იისფერი ჰორტენზიები (დასასრული)
font-large font-small
იისფერი ჰორტენზიები (დასასრული)

ერთიანად დასველებულმა სალიმ ჩანთა მაგიდაზე მიაგდო და სავარძელში ჩაესვენა. არ ახსოვს, რამდენ ხანს იყო ასე, მთელი სხეული უკანკალებდა. მოულოდნელად კაკუნის ხმა გაიგონა. მიხვდა, რომ დუდუ იქნებოდა.

 

ძლივს აითრია წელი, აცახცახებლი მიუახლოვდა კარს და არც უკითხავს, ისე გააღო. დუდუმ თავი ასწია და დანისლული თვალებით შეხედა ქალს.

 

- რა გინდა? - ცივად იკითხა სალიმ.

- შენს ტუჩებში ხეტიალი მინდა, - იდუმალი ხმით წარმოთქვა მამაკაცმა.

ქალს სათქმელი პირზე შეაშრა, ასეთ სიტყვებს არ ელოდა. პასუხი არ გაუცია, განზე გადგა და მამაკაცს გზა დაუთმო.

- დასველდი? - ესღა იკითხა დუდუმ, ოთახში რომ შევიდა.

- ისე რა, - ყრუდ წარმოთქვა ქალმა.

- ჰორტენზიები რატომ დატოვე?

სალის რომელიღაც ნერვი აუთამაშდა სახეზე, გამომეტყველება შეეცვალა. მიხვდა - დუდუმ ყველაფერი იცოდა, მაგრამ იხტიბარი არ გაიტეხა.

- ის იაკოსთვის იყო განკუთვნილი.

- ვინ მოგატყუა?

- იუბილარმა ასე მითხრა.

- სხვათა შორის, ის ჰორტენზიები შენი ეზოდან არის წამოღებული. როგორ გგონია, ვისთვის წამოვიღებდი?

- საიდან? - ამის გაგონებაზე სალი სახტად დარჩა.

- შენი ეზოდან.

- იქ რა გინდოდა?

- დედაშენი გავიცანი, მეტი არაფერი.

- სხვა გასართობი ვერაფერი ნახე? რა გითხრა დედაჩემმა?

- ჩემი სტერვატიკი გოგო როგორ არისო, მოკითხვა დამაბარა.

- ღმერთო... - სალიმ თვალები ჭერს მიაპყრო და ზურგით კედელს მიებჯინა.

- მე კი ვუთხარი, სტერვატიკი კი არა, მაგარი წერწეტოვანი გოგო გყავს-მეთქი, თან ძალიან მიყვარს და მევასება-მეთქი, - მამაკაცმა საყვარლად გაიღიმა, ხელები სალისკენ გაიშვირა, მაგრამ ადგილიდან არ დაძრულა.

- გეყოფა თამაში, - ამოიკვნესა ქალმა.

- მოთამაშის რა შემატყვე?

- აბა რა გინდა, რისთვის მოხვედი?

- ერთხელ უკვე გითხარი, რისთვისაც მოვედი.

- დუდუ, შენ არ ხარ ის მამაკაცი, რომელიც ქალს ასეთ რამეებს ადვილად აპატიებს. არ გინდა, ნუ სარგებლობ ჩემი სისუსტით.

- მერედა, ვინ გითხრა, რომ ადვილად გაპატიე? სულაც არა, ძალიან ძნელად გაპატიე, რომ იცოდე. ამას დიდი დრო დასჭირდა, ძალიან დიდი, მაგრამ მაინც გაპატიე. სხვანაირად ვერ შევძელი. ახლა შენ უნდა მაპატიო.

- მე რა უნდა გაპატიო?

- ის, რომ ძნელად გაპატიე.

- მაგრამ ჩვენ შორის ისეთი ბარიერია, რომელსაც ვერასდროს დავამსხვრევთ. გიგი წარსულის დავიწყების საშუალებას არც შენ მოგცემს და არც მე.

- მოგვცემს, არც ისეთი ცუდი ბიჭია, შენ რომ გგონია, გადაუვლის.

- მაგრამ შენ მე ყოველთვის გამიხსენებ იმ ამბავს...

- მე უკვე დავივიწყე.

- მაგრამ...

- გავიგე, ქეთისთან ყოფილხარ, - სიტყვა ბანზე აუგდო დუდუმ.

- ვინ გითხრა? - შეკრთა სალი.

- ქეთიმ. მერე მკითხა, მართლა ერთად ხართო? იმ გოგომ მართალი მითხრა თუ მომატყუაო?

- შენ რა უპასუხე?

- ვუთხარი, მოგატყუა-მეთქი.

სალი უფრო მჭიდროდ აეკრა კედელს, მუხლები მოეკვეთა.

- ამ ეტაპზე არ ვართ ერთად, მაგრამ ხვალიდან აუცილებლად ერთად ვიქნებით-მეთქი, - ღიმილით გააგრძელა დუდუმ.

სალი ჩაიკეცა, ღონემიხდილმა ვეღარ გაძლო ფეხზე. დუდუ ერთი ნახტომით მიეჭრა ქალს, ხელში აიყვანა და საწოლისკენ გააქანა. ფრთხილად მიაწვინა ლოგინზე და გვერდით ჩამოუჯდა.

- მითხარი, გიყვარვარ? - ჩურჩულით ჰკითხა მამაკაცმა.

ქალმა თავი დაუქნია.

- არა, ასე არა, მითხარი.

- მიყვარხარ, - ძლივს ამოთქვა სალიმ.

- ისევ ისე, როგორც ადრე? - არ მოეშვა დუდუ.

- უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე.

- ეს კარგია.

- როგორ გაიგე, რომ მე გიმესიჯებდი?

- ეს ფირმის საიდუმლოებაა, - გაიხუმრა დუდუმ.

- არა, მართლა.

- შენმავე სიტყვებმა გაგყიდა. ესა, ისაო, ლურჯთვალებაო... შენ თვითონ არ მომეცი მინიშნებები? მერე კი შეგამოწმე. ის ქეიფი ჩემი დაგეგმილი იყო, სპეციალურად მოვაწყვე ისე, რომ სამ საათზე იაკოსთან ყოფილიყავი. მესიჯი რომ გამოგიგზავნე, იქ ვიყავი. დავინახე, როგორ კითხულობდი.

- მერე? რატომ დამემალე? - სალის მკერდი მღელვარედ აუდიოდ-ჩაუდიოდა. დუდუ თვალს არ აშორებდა მას.

- რადგან ვერ შემამჩნიე, გაცლა ვამჯობინე. ვიფიქრე, ქეიფის მერე ვეტყვი-მეთქი, მაგრამ გიგიმ ჩამიშალა გეგმები... ხედავ, შენი მკერდი რა დღეშია?

- რა დღეშია? - სალიმ თავი წამოსწია და მკერდზე დაიხედა.

- ლიფიდან ამოხტომას ლამობს, ნეტავ რატომ?

სალიმ სიცილი ვერ შეიკავა.

- არ ვიცი, არ ვიცი.

- სამაგიეროდ, მე ვიცი. დუდუსთან უნდა, მოენატრა მისი შეხება. აბა ჰკითხე?

სალიმ ისევ გაიცინა.

- წეღან როგორ მითხარი, რა მინდაო?

- შენს ტუჩებში ხეტიალი მინდა-მეთქი.

- ჰოდა, იხეტიალე, ვინ გიშლის?

- არც არავინ და ვერც ვერავინ ვერასდროს დამიშლის, - თქვა მამაკაცმა, სალის თავქვეშ ამოსდო ხელი და ტუჩებზე დაეკონა.

 

***

ვნების საათი დიდხანს გაგრძელდა. თითქოს ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ ალერსში, დროის და სივრცის შეგრძნება დაკარგა ორივემ.

- მეტი აღარ შემიძლია, - კოცნით სულშეგუბებულმა ქალმა რაღაც მომენტში ძლივს დააღწია თავი მამაკაცის მკლავებს.

- ვიცოდი, რომ ვერ გამიძლებდი. შენ ასე ადვილი გეგონა ჩემი "მოთელვა"? - მამაკაცმა თვალები დაუკოცნა ქალს.

- არც ჩემი დარწყულებაა ადვილი, რომ იცოდე, - არც სალი დარჩა ვალში.

- აკი მეტი არ შემიძლიაო?

- მოგატყუე.

- ასე გგონია? დაგიჯერე, ხომ იცი, - წამოიძახა დუდუმ და კვლავ წაეტანა ქალს.

- მოიცა, მოიცა, მართლა დავიღალე, ცოტა დავისვენოთ, არ შეიძლება? შენ მიჩვეული ხარ ქალებთან "აჭიმებს", მე კი...

- შენ კი ახლა იწყებ, არა?

- დუდუ, - სალიმ მოულოდნელად შეცვალა საუბრის თემა.

- გისმენ, რა იყო?

- ისევ მიმიღებ მდივნად?

მამაკაცმა პასუხი დააყოვნა.

- გესმის?

- მესმის, - თქვა დუდუმ და გულაღმა გადაწვა.

- მერე? მიმიღებ თუ არა?

- არა.

- რატომ?

- არ მინდა ჩემი მდივანი იყო.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ მიყვარხარ და მინდა ჩემი იყო.

- არც მე მინდა შენი მდივნობა, - გაბუტული ხმით წარმოთქვა სალიმ.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ მეც მიყვარხარ და მინდა შენი ვიყო.

სალიმ გვერდი იცვალა და დუდუს ზემოდან მოექცა.

- ახლა ვნახოთ, ვინ ვის გაუძლებს...

ღამის სიჩუმეს ორთა ვნებიანი ჩურჩული შეერია...

 

***

- რომელი საათია? - მოგვიანებით იკითხა დუდუმ.

სალიმ ხელი გაიწვდინა და შუქი აანთო. კამოდზე დადებული ელექტრონული საათი თითქმის თორმეტს უჩვენებდა.

- შეხედე! - ანიშნა დუდუმ, - საათი 12:59-ს უჩვენებს.

- მერე რა?

- ახლა დრო გაჩერდება.

ციფერბლატზე მალე 00:00 დაიწერა.

- ხედავ? სამყარო გაჩერდა.

- ვხედავ, - იდუმალი ხმით თქვა სალიმ.

ორივე ინტერესით მისჩერებოდა საათს. ერთი წუთიც და "დროის დაფაზე" ერთიანი გამოჩნდა - 00:01.

- წავედით, - თქვა დუდუმ, სალის მკლავი მძლავრად მოხვია და გულზე მიიხუტა...

...თითქოს იმწუთას ამოძრავდა სამყარო... სიყვარულიც...

 

 

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (13)
06.10.2015
სინამდვილეშიც ასე რომ გვიმართლებდეს და კონკიას ზღაპარი ხდებოდეს კარგი იქნებოდა, მაგრამ.....
თამუნა თამუნა
05.10.2015
სიამოვნებიტ წავიკიტხე
ნანა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები

დილით სალი ტელეფონის ზარმა გამოაღვიძა. ნომერს დახედა, იაკო იყო.

- ჰო, იაკო, ვ ჩემ დელა ტაკ რანა?

- ვ სუბბოტუ ჩტო დელაეშ?

 

დუდუმ გადაწყვიტა, ემოქმედა. უკვე ეჭვი არ ეპარებოდა, რომ უცნობი თაყვანისმცემელი სალი იყო. ბოლო დროს ისედაც ვერაფერს უხერხებდა საკუთარ თავს, გრძნობებს ვერ ერეოდა. ვერ ხვდებოდა, როდის შემოიჭრა მის გულში ასე ძლიერად იმ ქალის სიყვარული, რომელიც მის უახლოეს ძმაკაცთან იწვა.

ქეთის სილამაზემ სალი გააოგნა. ბევრი რამ სმენია ყოფილი დირექტორის ცოლზე, მაგრამ ნანახმა გაგონილს გადააჭარბა.

- მე სალი მქვია, ადრე "დუგიში" ვმუშაობდი, ოღონდ ძალიან ცოტა ხანს, - თავი გააცნო ქეთის.

 

- გინდა ყავა მოგიდუღო? - ალერსიანად ჰკითხა სალიმ მამაკაცს, როცა "წუთშესვენება" გამოაცხადეს.

- ახლა არაფერი არ მინდა, მხოლოდ შენ მინდიხარ, - დუდუმ ხელები მოხვია შიშველ სხეულზე და გულზე მიიკრა, - თავბრუდამხვევი, ცხელი სურნელი აგდის.

 

მეორე დილით ადრე ადგა, კარგა ხანს იტრიალა სარკის წინ, სამოსი რამდენიმეჯერ გამოიცვალა და ბოლოს არჩევანი მაინც ლურჯ კაბაზე შეაჩერა, რომელიც სულ რამდენიმე კვირის წინ შეიძინა მეორადი ტანსაცმლის მაღაზიაში.

 

მაისიც მიიწურა. წვიმიანი ამინდი გახშირდა. მიუხედავად იმისა, რომ ზაფხული კარს იყო მომდგარი, არა და არ დათბა ქალაქში. დუდუს ესეც ნერვებს უშლიდა. გარდა ამისა, სამსახურში დაიწყო საეჭვო მითქმა-მოთქმა, თითქოს მასა და გიგის შორის სერიოზული ჩხუბი მოხდა, რომ ძმაკაცებმა ქონება ვერ გაიყვეს და ამიტომაც გაიყარნენ.
მეორე დილით სალი ჩვეულებრივ დროს გამოცხადდა სამსახურში. ისეთი მშვიდი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს გუშინ ის საშინელება არც მომხდარიყოს. ქალებს მიესალმა, თვალი ჩუმად გააპარა ავთანდილის კაბინეტისკენ და კომპიუტერს მიუჯდა.

ია შინ დახვდა, ოთახს ალაგებდა. გაუხარდა სალის დანახვა.

- ოი, კაკოი სიურპრიზ! რა ქარმა გადმოგაგდო? - გადაეხვია დაქალს.

 

გვიან ღამით, როცა სალი უკვე დაძინებას აპირებდა, კარზე ძლიერი ბრახუნის ხმა გაისმა. სალი შიშისგან შეხტა, ხალათი მოიხურა და ფეხის წვერებზე შემდგარი მიუახლოვდა კარს, სათვალთვალოში გაიხედა. გიგი იყო. გულმა გამალებით დაუწყო ცემა. როგორც ჩანს, ნინიკოსთან ვახშამმა მთლად რომანტიკულ გარემოში ვერ ჩაიარა.

 

რაც დრო გადიოდა, მით უფრო იძაბებოდა ურთიერთობა სალისა და ნინოს შორის. უცხო თვალისთვის ეს თითქოს შეუმჩნეველი რჩებოდა, მაგრამ სალი შინაგანად გრძნობდა ამას და ცდილობდა, შორს დაეჭირა მისგან თავი.

 

კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2534 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.