ სხვა­ნა­ირს ვიც­ნობ­დი, ახ­ლა სულ სხვა­ნა­ი­რია...
- და­ი­ტან­ჯა და იმი­ტომ...
- სა­მა­გი­ე­როდ, შენ ხარ ძა­ლი­ან რბი­ლი, მსუ­ბუ­ქი და კომ­ფორ­ტუ­ლი სა­ურ­თი­ერ­თოდ, - შე­ვა­პა­რე.
- დი­დი მად­ლო­ბა, - და­ი­მორ­ცხ­ვა და თვა­ლე­ბი და­ხა­რა.
- შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი გყავს?
- არ ვი­ცი... - პირ­და­პირ პა­სუხს თა­ვი აარი­და, - უფ­რო სწო­რად, არ ვი­ცი, ვარ თუ არა შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი...
- ააა. არა უშავს, ასეთ რა­მე­ებ­ში სწრა­ფად ხდე­ბა გარ­კ­ვე­ვა. მთა­ვა­რია, რომ ვი­ღაც არ­სე­ბობს...
- ჰო... დი­დი ხა­ნია, უკ­ვე... მაგ­რამ ჯე­რაც გა­ურ­კ­ვევ­ლო­ბაა... ხან­და­ხან მგო­ნია, რომ დე­და­ჩე­მის ცხოვ­რე­ბის გზას ვი­მე­ო­რებ...
მის­მა მო­უ­ლოდ­ნელ­მა აღი­ა­რე­ბამ გუ­ლი შე­მი­კუმ­შა. ჩემ­ზე უკეთ ვინ მიხ­ვ­დე­ბო­და, რას გუ­ლის­ხ­მობ­და. რა იცო­და, რომ მის წინ ამ­წუ­თას სწო­რედ ის ადა­მი­ა­ნი იჯ­და, ვი­საც სი­ცოცხ­ლე­ზე მე­ტად უყ­ვარ­და... ის ადა­მი­ა­ნი, ვი­ნაც ასე გა­ა­წა­მა...
ჩე­მი თა­ვი შე­მე­ზიზღა... ძა­ლი­ან, ძა­ლი­ან ცუ­დი კა­ცი ვი­ყა­ვი... მხო­ლოდ მე შე­მეძ­ლო ასე­თი რა­მე­ე­ბი მე­კე­თე­ბი­ნა, ასე უგუ­ლოდ მოვ­ქ­ცე­ო­დი ჩემ­თ­ვის საყ­ვა­რელ ადა­მი­ა­ნებს...
არ ვი­ცი, თა­ვის დრო­ზე ნა­ნას ხე­ლი­დან გაშ­ვე­ბა შეც­დო­მა იყო თუ არა, მაგ­რამ ახ­ლა, ამ ასაკ­ში ნამ­დ­ვი­ლად არ მქონ­და შეც­დო­მის დაშ­ვე­ბის უფ­ლე­ბა, ამი­ტომ სი­მარ­თ­ლე უნ­და მეთ­ქ­ვა.
- ლე­ლი... რად­გან ასე­თი გულ­წ­რ­ფე­ლი ხარ ჩემ­თან და ბო­ლომ­დე მენ­დე, მეც მინ­და გულ­წ­რ­ფე­ლი ვი­ყო. დე­და­შე­ნი მარ­თ­ლა მიყ­ვარ­და, სი­გი­ჟემ­დე მიყ­ვარ­და-მეთ­ქი შე­მიძ­ლია გითხ­რა. მაგ­რამ ახ­ლა სულ სხვა გრძნო­ბა მაქვს მის მი­მართ, რა­საც სიყ­ვა­რულს ვერ და­ვარ­ქ­მევ. არ ვი­ცი, ხვალ და ზეგ რა მოხ­დე­ბა, შე­იძ­ლე­ბა გალ­ღ­ვეს ეს ყი­ნუ­ლი, მაგ­რამ, რო­გორც ჩანს, ქვეც­ნო­ბი­ერ­ში ვერ ვა­პა­ტიე წარ­სულ­ში მო­ყე­ნე­ბუ­ლი ტკი­ვი­ლი. მე შე­მიძ­ლია მის­თ­ვის ვი­ყო ძა­ლი­ან კარ­გი მე­გო­ბა­რი, ახ­ლო­ბე­ლი, გვერ­დით მდგო­მი, მაგ­რამ ამა­ზე მეტს ვერ შეგ­პირ­დე­ბი.
- მე კი არა, იმას უთხა­რი ეს... მე რა შუ­ა­ში ვარ, - ჩურ­ჩუ­ლით შე­მე­პა­სუ­ხა. ჩემ­მა ნათ­ქ­ვამ­მა ისე და­ამ­წუხ­რა, წარ­ბი რომ შეკ­რა, აღარ გა­უხ­ს­ნია, - ოღონდ ცო­ტა რბი­ლად, თუ შე­იძ­ლე­ბა... მე­ში­ნია, გუ­ლი არ გა­უს­კ­დეს... და ამ დღე­ებ­ში აუცი­ლებ­ლად შე­მო­ი­ა­რე, წე­სია ასე­თი. მგო­ნი, ჩემ­გან არ უნ­და გეს­წავ­ლე­ბო­დეს! - ამ სიტყ­ვე­ბით ხე­ლოვ­ნუ­რად გა­მი­ღი­მა, ჩან­თას ხე­ლი და­ავ­ლო და გა­მო­უმ­შ­ვი­დო­ბებ­ლად გა­ვარ­და ბა­რი­დან.
ახ­ლაც სწო­რედ ისე­თი ჩხვლე­ტა ვიგ­რ­ძე­ნი გულ­ში, რო­გო­რიც მა­შინ, რო­ცა ნა­ნამ მი­მა­ტო­ვა... ნი­ნი წა­ვი­და, მარ­ტო დავ­რ­ჩი და თით­ქოს აცივ­და ირ­გ­ვ­ლივ... მი­სი წყე­ნი­ნე­ბა­ღა მაკ­ლ­და... რო­გორც ჩანს, დღეს ცუდ ფეხ­ზე ავ­დე­ქი...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
კვირის სიახლეები
"ხანდახან ცოტათი "შემეგინებინება" ხოლმე"
თამაზ მეჭიაურის გულახდილი ინტერვიუ
4 კომენტარი
"ჯარისკაცებს მაინც არ დავანახვე ცრემლები..." - რით დაემუქრა ბაჩო ახალაია ქართველ მებრძოლს
"ნაციონალურ მოძრაობაში" დღემდე ბევრი მეგობარი მყავს"
0 კომენტარი
გოჩა აბულაძის დებიუტი არენა დი ვერონას სცენაზე
გოჩა აბულაძე უკვე რამდენიმე წელია, გერმანიაში ცხოვრობს და საქმიანობს, თუმცა ამჯერად ის იტალიაში იმყოფება.
2 კომენტარი
"პლაჟზე კი არა, სარკესთან ვერ ვიხდიდი..."
როგორ დასძლია კომპლექსები გაპრანჭვის მოყვარულმა "პრეზიდენტმა"
2 კომენტარი
"უკან მიხედვის ნამდვილად არ მრცხვენია"
რატომ გადაწყვიტა ნინი შერმადინმა შვილის ამერიკაში წაყვანა
3 კომენტარი
სად იციან საუკეთესო სტუმარმასპინძლობა
რატომ უნდა მოჰყვებოდეს სამეგრელოში გაკეთებულ კატლეტს ვენტილატორი
1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
სვანი მაჩო, რომელიც განათლებულსა და ჭკვიან ქალს ეძებს
დავით ქურდიანმა პირველი ვიდეო სოციალურ ქსელში რამდენიმე თვის წინ ატვირთა და მეორე დილას გაოცდა, იმდენი მოწონება, კომენტარი და გაზიარება ჰქონდა სიმღერას.
11 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1 კომენტარი
"დამეხმარეთ, გადამირჩინეთ ერთადერთი შვილი"
დათო ავარიაში 2 თვის წინ მოხვდა...
6 კომენტარი
მალე შეხვედრამდე, ქართველებო ანუ "ჰეფი ქალარ ჩეინჯინგ"!!!
ვინც წლებია, ჩვენს ჟურნალს კითხულობს, ალბათ ახსოვს, რუბრიკა "გზავნილები" და მისი ერთ-ერთი აქტიური და ნიჭიერი მონაწილე, ულიბკა.
0 კომენტარი