წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი XII)
font-large font-small
წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი XII)
ნაწილი მეთორმეტე
ცუ­დი დღე­ე­ბი და­მიდ­გა. გუ­ნე­ბა­მოშ­ხა­მუ­ლი დავ­დი­ო­დი. რო­გორ გა­მო­მეს­წო­რე­ბი­ნა სი­ტუ­ა­ცია? უფ­რო სწო­რად, რა უნ­და გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, რომ სა­მი­ვე კმა­ყო­ფი­ლი დავ­რ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვით? ნა­ნას­თან ძველ ურ­თი­ერ­თო­ბას ვერ აღ­ვად­გენ­დი, ეს გა­მო­რიცხუ­ლი იყო - რო­გორც ქა­ლი, ის აღარ მი­ზი­დავ­და, მაგ­რამ მე­გობ­რო­ბა შე­მეძ­ლო. მარ­თ­ლა სუ­ლით და გუ­ლით და­ვუდ­გე­ბო­დი გვერ­დით. სა­მა­გი­ე­როდ, ნი­ნის­თან ყოფ­ნა მწად­და. მწად­და მთე­ლი არ­სე­ბით, მაგ­რამ იმა­საც ვხვდე­ბო­დი, რომ ფაქ­ტობ­რი­ვად, ესეც შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. გა­დაგ­ვა­რე­ბუ­ლი უნ­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ყო­ფი­ლი საყ­ვარ­ლის შვილ­თან რო­მა­ნი რომ გა­მე­ბა... მაგ­რამ... არ­სე­ბობ­და ერ­თი `მაგ­რამ"... სა­ნამ ნა­ნა გა­მოჩ­ნ­დე­ბო­და ჰო­რი­ზონ­ტ­ზე, მა­ნამ­დე ვიც­ნობ­დი ნი­ნის და ჩვენ ერ­თ­მა­ნე­თი გვიყ­ვარ­და. მარ­თა­ლია, იგი არ მიც­ნობ­და და სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში მი­რა­ჟი იყო მი­სი მხრი­დან ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბა, მაგ­რამ მა­ინც...
არ მიყ­ვარს ადა­მი­ა­ნებ­ზე ცუ­დის თქმა, მით უფ­რო იმათ­ზე, ვის­თა­ნაც კარ­გად ვგრძნობ­დი ერთ დროს თავს... ამ­ბო­ბენ, ეს ძლი­ე­რე­ბის სა­უ­კე­თე­სო თვი­სე­ბააო. ჩემს ძლი­ე­რე­ბა­ში ეჭ­ვი არას­დ­როს შემ­პარ­ვია, მაგ­რამ სა­კუ­თარ თავ­თან მარ­ტო დარ­ჩე­ნილს ჩე­მი გო­ნებ­რი­ვი ტყუ­პის­ცა­ლის­თ­ვის ყვე­ლაფ­რის თქმა შე­მეძ­ლო. მას­თან ნა­ნა ხში­რად მი­გი­ნე­ბია. ან­დ­რია ერ­თი და ან­დ­რია ორი ხში­რად კა­მა­თო­ბენ. აი, მა­გა­ლი­თად, ახ­ლაც. ან­დ­რია ერ­თი ამ­ტ­კი­ცებს, რად­გან ნა­ნა ასე­თი ტყუ­ი­ლე­ბით ცდი­ლობს შენ­თან და­ახ­ლო­ე­ბას, არ ღირს მას­თან გა­ში­ნა­უ­რე­ბა და და­ახ­ლო­ე­ბა, დის­ტან­ცი­უ­რი ურ­თი­ერ­თო­ბა აჯო­ბებ­სო. ან­დ­რია ორი კი­დევ უმ­ტ­კი­ცებს, ეგ იმი­ტომ, რომ ნა­ნას ჯე­რაც უყ­ვარ­ხარ და არ უნ­და კი­დევ ერ­თხელ დაგ­კარ­გო­სო. არა­და, არ მეს­მის, რა არის აქ სა­კა­მა­თო. არც ან­დ­რია ერთს და არც ან­დ­რია ორს არ აღელ­ვებს ნა­ნა... აი, ისე, კა­ცი რომ აღელ­დე­ბა ქა­ლის და­ნახ­ვა­ზე ან შე­ხე­ბა­ზე. ჰო­და, რა­ტომ კა­მა­თო­ბენ, ვერ გა­მი­გია.
ნა­ნა­ზე შე­ხე­დუ­ლე­ბა არ შემ­ც­ვ­ლია. რო­გორც მა­შინ მოვ­ნათ­ლე, წარ­სულ­ში, დღემ­დე ისე ვიხ­სე­ნი­ებ - წამ­ხ­და­რი ქა­ლი. არის რა­ღა­ცე­ბი, რაც არა­ვის ეპა­ტი­ე­ბა - არც ქალს, არც მა­მა­კაცს. შე­იძ­ლე­ბა ღა­ლა­ტიც ვა­პა­ტიო ადა­მი­ანს, თუ­კი არ მო­მატყუ­ებს და ამის შე­სა­ხებ დრო­უ­ლად მეტყ­ვის. გე­ფი­ცე­ბით, მარ­თ­ლა შე­მიძ­ლია ასე პა­ტი­ე­ბა, მაგ­რამ თუ ჩე­მი გა­შიფ­ვ­რის მე­რე ჩა­მა­ყე­ნებ საქ­მის კურ­ს­ში, ვე­რა, ვერ გა­პა­ტი­ებ. თუმ­ცა, ეს ყვე­ლა­ფე­რი წარ­სულ­ში დარ­ჩა. მე­რე რა? ახალ­გაზ­რ­და იყო, გა­მო­უც­დე­ლი, მე ვიტყო­დი - ხა­მიც, და­უ­ნა­ხა­ვიც... ამი­ტომ ვერ გათ­ვა­ლა. არ იცო­და, რას მო­უ­ტან­და თა­ვი­სი საქ­ცი­ე­ლი. იქ­ნებ არც უნ­და ვამ­ტყუ­ნებ­დე? მას ოჯა­ხის შექ­მ­ნა უნ­დო­და, გათხო­ვე­ბა, შვი­ლე­ბი... მე ეს არც ერ­თი არ მინ­დო­და. ვინ არის დამ­ნა­შა­ვე, დღეს ერ­თად რომ არ ვართ? მე თუ ის? თუ და­ვუ­ფიქ­რ­დე­ბით, უფ­რო მე, ვიდ­რე ის. მა­შინ რას ვერ­ჩი? მარ­თა­ლია, არ უნ­და ვერ­ჩო­დე. რო­გორც ჩანს, სა­ბაბს ვე­ძებ, რომ იმ ძვე­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბის აღ­დ­გე­ნის მცდე­ლო­ბას ყვე­ლა­ნა­ი­რად შე­ვუ­შა­ლო ხე­ლი.
თვა­ლე­ბი გა­ვა­ხი­ლე და გა­ვიზ­მო­რე. მე­ყო ამ­დე­ნი ფიქ­რი. ასეა თუ ისე, ცხოვ­რე­ბა მა­ინც მშვე­ნი­ე­რია. მით უფ­რო, დი­ლით, რო­ცა გა­იღ­ვი­ძებ და პირ­ვე­ლი, რა­საც თვა­ლის გა­ხე­ლის შემ­დეგ აკე­თებ, გაზ­მო­რე­ბაა. იდე­ა­ლუ­რი დი­ლა გაზ­მო­რე­ბით იწყე­ბა და თუ გსურს, იგი იდე­ა­ლუ­რად დიდ­ხანს შე­ი­ნარ­ჩუ­ნო, კი­დევ ერ­თხელ უნ­და გა­იზ­მო­რო, გა­ი­ღი­მო, გვერ­დი მო­ი­ნაც­ვ­ლო და ისევ და­ი­ძი­ნო. ძი­ლის შებ­რუ­ნე­ბა­ზე დი­დი სი­ა­მოვ­ნე­ბა არ არ­სე­ბობს ცხოვ­რე­ბა­ში.
ცხოვ­რე­ბა კი მშვე­ნი­ე­რია. მი­სი არ უნ­და გე­ში­ნო­დეს, პი­რი­ქით, შე­ნი ცხოვ­რე­ბის ავ­ტო­რი უნ­და იყო და არა მა­ყუ­რე­ბე­ლი. სცე­ნა­რი თა­ვად უნ­და და­წე­რო, კო­რექ­ტი­ვე­ბიც თვი­თონ უნ­და შე­ი­ტა­ნო, თავ­გა­და­სავ­ლე­ბიც უნ­და ჩარ­თო შიგ და სა­ინ­ტე­რე­სოც გა­მო­ვა. ასე რომ, ცხოვ­რე­ბა პი­ე­საა და არა ჭად­რა­კის თა­მა­ში. ეს არის იმ­პ­რო­ვი­ზა­ცია თე­მა­ზე... შე­იძ­ლე­ბა მი­ნო­რუ­ლი, შე­იძ­ლე­ბა მა­ჟო­რუ­ლი... ყვე­ლა­ფე­რი შემ­ს­რუ­ლე­ბელ­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. ავ­ტო­რიც თა­ვად ხარ და მსა­ხი­ო­ბიც. ხა­რის­ხის გა­რან­ტო­რი მხო­ლოდ შენ ხარ, სხვა არა­ვინ.

ნი­ნის­თან შეხ­ვედ­რამ გარ­კ­ვე­ულ­წი­ლად რა­ღაც პრო­ცე­სე­ბი და­აჩ­ქა­რა. ორი დღე რომ გა­ვი­და, ავ­დე­ქი და ნა­ნას სახ­ლ­ში მი­ვა­დე­ქი. არ და­მი­რე­კავს, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გა­მო­ვეცხა­დე. თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და, ისე გა­უკ­ვირ­და. სი­ხა­რუ­ლის ტალ­ღამ სი­წით­ლეს­თან ერ­თად შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად გა­და­უ­რა სა­ხე­ზე. თუმ­ცა, რა­ღა შე­უმ­ჩ­ნევ­ლად... მე ხომ და­ვი­ნა­ხე. მინ­დ­ვ­რის ყვა­ვი­ლე­ბის თა­ი­გუ­ლი მი­ვარ­თ­ვი. ვი­ცო­დი, ყვა­ვი­ლე­ბი რომ უყ­ვარ­და, გან­სა­კუთ­რე­ბით მინ­დ­ვ­რის ყვა­ვი­ლე­ბი.
- ცხოვ­რე­ბა­ში რამ­დენ­ჯერ მი­ჩუ­ქე­ბია შენ­თ­ვის ყვა­ვი­ლე­ბი? - ღი­მი­ლით ვკითხე და გა­დავ­კოც­ნე. ჯე­რაც ახალ­გაზ­რ­დუ­ლად ფა­ფუ­კი და სა­ლუ­ქი სა­ხის კა­ნი ჰქონ­და.
- არ მახ­სოვს... უფ­რო სწო­რად, ერ­თი მახ­სოვს და არას­დ­როს და­მა­ვიწყ­დე­ბა, სხვე­ბი არა.
- ალ­ბათ იმ ერ­თის გარ­და სხვა შემ­თხ­ვე­ვა არც ყო­ფი­ლა, რად­გან ის ერ­თი მეც მახ­სოვს. უნი­ვერ­სი­ტე­ტი რომ და­ამ­თავ­რე და ერ­თა­დერ­თი ვარ­დი გა­ჩუ­ქე, იმას გუ­ლის­ხ­მობ, არა?
- ჰო, - ნა­პერ­წ­კ­ლე­ბი და­აკ­ვე­სა თვა­ლე­ბი­დან.
აი, ეს ნა­პერ­წ­კ­ლე­ბი მდა­გავ­და ყო­ველ­თ­ვის, სა­ო­ცა­რი თვა­ლე­ბი­დან მაშ­ხა­ლა­სა­ვით რომ გაყ­რი­და ხოლ­მე.
- მარ­ტო ხარ?
- მარ­ტო ვარ, კი. ლე­ლი ჯე­რაც არ მო­სუ­ლა. იმე­დია, დარ­ჩე­ბი მის მოს­ვ­ლამ­დე.
- არ ვი­ცი, ვნა­ხოთ. ყო­ველ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, ცო­ტა ხანს დავ­რ­ჩე­ბი, გაქ­ცე­ვას არ ვა­პი­რებ.
- სამ­სა­ხუ­რი­დან მო­დი­ხარ?
- ჰო, შინ არ შე­მივ­ლია.
- მა­შინ გა­სა­დი­ლებ. გუფ­თა მაქვს...
- არა, არ მშია, მად­ლო­ბა. ყა­ვას დავ­ლევ, თუ არის სა­შუ­ა­ლე­ბა და არ გე­ზა­რე­ბა.
- ახ­ლა­ვე. შენ შე­დი, და­ჯე­ქი, მე კი ახ­ლა­ვე მო­ვალ, - ნა­ზად თქვა და სამ­ზა­რე­უ­ლოს­კენ გა­ე­შუ­რა.
სას­ტუმ­რო ოთახ­ში გა­ვე­დი. ძირს და­გე­ბუ­ლი ხის იატა­კი ყო­ვე­ლი ნა­ბი­ჯის გა­დად­გ­მა­ზე ჭრა­ჭუ­ნებ­და. ვინ იცის, რა ხნი­საა ეს სახ­ლი, რამ­დენ წელს ით­ვ­ლის. უც­ნა­უ­რია, აქ რომ გა­და­უწყ­ვე­ტია სახ­ლის შე­ძე­ნა. ნუ­თუ მარ­თ­ლა ჩემ გა­მო გა­ა­კე­თა ეს?
თვა­ლე­ბი დავ­ხუ­ჭე და წა­მით წარ­სულ­ში გა­და­ვი­ნაც­ვ­ლე. იმ დრო­ის ენით აუწე­რე­ლი მო­ნატ­რე­ბა მჭირ­და. ის ნა­ნა მე­ნატ­რე­ბო­და და მსურ­და, ეს - აღარ. ცუ­დია, ასე რომ ხდე­ბა. რო­გორ გინ­და აუხ­ს­ნა ადა­მი­ანს, ძვე­ლე­ბუ­რად აღარ მი­ზი­და­ვო. მო­მი­წევს ახ­ს­ნა, სხვა გზა არ მრჩე­ბა.
- ზუს­ტად ისე­თი მო­ვა­დუ­ღე, რო­გო­რიც გიყ­ვარ­და. იმე­დია, გე­მოვ­ნე­ბა არ შეგ­ც­ვ­ლია, - მო­მეს­მა ამ დროს ზურგს უკან.
ნე­ლა შე­მოვ­ბ­რუნ­დი, მის­მა ნათ­ქ­ვამ­მა ხან­ჯა­ლი­ვით გა­მი­ა­რა გულ­ში. ესეც კი და­უ­მახ­სოვ­რე­ბია.
- შენ არ გინ­და? მარ­ტო მე უნ­და დავ­ლიო? - ფინ­ჯა­ნი გა­მო­ვარ­თ­ვი.
- წე­ღან დავ­ლიე. ბევრს არ ვსვამ, მხო­ლოდ დი­ლა-სა­ღა­მოს. შენ, რო­გორც ჩანს, და­გა­ვიწყ­და.
- არა, არ დამ­ვიწყე­ბია, მაგ­რამ მე რა ვი­ცო­დი, თუ უკ­ვე და­ლე­უ­ლი გქონ­და? - გა­ვუ­ღი­მე. მარ­თ­ლა არ დამ­ვიწყე­ბია. ყვე­ლა­ფე­რი მახ­სოვ­და, რაც მას­თან მა­კავ­ში­რებ­და და ეს არც იყო გა­საკ­ვი­რი, მე ხომ მიყ­ვარ­და. თუმ­ცა, მა­საც ხომ ვუყ­ვარ­დი რა­ღაც პე­რი­ო­დის გან­მავ­ლო­ბა­ში? ბო­ლოს გა­ა­ფუ­ჭა ყვე­ლა­ფე­რი, თო­რემ, ალ­ბა­თო­ბის თე­ო­რი­ის მი­ხედ­ვით, თუ ყვე­ლა­ზე არა, ერთ-ერ­თი ბედ­ნი­ე­რი წყვი­ლი მა­ინც ვი­ყა­ვით იმ წლებ­ში... ალ­ბათ...
- შე­ნი ყვე­ლა ჩვე­ვა მახ­სოვს, გან­სა­კუთ­რე­ბით მავ­ნე ჩვე­ვე­ბი.
- მარ­თ­ლა? - გა­მე­ცი­ნა, - მავ­ნე ჩვე­ვე­ბი აღარ მაქვს... სიყ­ვა­რულ­საც კი არ ვწყა­ლობ.
ოდ­ნავ შე­სამ­ჩ­ნე­ვად შე­ერ­ხა წარ­ბე­ბი.
- რას ნიშ­ნავს ნე­ტავ ეს? - ხმა­დაბ­ლა იკითხა, ჩემ წინ სა­ვარ­ძელ­ში ჩაჯ­და, ხე­ლის­გუ­ლე­ბი მუხ­ლებ­ზე და­ი­ლა­გა და თი­თე­ბი უტაქტ-ურიტ­მოდ აათა­მა­შა.
- ქა­ლის შეყ­ვა­რე­ბას გა­და­ვეჩ­ვიე. ზედ­მე­ტი ტვირ­თია ჩემ­თ­ვის სიყ­ვა­რუ­ლი. ახ­ლა მგო­ნი, გა­მო­მი­ვი­და გა­სა­გე­ბად, არა? - გა­მი­ხარ­და, ასე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად და თა­ვი­სით რომ ჩა­მო­ვარ­და სა­ჭირ­ბო­რო­ტო თე­მა­ზე სა­უ­ბა­რი. ჭი­რის დღე­სა­ვით მე­ზა­რე­ბო­და სა­ჩო­თი­რო სა­უბ­რის დაწყე­ბა და არც ვი­ცო­დი, სა­ი­დან და­მეწყო.
- ეგ შენ­თ­ვის ყო­ველ­თ­ვის ზედ­მე­ტი ტვირ­თი იყო, - გამ­ქი­რა­ვად მეს­რო­ლა.
- არა, ასე არ არის.
- იცი? ხან­და­ხან მგო­ნია, რომ არც არას­დ­როს გყვა­რე­ბი­ვარ. უბ­რა­ლოდ, სა­მა­რი­ა­ჟოდ გჭირ­დე­ბო­დი. შე­მომ­ხე­დეთ, რა ლა­მა­ზი საყ­ვა­რე­ლი მყავს! - დამ­გეს­ლა.
თით­ქოს თვალთ და­მიბ­ნელ­და. იმ­დე­ნად შე­უ­რაცხ­მ­ყო­ფე­ლი იყო მი­სი სიტყ­ვე­ბი, რომ სიბ­რა­ზის­გან კან­კალ­მა ამი­ტა­ნა. კი­დევ კარ­გი, რო­გორც ექიმს, წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში გა­მო­მი­მუ­შავ­და თა­ვის ხელ­ში აყ­ვა­ნის ინ­ს­ტინ­ქ­ტი. თა­ვის შე­კა­ვე­ბა ნე­ბის­მი­ერ სი­ტუ­ა­ცი­ა­ში შე­მეძ­ლო.
- დი­დი ვე­რა­ფე­რი სა­მა­რი­ა­ჟო იყა­ვი სი­ფი­ლი­სი­ა­ნი გო­გო, - ისე აგ­დე­ბუ­ლად შე­ვე­პა­სუ­ხე, გეს­ლის ნთხე­ვის სურ­ვი­ლი გა­ვუქ­რე, - რომ არ მყვა­რე­ბო­დი, ჩემ გვერ­დით ვერ იქ­ნე­ბო­დი... ერ­თი დღეც ვერ იქ­ნე­ბო­დი. რაც შე­ე­ხე­ბა სი­ლა­მა­ზეს, შენ­ზე ბევ­რად ლა­მა­ზე­ბიც არ­სე­ბობ­დ­ნენ. იცი რამ გა­ა­ფუ­ჭა ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა? შენ­მა შე­ხე­დუ­ლე­ბებ­მა. იმან, რომ თა­ვი სამ­ყა­როს ცენ­ტ­რი გე­გო­ნა. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყა­ვი, რომ ყვე­ლა მა­მა­კა­ცი შენ ირ­გ­ვ­ლივ იტ­რი­ა­ლებ­და, მე - მით უმე­ტეს. არას­დ­როს და­მა­ვიწყ­დე­ბა შე­ნი სა­ხე, რო­ცა ძა­ლი­ან მშვი­დად შევ­ხ­ვ­დი შენს ღა­ლატს და დარ­ჩე­ნა არ გთხო­ვე. ალ­ბათ დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი იყა­ვი, რომ ვერ დაგ­თ­მობ­დი. რა­ღაც დო­ზით მარ­თა­ლი ხარ... გა­მი­ჭირ­და შე­ნი დათ­მო­ბა. მაგ­რამ ეს არ იყო ის შემ­თხ­ვე­ვა, რო­ცა რა­ღა­ცებ­ზე თვა­ლის და­ხუჭ­ვა შე­იძ­ლე­ბა. ღა­ლა­ტის პა­ტი­ე­ბა არ გა­მი­ჭირ­დე­ბო­და, მე სხვა რა­მე გა­მი­ჭირ­და. შე­ნი ტყუ­ი­ლე­ბი ვერ ავი­ტა­ნე. ქალ­მა ერ­თხელ თუ სცა­და შე­ნი მოტყუ­ე­ბა და გა­მო­უ­ვი­და, მე­რე აღარ და­გინ­დობს. უფ­რო და უფ­რო დი­დი ხა­ლი­სით და უფ­რო და უფ­რო დახ­ვე­წი­ლი ტყუ­ი­ლე­ბის გა­მო­გო­ნე­ბას იწყებს, რა­თა შე­ნი მოტყუ­ე­ბით ღვთა­ებ­რი­ვი სი­ა­მოვ­ნე­ბა მი­ი­ღოს.
- მე­გო­ნა, წარ­სულ­ზე აღარ ვი­ლა­პა­რა­კებ­დით... - ხმა წა­ერ­თ­ვა, წე­ღან ენერ­გი­უ­ლად ათა­მა­შე­ბუ­ლი ხე­ლის თი­თე­ბი უღო­ნოდ ჩა­ებღა­უჭ­ნენ სა­ვარ­ძ­ლის სა­ხე­ლუ­რებს.
- შენ და­იწყე, ჩე­მი ბრა­ლი არ არის... - მხრე­ბი ავი­ჩე­ჩე და ყა­ვა მოვ­ს­ვი.
- ყო­ველ­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი ჩე­მი ბრა­ლია...
- ყო­ველ­თ­ვის არა და არც ყვე­ლა­ფე­რი... ნუ იგო­ნებ... მო­დი, ცო­ტა გავ­მ­ხი­ა­რულ­დეთ, აქ საქ­მის გა­სარ­ჩე­ვად არ მოვ­სულ­ვარ. მე­გო­ნა, ერ­თ­მა­ნე­თის ნახ­ვა გაგ­ვი­ხარ­დე­ბო­და.
- ჰო, მეც ასე მე­გო­ნა. - ორაზ­როვ­ნად მი­პა­სუ­ხა და ირო­ნი­უ­ლად ჩა­ი­ღი­მა, - არა უშავს, ისე ვი­მე­გობ­როთ, ხომ შე­იძ­ლე­ბა?
- რა თქმა უნ­და. მა­პა­ტიე, არ ვი­ცი, რა­ტომ მოხ­და ასე. თუ და­მი­ჯე­რებ, მე თვი­თო­ნაც მიკ­ვირს.
- ძა­ლი­ან კარ­გა­დაც იცი.
- შენ რა იცი, მე რა ვი­ცი?
- ყვე­ლა ადა­მი­ან­მა იცის, რა­ტომ ხდე­ბა მის თავს ესა თუ ის. მო­დი, ნუ­ღარ გა­ვაღ­რ­მა­ვებთ. ორი­ვე­ნი კარ­გად ვხვდე­ბით, რაც ხდე­ბა. რაც არის, არის. უბ­რა­ლოდ, შე­ნი და­კარ­გ­ვა არ მინ­და. მე შენ არ მი­ძებ­ნი­ხარ, სრუ­ლი­ად მო­უ­ლოდ­ნე­ლად გა­მოჩ­ნ­დი. მე­გო­ნა, ეს ღვთის ნე­ბა იყო. რად­გან ხელ­მე­ო­რედ ერ­თ­მა­ნეთს შეგ­ვახ­ვედ­რა, ნი­შა­ნი მოგ­ვ­ცა-მეთ­ქი. წარ­სულ­მა კი­დევ ერ­თხელ შე­მა­ტორ­ტ­მა­ნა, თუმ­ცა ახ­ლა უკ­ვე შე­მიძ­ლია თა­ვის შე­კა­ვე­ბა, ისე იოლად აღარ ვე­ცე­მი, რო­გორც მა­შინ, მი­ა­მი­ტო­ბა­ში. მი­ა­მი­ტო­ბის ეტა­პი დი­დი ხა­ნია, დამ­თავ­რ­და. ახ­ლა ის­ღა მინ­და, რომ სხვა მხრივ მა­ინც და­მიდ­გე გვერ­დ­ში. იმე­დია, წარ­სუ­ლის მცი­რე დამ­სა­ხუ­რე­ბე­ბი ამის უფ­ლე­ბას მაძ­ლევს. ჩე­მი გო­გოს მდგო­მა­რე­ო­ბა მაშ­ფო­თებს. იცი, რამ­დე­ნი წე­ლია, ვი­ღაც უყ­ვარს? ამ დროს თვი­თო­ნაც არ იცის, ვინ. ვი­ღაც. უსა­ხე­ლო, უგ­ვა­რო, უთ­ვის­ტო­მო... იქ­ნებ არც არ­სე­ბობს რე­ა­ლუ­რად. შე­იძ­ლე­ბა ქა­ლი­ცაა, რას გა­ი­გებ! ამას რომ ვუხ­ს­ნი, ცოფ­დე­ბა, არ მის­მენს... და­მეხ­მა­რე, გთხოვ... კაცს სხვა­ნა­ი­რად შე­უძ­ლია ქა­ლის შე­გო­ნე­ბა, ნდო­ბის მო­პო­ვე­ბის სხვა­ნა­ირ ხერ­ხებს ფლობს. მე ყო­ველ­თ­ვის მჯე­რო­და შე­ნი და ახ­ლაც შე­ნი იმე­დი მაქვს... ამ სო­ცი­ა­ლურ­მა ქსე­ლებ­მა მთლად გა­ა­გი­ჟა ახალ­გაზ­რ­დო­ბა. იქ ცალ­კე ცხოვ­რე­ბა აქვთ აწყო­ბი­ლი. მინ­და, რე­ა­ლურ ცხოვ­რე­ბა­ში გა­უ­მარ­თ­ლოს და არა ვირ­ტუ­ა­ლურ­ში. მთელ სი­ცოცხ­ლეს ფან­ტა­ზი­ებ­ში ხომ არ გა­ლევს? ვუშ­ვე­ლოთ რა­მე... ერ­თად ვუშ­ვე­ლოთ... გთხოვ, ამა­ზე მა­ინც არ მითხ­რა უარი.
- არ ვი­ცი, რა გითხ­რა... მე სი­ა­მოვ­ნე­ბით და­ვეხ­მა­რე­ბო­დი, მაგ­რამ რო­გორ გგო­ნია, მას სჭირ­დე­ბა ჩე­მი დახ­მა­რე­ბა? არ მეტყ­ვის, შენ ვინ გე­კითხე­ბა, ჩემს პი­რად ცხოვ­რე­ბა­ში რომ იჭ­რე­ბიო? მე მის­თ­ვის სრუ­ლი­ად უცხო ადა­მი­ა­ნი ვარ. ვი­ღაც ვარ, გა­რე­დან მო­სუ­ლი...
- მთა­ვა­რია, მი­სი ნდო­ბა მო­ი­პო­ვო...
- მაგ­რამ რო­გორ?
- რო­გორ და... - პა­უ­ზა გა­ა­კე­თა, ჩა­ახ­ვე­ლა და თვა­ლე­ბი და­ხა­რა. მივ­ხ­ვ­დი, რა­ღაც ისე­თი უნ­და ეთ­ქ­ვა, რაც მე არ მე­სი­ა­მოვ­ნე­ბო­და, - ვი­თომ შევ­რიგ­დით, ვი­თომ ერ­თად ვართ... ასე­თი სცე­ნა გა­ვი­თა­მა­შოთ...
- ნა­ნა... - შე­ვაწყ­ვე­ტი­ნე, რო­ცა მივ­ხ­ვ­დი, სა­ი­თაც უმიზ­ნებ­და.
- ნუ მაწყ­ვე­ტი­ნებ, ძა­ლი­ან გთხოვ... შენ არას­წო­რად გა­ი­გე. უბ­რა­ლოდ, ხში­რად უნ­და იარო ჩვენ­თან. მე და­გი­რე­კავ, რო­ცა შინ იქ­ნე­ბა და მხო­ლოდ მა­შინ მო­დი. ნუ გე­ში­ნია, ისე არ გა­ვა­კე­თებ, რომ მარ­ტო­ნი დავ­რ­ჩეთ, თუ ეს გაშ­ფო­თებს. მინ­და, ერ­თ­მა­ნეთს შე­ეჩ­ვი­ოთ. მე­რე სად­მე გახ­ვალთ, და­პა­ტი­ჟებ ან რა­ღაც ამ­დაგ­ვა­რი. მოკ­ლედ, შენ ეგე­ნი არ გეშ­ლე­ბა, რა­ღას მა­ლა­პა­რა­კებ? მთა­ვა­რია, იმის არსს ჩას­წ­ვ­დე, რის ახ­ს­ნა­საც ვცდი­ლობ.
ამ დროს კა­რის სა­ხე­ლუ­რი გატ­კა­ცუნ­და.
- მო­ვი­და! - ისე­თი შე­ში­ნე­ბუ­ლი ხმით წარ­მოთ­ქ­ვა ნა­ნამ, სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- მე­რე რა? მო­ვი­დეს, ჩვენც ხომ ეს გვინ­და.
ნი­ნი ჩემს და­ნახ­ვას არ ელო­და.
- უი, თქვენ? რო­მელ­მა ქარ­მა გად­მო­გაგ­დოთ? - ისე ცი­ვად მკითხა, უსი­ა­მოვ­ნო ტალ­ღამ გუ­ლის სიღ­რ­მე­ში რა­ღა­ცას მი­მა­ხეთ­ქა.
- ამ სახ­ლის­კენ მო­მა­ვალ ქარს გა­მოვ­ყე­ვი, - ხუმ­რო­ბა­ში ვცა­დე გა­ტა­რე­ბა, ვი­თომ მი­სი ირო­ნია ვერ ვიგ­რ­ძე­ნი.
- აჰა... - დაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი მზე­რა ჯერ მე მო­მაპყ­რო, მე­რე დე­და­მისს, - რა­ღაც ვერ ვატყობ, იმ ქა­რის კმა­ყო­ფი­ლი იყოთ ან ერ­თი, ან მე­ო­რე. სწო­რად მივ­ხ­ვ­დი? ისე­თი დაძ­მ­რე­ბუ­ლი სა­ხე­ე­ბი გაქვთ, თით­ქოს და­საფ­ლა­ვე­ბი­დან ამ­წუ­თას დაბ­რუნ­დით.
- რა სა­ზიზღ­რო­ბებს გა­ი­ძა­ხი, გო­გო, რა გჭირს? - გა­ღი­ზი­ან­და ნა­ნა და ად­გა, - აბა, გი­ჟი­ვით უნ­და ვი­ცი­ნო­დეთ თუ რა?
- არა, არა­ფე­რი. თქვენ თუ კარ­გად გრძნობთ თავს, მე რა... - მხრე­ბი აიჩე­ჩა და ქვე­და ტუ­ჩი მოპ­რუ­წა, - მე მხო­ლოდ გა­მი­ხარ­დე­ბა.
- ჰო­და, გა­მო­იც­ვა­ლე ტან­საც­მე­ლი და ვი­სა­დი­ლოთ. ან­დ­რი­აც მში­ე­რია.
- რა­ტომ მე­რე, რას ელო­დე­ბო­დით?
- შენ. - ძა­ლი­ან მშვი­დი, ღი­მი­ლი­ა­ნი სა­ხი­თა და მომ­ნუს­ხ­ვე­ლი მზე­რით ვუთხა­რი და ხე­ლე­ბით `ე­საა ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა" ჟეს­ტი გა­მოვ­სა­ხე.
მი­სი გა­ო­ცე­ბა წარ­ბე­ბის აჭიმ­ვა­ში გა­მო­ი­ხა­ტა. ერ­თხანს უნ­დობ­ლად მი­ყუ­რებ­და, მე­რე თა­ვი გა­იქ­ნია და თა­ვის ოთახ­ში გა­უ­ჩი­ნარ­და.
ნა­ნამ სუფ­რა გა­აწყო. საჭ­მე­ლი გა­აცხე­ლა. გუფ­თის სა­სი­ა­მოვ­ნო არო­მატ­მა სამ­ზა­რე­უ­ლო გა­და­ავ­სო. ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ მომ­ში­ვე­ბო­და. მარ­თ­ლა სი­ა­მოვ­ნე­ბით მი­ვირ­თ­მევ­დი ახ­ლა, მით უფ­რო, რომ გვერ­დით ნი­ნი მე­ყო­ლე­ბო­და, მის ხმას გა­ვი­გო­ნებ­დი, მის მზე­რას და­ვი­ჭერ­დი, მის ის­რე­ბი­ვით ირო­ნი­ას ავის­ხ­ლეტ­დი...
სა­ნამ ნი­ნი გა­მო­ვი­დო­და, ნა­ნამ ჩურ­ჩუ­ლით მთხო­ვა, იქ­ნებ რო­გორ­მე და­ი­თან­ხ­მო, რომ ამ დღე­ებ­ში სად­მე გა­მოგ­ყ­ვეს - ან კი­ნო­ში, ან თე­ატ­რ­ში... რა­მე მო­ი­ფიქ­რეო.
შორს და­ვი­ჭი­რე. რა­ტომ უნ­და და­მე­პა­ტი­ჟა კი­ნო­ში ან თე­ატ­რ­ში დე­და­მი­სის გა­რე­შე? რა­ღაც გა­მარ­თ­ლე­ბა ხომ უნ­და ჰქო­ნო­და ჩემს წი­ნა­და­დე­ბას? მე კი ძა­ლი­ა­ნაც მინ­დო­და ასე, მაგ­რამ ეთი­კუ­რად რომ არ იყო ლა­მა­ზი?
ამ დროს სპორ­ტულ შარ­ვალ­ში გა­მოწ­ვარ­თუ­ლი შე­მო­გოგ­მან­და. არ ვი­ცი, იმ­წუ­თას სა­ი­დან მო­მა­ფიქ­რ­და, მაგ­რამ გა­მო­სა­ვა­ლი უცებ მომ­წიფ­და გო­ნე­ბა­ში და და­ვიწყე:
- ლე­ლი... ერ­თი თხოვ­ნა მაქვს შენ­თან, თუ არ დამ­ზარ­დე­ბი...
- მე ნი­ნი მქვია! - ყი­ნუ­ლო­ვა­ნი ხმით მო­მა­ხა­ლა.
დავ­მუნ­ჯ­დი. ხომ ვი­ცო­დი, რომ ნი­ნი ერ­ქ­ვა, მაგ­რამ ისე იმოქ­მე­და მის­მა აღი­ა­რე­ბამ, რომ ზუს­ტად ისე გა­მიკ­ვირ­და, წე­სით, რო­გორც უნ­და გამ­კ­ვირ­ვე­ბო­და.
- ლე­ლი! - გა­ის­მა ნა­ნას გა­მაფ­რ­თხი­ლე­ბე­ლი შე­ძა­ხი­ლი.
- მე ნი­ნი მქვია, დე­და! და თუ შე­იძ­ლე­ბა, აუხ­სე­ნი ამ ადა­მი­ანს, ლე­ლის რა­ტო­მაც მე­ძა­ხი! - და გა­ჩუმ­და, მაგ­რამ რად­გან ნა­ნა ხმას არ იღებ­და, თვი­თონ­ვე გა­აგ­რ­ძე­ლა, - დე­დას უყ­ვარს ეს სა­ხე­ლი და ბავ­შ­ვო­ბი­დან ასე მე­ძა­ხის, არა­და, და­ბა­დე­ბის მოწ­მო­ბა­ში ნი­ნი მი­წე­რია და ყვე­ლა ასე მომ­მარ­თავს. მეც ნი­ნი მომ­წონს, ლე­ლი კი არა და ვერ შე­ვაგ­ნე­ბი­ნე დე­და­ჩემს, ეგ სა­ხე­ლი არ და­მი­ძა­ხოს. იქ­ნებ თქვენ იქო­ნი­ოთ მას­ზე გავ­ლე­ნა?
სი­ტუ­ა­ცია ძა­ლი­ან და­ი­ძა­ბა. მე გა­უნ­ძ­რევ­ლად ვი­ჯე­ქი, ხმას არ ვი­ღებ­დი და ნა­ნას რე­აქ­ცი­ას ვაკ­ვირ­ვე­ბო­დი. ის კი ად­გა და ოთა­ხი­დან გა­ვი­და.
- რას აკე­თებ? - მო­გუ­დუ­ლი ხმით ვკითხე ნი­ნის, - მე მსაყ­ვე­დუ­რობ­დი, ცუ­დად ექ­ცე­ვი და მე­ში­ნია, გუ­ლი არ გა­უს­კ­დე­სო და შენ თვი­თონ რას აკე­თებ? ინ­სულ­ტი სხვა­ნა­ი­რად კი არ ვი­თარ­დე­ბა...
- ასე გაგ­რ­ძე­ლე­ბა არ შე­იძ­ლე­ბა. და­ვი­ღა­ლე უკ­ვე ამ ტყუ­ი­ლე­ბით. არ მიყ­ვარს, რო­ცა მატყუ­ე­ბენ, მით უფ­რო არ მიყ­ვარს, რო­ცა მე ვიტყუ­ე­ბი. თუ ერ­თად უნ­და ვი­ყოთ, ერთ ჭერ­ქ­ვეშ ვიცხოვ­როთ თუ რა­ღაც ამ­დაგ­ვა­რი, ერ­თ­მა­ნე­თი არ უნ­და მო­ვატყუ­ოთ... ასე არ არის?
- მარ­თა­ლი ხარ, ასეა, მაგ­რამ ძა­ლი­ან ხის­ტად გა­მო­გი­ვი­და. დე­დას ასე არ უნ­და მო­ექ­ცე, მით უფ­რო, კა­ცის თან­დას­წ­რე­ბით.
- აუ, ნუ მას­წავ­ლი, ვის­თან რო­გორ მო­ვიქ­ცე! - გა­ღი­ზი­ა­ნე­ბულ­მა შე­მო­მი­ტია, - ჭკუ­ის და­რი­გე­ბე­ბი არ იყოს!..
- მო­დი, გა­ვი­დეთ სად­მე და მე და შენ ცალ­კე ვი­სა­უბ­როთ, კარ­გი? - ვცდი­ლობ­დი, მოთ­მი­ნე­ბი­დან არ გა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი.
- მე და შენ ცალ­კე რა­მე გვაქვს სა­სა­უბ­რო?
- რა გე­მარ­თე­ბა, ნი­ნი? დღეს სა­ერ­თოდ ვერ გცნობ... - ისე ალა­ლად მივ­მარ­თე, რომ სულ გა­და­მა­ვიწყ­და, ვინ ვი­ყა­ვი.
ნერ­ვი­უ­ლი სი­ცი­ლი აუტყ­და, ის­ტე­რი­კუ­ლი.
- `დღეს სა­ერ­თოდ ვერ გცნობ"... ისე მე­უბ­ნე­ბი, თით­ქოს წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერ­თად მოვ­დი­ო­დეთ. შენ რა იცი, მე რო­გო­რი ვარ სხვა დროს?
კი­ნა­ღამ გავ­ყი­დე ჩე­მი თა­ვი, მაგ­რამ სუ­ლაც არ დავ­ბ­ნე­ულ­ვარ.
- ორი-სა­მი შეხ­ვედ­რაც კი საკ­მა­რი­სია, რომ ადა­მი­ან­ზე გარ­კ­ვე­უ­ლი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა შე­გექ­მ­ნას. გაც­ნო­ბის დღი­დან სულ სხვა­ნა­ი­რი მე­გო­ნე, ახ­ლა სულ სხვას გხე­დავ.
- ეს ის­ტე­რი­კაა, რო­მე­ლიც გა­ივ­ლის... ცხოვ­რე­ბა მაქვს ასე­თი, რას ვი­ზამთ. დე­და­ჩემ­მა არ შე­მოგ­ჩივ­ლა? გეტყო­და რა­მეს, ვინ და­უშ­ლი­და?.. რაო, რაო, წე­ღან? რა­ღაც სათხო­ვა­რი მაქ­ვ­სო?
- სა­ჩუ­ქა­რი მინ­და ვი­ყი­დო და­ახ­ლო­ე­ბით შე­ნი ასა­კის გო­გოს­თ­ვის, ჩე­მი თა­ნამ­შ­რომ­ლის და­ბა­დე­ბის დღეა ხვალ და თუ და­მეხ­მა­რე­ბი...
თვა­ლი თვალ­ში გა­მი­ყა­რა და ღრმად ამო­ი­ოხ­რა, თან ლო­ყე­ბი გა­მო­ბე­რა.
- მე­რე­და, სა­დი­ლი?
- სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, ჭა­მის მა­და გა­მიქ­რა, ისე­თი ამ­ბე­ბი და­ატ­რი­ა­ლე...
- ჰო. მარ­თა­ლი ხარ... კარ­გი, წა­ვი­დეთ. მო­ი­ცა, დე­და­ჩემს ვნა­ხავ. - ხე­ლე­ბით დო­ინ­ჯი შე­მო­ი­ყა­რა და სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვი­და, სა­ი­დანც თეფ­შე­ბის ჩხა­რაჩხუ­რის ხმა მო­ის­მო­და.
კარ­გა ხანს მო­მი­წია ლო­დინ­მა. არ ვი­ცი, რა­ზე ილა­პა­რა­კეს, მაგ­რამ რო­ცა ნი­ნი შე­მო­ვი­და, აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი ჩან­და, ნა­ნას კი, რო­მე­ლიც უკან მოჰ­ყ­ვე­ბო­და, თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით ავ­სე­ბო­და.
- მა­პა­ტიე, ან­დ­რია... გა­უ­გებ­რო­ბა­ში მო­გა­ყო­ლე, ხომ ხე­დავ... არ გეწყი­ნოს, კარ­გი? მე მხო­ლოდ კარ­გი მინ­დო­და... - უხერ­ხუ­ლად მო­იფ­შ­ვ­ნი­ტა ხე­ლე­ბი.
- არა­ფე­რიც არ მწყე­ნია. რა იყო საწყე­ნი? შენ მარ­თა­ლი ხარ, მას შემ­გო­ნე­ბე­ლი სჭირ­დე­ბა. ვეც­დე­ბი, რა­მე გა­ვა­კე­თო... შენ­თ­ვი­საც და მის­თ­ვი­საც...
- მად­ლო­ბა... მი­დით, მი­დით, მითხ­რა უკ­ვე, გავ­დი­ვარ­თო... იქ­ნებ ყვე­ლა­ფე­რი მოგ­ვარ­დეს... - თით­ქოს ტრან­ს­შიაო, უაზ­როდ ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა, ხე­ლი ნა­ზად გა­იქ­ნია და კვლავ სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­უ­ჩი­ნარ­და...
რამ­დე­ნი­მე წუ­თის შემ­დეგ მე და ნი­ნი ვა­კის­კენ მივ­ქ­რო­დით...
გაგრძელება შემდეგ ნომერში


ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (1)
11.01.2018
გაგრზელება როდის იქნება
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ის კვირა ისე გავიდა, ხმა თითქმის არ ამომიღია, არც არავის დავკონტაქტებივარ და არც სახლიდან გავსულვარ, ექვსი დღე დივანზე წამოწოლილმა მაღალ ხმაზე ჩართულ ტელევიზორთან გავატარე.
ელზა სამოცდაათზე მეტის იქნებოდა, შეიძლება ოთხმოცისაც. როგორც ჩანს, ადრე თმას იღებავდა, რადგან თმის ძირები ერთიანად გასთეთრებოდა, დანარჩენი კი ჯერაც შავად შერჩენოდა.
აი, სწორედ აქ დამთავრდა ჩემი ცხოვრების ინტერლუდია და დაიწყო ბოლო ეტაპი _ პოსტლუდია.
რო­გორც ქა­ლებს გიყ­ვართ თქმა, მე და ნი­ნიმ სა­კა­ი­ფოდ ვი­შო­პინ­გეთ.
ჩვენ­თან, კლი­ნი­კა­ში, ერ­თი კარ­გი კარ­დი­ო­ლო­გი გვყავს, ქე­თი­ნო გუ­რი­ე­ლი.
კვირის სიახლეები
კოალიციამ აშშ-ის მეთაურობით სირიაზე ავიადარტყმები მიიტანა - როგორ ეხმაურება ვლადიმერ პუტინი მომხდარს?
14 აპრილს გამთენიისას საერთაშორისო კოალიციამ, რომლის შემადგენლობაშიც აშშ, საფრანგეთი და დიდი ბრიტანეთი შედის, სირიაში გარკვეულ ობიექტებზე დარტყმა მიიტანეს.
0 კომენტარი
"მეზობლებს კარზე კაკუნი რომ არ აეტეხათ, იმ არაკაცს შეიძლება, დედასთან ერთად, ბავშვებიც დაეხოცა"
ბარნოვის ქუჩაზე მომხდარი საზარელი მკვლელობის ახალი დეტალები
0 კომენტარი
საინტერესო დეტალები მსოფლიო ვარსკვლავებთან მუშაობის შესახებ
ქართულ სამზარეულოსა და კულტურაზე შეყვარებული გორან ბრეგოვიჩი
0 კომენტარი
"არ მინდა, ჩემმა შვილმა გაიგოს, რას ვსაქმიანობ" - ყოფილი ბიზნესლედი, რომელიც სასაფლაოების დამლაგებლად მუშაობს
38 წლის სასიამოვნო გარეგნობის ქალბატონი (რომელმაც ვინაობის გამხელა არ ისურვა) 2 წელია, ქალაქ რუსთავის სასაფლაოზე, საფლავების მომვლელია.
2 კომენტარი
სასამართლოში ნასროლი ბოთლი და გზა იურისტობიდან დიზაინერობამდე
დიზაინერობა 25 წლის ასაკში გადაწყვიტა და საბოლოოდ თქვა უარი იურისტობასა და ჟურნალისტობაზეც.
3 კომენტარი
ნანუკა ჟორჟოლიანმა ეფექტური და ჯანსაღი დიეტის რეცეპტი გაამხილა
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
3 კომენტარი
"დედამ ტელეფონში მითხრა, ჟენია დავკარგეთო და ყურმილიც გაითიშა... ისინი იღუპებოდნენ და მე ვერ ვუშველე"

25 მარტი მეორეკლასელი დარინასთვის ერთ-ერთი ლამაზი დღე უნდა ყოფილიყო, რომელსაც მეგობრის დაბადების დღეზე გასართობ ცენტრში გაატარებდა, თუმცა ყველაფერი ტრაგედიით დასრულდა... სავაჭრო-გასართობ ცენტრში მოულოდნელად ხანძარი გაჩნდა, შედეგად უამრავი ადამიანი დაიღუპა და მძიმედ დაშავდა.

1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
უსინათლო ფეხბურთელთა პრობლემები და სპორტის მინისტრის შანსი
ახლახან სრულიად შემთხვევით გავიგე, რომ უსინათლო ბიჭები ფეხბურთს თამაშობენ და რომ ამ ჩემთვის სრულიად უცნობ სპორტის სახეობას ქართველი ახალგაზრდებიც მისდევენ.
0 კომენტარი
"თამარ მეფე იალბუზზე ცხოვრობდა" - ეროვნული გამოცდების "სალაღობო მაგალითები"
"ტარიელმა თავისი საცოლის საქმრო მოკლა და თვითონ ვეფხვის ტყავი ჩაიცვა, რომ მტერს ვეღარ ეცნო"
7 კომენტარი
მეფუტკრე გოგონა თონეთიდან
"მთვრალი ფუტკრები მეზობელ სკებს დაერევიან, მთელ თაფლს შენკენ გამოზიდავენო"
8 კომენტარი