ზღვარზე (XIII ნაწილი)
font-large font-small
ზღვარზე (XIII ნაწილი)
- გამომყვები ცოლად? - არ ველოდი ასეთ მდგომარეობაში მყოფისგან მსგავს წინადადებას და დავიბენი:
- მეხუმრები?
- სულაც არა...
არ მინდოდა მისი წყენინება, მაგრამ მაინც ვერ შევძელი ტყუილის თქმა:
- არა, ლევან... არ შემიძლია ცოლობა და მერწმუნე, თუ სიმშვიდე და ბედნიერება გინდა, სხვა ქალი უნდა მოძებნო, ჩემზე ღირსეული და რაც მთავარია, ნორმალური...
- მხოლოდ შენ მინდიხარ, ნია, ისეთი, როგორიც ხარ!
- ახლა ამაზე ლაპარაკის დრო არ არის!
- მას შემდეგ, რაც სიკვდილს თვალებში ჩავხედე, მივხვდი, რომ დრო არ გვაქვს ადამიანებს და შორეულ მომავალზე ფიქრიც სისულელეა და ამიტომ, ახლავე უნდა მითხრა: - გამილამაზებ დარჩენილ დღეებს შენ გვერდით ყოფნით?..
პასუხს თავი ავარიდე და იმ დროს შვება იყო ჩემთვის პალატაში ლევანის ცოლყოფილისა და შვილების შემოსვლა. ბავშვები კარგად მიცნობდნენ და ამიტომ, თბილად მომიკითხეს, რაც ლევანის დამსახურება იყო; მათ თავიდანვე აუხსნა, რომ ოჯახის დანგრევა ჩემი ბრალი არ ყოფილა. ლევანს ისეთი ავტორიტეტი ჰქონდა, შვილები ყველაფერს უჯერებდნენ, მათ ისიც კარგად გააცნობიერეს, რომ მისი საყვარელი ქალი ვიყავი და ჩემთვის პატივი უნდა ეცათ...
- მარტო დაგტოვებთ! - გავიწიე წასასვლელად.
- რა გეჩქარება? - ლევანს თვალებში შეეტყო, რომ არ ვეთმობოდი, მაგრამ მეტი არაფერი უთქვამს. მაინც მოერიდა ცოლყოფილის გულის ტკენას და ემოციები მოთოკა.
- ხომ იცი, დღეს დავბრუნდი თურქეთიდან და ძალიან დაღლილი ვარ, დასვენება მჭირდება. დავისვენებ და ხვალ ისევ მოგაკითხავ.
- გელოდები! - მუდარა ჟღერდა კაცის ხმაში.

იმ ღამეს დიდხანს არ დამაძინა ლევანზე ფიქრმა, - ვგრძნობდი, მასავით არავინ შემიყვარებდა და თუ მსურდა, გვერდით საიმედო მამაკაცი მყოლოდა, სწორედაც რომ მის ცოლობას უნდა დავთანხმებოდი, მაგრამ შინაგანი ხმა მკარნახობდა, რომ არავისთვის შემეძლო ბედნიერების მინიჭება და ლევანი ცუდისთვის არ უნდა გამემეტებინა, რადგან მართლა ვუყვარდი...
საავადმყოფოდან რომ გამოწერეს, სახლში წამოვიყვანე. ცოლყოფილიც არ იყო წინააღმდეგი სრულ გამოჯანმრთელებამდე მასთან ყოფილიყო, რადგან მარტო თავს ვერ მოუვლიდა, მაგრამ რადგან შევთავაზე, ჩემთან ყოფნა არჩია...
თვეზე მეტი დასჭირდა მის გამოჯანმრთელებას და ის ერთი თვე ჩემს საძინებელში გაატარა. ღამით მთხოვ¬და ჩავხუტებოდი და მისთვის ხელი არ გამეშვა. თუ გვერდს ვიცვლიდი, რაც უნდა ღრმად სძინებოდა, მაშინვე ეღვიძებოდა და შეშინებული მეკითხებოდა: სად მივდიოდი? რაც ჩემთვის დამღლელი აღმოჩნდა, რო¬გორც ფიზიკურად, ასევე ფსიქო¬ლოგიურად. ვცდილობდი, ნაფიქრი არ გამემჟღავ¬ნებინა, მაგრამ ლევანი გულუბრყვილო არ იყო, რომ ვერ მიმხვდარიყო, რასაც განვიცდიდი და ერთ დღესაც, მოწყენილმა მითხრა:
- ვიცი, ერთი სული გაქვს, როდის წავალ აქედან, ძალიან დაგღალე...
მინდოდა შევკამათებოდი, მაგრამ არ მომისმინა:
- ნია, ისეთი მიგიღე, როგორიც ხარ და მზად ვარ, უსასრულოდ გელოდო. შენ გარდა ჩემს ცხოვრებაში ვერც ერთი ქალი ვერ შემოაბიჯებს, მით უფრო, ჩემი ცოლის სტატუსით... ახლა უკვე შემიძლია, მარტომაც მივხედო თავს და ჩემს ბინაში გადავალ. დროა, სამსახურსაც დავუბრუნდე...
მართლაც, მეორე დღესვე გადავიდა საკუთარ ბინაში. სინდისის ქენჯნას ვგრძნობდი და პირველ დღეებში თითქმის ყოველდღე ვაკითხავდი. ერთი-ორჯერ ღამითაც დავრჩი, მაგრამ რაოდენ უცნაურიც უნდა იყოს, მხოლოდ მე კი არა, ლევანსაც არ გასჩენია ინტიმის სურვილი. ღამით, ლამის უცოდველი ბავშვებივით გვეძინა. ამაზე არც ვლაპარაკობდით და არ ვიცი, რას ფიქრობდა ლევანი, მაგრამ გაორებული ვიყავი: თუ ერთი მხრივ ძალიანაც მაწყობდა მისგან "შორს ყოფნა", რაც სამშობიარო და შვილის დატოვების სტრესთან იყო დაკავშირებული, მეორე მხრივ, ცნობისმოყვარეობა მკლავდა: - ხომ არ მოხდა რაიმე ისეთი, რამაც გულგრილი გახადა ჩემ მიმართ და შეეძლო, უჩემოდ უფრო მშვიდად და ბედნიერად გაეგრძელებინა ცხოვრება?
ვერ ვიტყვი, რომ ლევანის გარეშე ცხოვრება ვერ წარმომედგინა და თუ დავკარგავდი, ეს ჩემთვის ტრაგედია იქნებოდა, ან დავიბნეოდი და დამოუ-კიდებლად არსებობა გამიჭირდებოდა, მაგრამ მივხვდი, - ეგოიზმი მქონდა ხასიათში მოჭარბებული, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ვერასოდეს შევეგუებოდი, ვინმეს ჩემი მიტოვება ნებით ეფიქრა. თუ ვინმესთან ურთიერთობას დავამ-თავრებდი, ამისი მოთავე ყოველთვის თავად უნდა ვყოფილიყავი...
- ხვალიდან აღარ მოვალ! - ერთხელაც ლევანს ეჭვებში გათენებული ღამის შემდეგ გამოვუცხადე.
- რატომ, რამე გაწყენინე? - გამომცდელად შემომხედა და მივხვდი, მასაც ტანჯავდა უპასუხო კითხვები, მაგრამ არ უნდოდა, პირველს დაეწყო ლაპარაკი. მეც გავჯიუტდი და არ ვიაქტიურე:
- არაფერი მომხდარა. უბრალოდ, კარგად ხარ და არ გჭირდება ვინმეს ზედამხედველობა, თვითონაც მშვენივრად მიხედავ თავს. ჩემი ხასიათიც ხომ იცი, - ვერასოდეს შევეგუები ოჯახურ ცხოვრებას და მირჩევ¬ნია, ჩემთვის ვიყო, ჩემს სახლში და ჩვეულ გარემოში. ერთმანეთის ნახვას კი როცა მოვინდომებთ, ისედაც შევძლებთ.
- ე.ი. არ გადაგიწყვეტია, ცოლად გამომყვები თუ არა?
- კი, როგორ არა, გადავწყვიტე და ზუსტად ვიცი, რომ არც შენი და არც არავისი ცოლი არ გავხდები... არ შემიძლია და უნდა გამიგო. ისეთი უნდა მიმიღო, როგორიც ვარ და თუ არ შეგიძლია, ჩემზე უკეთესი და კარგი ადამიანი მოძებნე...
ლევანმა რაღაცის თქმა დააპირა, მაგრამ არ მოვუსმინე:
- ვერაფერში გადამარწმუნებ და აზრი არა აქვს. წავალ და ცალ-ცალკე ვიფიქროთ, როგორ და რანა¬ირად უნდა ვცადოთ ცხოვრების გაგ¬რძელება. თუ რაიმე ჭკვიანურს მოვიფიქრებთ, დავსხდეთ და ერთად განვიხილოთ მომავალთან დაკავშირებული ყველანაირი სიტუაცია...
ალბათ ვაწყენინე. არ გამოვუცილებივარ და მთელი 2 კვირა ისე გავიდა, აღარც შემხმიანებია. 2 კვირის შემდეგაც ავტოგასამართ სადგურთან, ერთმანეთს შემთხვევით შევხვდით. ერთდროულად მოგვიწია რიგში ჩადგომამ. ლევანი ჩემ უკან იდგა, მაგრამ ინიციატივა აიღო და ჯერ ჩემს მანქანას მიხედა, მერე - თავისას:
- მომენატრე! - მითხრა, როცა მანქანები გადავაყენეთ.
- მიხარია! - მეც ზედმეტი გაპრანჭვის გარეშე ვუპასუხე მის გრძნობას და ჩავეხუტე. მაგრამ, ამან სიხარულის ნაცვლად ისევ ეჭვებით ამავსო და მივხვდი, ვერასოდეს მომცემდა მასთან მშვიდად ყოფნის უფლებას ჩვენ შორის ჩამდგარი შვილის შორეული აჩრდილი: - ლევანი მოვატყუე და ისეთი რამ წავართვი ცხოვრებაში, ვინმეს ჩემთვის იგივე რომ გაეკეთებინა, ალბათ, სასიკვდილოდ გავიმეტებდი. შვილს კი არა, ვინმე ჩემგან უნებართვოდ კატის კნუტს ვერ წაიყვანდა. - ამ საღამოს შენთან მოვალ! - გამომაფხიზლა კაცის ხმამ.
- არა! - ისე წამოვიყვირე, მგონი, შევაშინე.
- რამე ხდება, ნია?
- არაფერი. უბრალოდ, ესპანეთში საქმიანი მივლინება მაქვს. რამდენიმე დღეში მივემგზავრები და ამიტომ, საფუძვლიანი დასვენება მჭირდება.
- დიდი ხნით მიდიხარ?
- ალბათ, მთელი თვით, თან, დავისვენებ. შეხვედრა საზღვაო ქალაქ ალიკანტეშია დანიშნული და ბარემ, დავისვენებ კიდევაც...
- მეც რომ წამოვიდე, არ შეიძლება?
- არა, მარტო უნდა წავიდე. იქ საიდი დამხვდება და შენთვის არ მეცლება. მირჩევნია, საქმეს დროზე მოვრჩე, რომ ისევ ჩასასვლელი მალე არ გავხდე.
- სამუშაოს რომ მორჩები და დასასვენებლად მოიცლი, შემეხმიანე და მოგვიანებით მაინც ჩამოვალ.
- ვნახოთ... თუ მეცლება, აუცილებლად შეგატყობინებ და ჩამოხვალ...
არც ამაზე გაუწევია წინააღმდეგობა და თუ მანამდე 90%-ით ვიყავი დარწმუნებული, რომ არ მივიპატიჟებდი, ახლა მივხვდი, რომ გაუცხოების პერიოდი დაგვეწყო და ორივესთვის უკეთესი იქნებოდა, გარკვეული დროით თუ ერთმანეთს დავშორდებოდით.

ესპანეთში ჩემი წასვლა არც იყო აუცილებელი, რადგანაც რამდენიმე საბუთზე იყო ხელი მოსაწერი. ამიტომ, იმ შეკრებაზე რომელიმე ჩემს თანამშრომელს გავუშვებდი, მაგრამ რაკი ლევანს ვუთხარი, რომ ჩემი გამგზავრება იქ აუცილებელი იყო, იხტიბარი აღ¬არ გავიტეხე. თანაც, დასვენებაც არ მაწყენდა. ალიკანტე პატარა, მყუდრო ქალაქია, სადაც მშვიდად შეიძლება დღე¬ების გატარება... მაგრამ ერთი უარყოფითიც აქვს იქ ჩასვლას, - მეზობელი ქვეყნებიდან უამრავი წვრილმოვაჭრე გადმოდის, რომლებიც პლაჟებს არიან მოდებულები და გულს აწვ¬რილებენ ათასი უვარგისი პროდუქციის შემოთავაზებით. ძირითადად, შავკანიანები და ყვითელკანიანი აზიელები არიან, გაწაფული აფერისტები და ისე იტყუებიან, თვალის დაუხამხამებლად შემოგასაღებენ ოქროს ფასად რკინის ნაჭერს. ამიტომ, ყველანაირად ვარიდებ თავს მათთან ურთიერთობას. შოპინგომანია არასოდეს ყოფილა ჩემი გატაცება. ძვირფას და ღირებულ მაღაზიებშიც კი აუცილებლობის შემთხვევაში შევდივარ, მაგრამ ყველაფერი ბედისწერაა ალბათ, რომელსაც ადამიანი ვერსად წაუვა და გაექცევა, როცა ამისი დრო მოვა. ისე, ყველაფერი ადამიანზეც არის დამოკიდებული, რამდენად გონივრულად მოიქცევა, რომ თავი არ წააგოს. მაგრამ ეს ალბათ არასოდეს გამოუდით ჩემნაირ ადამიანებს, რომლებიც გონებას კი არა, გულსა და ემოციებს აყოლილები მოქმედებენ ხოლმე...

გაგრძელება

ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (2)
20.06.2015
გაგრძელება როდის გამოქვეყნდება?
ნათია ოყრეშიძე..
20.06.2015
დღეს ხომ დაიდება? ნამდვილ ამბავზეა თუ გამონაგონია ავტორის?
მელიტა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ცოტა ხანში ბექა ცუდად გახდა. გამოკვლევები რომ ჩაუტარეს, ნინო ნებიერიძემ გულდაწყვეტილმა მითხრა:
- ღვიძლი თითქმის დაშლილია...
- არ შეიძლება შველა? - ისე შევეხვეწე ნინოს, თითქოს რიგითი ექიმი კი არა, სასწაულმოქმედი ყოფილიყო.
ავზი ბენზინით ავავსე და როცა ისევ ავამუშავე ძრავა, პირველი, რაც გავიფიქრე, ის იყო, რომ მანქანით წყალში ხიდიდან გადავშვებულიყავი და ასე დამესრულებინა ყველაფერი, მაგრამ ვანიკოზე ფიქრმა შემაკავა.
ახლა, რა თქმა უნდა, არც მეგობრობის დღიურის შემოღებას ვაპირებ (ან კი სად მყავს მეგობრები?), არც სხვათა ბრძნული აზრების ჩანიშვნა-შეკრებას, მაგრამ პირადი დღიურისა და ჩანაწერების კეთების სურვილი კი გამიჩნდა - ჩემი ცხოვრების ბოლოდროინდელ ამბებზე, წარსულზე...
რეანიმაციაში მხოლოდ ერთი ადამიანის შესვლა შეიძლებოდა და ლევანმა დამითმო პირველობა, მაგრამ ვერ გავბედე შვილთან მარტო შესვლა. ექიმს ლამის მუხლებში ჩავუვარდი, რომ ლევანიც შემოეშვა ჩემთან ერთად...
დაბინტული ბავშვის დანახვაზე მუხლი მომეკვეთა და ლევანს რომ არ შეეშველებინა ხელი, ალბათ იატაკზე გავიშხლართებოდი...
ტელეფონი კედელს შევანარცხე და გიჟივით გავვარდი ქუჩაში, ეზოს კარიც კი არ ჩამიკეტავს. ის იყო მანქანის საჭეს მივუჯექი, რომ წინ მდგომი მანქანიდან ლევანი გადმოვიდა. ისე ვიყავი გაგიჟებული, არც შემიმჩნევია, რომ ისევ ჩემი სახლის წინ იდგა მისი მანქანა:
- რას აპირებ, ნია? - მკითხა ისე შეშფოთებულმა, როცა ძალით გამაღებინა მანქანის კარი, მივხვდი იფიქრა, რომ თავის მოკვლას ვაპირებდი.
გამაღიმა ნინოს გულახდილობამ და უცებ ისიც კი მომეჩვენა, რომ ცხოვრება არც ისე საშინელია, როგორიც აქამდე მეგონა:
- თავად რას იტყვი პირად ცხოვრებაზე?
- დამიჯერებ, რომ ამის შესახებ დღემდე არავისთან მილაპარაკია? - ტკივილი გაუკრთა თვალებში.
- თუ გაჩუმდებოდი, ვერავინ ვერაფერს გაიგებდა! - ვცადე საყვედური მეთქვა, მაგრამ შემაწყვეტინა:
- ის ძმა იყო ჩემი... დაც რომ ყოფილიყო, მაინც შევიძულებდი, თუ საწოლში ჩამიწვებოდა, როგორც გათახსირებული კახპა. თქვენ გეყვარებოდათ ძმასთან ინტიმის მოსურვე ადამიანი?
- მორწმუნე როდის შემდეგ გახდი? - ესეც სიახლე იყო ლევანისთვის.
- მას შემდეგ ალბათ, რაც ავად გავხდი... მეშინია იმ ჯოჯოხეთის, გარდაცვალების შემდეგ რომ მელოდება, თუმცა საკუთარი ცხოვრება სიცოცხლეშივე ვაქციე ჯოჯოხეთად... მინდა, ყველას წინაშე მართალი ვიყო.
შემეძლო ბექასთვის მეთხოვა თავის მოძღვართან მივეყვანე, მაგრამ ის მღვდელი გამახსენდა, იმ დღეს შემთხვევით ეკლესიაში შესული რომ შემამჩნია, შიდსის დიაგნოზით გაოგნებული და თავგზააბნეული რომ "მივეახლე" ტაძარს. არც სახელი ვიცოდი მისი და არც სხვა რამ, მაგრამ გარეგნობა მახსოვდა მკაფიოდ...
- შიდსის დიაგნოზი სულაც არ ნიშნავს სასიკვდილო განაჩენს. უამრავი საშუალება არსებობს სიცოცხლის გასახანგრძლივებლად. ეგეც რომ არ იყოს, მეცნიერები განუწყვეტლივ მუშაობენ, რომ საჭირო წამალს მიაგნონ და წინსვლაც აქვთ...
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
6 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.