ultrix - შვილობილის ნამდვილი დედა გამოჩნდა
font-large font-small
ultrix - შვილობილის ნამდვილი დედა გამოჩნდა
დასაწყისი იხილე აქ

XXXIV ნაწილი

50 ათასი იოლი საშოვნელი არ არის და მე მაგდენი ფული არ მაქვს. 5 ათასს მოგცემ - იმ პირობით, რომ სამუდამოდ დაიკარგები ბელასა და ჩემი ცხოვრებიდან



ultrix

XXXIV ნაწილი


- დაჯექი! - ტონი გაუმკაცრდა ქალს. - იცი, რა მაინტერესებს? რამდენი გადაგიხადეს იმ მასალაში, რომელიც ჩემზე დაბეჭდე?
- ეს საიდუმლოა, - პასუხს თავი აარიდა ვანიკომ.
- ისიც საიდუმლო ხომ არაა, რის გამოც მაგის გამოქვეყნება გადაწყვიტე?
- ეს საინტერესო ინფორმაცია იყო. ბატონი ირაკლი ცნობილი ადამიანია, თანამდებობის პირი... პრესა კი, როგორც მოგეხსენებათ, სკანდალებზე ნადირობს, - ვანიკომ დიქტოფონი მოიმარჯვა და პირველი კითხვის დასასმელად მოემზადა.
- ჩვენი ინტერვიუ არ შედგება, - მოჭრით თქვა ქალმა.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ თქვენ სკალნადლებზე ნადირობთ, მე კი მოსაყოლი ისეთი არაფერი მაქვს, თქვენ რომ დაგაინტერესოთ.
- თქვენ ისედაც საინტერესო ხართ. ლამაზი და მდიდარი ქალი საზოგადოებას ყოველთვის აინტერესებს.
- არც ლამაზი ვარ და არც ისეთი მდიდარი, რომ საზოგადოების ყურადღების ღირსად მივიჩნიო თავი. ამიტომ, ინტერვიუს ვერ მოგცემთ. თქვენთან კი ერთი თხოვნა მექნება. თუ გნებავთ, ამას ბრძანება დაარქვით: ჩემ შესახებ არაფერი აღარ უნდა დაბეჭდოთ.
- ანა, ამდენი ხანი გეხვეწებოდით, ინტერვიუზე, როგორც იქნა, დაგითანხმეთ და ახლა უარით მისტმრებთ? თავმდაბლობა კარგია, მაგრამ მოდი, მხოლოდ იმ საკითხზე ვილაპარაკოთ, რომელზეც თქვენ გნებავთ. მაგალითად, ქველმოქმედებაზე. ვიცი, რომ გოგონა იშვილეთ, რომელიც ყვავილებს ჰყიდდა მეტროსთან და ისიც ვიცი, რომ უპატრონო ბავშვებისთვის სახლს აშენებთ. მხოლოდ ამ თემას შევეხოთ.
- ინტერვიუ არ შედგება, - ანა ფეხზე წამოდგა, რითაც მამაკაცს უჩვენა, რომ ვიზიტი დამთავრებული იყო, - რაც შეეხება ჰონორარს, რომელიც ჩემზე მომზადებული სტატიისთვის უნდა აგეღოთ, ვეცდები, ზარალი ავანაზღაურო. დამისახელეთ თანხა, რომელიც ჩემ მიერ მოყენებულ, თქვენს მორალურ და მატერიარულ ზარალს შეესაბამება და გადავიხდი.
ჟურნალისტი ადგა და კაბინეტი უსიტყვოდ დატოვა.
"ეს ცუდის ნიშანია", - გაიფიქრა ქალმა.

- ამ შუაღამისას რამ მოგიყვანა? - დავითმა თვალები მოიფშვნიტა ანას დანახვისას. - შუაღამეს გადაცდა უკვე.
- გაგაღვიძე? მარტო ხარ? - დაუკითხავად არ შევიდა ქალი.
- კი, მარტო ვარ, მოდი, - მამაკაცმა გზა დაუთმო, თავად სხვა ოთახში გავიდა და მაისური გადაიცვა.
- დავით, რჩევა მჭირდება, - ანა დივანზე მოკალათებულიყო, ტელევიზორი ჩაერთო და პულტით არხიდან არხზე "გადარბოდა".
- რა ხდება, ახალია რამე?
- მეტ-ნაკლებად. გახსოვს, ერთმა გაზეთმა ჩემი სურათი რომ დაბეჭდა და ჟურნალისტმა სტატიაც დაურთო?
- კი, მახსოვს.
- ჰოდა, ის ჟურნალისტი არ მეშვება, მირეკავს და ინტერვიუს მთხოვს.
- მერე, მიეცი და დაგანებებს თავს.
- ხომ გახსოვს, იმ სტატიაში ჩემი მანქანის ნომერს განიხილავდა და გაკვრით ისიც თქვა, ამ ქალს შურისძიება აქვს გამიზნული და ვისზეა გაბრაზებული, ამას მომავალიGგვიჩვენებსო?
- კი, ეგეც მახსოვს.
- ჰოდა, სულაც არ მაწყობს, რომ ასეთ ინფორმაციას ავრცელებს. მით უმეტეს, ახლა, როცა საბლიანის გაცნობა მოვახერხე და ალბათ სულ მალე მართლა დადგება შურისძიების ჟამი.

- ანა, გონიერი გოგო მგონიხარ... რაღა დროს სისხლის აღება და შურისძიებაა?! აგერ, შენი შვილი გამოჩნდა - პატარა ანა, რომელსაც დედობა უნდა გაუწიო. ამდენი საქმე გაქვს, შენ კი აგიტეხია ეგ სისხლის აღება და ჯიუტობ.
- დავით, მე ფიცი მაქვს მიცემული.
- მაგრამ ფიცის გატეხა სჯობია სისხლის დაღვრას...
- არა, - ჯიუტად გააქნია თავი ქალმა, - ახლა შენ სულ ტყუილად მელაპარაკები. ნათქვამს მაინც შევასრულებ.
- საბლიანი სად გაიცანი?
- კარგა ხანს ვდიე და სხვა რომ ვერაფერი გავაწყვე, მანქანით დავეჯახე.
- დაფიქრება გმართებს, ანა, - თავი გააქნია დავითმა, - ციხეში ამოყოფ თავს და მერე ვერაფერი გიშველის. ახლა სხვა დროა, თავს ვერ დაიძვრენ, არც ფული გიშველის. განზრახ მკვლელობისთვის დიდი სასჯელია, მინიმუმ - 15-წლიანი ციხე გემუქრება.
- მაგაზე ნუ იდარდებ, ყველაფერი წინასწარ მაქვს გათვლილი.
- როგორც შენ გეგმავ, ყველაფერი ისე არ წარიმართება.
- მოვრჩეთ მაგაზე ლაპარაკს, - ხელი აიქნია ანამ, - ჯობს, ის მითხრა, იმ ჟურნალისტს თავი როგორ დავაღწიო.
- ჩემი აზრით, ჯობია, დაუმეგობრდე, ცოტა გაუშინაურდე და არა მგონია, მერე რამე დაგიშავოს. ისე მოიქეცი, რომ მისთვის საჭირო გახდე. ამ შემთხვევაში არ გაგიმეტებს. შეეცდება, არ გაწყენინოს და ამ ხრიკით მის მანიპულირებას შეძლებ.
- მართალი ხარ. ახლა ისღა დამრჩენია, რამე მოვიფიქრო. ჯერ ზვიადს მასზე ინფორმაციას მოვაგროვებინებ და მერე ვნახოთ. ახლა კი წავალ და შენც მშვიდად დაძინების საშუალებას მოგცემ, - ანამ ბიძას ლოყაზე აკოცა და შინისაკენ გაემართა.

GzaPress

ყველას ეძინა. ფეხაკრებით მივიდა გოგონების ოთახთან, კარი შეაღო და მძინარე ბავშვებს დახედა. როგორც ჩანს, ძილის წინ თოჯინებით თამაშობდნენ - სათამაშოები ისევ ხელში ჰქონდათ შერჩენილი...
ანამ კარი მიხურა და თავის ოთახში შევიდა. ტელეფონზე ირაკლის საყვედურით სავსე მესიჯი მოსულიყო. მამაკაცი უკმაყოფილებას იმის გამო გამოთქვამდა, რომ რამდენიმე დღე ანა მასთან დარჩენას თავს არიდებდა.
"არაფრის ახსნა-განმარტებას არ ვაპირებ. ერთხელ უკვე ვუთხარი, რომ ანა ჩემთანაა და ამის გამო სხვაგან ვერ დავრჩებოდი. ჰოდა, გამგებმა უნდა გაიგოს. ამდენი საყვედური საჭირო არაა", - გაიფიქრა ქალმა და ძილს მისცა თავი.

დილით გოგონები თან გაიყოლა. ბელა მასწავლებელთან დატოვა, ანა კი თავისთან იახლა. ვინაიდან იმ დღეს მნიშვნელოვანი საქმე არ ჰქონდა დაგეგმილი, შვილთან ერთად გასეირნება გადაწყვიტა. მთელი დღე ტკბებოდა მასთან ყოფნით. დაავიწყდა კიდეც, რომ ბავშვა არ იცოდა, მისი ნამდვილი დედა რომ იყო და დედის როლი ისე მოირგო, თითქოს გოგონა მისი გაზრდილი იყო.
შინ მისულებს კი სიურპრიზი დახვდათ, პატარა ანასთვის - სასიამოვნო, ქალისთვის - ძალზე უსიამოვნო.
გოგონას ბებიას მისი მონახულება გადაუწყვეტია და შინ დაბრუნებულ დედა-შვილს ეთერი სამზარეულოში დახვდა.
გოგონა ბებიისკენ გაიქცა და კისერზე შემოეჭდო. ანას კი ელდა ეცა. უხერხულად იგრძნო თავი და თვალები სად წაეღო, აღარ იცოდა.
- გამარჯობა, ქალბატონო, - მზერა ვერ გაუსწორა.
- გამარჯობა, ქალბატონო ანა. მე ანას ბებია ვარ.
- სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა, - მადლიერებით შეხედა ქალს.
- სად იყავი, ბებო? - ბავშვს მიუბრუნდა ეთერი.
- ანა დეიდამ სასეირნოდ წამიყვანა. ბები, აქ როგორ მოგვაგენი? შენთან წამიყვან? - კითხვები დააყარა ბავშვმა.
- მამაშენმა მომცა ტელეფონის ნომერი და ისე მოგაგენი. ახლა ვერ წაგიყვან, მამას ჩამოსვლამდე ანა დეიდასთან იქნები, მერე კი 2 კვირით ჩემთან წაგიყვან.
- კარგი, - უცებ დათანხმდა ბავშვი და ბელასთან ერთად, სამზარეულოდან გავიდა.
- როგორ შეგეგუათ ანა? - ეთერმა თვალი თვალში გაუყარა ანას.
- კარგად, ძალიან კარგად, - ნაჩქარევად უპასუხა, მერე ბოდიში მოიხადა და სააბაზანოში შევიდა.
საჭიროზე მეტხანს დაყო შხაპის ქვეშ. უნდოდა, დრო გაეწელა და ეთერთან საურთიერთობოდ ნაკლები დრო დარჩენოდა.
თუმცა მიხვდა, ბოლომდე მაინც ვერ აარიდებდა თავს და გადაწყვიტა, საქმე მოემიზეზებინა და შინიდან წასულიყო. მერე ეს აზრიც უკუაგდო და ისევ სამზარეულოში შევიდა.

ეთერი გოგონებს ელაპარაკებოდა. ანას შესვლა თითქოს არც შეუმჩნევიაო, არც კი შეუხედავს მისთვის. ქალი მიხვდა, რომ სტუმარი განგებ არიდებდა თვალს. უხერხული სიჩუმე კარგა ხანს გაგრძელდა. ბოლოს ქალი შვილიშვილს დაემშვიდობა და წასასვლელად მოემზადა.
ანამ გაცილება შესთავაზა.
- გმადლობ, ქალბატონო ეთერ, - უთხრა ანამ, როდესაც მანქანა ადგილიდან დაძრა.
- რისთვის მიხდით მადლობას?
- იმისთვის, რომ არ შეიმჩნიეთ, ერთმანეთს რომ ვიცნობთ.
- მე ბავშვს გავუფრთხილდი, - მოჭრით თქვა ეთერმა.
- ჰოდა, სწორედ ამისთვის გიხდით მადლობას.
- არაფრის. არ ვიცოდი, თუ ეს ქალი თქვენ იყავით, თორემ არ ჩამოვიდოდი.
- რომელი ქალი?
- ვისთანაც რამაზმა ბავშვი დატოვა. მარტო ის მითხრა, ჩემს უფროსთან დავტოვე, მივლინებაში ისე წამოვედი; დარეკე, მისამართს თავად მოგცემენ და ბავშვის ნახვა თუ გინდა, პრობლემა არ იქნებაო. არც ის ვიცოდი, რამაზი თქვენთან თუ მუშაობდა.
- ქალბატონო ეთერ, მინდა, გულახდილად დაგელაპარაკოთ. მოსმენის სურვილი თუ გაქვთ?
- მოგისნემთ, - ჩუმად, თოთქოს თავისთვის ჩაილაპარაკა ქალმა.
ანამ მანქანა მოხერხებულ ადგილას გააჩერა და ქალისკენ შებრუნდა.
- ქალბატონო ეთერ, მითხარით, რატომ არ გესიამოვნათ, როცა მივხდით, რომ ანა ჩემთან იყო დატოვებული? რეალური მიზეზი მითხარით, გულახდილად. ასე უფრო იოლი იქნება, ერთმანეთს გავუგოთ.
- ანა ჩემი გაზრდილია... - კარგა ხნის ფიქრის შემდეგ თქვა ქალმა.
- ამაზე მე და თქვენ უკვე ვილაპარაკეთ. შეგპირდით, რომ ბავშვს არ წაგართმევთ. ხომ ასე იყო?

GzaPress

- დიახ.
- მოდი, ახლა თქვენი ადგილზე წარმოიდგინეთ თავი: შვილი მოგპარეს, გაგიყიდეს, წლების შემდეგ იგებთ, რომ ცოცხალია... რას იზამდით? ნუთუ არ შეეცდებოდით, დაგებრუნებინათ?! ან გენახათ მაინც?! მით უმეტეს, რომ ანას დედა გარდაცვლილი ჰყავს. თქვენი რძლის სიკვდილი თქვენთვის ტრაგედიაა, მაგრამ ჩემი მდგომარეობა შვილთან მიმართებაში ცოტა შეამსუბუქა.
- რამაზმა იცის, ანას დედა რომ ხართ? - კარგა ხნის ფიქრის შემდეგ ჰკითხა ეთერმა.
- არა, რამაზმა არ იცის. ვცდილობ, ბავშვთან დავამყარო კონტაქტი და შემდეგ გავუმხელ რამაზს. თან მიჭირს ამის თქმა. როგორი სათქმელია?!. შესაფერის მომენტს ველოდები. მერე კი აუცილებლად ვეტყვი.
- ანა, რამაზისთვის ამის დამალვა არ არის ლამაზი, ჩემი აზრით. არ გრჩებათ შთაბეჭდილება, რომ ატყუებთ?
- კი, ასე გამოდის. მაგრამ თუ ახლა ეს ტყუილი არ ვთქვი, მერე სიმართლეს ვერ ვეტყვი.
- მე კი მგონია, რომ ცდებით და ამაში თქვენი ახალგაზრდა ასაკი, ცხოვრებისეული გამოცდილების არქონაა "დამნაშავე".
- შესაძლოა, მართალი ხართ და ამას გვიან მივხვდე, მაგრამ ახლა ვფიქრობ, რომ ასე ჯობია.
- მე ვერ მოგცემთ პირობას, რომ საიდუმლოს დიდხანს შეგინახავთ. ჩემს შვილს დაჩაგრულად მივიჩნევ. ის გენდობათ, თქვენ კი ატყუებთ და ცდილობთ, მისი ნდობა ამ გზით მოიპოვოთ. მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის, რაც ჩემთვის გააკეთეთ, მაგრამ მე ჩემი შვილის ინტერესები მინდა დავიცვა.
- კარგი, წავიდეთ, - ანამ მანქანა დაძრა და ეთერი რუსთავში ჩაიყვანა. მთელი გზა ხმა არ ამოუღია. მხოლოდ სახლთან მისულმა დაარღვია დუმილი და ქალს დაემშვიდობა.

შინ დაბრუნებულს უგუნებობა ეტყობოდა. ამას კიდევ საბლიანის ზარიც დაემატა, რომელიც რესტორანში ეპატიჟებოდა. ანა უარს ეუბნებოდა, - დღეს არ მცალიაო, - საქმეს იმიზეზებდა, მაგრამ ის არ ეშვებოდა. როგორც იქნა, ტელეფონი გათიშა და ღრმად ამოიოხრა.
"დღეს ირაკლიც არ გამოჩენილა; როგორც ჩანს, მართლა გამიბრაზდა... ყველას ფერება უნდა, მე კი დავიღალე, ერთხელ მეც მომეფეროს ვინმე და ერთხელ ჩემი სურვილებიც გაითვალისწინონ, რა იქნება?!." - ფიქრობდა ქალი.
არც უცდია ირაკლისთან დაკავშირება და თავის მართლება.
შინ მისულს მოეჩვენა, რომ ბელა უხასიათოდ იყო. გოგონას ვერაფერი ათქმევინა. ისიც კი ჰკითხა, ანამ ხომ არ გაწყენინაო? ბელამ უარის ნიშნად, თავი გააქნია.
- წავალ, წამოვწვები, - უთხრა დედას და თავის ოთახში გავიდა.
ცოტა ხანში ტელეფონის ზარმა გამოაფხიზლა.
უცნობი ნომრიდან უცნობი ქალი რეკავდა და დაჟინებით ითხოვდა შეხვედრას.
ანას მისი ლაპარაკის მანერა არ მოეწონა... ნახევრად მუქარის ტონი, ჩახლეჩილი ხმა... მაგრამ შეხვედრაზე უყოყმანოდ დათანხმდა.

დანიშნულ ადგილას, გამხდარი, ტანდაბალი ქალი ელოდა. ანამ მანქანის გასაჩერებლად ისეთი ადგილი შეარჩია, რომელიც საკმაო სივრცის დათვალიერების საშუალებას იძლეოდა... კარგა ხანს გარემოს დაზვერვით იყო დაკავებული, მაგრამ საეჭვო ვერაფერი შენიშნა. ქალი, რომელიც მას ელოდა, კარგად გამოიყურებოდა, მაგრამ რაღაცნაირი, ცივი მზერა ჰქონდა. თითქოს შუშის თვალებით უყურებდა ანას.
- ანა ხარ? - "შენობით" მიმართა.
- კი, - თავი დაუქნია და შეეცადა, არ შემჩნეოდა, როგორ უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა ტანში.
- მე ბელას დედა ვარ, - ჩაახველა ქალმა. ალბათ უფრო უხერხულობის დასაფარავად.
- ააა, - სახეზე ღიმილი გამოესახა ქალს, - აი, თურმე რა ყოფილა! რაშია საქმე?
- ბავშვი უნდა წავიყვანო.
- მართლა?! აქამდე სად იყავი?!
- აქამდე მისთვის არ მეცალა.
- ახლა მოიცალე?.. შენ დედობის უფლება ჩამორთმეული გაქვს და ბავშვს ვერ წაიყვან. მით უმეტეს, რომ ის უკვე ჩემი შვილია - ოფიციალურად.
- წავიყვან! აუცილებლად წავიყვან!
- თითსაც ვერ დააკარებ და ახლოს გაკარებაც არ გაბედო, იცოდე! - ანამ ხელები მომუშტა.
- მე ვარ დედამისი და წავიყვან!
- ვინ მოგასწავლა ბელას ადგილსამყოფელი? საიდან გაიგე?
- თბილისი პატარა ქალაქია, ყველაფრის დადგენა შეიძლება.
- ამას მე გავარკვევ, მაგრამ როგორც ვხვდები, შენ იმისთვის არ იქნები მოსული, რომ ბავშვი წაიყვანო. ის შენ არაფერში გჭირდება. მართალი ვარ? რა გინდა, მითხარი.

- 50 ათასი დოლარი, - უტეხად უპასუხა ქალმა.
- 50 ათასი იოლი საშოვნელი არ არის და მე მაგდენი ფული არ მაქვს. 5 ათასს მოგცემ - იმ პირობით, რომ სამუდამოდ დაიკარგები ბელასა და ჩემი ცხოვრებიდან.
- არა, - თავი გააქნია ნელიმ, - 20 ათასს "კაპიკიც" არ დააკლდება.
- არა?! მაშინ, საერთოდ ვერაფერს მიიღებ! ჯობია, რასაც გთავაზობ, აიღო და წახვიდე. თუ არა და, ცუდად დაგამახსოვრებ ამ დღეს შენც და იმასაც, ვინც ეგ იდეა ჩაგაწოდა.
- მაგას ვერ გაიგებ, - ნიშნის მოგებით უთხრა ქალმა.
- რას ვერ გავიგებ?.. შენ ასე გგონია?! გოდერძი ქათამაძეს მიწიდანაც ამოვიღებ, თუ დამჭირდება.
გოდერძის ხსენებაზე ნელის ფერი ეცვალა. არ ეგონა, ანამ მის შესახებ რაიმე თუ იცოდა. თვალები ჯერ ზევით აატრიალა, მერე - ქვევით და მუჭში ჩაახველა.
- ასე რომ, ქალბატონო ნელი, - დამცინავი ტონი გაურია ანამ, - ჯობია, ჩემს პირობაზე წამოხვიდეთ და ნუ იფიქრებთ, რომ მხოლოდ თქვენ შეგიძლიათ რაღაც-რაღაცები... ყველაზე ჭკვიანი გგონიათ თავი?! მე კი ისიც ვიცი, ჩემს მანქანაში მოსასმენი აპარატურა რომ დაამონტაჟეთ. ამაზე რას იტყვით?
- არაფერს, - ქალს ხმა კიდევ უფრო ჩაეხრინწა. ამას აღარ ელოდა.
თუმცა არც ანა იყო დარწმუნებული თავისი ნათქვამის სიმართლეში. უბრალოდ, ახლა გაახსენდა სამრეცხაოში მომხდარი ამბავი და უცებ გოდერძისთან დააკავშირა.
- კარგი, იყოს 5 ათასი, - ჩაილაპარაკა ბოლოს.
- ხვალ ამ დროს დამირეკე და გეტყვი, სად უნდა მოხვიდე ფულის წასაღებად, - ანა შებრუნდა და მანქანაში ჩაჯდა.
სარკეში უყურებდა, ნელი ქუჩას როგორ გაუყვა და კარგა ხანს თვალი არ მოაშორა.
მერე მანქანიდან გადმოვიდა და მის კვალს მიჰყვა.
ნელიმ სკვერი გადაჭრა და შედარებით ჩაბნელებული ქუჩისკენ შეუხვია. ანამ ივარაუდა, რომ სადმე გოდერძი ელოდებოდა. ცოტა ხანში ხმამაღალი ლაპარაკიც მოესმა და კედელს აეკრო.
გოდერძი ნელის ეჩხუბებოდა. ანას სიტყვები კარგად არ ესმოდა, მაგრამ დაახლოებით მიხვდა, რომ ჩხუბის მიზეზი - მცირე თანხაზე დათანხმება იყო.

შინ მისულმა ანამ ბელა თავის ოთახში იხმო. კარგა ხნის "დაკითხვის" შემდეგ ძლივს ათქმევინა, რომ დედა უკვე 4 დღეა, ქუჩაში ხვდება და აშინებს; ეუბნება, რომ წაიყვანს და უკან აღარ დააბრუნებს.
- რატომ არ მეუბნებოდი? - ანამ თავზე ხელი გადაუსვა გოგონას.
- დედამ მითხრა, თუ შენ რამეს გეტყოდი, შენც მოგიტაცებდა და მოგკლავდა.
- მარტო იყო დედაშენი, როცა ამას გეუბნებოდა?
- არა, ვიღაც კაცი ახლდა. იმ კაცს არ ვიცნობ, მაგრამ ისე მიყურებდა, რომ შემეშინდა...
ანამ ბელა დაამშვიდა და დასაძინებლად გაუშვა. თვითონ კი საფიქრალს მიეცა.
ვისთვის ეკითხა რჩევა, ამაზე ფიქრობდა. მობილური მოძებნა და ირაკლის ნომერი აკრიბა.
- ალო, - მამაკაცს ნამძინარევი ხმა ჰქონდა.
- მჭირდები, იკა, - ჩვეულებრივად უთხრა, არ აგრძნობინა, რომ მასზე ნაწყენი იყო.
- მოდი, სახლში ვარ. თუ არ დაგჭირდი, ისე ხომ არ გაგახსენდები, ვიცი... - საყვედურისგან თავი ვერ შეიკავა, თუმცა ნათქვამში სიყვარულიც გამოსჭვიოდა...

GzaPress

მომდევნო დღე ანასთვის დაძაბული აღმოჩნდა. დილიდან ათასი საქმე ჰქონდა მოსაგვარებელი, მაგრამ ყველაზე მეტად საღამოს შეხვედრის გამო ნერვიულობდა.
ნელიმ გვიან დარეკა. შეხვედრის ადგილი დათქვეს. ადგილზე ჯერ ირაკლი მივიდა, ცოტა ხანში - ანაც.
- ფულს მაშინ მიიღებ, როცა გოდერძის მაჩვენებ, - პირობა წაუყენა ანამ.
- გოდერძი აქ არ არის, თურქეთშია.
- ვიცი, რომ აქ არის და თანაც, არც ისე შორს. ახლა გვიყურებს კიდეც, დარწმუნებული ვარ. ჰოდა, დაურეკე ან ანიშნე, რომ მოვიდეს.
- არა, - თავი გადააქნია ქალმა.
- მაშინ, კარგად იყავი, - ანა შებრუნდა და მანქანისკენ წავიდა.
- ის იყო, ჩაჯდა და კარის მიხურვას აპირებდა, რომ მამაკაცის ხმა შემოესმა.
- მოიცა!
ქალმა მოიხედა. მისკენ მიმავალი გოდერძი დაინახა და კარი აღარ დახურა.
მამაკაცი მიუახლოვდა და ხელი გაუწოდა.
- ფული მოგვეცი და წავალთ, - უთხრა ხმადაბლა. კბილებში გამოცრა სიტყვები.
- ხელწერილი უნდა მომცე და პირობაც.
- ხელწერილს არ მოგცემ და პირობა მაინტერესებს. რა გინდა, თქვი!
- ეს იქნება პირველი და უკანასკნელი. სხვა დროს ჩემთან ფულზე აღარ მოხვალთ!
- 50 ათასი რომ მოგეცა, მაშინ აღარ მოვიდოდით, მაგრამ ისე ცოტას გვაძლევ, შენი შეწუხება კიდევ მოგვიწევს... - საზიზღრად ჩაიცინა კაცმა.
- მაშინ, ვერაფერს მიიღებთ, - ანამ კარის დახურვა სცადა, მაგრამ გოდერძი ისე იდგა, რომ ხელს უშლიდა.
- გაიწიე, გამიშვი!
- სად მიდიხარ?! სანამ ფულს არ მოგვცემ, ვერსად წახვალ! - გოდერძიმ მაჯაში ხელი ჩაავლო და ისეთი ძალით მოუჭირა, რომ ქალმა დაიყვირა. მაგრამ უეცრად ირაკლის მუშტი მოხვდა და მოცელილივით ძირს დასცა.
გოდერძი წამიერად გაითიშა. ირაკლიმ კი ხელები თოკით გაუკოჭა და მერე მანქანაში შეაგდო.
- ანა, შენ შინ წადი, - გადმოსძახა ფანჯრიდან და ადგილს მოსწყდა.
ანა უკან მიჰყვა. ირაკლი ისეთი სისწრაფით მიქროდა, რომ ქალი ძლივს ეწეოდა...
კარგა ხანს სდია ქალმა ირაკლის მანქანას, მაგრამ შემდეგ თვალსაწიერიდან დაეკარგა. დიღმის ტრასაზე, ერთგან მარცხნივაა გადასახვევი. გზა დაუსახლებელი ადგილისკენ მიემართება. პატარა მინდორზე მხოლოდ ძველი შენობების ნანგრევებია. გუმანით მიხვდა, რომ ირაკლის სწორედ იქ შეიძლებოდა, გადაეხვია და თვითონაც გზიდან გადავიდა.

არ შემცდარა. ნახევრად ჩამონგრეული შენობის ძირში ირაკლის მანქანა იდგა. ქალი იმ დროს წაადგა თავზე, როდესაც მამაკაცი გონს მოსული გოდერძის მანქანიდან გადმოთრევას ლამობდა, ის კი წინააღმდეგობის გაწევას ცდილობდა და თან არადაამიანურად "ბღუოდა". ანა მამაკაცს წამოეშველა და გოდერძი მიწაზე დააგდეს. ირაკლიმ ხელები გაუხსნა თუ არა, ყბაში მაშინვე მოსდო მუშტი. გოდერძი წაბარბაცდა, მაგრამ თავის შეკავება შეძლო. თვითონაც მოიქნია ხელი, მაგრამ რაღაცნაირად, უმწეოდ გამოუვიდა და ირაკლისგან მომდევნო დარტყმა მიიღო. კარგა ხანს გაგრძელდა მათი ჩხუბი. ირაკლი აშკარად ჯობნიდა და ანას შეეშინდა, მამაკაცი ხელში არ შემოჰკვდომოდა. მათი გაშველება სცადა, მაგრამ გოდერძის მუშტი ფერდში მოხვდა და ტკივილისგან წელში მოიხარა. ამის გამო ირაკლი უფრო გახელდა. მოწინააღმდეგე ძირს დასცა და ზედ შემოაჯდა. ანამ დროულად მოახერხა მისი გონზე მოყვანა, თორემ უეჭველად დაახრჩობდა, ისეთი ძალით უჭერდა თითებს ყელზე.
გოდერძი კარგა ხანს ხროტინებდა. ვიდრე არ დარწმუნდნენ, რომ ცოცხალი გადარჩა, მანამდე არ წამოვიდნენ. შემდეგ ირაკლიმ ტანისამოსი ჩამოიფერთხა, მაგრამ დახეულ პერანგს ვერაფერი მოუხერხა და გაიხადა. ასე შიშვლად მიუჯდა საჭეს.
- აღარ გაბედო ანასთან და მის ოჯახთან მიკარება, თორემ მერე ვერაფერი გიშველის, იცოდე, - ღია ფანჯრიდან გადმოსძახა გულაღმა გაშხლართულ მამაკაცს, რომელიც გვერდზე გადაბრუნებას ამაოდ ცდილობდა და მანქანა დაძრა. ანა მორჩილად მიჰყვა უკან.
როგორც იქნა, ირაკლის სახლამდე მიაღწიეს. ანა ღელავდა იმის გამო, რომ მამაკაცს ცხვირიდან სისხლი მოსდიოდა, ტუჩიც გახეთქილი ჰქონდა და წარბიც.
ჭრილობები მოჰბანა, იოდის ხსნარით დუმუშავა და დოლბანდიც დააკრო.
- კიდევ კარგი, "გასაკერი" არ გაგიხდა, - უთხრა ირაკლის, როცა საქმეს მორჩა და მამაკაცი შორიდან შეათვალიერა.
სიცილი აუტყდა.

ირაკლიმ სარკეში ჩაიხედა თვითონაც ვერ შეიკავა თავი. ორივენი გულიანად იცინოდნენ. მართლაც სასაცილოდ გამოიყურებოდა, სახეზე ოთხგან ჰქონდა დოლბანდი დაკრული და "სანტავიკით" "დაწებებული". "სანტავიკს მისი ცალი წარბი მაღლა აეზიდა და გაოცებულ იერს აძლევდა.
- რა უნდა გექნა, მე რომ არ ვყოფილიყავი იქ? კიდევ კარგი, ღმერთმა ჩაგაგონა და დახმარებისთვის ჩემთან მოგიყვანა.
- უჰ, ძალიან დამეხმარე, - გაიცინა ქალმა. მაგას ხომ მეც მოვახერხებდი?
- რას მოახერხებდი, გოგო, შენ დასატენი იარაღის გამოყენება იცი მარტო.
- აბა, აბა, საწყალი ანა, სულ ტყვიების გარეშე არ დადის? ისე, რომ გვიჩივლოს, რას იზამ?
- ყურებზე ხახვი არ დაგვაჭრას!
- არაა გამორიცხული, მაგრამ შესაძლოა, იმან შეაჩეროს, რომ შანტაჟს გვიწყობა თავად.
- ახლა შენ დაისვენე, მე კი წავალ, იკა, კარგი?
- ასე, ინვალიდს მიმატოვებ? - მამაკაცმა გატეხილ წარბზე ხელი მიიდო.
- არ მოკვდები, ნუ გეშინია, როდის იყო, ძაღლი კოჭლობით კვდებოდა?
- ეჰ, მე ხომ პატრონი არ მყავს, - ამოიოხრა ირაკლიმ, მაგრამ ქალმა არ შეიცოდა. დაბინტული ადგილები დაუკოცნა.
- რადგან გაკოცე, მალე მოგირჩება, უნდა წავიდე. ხვალ რამაზი ჩამოდის, ანას წაიყვანს და დღეს შინ აუცილებლად უნდა მივიდე. შვილთან ყოფნის ბედნიერებას ვერ მოვიკლებ, ის კი არა, გარეთ, საქმეზე რომ მიწევს გამოსვლა, იმაზეც გული მწყდება.
- კარგი, ანა, - ირაკლიმ თმაზე ხელი გადაუსვა და ბავშვივით მოეფერა.

ორმა კვირამ თვალის დახამხამებაში გაირბინა და სკოლაში წასვლის დრო მოვიდა. ანამ იმდენი ქნა, რომ რამაზს გოგონა იმ სკოლაში გადააყვანინა, სადაც ბელას უნდა ევლო.
- გოგონები ერთმანეთს შეეჩვივნენ, ტოლები არიან და ერთ კლასში იქნებიან. ორივეს ყურადღებას მივაქცევ, დამიჯერე, ასე ჯობია, - უმტკიცებდა მამაკაცს.
- კი, მაგრამ შენ გადმოიყვანე ბელა ანას სკოლაში, არ მინდა, რომ მასწავლებლები და მეგობრები გამოიცვალოს, - ეწინააღმდეგებოდა რამაზი.
- იცი, ბელამ აუცილებლად უნდა იაროს იმ სკოლაში, საამისო მიზეზი გვაქვს. დამიჯერე, რამაზ, ცუდს არ გირჩევ.
- კარგი, გენდობი, - ანამ თავისი გაიტანა.
- დე, რატომ უნდა ვიარო მაინცდამაინც იმ სკოლაში? - ჰკითხა ბელამ, როდესც მარტო დარჩნენ.
- იმიტომ, რომ შენ ადრე იქ დადიოდი. მინდა, შენმა მეგობრებმა ნახონ, როგორ შეიცვალე. გახსოვს, მითხარი, ბავშვები დამცინოდნენ და სხვადასხვა, დამამცირებელ მეტსახელებს მეძახდნენო?
- კი, - თავი დაუქნია ბავშვმა.
- ჰოდა, ახლა რევანშის დრო მოვიდა. შენ უნდა აჩვენო მათ, რომ ნიჭიერი და კარგი გოგო ხარ. პირობა უნდა მომცე, რომ არ შემარცხვენ და კარგად ისწავლი.
- მასწავლებელმა ხომ გითხრა, სულ ცოტა ხანში წამოეწევა თავის ტოლებსო? - ცხვირზე ხელი გაისვა ბელამ.
- კი, მაგრამ ეგ საკმარისი არაა. უფრო კარგად უნდა ისწავლო და მარტო რეპეტიტორმა კი არა, სკოლის მასწავლებელებმაც იგივე უნდა მითხრან და ყველა უნდა გააოცო შენი შესაძლებლობებით.
ბელამ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია და ამაყად გაჰყვა ქალს გვერდით.
მცირე ასაკის მიუხედვად, ბავშვი გრძნობდა, რომ ახალი ცხოვრება დაიწყო, იცოდა, რომ ანასთვის არ უნდა ეღალატა და საამისოდ ყველაფერს გააკეთებდა.

პირველ დღეს ანამ ორივე გოგონა ერთად მიიყვანა სკოლაში. გული სიხარულით ჰქონდა სავსე, რადგან საკუთარი შვილი პირველად მიიყვანა და პირველად მიეცა საშუალება, ნამდვილი, დედობრივი მზრუნველობა გამოეჩინა. ორივე გოგონას სასკოლო ტანისამოსიც თვითონ შეურჩია. ბავშვები ხელჩაკიდებული შევიდნენ კლასში, ანამ კი დირექტორს მიაშურა.
მიუხედავად იმისა, რომ იმ დღეს დირექტორს უამრავი საქმე ჰქონდა, ანას რამდენიმე წუთი მაინც დაუთმო.
- თქვენ ბელას კარგად იცნობთ და ისიც მოგეხსენებათ, რომ გოგონას რთული ბავშვობა ჰქონდა. ის ახლა მთლიანად შეიცვალა. მინდა, ყურადღება მიაქციოთ, რომ ბავშვებმა არ დაჩაგრონ. თუ გნებავთ, საამისოდ მშობელთა კრება მოიწვიეთ და სთხოვეთ მათ, რომ შვილები დაარიგონ. ან თუ გნებავთ, მე თავად ვთხოვ მათ. თუ შევნიშნავ, რომ ბავშვს უჭირს, ძველ კლასელებთან შეგუება, სხვაგან გადავიყვან. ეს კი თქვენ ხელს არ მოგცემთ, რადგან მე სკოლისთვის ბევრის გაკეთება შემიძლია და გვერდით დაგიდგებით.
- ქალბატონო ანა, როგორც თქვენ გნებავთ, ყველაფერი ისე იქნება. ბელას არავინ გააბრაზებს. საამისოდ ყველა ღონეს ვიხმარ.
- ძალიან დამავალებთ. რაც შეეხება ბელას კლასში მეორე ახალ გოგონას, ის ჩემი უახლოესი მეგობრის შვილია და მასზეც იგივე მოთხოვნები ვრცელდება. თუმცა, ის დედას ჰგავს და თავს არავის დააჩგვრინებს. იმედი მაქვს, რომ თუ დასჭირდება, ბელასაც გვერდით დაუდგება. კარგად ბრძანდებოდეთ, შეწუხებსთვის ბოდიშს გიხდით, დროის დათმობისთვის - მადლობას, - ანამ დირექტორს ხელი ჩამოართვა და კაბინეტი დატოვა. გოგონების საკლასო ოთახში გასაღების ჭუჭრუტანიდან შეიხედა და ერთ მერხზე მსხდომ ბავშვებს თვალი სიყვარულით შეავლო.

გაგრძელება

მარი ჯაფარიძე


რომანი განახლდება ყოველდღე


ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დასაწყისი იხილე აქ

XLII ნაწილი

მანქანას მიუახლოვდა, კაპოტზე ხელი ისე დაუტყაპუნა, როგორც ბედაურს, გარშემო შემოუარა, ხელისგულით ეხებოდა და გუნებაში მასაც ემშვიდობებოდა



დასაწყისი იხილე აქ

XLI ნაწილი

სავარაუდოდ, შეხვედრის შემდეგ სასტუმროში გავყვები. შენ უკან უნდა აგვეკიდო



დასაწყისი იხილე აქ

XL ნაწილი

საკუთარ სიკვდილთან შეხვედრას ჩქარობ, არა? ხვალ და იყოს - ხვალ!


დასაწყისი იხილე აქ

XXXIX ნაწილი

ვიცი, რომ ბელა ჩემი დაა, - ჩურჩულით თქვა ბავშვმა


დასაწყისი იხილე აქ

XXXVIII ნაწილი

იმ კაცებს ხომ არ მადრი, რომლებიც შენს ჭკუაზე გიტარებია? მე სხვა ვარ იცოდე და ჩემს გრძნობებზე თამაშს არ გაპატიებ!

მოჩვებნებების არსებობის არ სჯეროდა, მაგრამ როცა ერთ-ერთ საფლავზე რაღაც მოძრავი არსება შენიშნა, უკან ლამის ყვირილით გაიქცა

დასაწყისი იხილე აქ

XXXVII ნაწილი

ბედზე აქვს ჯადო ”დადებული”. რამდენჯერაც გათხოვდები, იმდენჯერ ქმარი მოგიკვდება

მოდი და ნუ ინერვიულებ, დღეს პოლიციაში ისე მექცეოდნენ, როგორც კრიმინალს


დასაწყისი იხილე აქ

XXXVI ნაწილი

სასტუმროდან გამოვეპარე და ისე დავიკარგე, ჩემს კვალს ვეღარსად მიაგნო...

ამაზე უკეთეს "სცენარს" ვერც კი მოიფიქრებდა. ცხოვრებამ თვითონ მოაწყო ყველაფერი ისე, როგორც საჭირო იყო


დასაწყისი იხილე აქ

XXXV ნაწილი

- საშიში ქალი ხარ...

- ვგავართ ერთმანეთს, - ანამ მზერა გაუსწორა მამაკაცს.

დასაწყისი იხილე აქ

XXXIII ნაწილი

პატარას ერთი ხელი მუხლებში ამოსდო, მეორე წელზე მოხვია, მკერდზე მიიხუტა და ლევანს თავით ანიშნა, შემოსასვლელი კარი გაეღო

უკვე მთელი კვირა იყო გასული, რაც ვახოს კვალში მიჰყვებოდა, მაგრამ მისი გაცნობა ვერა და ვერ მოახერხა



დასაწყისი იხლე აქ


XXXII ნაწილი

მამაკაცმა ცალი ხელი მუხლებში ამოსდო, მეორე წელზე მოხვია, ხელში აიყვანა და სანამ მეორე სართულზე არ ავიდა, არც დაუსვამს ძირს
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
3 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
4 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
5 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2444 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1206 კომენტარი