ზღვარზე (XII ნაწილი)
font-large font-small
ზღვარზე (XII ნაწილი)
მისმენდა და რატომღაც ერთი სიტყვაც არ უთქვამს საპასუხოდ, ისე წამოდგა და წავიდა. გამიკვირდა, მაგრამ არ შევაჩერე, მიუხედავად გაჩენილი კითხვებისა... ბოლოს და ბოლოს, რა მნიშვნელობა ჰქონდა, რა იფიქრა, ან რა გადაწყვიტა, თუ მასთან ყოფნა არ მინდოდა და ასე ადვილად შევძელი მისი "თავიდან მოშორება?!"
რამდენიმე თვე ვიცხოვრეთ ერთმანეთის გარეშე. ზაფხულში თურქეთში გავემგზავრე და იქ გავატარე ცხელი დღეები. ნური-ბეის სასტუმროში ჩემი ნომერი მქონდა, უფასო სადილ-ვახშამიც. საიდიც თან მყვებოდა. რამდენიმე დღე პარიზსა და რომშიც ექსკურსია მომიწყო...
საიდთან სექსუალური ურთიერთობის სურვილი არასოდეს მქონია და არ ვიცი, როგორ დავთანხმდი ინტიმზე... შეიძლება იმიტომაც, რომ იმ დღეს ბევრი დავლიე და უფრო მეტიც, რაღაც ბალახიც მოვწიე, რომელიც საიდმა დამაძალა, როცა არაბულ ღამის კლუბში დამპატიჟა და უჩვეულო გარემოში მართლაც საოცარი დრო გამატარებინა: ჩვენთვის მუცლის ცეკვას ულამაზესი გოგონები ასრულებდნენ და იმ დროს რატომღაც ჩემი ლესბოსელი მეგობრის - ანა ჩაფიძის მონატრება ვიგრძენი, რომელიც ერთხელაც არ შემხმიანებია მას შემდეგ, რაც საქართველოდან გავამგზავრე. ერთ-ერთი მოცეკვავე სწორედ მას მივამსგავსე და მარტო რომ ვყოფილიყავი, შეიძლება, მისთვის ინტიმიც შემეთავაზებინა, მაგრამ საიდთან ამას ვერ გავბედავდი, არ მინდოდა, ჩემი გაუკუღმართებული სექსუალური ფანტაზიებისა და მისწრაფებების შესახებ სცოდნოდა. ის ლევანზე მეტი აზიატი იყო და მასავით ადვილად არ მაპატიებდა განსხვავებულ სექსუალურ ორიენტაციას...
- მოსწიე და ნახავ, რა საოცარ ენერგიას შეგმატებს! - საიდმა აღმოსავლური ნარგილე დამიდგა წინ.
- არა, არასოდეს გამისინჯავს და მეშინია ცუდად არ გავხდე! - უარის თქმა დავაპირე, მაგრამ არ გამივიდა:
- ეს ნარკოტიკი არ არის, რომ ცუდად იმოქმედოს ან დამოკიდებულება გაგიჩინოს. უბრალოდ, გამხიარულდები და ცუდი ყველაფერი დაგავიწყდება, მოგეჩვენება, რომ უბ¬ედნიერესი და სიცოცხლეზე შეყვარებული ადამიანი ხარ...
დავუჯერე და თითქოს მართლა ყველაფერი ცუდი წაიშალა ჩემი გულიდან და გონებიდან. მეცინებოდა და დარწმუნებული ვიყავი, თუ მოვინდომებდი, ფრენას შევძლებდი...
საიდს სექსი თვითონ შევთავაზე:
- მოფერება მინდა და იცოდე, კაცს ვიქირავებ, თუ შენ არ გააკეთებ ამას! - ვუთხარი გამომწვევად და საიდი, რომელიც ყოველთვის ცდილობდა ჩემთან სიახლოვეს, უარს როგორ მეტყოდა?
...სასტუმროს ნომერში განვმარტოვდით და არც კი ვიცი, რამდენ ხანს გრძელდებოდა ჩვენი ველური სექსი... ახლა რომ ვიხსენებ, ვხვდები, ეს არ იყო ჯანსაღი და ჩვეულებრივი ურთიერთობა. იმ ბალახით გამოწვეული ჰალუცინაცია და მოზღვავებული ენერგია აგიჟებდა სისხლს და ახელებდა ვნებას...
დილით თავის საშინელმა ტკი¬ვილმა გამაღვიძა. ტახტზე დედიშობილა ვეგდე და საიდიც შიშველი იწვა... წამოვდექი, რომ სააბაზანოში შევსულიყავი და მომხდარით გამოწვეული ჭუჭყის შეგრძნება როგორმე მომეშორებინა.
თავბრუ დამეხვა და წავბარბაცდი, საწოლს შევეჯახე. საიდს გაეღვიძა და მაშინვე მიხვდა, რაც მჭირდა:
- რადგან პირველად მოსწიე, გაგიჭირდება ასე ადვილად "გამოძრომა", თუ დოპინგი არ მიიღე.
- რა დოპინგი?
გადაიხარა და იატაკზე დაყრილი ტანსაცმლის გროვიდან, თავისი შარვალი მოძებნა. ვერცხლის ძველებური პორტსიგარიდან აშკარად ხელით შეხვეული მოსაწევი ამოიღო, მოუკიდა. ჯერ თავად დაარტყა გრძელი ნაფაზი და მერე მე მომაწოდა:
- უცებ მოგიხსნის თავბრუხვევას...
- ნარკოტიკზე გინდა შემსვა? - ნაწყენმა უარის თქმა დავაპირე.
- ეგრე ცუდად მიცნობ? - ეწყინა საიდს. - რაში მჭირდება შენი გაუბედურება. ბოლოს და ბოლოს, ჩემს ბიზნესს აკეთებ და საკუთარი ხელით გამოვიჭრი ყელს? არ გაგიგია, რომ შხამს შხამითვე ებრძვიან. მოსწიე, ძალას შეგმატებს და მერე ისეთ წვნიანს მოგართმევ, ყველა უსიამოვნო შეგრძნებას მოგიხსნის...
სხვა რა გზა მქონდა და დავუჯერე. ათიოდე წუთში მართლა `გამოვიხედე თვალებში~.
- შეტრიალდი, უნდა ავდგე! - ვუთხარი საიდს, რადგან მართლა მერიდებოდა და არ მინდოდა, დედიშობილა დავენახე.
- კარგი, რა, ჩემი გერიდება?
- შეტრიალდი! - შევაწყვეტინე უხეშად. - თუ სიმართლე გაინტერესებს, ვნანობ მომხდარს, მაგრამ ასე მგონია, ის ძუკნა, სექსზე გადარეული წუხელ რომ ვერ ჩერდებოდა, მე არ ვყოფილვარ...
- ცუდია, თუ არანაირი სიამოვნება არ მიგიღია. მე კი მართლა ვისიამოვნე, რადგან მაგარი ქალი ხარ!
- შეტრიალდი! - კიდევ უფრო კატეგორიულად მოვთხოვე და ამჯერად დამემორჩილა.
აბაზანამ უკეთ გამხადა. რომ გამოვედი, საიდი წამოდგა, რომ მასაც გადაევლო წყალი და ჩემგან განსხვავებით, სულაც არ გასჩენია სურვილი ინტიმური ადგილები დაეფარა და მომრიდებოდა, რის შემდეგაც კიდევ მეტად ვინანე მომხდარი.
შენიშვნის მიცემას აზრი არ ჰქონდა...
უკვე ჩაცმული ვიყავი, ბანაობას რომ მორჩა:
- რა გეჩქარებოდა, კიდევ ერთხელ მოვფერებოდით ერთმანეთს! - ვერ დამალა გუ¬ლისწყვეტა.
- ეს აღარასოდეს მოხდება და განმეორდება ჩვენ შორის, საიდ! - გავიმკაცრე ხმა.
- არ მოგეწონა და უკეთესი კაცები გინახავს? - მხოლოდ ეს ეწყინა მამრს...
- არ ვაპირებ ჩემი ინტიმური ცხოვრების შენთან განხილვას და ახლა მხოლოდ ის მახსოვს, რომ წუხელ თავის დაცვა არც ერთს არ გაგვხსენებია.
- შიდსი ნამდვილად არ მჭირს! - უდარდელად აიჩეჩა მხრები.
- ეგ არც მიფიქრია, მაგრამ ხომ შეიძლება, დავორსულდე და აბორტის გაკეთების თავი აღარა მაქვს...
- ამიტომ ვერ ვიტან ევროპელ ქალებს! - გაღიზიანდა საიდი. - როგორ შეგიძლიათ აბორტზე ფიქრი. - ეგ ხომ მკვლელობაა, თან, საკუთარი შვილის!
- აბა, რა ვქნათ, რამდენი შემთხვევითი კავშირის შემდეგ დავორსულდებით, იმდენი ნაბიჭვარი გავაჩინოთ?!
- კარგი, რა, ნია, ღმერთი არ გწამს? - შეშინებულმა შემომხედა კაცმა. - ბავშვი ღმერთის საჩუქარია, თუ დაორსულდები და არ გენდომება შვილი, მე მომეცი!
- დაბოლილმა რომ გამჟიმა ჩემმა ქმარმა, ამიტომ, გაჩნდა ჩემი პირველი შვილი ავადმყოფი და მისმა სიკვდილმა დამინგრია ფსიქიკა. როგორ ფიქრობ, იმავე შეცდომას გავიმეორებ და კიდევ ერთ საცოდავ არსებას გავაჩენ ტანჯვისთვის?!
- ჩვენ ნარკოტიკი არ მიგვიღია! - ისევ სცადა საიდმა ჩემი გადარწმუნება, მაგრამ უხეშად შევაწყვეტინე:
- მერწმუნე, საღ ჭკუაზე და გონებაზე მყოფი არასოდეს დავუშვებდი შენთან სექსს.

ამის შემდეგ, უცებ გადავწყვიტე თბილისში დაბრუნება, აღარ მინდოდა, საიდის გვერდით დარჩენა. მართლა ვნანობდი მომხდარს, ისეთი შეგრძნება მქონდა, რომ დიდი ხნის ნატვრა აისრულა, განგებ გამაბრუა და გამაუპატიურა, რაშიც თავად შევუწყვე ხელი საკუთარი უტვინობით და ამიტომ საკუთარ თავს უფრო ვერ ვიტანდი... ნეტავ, ოდესმე თუ ვისწავლი ჭკუას?! - ჩემთვის ვფიქრობდი.
...სახლში შევედი თუ არა, მაშინვე მომახალა ნატომ ლევანის ამბავი, - ორმხრივ სროლაში მოყოლილა და თითქმის მთელი თვე წოლილა უკვე საავადმყოფოში. რამდენიმე დღე უგონოდაც ყოფილა და როგორც კი რეალობას დაჰბრუნებია, მაშინვე მეგობარი გამოუგზავნია ჩემთან წერილით, რადგან ტელეფონზე ვერ მიკავშირდებოდა: "არ მინდა, შენ უნახავად მოვკვდე. მიუხედავად იმისა, რომ შენთვის არაფერი დამიშავებია, მაინც შენდობას გთხოვ ყველაფრისთვის, თუ რამე გაწყენინე და იქნებ მინახულო!"
თურქეთში იქაური ნომერი მქონდა აღებული, რომელიც ნატომაც კი არ იცოდა და ამიტომ ვერც ლევანი დამიკავშირდებოდა, თორემ რომ გამეგო, მომაკვდავი იწვა, არც ისეთი გულქვა ვარ, მაშინვე არ შემეწყვიტა დასვენება და მასთან არ გამოვქცეულიყავი...
არც დამისვენია. წყალი გადავივლე მხოლოდ, ყავა დავლიე და საავადმყოფოში გავვარდი...
ლევანი უკეთ იყო, მაგრამ ექიმები ადგომის ნებას მაინც არ აძლევდნენ. პალატაში ორი მამაკაცი დამხვდა. ერთს ვიცნობდი, მეგობარი იყო მისი. სალამი ვთქვი და მათ წინაშეც ვიმართლე თავი:
- არაფერი ვიცოდი, თორემ ამდენ ხანს როგორ არ გნახავდი?
- მითხრეს, რომ თურქეთში იყავი და ტელეფონის ნომერი ნატოსთვისაც არ შეგიტყობინებია, მაგრამ არ ვიჯერებდი. მეგონა, სამუდამოდ უარი თქვი ჩემზე! - ლევანმაც მოურიდებლად გაამჟღავნა თავისი შიში და მამაკაცებმა მარტო დაგვტოვეს.
- არც ისეთი უნამუსო ვარ, რომ მომაკვდავი არ მენახე... თან, უნდა ვაღიარო, რომ შენზე ახლობელი ადამიანი არც მყავს ამჯერად ვინმე... რა მოხდა?
- ნარკოტიკის დიდი პარტია ამოვიღეთ და რომ არ ველოდებოდით, მაშინ გაგვიწია წინააღმდეგობა კრიმინალების ბანდამ. მილიმეტრებში ასცდა ერთი ტყვია გულს და სანამ გონებას დავკარგავდი, შენ გამახსენდი, არც შვილები და მით უმეტეს, - ცოლი. მხოლოდ შენ გამო არ მინდოდა, ნია, სიკვდილი... ნეტავ, ოდესმე მიხვდები, როგორ მიყვარხარ?!
ამას რომ ამბობდა, ისეთი გულწრფელი იყო ლევანი, შეკამათება უნამუსობა იქნებოდა და მაშინვე დავეთანხმე:
- ვიცი და მაპატიე, თუ ვერასოდეს დავაფასე შენი ერთგულება და სიყვარული...

გაგრძელება



ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
19.06.2015
gagrzelebas agar apirebt? :(
nata
19.06.2015
me -8 tavs ar dadebt????????????????????????????????????????
....
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ცოტა ხანში ბექა ცუდად გახდა. გამოკვლევები რომ ჩაუტარეს, ნინო ნებიერიძემ გულდაწყვეტილმა მითხრა:
- ღვიძლი თითქმის დაშლილია...
- არ შეიძლება შველა? - ისე შევეხვეწე ნინოს, თითქოს რიგითი ექიმი კი არა, სასწაულმოქმედი ყოფილიყო.
ავზი ბენზინით ავავსე და როცა ისევ ავამუშავე ძრავა, პირველი, რაც გავიფიქრე, ის იყო, რომ მანქანით წყალში ხიდიდან გადავშვებულიყავი და ასე დამესრულებინა ყველაფერი, მაგრამ ვანიკოზე ფიქრმა შემაკავა.
ახლა, რა თქმა უნდა, არც მეგობრობის დღიურის შემოღებას ვაპირებ (ან კი სად მყავს მეგობრები?), არც სხვათა ბრძნული აზრების ჩანიშვნა-შეკრებას, მაგრამ პირადი დღიურისა და ჩანაწერების კეთების სურვილი კი გამიჩნდა - ჩემი ცხოვრების ბოლოდროინდელ ამბებზე, წარსულზე...
რეანიმაციაში მხოლოდ ერთი ადამიანის შესვლა შეიძლებოდა და ლევანმა დამითმო პირველობა, მაგრამ ვერ გავბედე შვილთან მარტო შესვლა. ექიმს ლამის მუხლებში ჩავუვარდი, რომ ლევანიც შემოეშვა ჩემთან ერთად...
დაბინტული ბავშვის დანახვაზე მუხლი მომეკვეთა და ლევანს რომ არ შეეშველებინა ხელი, ალბათ იატაკზე გავიშხლართებოდი...
ტელეფონი კედელს შევანარცხე და გიჟივით გავვარდი ქუჩაში, ეზოს კარიც კი არ ჩამიკეტავს. ის იყო მანქანის საჭეს მივუჯექი, რომ წინ მდგომი მანქანიდან ლევანი გადმოვიდა. ისე ვიყავი გაგიჟებული, არც შემიმჩნევია, რომ ისევ ჩემი სახლის წინ იდგა მისი მანქანა:
- რას აპირებ, ნია? - მკითხა ისე შეშფოთებულმა, როცა ძალით გამაღებინა მანქანის კარი, მივხვდი იფიქრა, რომ თავის მოკვლას ვაპირებდი.
გამაღიმა ნინოს გულახდილობამ და უცებ ისიც კი მომეჩვენა, რომ ცხოვრება არც ისე საშინელია, როგორიც აქამდე მეგონა:
- თავად რას იტყვი პირად ცხოვრებაზე?
- დამიჯერებ, რომ ამის შესახებ დღემდე არავისთან მილაპარაკია? - ტკივილი გაუკრთა თვალებში.
- თუ გაჩუმდებოდი, ვერავინ ვერაფერს გაიგებდა! - ვცადე საყვედური მეთქვა, მაგრამ შემაწყვეტინა:
- ის ძმა იყო ჩემი... დაც რომ ყოფილიყო, მაინც შევიძულებდი, თუ საწოლში ჩამიწვებოდა, როგორც გათახსირებული კახპა. თქვენ გეყვარებოდათ ძმასთან ინტიმის მოსურვე ადამიანი?
- მორწმუნე როდის შემდეგ გახდი? - ესეც სიახლე იყო ლევანისთვის.
- მას შემდეგ ალბათ, რაც ავად გავხდი... მეშინია იმ ჯოჯოხეთის, გარდაცვალების შემდეგ რომ მელოდება, თუმცა საკუთარი ცხოვრება სიცოცხლეშივე ვაქციე ჯოჯოხეთად... მინდა, ყველას წინაშე მართალი ვიყო.
შემეძლო ბექასთვის მეთხოვა თავის მოძღვართან მივეყვანე, მაგრამ ის მღვდელი გამახსენდა, იმ დღეს შემთხვევით ეკლესიაში შესული რომ შემამჩნია, შიდსის დიაგნოზით გაოგნებული და თავგზააბნეული რომ "მივეახლე" ტაძარს. არც სახელი ვიცოდი მისი და არც სხვა რამ, მაგრამ გარეგნობა მახსოვდა მკაფიოდ...
- შიდსის დიაგნოზი სულაც არ ნიშნავს სასიკვდილო განაჩენს. უამრავი საშუალება არსებობს სიცოცხლის გასახანგრძლივებლად. ეგეც რომ არ იყოს, მეცნიერები განუწყვეტლივ მუშაობენ, რომ საჭირო წამალს მიაგნონ და წინსვლაც აქვთ...
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
6 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.