ultrix - მზადება გასაქცევად
font-large font-small
ultrix - მზადება გასაქცევად

დასაწყისი იხილე აქ

XLI ნაწილი

სავარაუდოდ, შეხვედრის შემდეგ სასტუმროში გავყვები. შენ უკან უნდა აგვეკიდო




ultrix

XLI ნაწილი


ანამ აკანკალებული ხელით აიღო ტესტი და დახედა. შვებით ამოისუნთქა. ცოტა ხნით აბაზანის კიდეზე ჩამოჯდა, ხელებით მუხლებს დაეყრდნო და დაფიქრდა. შემდეგ თავი გააქნია და კიდევ რამდენიმე ტესტს თავი წაახია. სარკის წინ ჩამოარიგა თანმიმდევრობით, თვითონ სარკის წინ დადგა, დოინჯი შემოირტყა და მოთმინებით დაელოდა, როდის გავიდოდა 3 წუთი. ახლა გაცილებით მშვიდად გამოიყურებოდა. აღარ ღელავდა. საათს დახედა, შემდეგ ტესტებს და ერთმანეთის მიყოლებით ნაგვის ყუთში ჩაუძახა. "ესეც ასე... არ მიყვარს გაურკვევლობა. ახლა ყვლაფერი ნათელია. რადგან ორსულად არ ვარ, ყველაფერი ისე იქნება, როგორც ჩაფიქრებული მქონდა".
- ანა, შენი მობილური გაგიჟდა, ვიღაც გამწარებით რეკავს, - ფიქრი ნინოს ხმამ გააწყვეტინა.
ანა თავის ოთახში გავიდა და მობილურს უპასუხა.
- ვანიკო ვარ, - რაღაცნაირი ხმით უთხრა მამაკაცმა. თითქოს არ იყო დარწმუნებული, რომ ვისთანაც რეკავდა, სწორედ იქ მოხვდა.
- გიცანი, როგორ ხარ? რამ გაგახსენა ჩემი თავი? კიდევ ინტერვიუ ხომ არ გინდა?
- არა, საქმე მაქვს და თუ მოახერხებ, შევხვდეთ, ტელეფონში ვერ გეტყვი.
- კარგი, ხვალ, თავისუფალი დრო დილის საათებში მაქვს.

- ხვალ შესაძლოა, გვიან იყოს, დღეს უნდა შევხვდეთ, - ისეთი ტონით უთხრა ჟურნლისტმა, რომ ანა მაშინვე დათანხმდა.
ციცოს ბუზღუნისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, - შინ ერთხელ მოვიდა ადრე და ახლაც სადღაც მიდისო, რომ ჩაილაპარაკა და კარი ისე გაიხურა, არც დაუბარებია, დაბრუნდებოდა თუ არა.
ვანო დათქმულ ადგილზე ელოდა. ანამ ჯერ იფიქრა, იქვე, თავის მანქანაში ელაპარაკათ, მაგრამ მამაკაცმა ანიშნა, გადასულიყო. სკვერში, მერხზე ჩამოსხდნენ.
- შესაძლოა, არ გესიამოვნოს, რასაც ახლა გეტყვი, - დაიწყო ვანომ.
- მესიამოვნება თუ არა, ალბათ მე მეხება რაც უნდა მითხრა და ამიტომ, ჯობია, პირდაპირ თქვა.
- ანა... ქალბატონო ანა... 1 კვირის წინ ერთი ადამიანი დამიკავშირდა და იმ სტატიის შესახებ მკითხა, რომელიც თქვენ შესახებ გამოვაქვეყნე.
- მერე? - ანას გული აუფრიალდა, თითქოს შეეშინდა.
- მერე ის, რომ დაწვრილებით გმომკითხა მაშინ რა ვნახე, რა ურთიერთობა გაქვთ ირაკლისთან, თქვენი წარსულითაც დაინტერესდა. მკითხა, როგორი ურთიერთობა გაქვსო. ვუთხარი ამ სტატიის გამო კი ვიჩხუბეთ, მაგრამ მერე შევრიგდით და ახლა "ნელთბილად" ვართ-მეთქი. იმის შესახებ არაფერი მითქვამს, ლომბარდიდან ჩემი მანქანა რომ დაიხსენით.
- თუ ინტუიცია არ მღალატობს, ეს ადამიანი სავარაუდოდ, პოლიციის თანამშრომელი უნდა იყოს, - ანამ ეჭვი ვახო საბლიანზე აიღო.
- დიახ, სწორად მიხვდით.
- კიდევ რა გკითხა?

- ბევრი რამ, მაგრამ მე ისედაც მწირი ინფორმაცია მაქვს თქვენზე, რაც ვიცოდი, ისიც არ მითქვამს. ბოლოს მთხოვა, თუ შეგიძლია, ინფორმაციები მომიგროვე მასზე და გულუხვად დაგასაჩუქრებო. ვკითხე, თქვენი პროფესიის ადამიანს ეგ არ გაუჭირდება და მე რატომ მავალებთ მაგ საქმეს-მეთქი?
- რაო, რა თქვა? - ვერ მოითმინა ანამ.
- ამას შენ უფრო კარგად მოახერხებ, დაუკავშირდი, ვითომ ინტერვიუ გინდა, შეხვდი, რაღაცები გამოჰკითხე, შემდეგ ეცადე, დაუახლოვდე და თუ საჭირო იქნება, უკანაც უნდა აედევნო, უთვალთვალო და ყველაფერი შეიტყოო.
- ჰმ, უყურე შენ?! რატომ გადაწყვიტე, ეს ყველაფერი ჩემთვის გეთქვა? ორმაგ თამაშს ხომ არ თამაშობ?
- ხომ გაგიგონიათ, მადლი ქენი, ქვაზე დადე, გაიარე, წინ დაგხვდება? მე თქვენ მიერ გაკეთებული სიკეთე არ დამვიწყნია. ვიცი, ეგ ფული რომ შემოგთავაზოთ, მაინც არ გამომართმევთ, წინდახედული ქალი ხართ, ანა... ან უბრალოდ, კარგი ინტუიცია გაქვთ და წინასწარ შეგიძლიათ, გათვალოთ მომავალი და თადარიგსაც იჭერთ. ფაქტია, რომ ჩემთვის გაწეეული დახმარების საფასურად ახლა მნიშვნელოვანი ინფორმაცია მიიღეთ.
- მე ისედაც ვხვდებოდი, რომ ეგ კაცი ასე ბრმად არ მენდობოდა. მისი პროფესიის ადამიანები ეჭვიანები არიან და ინფორმაციის გადამოწმება უყვართ. მით უმეტეს, რომ ჩემ შესახებ არც ისე ბევრი რამ იცის; ჩემი წარსულიც ბუნდოვანია მისთვის.
- მე რა გავაკეთო? უნდა მითხრათ, რა "ზღაპარი" მოვუყვე.
- ვანო, ხომ იცი, გულდაწყვეტილს არ დაგტოვებ, თუ მართლა ჩემს მხარეზე ხარ. თუ მივხვდი, რომ ორმაგ თამაშს თამაშობ და ორივე მხრიდან გამორჩენას ელი, იცოდე, რომ საქმე ცუდად წაგივა. არაფერს ვამბობ შენს კარიერაზე, რომელიც თავზე დაგენგრევა...
- ანა, მუქარა საჭირო არაა, ჩემი იმედი გქონდეთ... ახლა, მე და თქვენ აქ რომ ვსაუბრობთ, შესაძლოა, ვინმე გვითვალთვალებდეს კიდეც, რადგან ვუთხარი, რომ დღეს საღამოს უნდა შეგხვედროდით. სასურველია, თუ ახლა დიქტოფონს ამოვიღებ და თქვენთან ინტერვიუს ჩავწერ.
- არავითარ შემთხვევაში, - მაინც არ ენდო ანა, - უთხარი, რომ ინტერვიუზე ვერ დამითანხმე. ისე, შეგიძლია, მოუყვე ჩემ შესახებ, რომ მყავდა ერთდაერთი ქმარი, კალდერონ ბელტრანი, რომელიც ამერიკელი იყო და მოკლეს. ამის შემდეგ მე გავხდი მისი კანონიერი მემეკვიდრე და მისი ბიზნესის ერთპიროვნული მფლობელი და მმართველი. მაქვს ბიზნესი საქართველოშიც, რომელსაც მოკლე ხანში გავაჩუქებ ჩემს დაზე. მე კი, თუ გათხოვება გადავწყვიტე, მხოლოდ და მხოლოდ ვახო სბლიანს გავყვები ცოლად და ვეცდები, მასთან ტკბილი და თბილი ოჯახი შევქმნა. ეს ბოლო წინადადება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იქნება მისთვის და კარგად დაიმახსოვრე, - თვალი ჩაუკრა ანამ, - მეტი არაფერი მაქვს სათქმელი.
- ირაკლისთან დაკავშირებით რა ვუთხრა?

- ეგ შენი გაფუჭებული საქმეა. მაშინ რომ ქვეყნისთვის არ მოგედო ჩვენი ურთიერთობის შეასხებ, ახლა არც ვახოს გაუჩნდებოდა კითხვები მაგასთან დაკავშირებით. შენ ხომ იცი, რომ ჩემსა და ირაკლის შორის არაფერი ყოფილა? - მზერა გაუსწორა ქალმა.
- კი, ვიცი.
- ჰოდა, ეგ უნდა უთხრა. ირაკლი ბათუმში გავიცანი, მან ჩემი გულის მოგება სცადა, მაგრამ ვერ შეძლო. მასთან რამდენჯერმე პაემანზე ვიყავი, ეს კი შენ შენი სტატიისთვის გამოიყენე და სკანდალი ატეხე. ხომ ასე იყო?
- კი, ნამდვილად ასე იყო.
- ჰოდა, მგონი, ამოვწურეთ ყველა საკითხი. წავალ ახლა, გვიანია უკვე. თუ ისეთი რამე გკითხოს, რაზეც პასუხი არ გექნება, უთხარი, მაგას უახლოეს დღეებში დავადგენ-თქო.
- კარგი, - თავი დაუქნია ვანომ.
ანა ჟურნალისტს დაემშვიდობა და ირაკლისთან წასვლა გადაწყვიტა. თუმცა, ჯერ ცარიელ ქალაქში კარგა ხანს იბორიალა. საჭესთან მჯდომი გაცილებით უკეთ ფიქრობდა და აზროვნებდა. მომავალ დღეს გეგმავდა. ვახოსთან შეხვედრაზე ფიქრობდა და გული რაღაცნაირად ეწურებოდა, რადგან ვერ გაეგო, ვახომ იყნოსა თუ არა რამე. ეშინოდა, მამაკაცს მისთვის მახე არ დაეგო და თავისსავე ბადეში თავად არ გაბმულიყო. თუმცა, ერთი წამითაც არ უარუყვია ის აზრი, რომ გოჩას საფლავზე დადებულ ფიცს შეასრულებდა.

"ირკლისთან დავრჩები, ზეგ მიემგზავრება, დღეს გავახარებ, მაგრამ ხვალის რეისზე ბილეთს მეც ავიღებ. იქნებ, ერთადაც კი გავემგზავროთ", - გაიფიქრა და გეზი აეროპორტისკენ აიღო, რადგან ვერაფრით დაადგინა, რომელიმე ავიასალარო იყო თუ არა ღია ღამის 12 საათზე. ბილეთზე პრობლემა არ შექმნია. რამდენიმე წუთში ყველაფერი მოაგვარა, ბილეთი ჩანთაში საიმედოდ ჩადო და უკან გამობრუნდა.
ირაკლისთან მისულს ჭიშკარი ჩაკეტილი დახვდა. სახლის გასაღები კი ჰქონდა, მაგრამ ჭიშკარს ვერ გააღებდა, რადგან პულტით იღებოდა. ირაკლის მობილური გამორთული იყო, სახლშიც არ პასუხობდა ტელეფონს. ვერა და ვერ დაუკავშირდა და გადაწყვიტა, ღობეზე გადამძვრალიყო. ძლივს აფორთხდა მაღალ კედელზე და ეზოში ჩახტა. სახლის კარი ღია დახვდა. შიგნიდან ჩამიჩუმი არ ისმოდა. გაახსენდა, ირაკლიმ რომ უთხრა, ამაღამ ჩემი მეგობრები მოვლენ, ცოტას დავლევთ, წასვლამდე ერთმანეთს ჩავეხუტებითო. იფიქრა, რომ შესაძლოა, მთვრალებს ჩაეძინათ. კარი ფრხილად შეაღო და კიბეს აუყვა. ყველგან შუქი ენთო. მისაღბ ოთახში საშინელი სურათი დახვდა - სისიხლში მოსვრილი მამაკაცი იატაკზე პირქვე ეგდო. ანა მივარდა და ამოაბრუნა. ეს ირაკლი არ იყო. მამაკაცს სიცოცხლის ნიშანწყალი არ ეტყობოდა. ოთახი არეული იყო, ყველაფერი ძირს ეყარა. ჰაერი სიგარეტის სუნით იყო გაჟღენთილი და უცნობი მამაკაცის სახეზე შერჩენილი სისხლი ჯერაც არ შედედებულიყო. როგორც ჩანს, ინციდენტი ახალი მომხდარი იყო. მამაკაცი გულაღმა დააწვინა და გულზე ყური დაადო. გული ოდნავ უცემდა. "ცოცხალია", - გაიფიქრა და სახეზე დააკვირდა. მასში ნაცნობი ვერ შეიცნო. მაშინვე ტელეფონს მივარდა და "სასწრაფოს" ნომერი აკრიბა.

GzaPress

- ალო, - უპასუხა ქალმა, - ალო. "სასწრაფო" გისმენთ, ალო, ალო, - ისმოდა ყურმილში, მაგრამ ანა გაშეშებულივით იდგა და იატაკზე ერთ წერტილს დაშტერებოდა. ტელეფონის ყურმილი ადგილზე დააბრუნა და რამდენიმე ნაბიჯით მაგიდასთან გაჩნდა, დაიხარა და იატაკიდან სანთებელა აიღო.
"ვახო... საბლიანო, სანთებელა დაგრჩენია", - ჩაილაპარაკა და ტუჩი მოიკვნიტა.
სანთებელას თითი ჩამოკრა და ალს თვალი გაუშტერა. თითქოს ვიღაცამ ხელი ჰკრაო, უეცრად გამოფხიზლდა და ისევ ტელეფონს ეცა.
"სასწრაფოს" მოლოდინში თვითონ სცადა დაზარალებულისთვის დახმარება გაეწია. ცივი წყალი მოიტანა, ჩვარი მოძებნა, მამაკაცს სხეული შეუმოწმა. ამასობაში თვალები და სახე შეუშუპდა. დაჭრილი არ იყო. როგორც ჩანს, მაგრად იყო ნაცემი. როგორც კი მამაკაცს თავი წამოუწია, ცხვირიდან და გახეთქილი ტუჩიდან სისხლმა ხელახლა იფეთქა. ანა იატაკზე მუხლებით იდგა და ცდილობდა, ცივი წყლის საშუალებით მოეყვანა გონზე. ამ დროს შემოსასვლელში ხმაური გაისმა და რამდენიმე წამის შემდეგ თავზე ირაკლი წამოადგა.
- რა ხდება? გიგა, გიგა! - ირაკლი მაშინვე ანას გვერდით გაჩნდა. მას 3 მეგობარი შემოჰყვა. შეშფოთებულმა დახედა, - ეს შენ მოაქციე ასე? - ანას მიუბრუნდა.
- რას ამბობ?! - შეიცხადა ანამ.
- რა მოხდა აქ? "სასწრაფოში" დავრეკოთ!
- აქ ვართ, უკვე მოვედით, - მისაღებში ექიმი და ექთანი შემოვიდნენ.

როგორც იქნა, გიგა მოასულიერეს, საწოლზე გადაიყვანეს, შუბლსა და ცხვირზე ცივი ტილო დაადეს.
ანას ერთი სული ჰქონდა, გაეგო, ვინ იყო ეს კაცი და როგორ მოხვდა ამ "გაუგებრობაში". ვიდრე ექიმები დაზარალებულს დასტრიალებდნენ, ირაკლი დაიმარტოხელა და ყველაფერი გამოჰკითხა.
- გიგა ჩემი მეგობარია, საღამოს მოვიდა სტუმრად, მე კი სხვა მეგობრების მოსაყვანად გავედი, თან მაღაზიაში უნდა გამევლო. გიგა მარტო დარჩა. 1 საათის წინ გავედი, დაახლოებით, ამ დროში აქ რა მოხდა, ეგ არ ვიცი.
- როგორც ჩანს, ვიღაცას გიგა შენ ეგონე, - უცებ მიხვდა ანა, ის კი აღარ დააყოლა, რომ ის "ვიღაც" ვახო საბლიანი იყო.
- უკაცრავად, პაციენტი თავს გაცილებით უკეთ გრძნობს, მაგრამ საავადმყოფოში უნდა გადავიყვანოთ და საპატრულო პოლიცია გამოვიძახოთ, ვალდებულები ვართ, ასე მოვიქცეთ, - ექიმი ანას და ირაკლის მიუახლოვდა და საუბარი შეაწყვეტინა.
- პოლიციას მე თვითონ გამოვიძახებ, თანაც - ახლავე, - ირაკლიმ მობილურით დარეკა და ვიღაცას სთხოვა, მასთან მისულიყო.
ცოტა ხანში პოლიციის ფორმაში გამოწყობილი 2 მამაკაცი მოვიდა და საქმის ვითარებაში გარკვევა სცადა. ექიმმა გიგას საავადმყოფოში გადაყვანა საჭიროდ მიიჩნია, მაგრამ გიგა სასტიკი წიაანღმდეგი იყო და ექიმს ხელწერილი დაუწერა, რომ სამედიცინო დაწესებულებაში გადაყვანაზე თავისი ნებით ამბობდა უარს. "სასწრაფოს" ბრიგადა წავიდა, პოლიციელები დარჩნენ. ანა ღელავდა; არ უნდოდა, ირაკლის პრობლემები შეჰქმნოდა და წასვლაში ხელი შეშლოდა, მაგრამ როდესაც მოიხვდა, რომ პოლიციელები ირაკლის ძმაკაცები იყვნენ, მაშინვე დამშვიდდა.
რაღა თქმა უნდა, არავითარი აქტი და ოქმი არ შემდგარა. ცოტა ხანს სავარაუდო ვერსიებზე ილაპარაკეს და პოლიციელები წავიდნენ. გიგას სიტყვა ვერ დააცდენინეს იმის შესახებ, რა მოხდა მას შემდეგ, რაც მარტო დარჩა. ანა დარწმუნებული იყო, რომ ეს "მშვენიერი" საღამო ვახოს "დამსახურება" იყო. თუმცა, ამის შესახებ არაფერი უთქვამს.

გვიან ღამით, როდესაც ყველანი წავიდ-წამოვიდნენ და გიგასაც ჩაეძინა, ანა ირაკლის მიუჯდა.
- კიდევ კარგი, ყველაფერი კარგად დამთავრდა.
- გაოგნებული ვარ, ვის უნდა გაეკეთებინა? - ირაკლი ჯერ კიდევ შოკში იყო.
- ალბათ გაირკვევა და დამნაშავე დაისჯება. კიდევ კარგი, რომ ზეგ მიდიხარ.
- გული მწყდება, რომ შენ ჩემთან ერთად არ მოდიხარ, - ირაკლიმ თავზე ხელი გადაუსვა.
- მოვდივარ, - ანამ ჩანთიდან ბილეთი ამოიღო და მამაკაცს გაუწოდა.
- მიხარია, ასე რომ გადაწყვიტე. ერთად წასვლა ჯობია, აღარც მომენატრები, აღარც ვინერვიულებ. იმედია, არ გადაიფიქრებ. შენგან ხომ ყველაფერია მოსალოდნელი.
- არ გადავიფიქრებ, თუ ყველაფერი კარგად იქნება, აუცილებლად ერთად წვალთ.
- რა უნდა იყოს კარგად? ნუ მაშინებ, ანა...
- იკა, აუცილებლად ერთად წავალთ, ამის პირობას გაძლევ.
- ქორწილს აღარ ელოდები?
- ვერ დაველოდები, მეც უნდა გავიქცე... შენ კი ალბათ ჯობია, რომ აქედან დილითვე წახვიდე და აღარ დაბრუნდე. ეშმაკს არ სძინავს, ხომ ხედავ, გიგა რა დღეში ჩააგდეს?
- მაგაზე მეც ვიფიქრე, ალბათ ხვალ დილით ჩავბარგდები და წავალ, წამო, დავიძინოთ, - მამაკაცი ადგა და ანას ხელი გაუწოდა.
ქალმა თითები მის თითებს ჩასჭიდა და წამოდგა.
დილა ისე გათენდა, ალერსში გართულებს არც გაუგიათ...

- ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს გამოსამშვიდობებელი ალერსი გვქონდა, - ირაკლი საწოლში წამოჯდა და ანას თვალებში ჩახედა.
- ცხოვრება მოულოდნელობებითაა აღსავსე, იქნებ, მართლაც ასეა? - ანა დასევდიანდა.
ვახოსთან მოსალოდნელი შეხვედრა გაახსენდა და გული დაუმძიმდა. ყველაზე უარესისთვისაც მზად იყო, - იკა, ჩვენი შეხვედრა აქ ალბათ აღარ შედგება, აეროპორტში შევხვდებით, - ანა წამოდგა და ჩაცმა დაიწყო, - მე წავალ, საქმეს მივხედავ, ბევრი რამ მაქვს მოსასწრები...
- ალბათ, ისიც, რასაც მე არ მიმხელ.
- გპირდები, რომ ყველაფერს ოკეანის გაღმა გაიგებ...
რამდენიმე წუთის შემდეგ ანა სახლისკენ მიქროდა. შხაპი მიიღო, ტანისამოსი გამოიცვალა და ისევ გამობრუნდა. ისე ადრიანი დილა იყო, რომ ჯერ კიდევ ყველას ეძინა.

- ასე უთენია რამ მოგიყვანა, ქალო, გაგიჟდი? - გიორგი თვალებს იფშვნეტდა, - მოდი, მოდი, - დაუპატიჟებელ სტუმარს გზა დაუთმო.
- მარტო ხარ? - ანამ ოთახი მოათვალიერა.
- არა, მარტო არ ვარ.
- ვინ გყავს? ქალია?
- ჰო, - თავი დაუქნია მამაკაცმა.
- გაუშვი! - ანა დივანზე დაჯდა, ფეხი ფეხზე გადაიდო და თითქმის უბრძანა.
- გაგიჟდი?
- გაუშვი, გიო, ისეთი საქმე მაქვს, მხოლოდ მე და შენ რომ უნდა ვილაპარაკოთ. დარწმუნებული უნდა ვიყო, რომ სხვა არავინ გვისმენს.
- გიოოო, ვინაა? - გაწელილი ხმით თქვა ქერა ლამაზმნმა და საძინებლიდან ზმორებით გამოვიდა. ანას დანახვაზე შედგა, სახეზე ჯერ გაოცება გამოესახა, შემდეგ დამცინავი ღიმილი, - დაგაგვიანდა, ლამაზო, დაკავებულია ადგილი, - შემდეგ დამცინავი ხმით უთხრა.
ქალმა აინუნშიც არ ჩააგდო მისი ნათქვამი.
- გაუშვი, - მიუბრუნდა გიოს.
- ქეთი, ჩაიცვი და წადი, - გიოს ქალისკენ არც მიუხედავს, ანას თვალს არ აშორებდა.
ქალი უკმაყოფილო სახით შებრუნდა და ცოტა ხანში კარი დემონსტრატიულად გაიჯახუნა.
- ახლა მარტო ვართ, მითხარი, რა გინდა? - გიორგის მოუთმენლობა შეჰყროდა.
- გიო, მე ვიცი, რომ შენი ნდობა შემიძლია. დღეს ერთ საქმეზე მივდივარ. მხოლოდ შენ გეცოდინება, სად ვიქნები. იმედია, ირაკლისთან არ ჩამიშვებ. იმან ამის შესახებ არ უნდა გაიგოს.

- ნუ მაშინებ, თქვი, რა გინდა.
- დღეს ერთ კაცს ვხვდები. შენ ჩემთან ერთად უნდა იყო.
- მე კაცებს არ ვხვდები.
- ხუმრობის გუნებაზე არ ვარ, სავარაუდოდ, შეხვედრის შემდეგ სასტუმროში გავყვები. შენ უკან უნდა აგვეკიდო და რადაც უნდა დაგიჯდეს, უნდა მოახერხო და იმავე სასტუმროში შემოაღწიო. უკიდურეს შემთხვევაში, ქვევით უნდა დამელოდო. ისეთ ადგილზე, სადაც კამერები არ დაგაფიქსირებენ. თუ შენი დახმარება დამჭირდება, გვერდით უნდა დამიდგე.
- ეგ ამბავი არ მომწონს, ანა, - დაფიქრებით თქვა მამაკაცმა.
- არც მე მომწონს, მაგრამ ეს აუცილებელია.
- სასტუმროში რატომ მიჰყვები? ვინაა? რა უნდა? ან შენ რა გინდა? ირაკლიმ რომ გაიგოს, ღალატს არ გაპატიებს.
- მიზეზს ნუ მეკითხები. მითხარი, შეგიძლია თუ არა, ჩემი გულისთვის ის გააკეთო, რასაც გთხოვ?
- შემიძლია, - თავი დაუქნია გიორგიმ.
- გმადლობ, ვიცოდი, რომ შენი იმედი უნდა მქონოდა.
- იკა ზეგ მიდის, ხომ?
- კი, ზეგ... ზეგ მივდივართ ან იქნებ, მარტოს მოუწიოს წასვლამ... ვნახოთ, ყველაფერს ბედი გადაწყვეტს, - ანა წამოდგა, გიორგის ლოყაზე აკოცა და უსიტყვოდ დატოვა მისი სახლი.
ამასობაში 9 საათი გამხდარიყო. ანამ ზვიადს დაავალა, ყველა საჭირო საბუთი გაემზადებინა საიმიოსოდ, რომ ნოტარიუსთან ბიზნესის წილის ჩუქება გაეფორმებინა. ზვიადს დაემშვიდობა და რამაზს მიადგა.

გაგრძელება

მარი ჯაფარიძე

რომანი განახლდება ყოველდღე
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (15)
02.12.2014
ქალბატონ ემიგრანტს: უკვე ყველა თავი დევს, დასრულდა რომანი :) თქვენ ეტყობა მოვლენებს ჩამორჩით :) http://www.gzapress.ge/romani/706-ultrix-civsiskhliani-mkkvleli.html?fullComments=1&tab=1&add=1#comments ეს არის ბოლო ნაწილის ლინკი...
მარი
02.12.2014
ეს რა წესია? ეს ნიშნავს მკითხველის აბუჩად აგდებას და დაკიდებას, თუ წერ რომ ყოველდგე განახლდება დადე რა? თუ ეხლა ფიქრობ და თან წერ ეგეც გვითხარი დაგეხმარებით :-)
emigranti
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დასაწყისი იხილე აქ

XLII ნაწილი

მანქანას მიუახლოვდა, კაპოტზე ხელი ისე დაუტყაპუნა, როგორც ბედაურს, გარშემო შემოუარა, ხელისგულით ეხებოდა და გუნებაში მასაც ემშვიდობებოდა



დასაწყისი იხილე აქ

XL ნაწილი

საკუთარ სიკვდილთან შეხვედრას ჩქარობ, არა? ხვალ და იყოს - ხვალ!


დასაწყისი იხილე აქ

XXXIX ნაწილი

ვიცი, რომ ბელა ჩემი დაა, - ჩურჩულით თქვა ბავშვმა


დასაწყისი იხილე აქ

XXXVIII ნაწილი

იმ კაცებს ხომ არ მადრი, რომლებიც შენს ჭკუაზე გიტარებია? მე სხვა ვარ იცოდე და ჩემს გრძნობებზე თამაშს არ გაპატიებ!

მოჩვებნებების არსებობის არ სჯეროდა, მაგრამ როცა ერთ-ერთ საფლავზე რაღაც მოძრავი არსება შენიშნა, უკან ლამის ყვირილით გაიქცა

დასაწყისი იხილე აქ

XXXVII ნაწილი

ბედზე აქვს ჯადო ”დადებული”. რამდენჯერაც გათხოვდები, იმდენჯერ ქმარი მოგიკვდება

მოდი და ნუ ინერვიულებ, დღეს პოლიციაში ისე მექცეოდნენ, როგორც კრიმინალს


დასაწყისი იხილე აქ

XXXVI ნაწილი

სასტუმროდან გამოვეპარე და ისე დავიკარგე, ჩემს კვალს ვეღარსად მიაგნო...

ამაზე უკეთეს "სცენარს" ვერც კი მოიფიქრებდა. ცხოვრებამ თვითონ მოაწყო ყველაფერი ისე, როგორც საჭირო იყო


დასაწყისი იხილე აქ

XXXV ნაწილი

- საშიში ქალი ხარ...

- ვგავართ ერთმანეთს, - ანამ მზერა გაუსწორა მამაკაცს.

დასაწყისი იხილე აქ

XXXIV ნაწილი

50 ათასი იოლი საშოვნელი არ არის და მე მაგდენი ფული არ მაქვს. 5 ათასს მოგცემ - იმ პირობით, რომ სამუდამოდ დაიკარგები ბელასა და ჩემი ცხოვრებიდან


დასაწყისი იხილე აქ

XXXIII ნაწილი

პატარას ერთი ხელი მუხლებში ამოსდო, მეორე წელზე მოხვია, მკერდზე მიიხუტა და ლევანს თავით ანიშნა, შემოსასვლელი კარი გაეღო

უკვე მთელი კვირა იყო გასული, რაც ვახოს კვალში მიჰყვებოდა, მაგრამ მისი გაცნობა ვერა და ვერ მოახერხა



დასაწყისი იხლე აქ


XXXII ნაწილი

მამაკაცმა ცალი ხელი მუხლებში ამოსდო, მეორე წელზე მოხვია, ხელში აიყვანა და სანამ მეორე სართულზე არ ავიდა, არც დაუსვამს ძირს
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
4 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
5 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2445 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1206 კომენტარი