ზღვარზე (დასასრული)
font-large font-small
ზღვარზე (დასასრული)
ახლა, რა თქმა უნდა, არც მეგობრობის დღიურის შემოღებას ვაპირებ (ან კი სად მყავს მეგობრები?), არც სხვათა ბრძნული აზრების ჩანიშვნა-შეკრებას, მაგრამ პირადი დღიურისა და ჩანაწერების კეთების სურვილი კი გამიჩნდა - ჩემი ცხოვრების ბოლოდროინდელ ამბებზე, წარსულზე...
არა, მომავალზე ფიქრს და ოცნებას არანაირი აზრი არ ჰქონდა, მაგრამ ჩემი შვილისთვის, რომელიც ჯერჯერობით პატარაა სიმართლისთვის და სხვათა მიტევებისთვის, ხომ უნდა მეთქვა ყველაფერი საკუთარ თავზე, თუნდაც სიკვდილის შემდეგ რომ გაეცნო დედა...
სინდისის ქენჯნამ შემაწუხა, რადგან ისიც გამახსენდა, რომ მეც დამიტოვა დედამ ჩანაწერები, რომელთა კითხვა კი დავიწყე, მაგრამ შუა გზაზე მივატოვე და არც პატიება მიცდია დედისთვის და არც ის სიყვარული ვაღირსე, რომლის გარეშეც ალბათ საიქიოშიც ვერ ისვენებს...

სახლში მივედი თუ არა, ერთ-ერთი ბლოკნოტი გადმოვიღე და თავფურცელს დავაწერე: "ნია ამაღლობელი - ადამიანი მაინც მარტოა"... ჩანაწერები ჩემი შვილისთვის და ყველა იმ ადამიანისთვის, ვისაც ვუყვარვარ, ვუყვარდი და სიკვდილის შემდეგაც ვეყვარები...
პირველი ჩანაწერის გაკეთება კი გამიჭირდა. არ ვიცოდი, როგორ უნდა დამეწყო ან საიდან - ჩემი ცხოვრების რომელი მონაკვეთი უნდა წამომეწია წინ, რაზე შეიძლებოდა მეწერა და რის შესახებ არ უნდა სცოდნოდა არავის, პირველ რიგში კი - ჩემს შვილს, რათა სიყვარულის ნაცვლად სიძულვილი არ ეგრძნო ქარაფშუტა ავხორცი დედისადმი, რომელიც საბოლოოდ სამარცხვინო ავადმყოფობის მსხვერპლი გახდა...
დედის დღიური გადმოვიღე და მის კითხვაში დამათენდა... თითქოს პირველად დავინახე და აღმოვაჩინე დედაჩემი და ისიც, რომ საოცრად ვგავდით ერთმანეთს და თუ რამეში იყო განსხვავება, დედა აშკარად, ჩემზე უკეთესი იყო: მას ოცნებები ძალადობით ჩაუკლეს, მე კი თვითონ გავწირე საკუთარი ოცნებებიც და მომავალიც მხოლოდ ცუდისთვის. საბოლოოდ კი ორივეს სული ამოგვართვეს თითქოს და ამიტომაც აღარ დარჩა ჩვენი ადგილი დედამიწაზე...
- ძალიან მიყვარხარ თურმე, დე! - ვთქვი ხმამაღლა, მისი დღიურის ბოლო გვერდი რომ გადავშალე და საკუთარმა ხმამ შემაკრთო - ჩახლეჩილმა და ისე ჩამწყდარმა, ხანგრძლივი ტირილის შემდეგ რომ აქვთ ადამიანებს...
კალამი ავიღე და წერა დავიწყე. არ ვიცი, რამდენ ხანს ვწერდი. თუ დედის დღიურის კითხვაში დამათენდა, წერაში დამაღამდა და უეცრად ვიგრძენი, რომ თვალები მეხუჭებოდა. ისეთი ძილქუში მომაწვა, საწოლამდე მისვლის ძალაც არ მქონდა და პირდაპირ საწერ მაგიდაზე ჩამოვდე თავი...
ტკივილმა გამომარკვია. მოუხერხებელ პოზაში მყოფს ხელ-ფეხი დამბუჟებოდა და ძვლებიც მტკიოდა. ძლივს დავდექი ლოდებივით დამძიმებულ ფეხებზე და კედელს გავყევი, რომ საწოლამდე მიმეღწია...

ტელეფონის ზარმა გამომაღვიძა. სანამ ვუპასუხებდი, საათს დავხედე. ღამის პირველი საათი იყო და შემეშინდა, მაშინვე შვილი გამახსენდა, - ნეტავ, მას ხომ არ უჭირს-მეთქი რამე?
ჩემდა გასაოცრად, გუგა ბიწაძე რეკავდა, რომელიც კარგა ხანია, არ შემხმიანებია:
- სადა ხარ, ნია? კომპიუტერი ჩართე, მინდა გელაპარაკო! - შემეხვეწა.
- ასეთი საჩქარო რა არის, ძლივს ჩაძინებული რომ გამაღვიძე? - მსუბუქად ვუსაყვედურე.
- ჩართე და გეტყვი...
ეკრანზე დავინახე თუ არა, მივხვდი, რომ გუგა ბედნიერი იყო. უფრო გაზრდილი, გალამაზებული, საკუთარ თავში დარწმუნებული მომეჩვენა. მას კი იმედი გაუცრუვდა ჩემს დანახვაზე, არ მოვეწონე:
- რა გჭირს, ნია? თითქოს ათი წლით დაბერებულხარ და მოტეხილხარ, რა მოხდა ასეთი?
- ხომ იცი, რაც მჭირს, მაგრამ არ მინდა ახლა ამაზე ლაპარაკი, - თავი ავარიდე პირდაპირ პასუხს, - შენზე მიამბე და მითხარი, რისი თქმა გეჩქარებოდა ასე ძალიან?
- შენი ცხოვრების ბოლომდე მადლობელი რომ ვიქნები, ეს უკვე იცი. ჰოდა, მინდოდა მეთქვა, რომ ახალი მიღწევები და წინსვლა მაქვს. ჩემმა მეგობარმა მამაკაცმა, რომელიც ექიმია, თავის ახალ პროგრამაში ჩამსვა. მგონი, შიდსის წამალს მიაგნეს, მაგრამ სანამ მისი აღიარება მოხდება, ათასი ექსპერიმენტია ჩასატარებელი. სხვადასხვა ქვეყანაში მოხალისეებს ეძებენ, ვინც ნებით გადაწყვეტს ამ ახალი პრეპარატის საკუთარ თავზე გამოცდას. მინდოდა, ეს შენთვის მეხარებინა...
გაოგნებული ვუსმენდი: ეჭვიც არ მეპარებოდა, რომ ღმერთი კიდევ ერთ შანსს მაძლევდა, ამიტომ შემახვედრა გუგას და ისიც მაინცდამაინც გერმანიაში, თანაც - შიდსის ცენტრში აღმოჩნდა...
- არ მისმენ, ნია? - ფიქრებიდან გამომიყვანა გუგას ხმამ.
- გისმენ! - ვუთხარი მძიმედ. - გაოგნებული გისმენ...
- მოკლედ, ორ კვირაში თბილისში მოვფრინავ, მანდაც რომ შევარჩიო მოხალისეები ექსპერიმენტში ჩასართავად... არ ვიცი, შენ როგორ შემოგკადრო ასეთი რამ, მაგრამ თუ თვითმკვლელობაზე გიფიქრია, უკეთესია, სცადო და სიცოცხლისთვის იბრძოლო. ჰაინრიხი ამბობს, რომ აუცილებლად გაამართლებს ეს წამალი...
- ალბათ თანახმა ვიქნები! - გადავწყვიტე მაშინვე. - თუ არ მოვრჩები, თვითმკვლელის ცოდვით დამძიმებული მაინც არ წავალ იმ ქვეყნად... მოუთმენლად დაგელოდები, გუგა...
დრო იყო, სასწაულის მერწმუნა. ამიტომ მეორე დღესვე მამა იოანესთან წავედი და ვუთხარი, რომ სხვა გზა არ მქონდა, გერმანიაში უნდა წავსულიყავი...
- დაგლოცავ და ვილოცებ შენთვის, ნია, მაგრამ დამპირდი, რომ როცა განკურნებული სხეულით დაბრუნდები, სულის სიჯანსაღეზეც იზრუნებ და წარსულის შეცოდებებს მოინანიებ.
- ახლაც ვნანობ, მამაო, ოღონდ გრძნობების გამოხატვას არ ვარ მიჩვეული...
მამა იოანემ მასწავლა, როგორ უნდა მოვმზადებულიყავი ზიარებისთვის და ცხოვრებაში პირველად გამიჩნდა უდიდესი სურვილი, მონდომებისთვის მოძღვარს შევექე...

ახლა ლევანისთვის უნდა მეთქვა სიმართლე და დამერწმუნებინა, რომ ჩემს მდგომარეობაში მყოფისთვის გერმანიაში წასვლა ერთადერთი გამოსავალი იყო...
- არ დაგიმალავ, ნია, თუ სადმე ხელი მიმიწვდა, ყველგან ვეძებე შენთვის მკურნალობის და გადარჩენის შანსი. შენი ავადმყოფობის ისტორიის ასლები რამდენიმე ქვეყანაში გავაგზავნე და ყველა მხრიდან ერთი და იგივე პასუხი მივიღე, - არავინ იძლევა განკურნების პირობას, მხოლოდ დროებით გაუმჯობესებაზე იყო ლაპარაკი...
- ვიცი, ლევან, ბოლო მტანჯველი ტკივილები და სიკვდილია, რომელსაც ვერ დაველოდები ჩემი ხასიათის პატრონი და ამიტომ თვითმკვლელობაზე ვფიქრობდი...
- გუგა როდის ჩამოდის?
- ორ კვირაში. მანამდე ყველა საბუთს მოვაწესრიგებ. უკვე ვიცი, რაც არის საჭირო. მანამდე ვანიკო ჩამომიყვანე. მინდა, ავუხსნა, რა მჭირს და რატომ მივემგზავრები ხანგრძლივი დროით მისგან შორს.

ლევანმა მეორე დღესვე ჩამომიყვანა ბავშვი, რომელიც აღტაცებული მიყვებოდა იმ დღეებზე, თავის და-ძმასთან ერთად რომ გაატარა აგარაკზე. ქართულადაც კი დაეწყო ლაპარაკი და უფრო მეტი ესმოდა:
- კიდევ ხომ გამიშვებ, დე, მათთან? - შემეხვეწა.
- რა თქმა უნდა, გაგიშვებ! - გვერდით მოვისვი შვილი და მამამისივით ურჩი ქოჩორი ავუწეწე: - მეტიც, ალბათ, მათთან მოგიწევს ცხოვრება, რადგან ისევ დიდი ხნით უნდა გავემგზავრო.
- სად? - შემომხედა დაბნეულმა და მივხვდი, მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ეშინოდა და არ უნდოდა უჩემოდ დარჩენა. მესიამოვნა, რომ სულერთი არ იყო ჩემი არსებობა მისთვის.
- ხომ იცი, რომ ავად ვარ და სერიოზული მკურნალობა მჭირდება, რაც საქართველოში შეუძლებელია და ამიტომ გერმანიაში მივყავარ ექიმებს...
- ხომ არ მოკვდები, დე? - წელზე შემომხვია შვილმა ხელები და სახე ჩემს მკერდში ჩამალა...
მაშინვე ვერ ვუპასუხე, რადგან ყელში ცრემლების ბურთი გამეჩხირა. თავი არარაობად ვიგრძენი და მართლა სიკვდილის ღირს კრიმინალად იმის გამო, რომ ასეთ საოცრებაზე ვთქვი უარი, - შვილზე, რომელსაც ეშინოდა, არ დავეკარგე...
- არ მინდა, მოკვდე! - გამიმეორა შვილმა, რადგან პასუხი დავუგვიანე და ძალები მოვიკრიბე:
- რადგან ასე გინდა, ვიცოცხლო, ყველაფერი კარგად იქნება. ხომ იცი, ღმერთი კარგ ბავშვებს ყველა ნატვრას უსრულებს და თუ ჩემთვის ილოცებ, ყველაფერი კარგად დამთავრდება.
- არ მინდა, მოკვდე... დედა-სვეტა რომ მოკვდა, ძალიან მენატრება! - ატირდა ბიჭი და მივხვდი, რომ ის ჯერ ძალიან, ძალიან პატარა იყო სასტიკი სიმართლისთვის თვალის გასასწორებლად.
- პირობას გაძლევ, არ მოვკვდები... ოღონდ შენ არ იტირო და არ იდარდო და აუცილებლად დაგიბრუნდები!
იმ ღამეს ჩემთან დაწოლა ისურვა და უარს როგორ ვეტყოდი?! არც თავად მიძინია და არც ვანიკო იყო მშვიდად - წარამარა იღვიძებდა და შეშფოთებული მეკითხებოდა:
- აქ ხარ, დე?
- აქ ვარ. ნუ დარდობ. არასოდეს მიგატოვებ.

მე და ლევანი აეროპორტში დავხვდით გუგას. სულ სხვანაირი იყო. ახალ ცხოვრებას უეცდრად გაეზარდა და შეეცვალა. აღარ ჰგავდა იმ შეშინებულ ბიჭს, რომელსაც სიცოცხლე აღარ სურდა იმის შიშით, რომ მისი ადგილი არსად იყო.
- აშკარად ბედნიერი ხარ და ეს მახარებს! - ჩავეხუტე, როცა მანქანაში ჩავსხედით.
- ბედნიერი ვარ და გული მწყდება, რომ საქართველოში არ ცნობენ იმ დონეზე ადამიანის უფლებებს, როგორც ჭეშმარიტად დემოკრატიულ ქვეყნებში...
- ძალიან კარგი... - შეაწყვეტინა ლევანმა, რომელსაც უსიამოვნო თემის გაშლა აშკარად არ უნდოდა. - მოდი, სადმე დავსხდეთ და ვისადილოთ, მონატრებული ქართული კერძები დააგემოვნე.
- დიდი მადლობელი ვარ, მაგრამ მირჩევნია, ეს ხვალისთვის გადავდოთ. ახლა კი სახლში მიმიყვანეთ. ერთი სული მაქვს, როდის ვნახავ ჩემს ძმას, მამას, ბებიას...
- დედასთან აღარ გაქვს კავშირი? - გამახსენდა, რომ მათ შორის ურთიერთობა, ასე თუ ისე, აღდგა.
- დედაჩემი ისევ მოსკოვში დაბრუნდა საცხოვრებლად, ოჯახთან ერთად.
გუგას თხოვნა შევუსრულეთ - შინ მივიყვანეთ და მარტონი რომ დავრჩით, ლევანმა შემომთავაზა, ვანიკო მთაწმინდის პარკში აგვეყვანა. უარი არ მითქვამს.
ბავშვთან ერთად, მეც გავერთე და რაც მთავარია, უამრავი სურათი გადავიღეთ, რომელიც იმ დღესვე დავაბეჭდვინე. გერმანიაში ამაზე ძვირფასს ვერაფერს წავიღებდი...

გუგამ გულდასმით შეისწავლა ჩემი ავადმყოფობის ისტორია და დანანებით შემომხედა. თვალი თვალში გავუყარე:
- მოკლედ, მაქვს თუ არა შანსი?
- ხომ გითხარი, ექსპერიმენტს ვატარებთ, რომელიც არავინ იცის, როგორ დამთავრდება, მაგრამ უნდა ჩაერთო. პირადად მოგხედავ და გავაკონტროლებ შენს მდგომარეობას. ყველაფერს გავაკეთებ, რაც ჩემზეა დამოკიდებული...

ორ კვირაში გუგასთან ერთად, საქართველოს დავემშვიდობე. აეროპორტში ლევანმა და ვანიკომ გაგვაცილეს. შვილი რომ ჩამეხუტა, ხმა აუკანკალდა, მაგრამ არ უტირია:
- დაგელოდები, დე, და მალე დაბრუნდი! - მითხრა დამფრთხალმა.
- აუცილებლად დავბრუნდები...
გუგამ არ იცოდა, რომ შვილი მყავდა. არც ის, თუ რატომ იზრდებოდა ათი წლის განმავლობაში ჩემგან შორს. თბილისში ჩამოსულმა შეიტყო და გაოგნებულმა მითხრა:
- მგონი, მართლა ეშმაკი გყავდა შეჩენილი, თორემ შენს სისხლსა და ხორცს როგორ შეელეოდი?!
მერე ვანიკოს მიუბრუნდა და დაამშვიდა:
- ნუ გეშინია, მალე დაგიბრუნებ დედიკოს!..
ლევანი გვერდით გავიხმე და დალუქული პაკეტი გადავეცი. შიგ ის დღიური იყო, რომელიც ცოტა ხნის წინ პირადი ჩანაწერებით გავავსე:
- ეს ჩემი სული და ცხოვრებაა, ვანიკოსთვის დავწერე. თუ მოვკვდი და თავად არ მომეცა შესაძლებლობა მისთვის ყველაფრის ახსნის, სრულწლოვანი რომ გახდება, მაშინ გადაეცი. მინდა, ყველაფერი იცოდეს ჩემ შესახებ...
- თავად მისცემ, როცა დაბრუნდები!.. - არ დამეთანხმა ლევანი.
- იმედია, ასეც მოხდება. მაგრამ თუ მაინც სიკვდილი მიწერია, შენ მოგიწევს...
ლევანი აღარ შემკამათებია:
- ყველაფერი ისე იქნება, როგორც შენ გინდა. ჯანმრთელსა და უვნებელს გელოდები!

გერმანიაში შეკრებილ შიდსიანებს მთელი კვირა გვიტარდებოდა ფსიქოლოგიური ტრენინგები. დაწვრილებით გვიხსნიდნენ, რა შეიძლებოდა მომხდარიყო, თუ ექსპერიმენტი არ გაამართლებდა და პრეპარატი შედეგს არ გამოიღებდა... რამდენიმე პაციენტმა ვერ გარისკა და ბოლო მომენტში, ცდაში მონაწილეობაზე უარი თქვა. ხელი მოვაწერე საბუთს, რომ ნებაყოფლობით ვდგამდი ამ ნაბიჯს...
თმაც კი გადამპარსეს და შიშველ სხეულზე თეთრი ფერის მოკლე ხალათი მომასხეს, რაც იმით ახსნეს, რომ აბსოლუტურად სტერილურ გარემოში უნდა მეცხოვრა, სადაც თმაც კი ინფექციის კერად შეიძლებოდა ქცეულიყო... სარკეში რომ ჩავიხედე, მომეჩვენა, რომ ახალშობილს ვგავდი, - უსუსურს, გაფართოებული და გაკვირვებული თვალებით რომ უცქერს ახალ სამყაროს... დაბადების შიშით დამფრთხალ ახალშობილს...
ჩემთვის განკუთვნილ პალატაში მომათავსეს, უფრო სწორად - კაფსულის მსგავს ვიწრო სათავსოში და მომეჩვენა, რომ დედის მუცელში დამაბრუნეს... პრინციპში, არც იყო რამე გასაოცარი ამ მდგომარეობაში და შეგრძნებებში - მე ხომ სწორედ ხელახლა დაბადების იმედით მოვედი აქამდე!..
პირველივე ღამეს საოცრად მშვიდად დამეძინა. ისეთი შეგრძნებაც კი გამიჩნდა, რომ მოვკვდი, რადგან საერთოდ ვეღარ ვგრძნობდი ტკივილებით გათანგული სხეულის სიმძიმეს. თანაც, დედა დამესიზმრა, რომელიც მაშინვე ჩემ გვერდით გაჩნდა და ჩამიხუტა, მერე კი ხელი ჩამჭიდა და მითხრა, რომ აუცილებლად მასწავლიდა ფრენას...
- ყველაფერი დამთავრდა? - ვკითხე იმით შეშინებულმა, რომ ეს აღსასრული იყო.
- რას ამბობ? ყველაფერი მხოლოდ ახლა იწყება!.. - მითხრა მშვიდად და ხელი გამიშვა. მივხვდი, რომ დამოუკიდებლადაც შემეძლო ფრენა და აღარაფრის აღარ მეშინოდა...

დასასრული



ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (8)
08.05.2017
დავითრგუნე ძაან...
მილა
25.10.2016
დიდი იდიოტობა იყო, და მთავარი გმირიც მაგარი ნაგავი
მა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
ცოტა ხანში ბექა ცუდად გახდა. გამოკვლევები რომ ჩაუტარეს, ნინო ნებიერიძემ გულდაწყვეტილმა მითხრა:
- ღვიძლი თითქმის დაშლილია...
- არ შეიძლება შველა? - ისე შევეხვეწე ნინოს, თითქოს რიგითი ექიმი კი არა, სასწაულმოქმედი ყოფილიყო.
ავზი ბენზინით ავავსე და როცა ისევ ავამუშავე ძრავა, პირველი, რაც გავიფიქრე, ის იყო, რომ მანქანით წყალში ხიდიდან გადავშვებულიყავი და ასე დამესრულებინა ყველაფერი, მაგრამ ვანიკოზე ფიქრმა შემაკავა.
რეანიმაციაში მხოლოდ ერთი ადამიანის შესვლა შეიძლებოდა და ლევანმა დამითმო პირველობა, მაგრამ ვერ გავბედე შვილთან მარტო შესვლა. ექიმს ლამის მუხლებში ჩავუვარდი, რომ ლევანიც შემოეშვა ჩემთან ერთად...
დაბინტული ბავშვის დანახვაზე მუხლი მომეკვეთა და ლევანს რომ არ შეეშველებინა ხელი, ალბათ იატაკზე გავიშხლართებოდი...
ტელეფონი კედელს შევანარცხე და გიჟივით გავვარდი ქუჩაში, ეზოს კარიც კი არ ჩამიკეტავს. ის იყო მანქანის საჭეს მივუჯექი, რომ წინ მდგომი მანქანიდან ლევანი გადმოვიდა. ისე ვიყავი გაგიჟებული, არც შემიმჩნევია, რომ ისევ ჩემი სახლის წინ იდგა მისი მანქანა:
- რას აპირებ, ნია? - მკითხა ისე შეშფოთებულმა, როცა ძალით გამაღებინა მანქანის კარი, მივხვდი იფიქრა, რომ თავის მოკვლას ვაპირებდი.
გამაღიმა ნინოს გულახდილობამ და უცებ ისიც კი მომეჩვენა, რომ ცხოვრება არც ისე საშინელია, როგორიც აქამდე მეგონა:
- თავად რას იტყვი პირად ცხოვრებაზე?
- დამიჯერებ, რომ ამის შესახებ დღემდე არავისთან მილაპარაკია? - ტკივილი გაუკრთა თვალებში.
- თუ გაჩუმდებოდი, ვერავინ ვერაფერს გაიგებდა! - ვცადე საყვედური მეთქვა, მაგრამ შემაწყვეტინა:
- ის ძმა იყო ჩემი... დაც რომ ყოფილიყო, მაინც შევიძულებდი, თუ საწოლში ჩამიწვებოდა, როგორც გათახსირებული კახპა. თქვენ გეყვარებოდათ ძმასთან ინტიმის მოსურვე ადამიანი?
- მორწმუნე როდის შემდეგ გახდი? - ესეც სიახლე იყო ლევანისთვის.
- მას შემდეგ ალბათ, რაც ავად გავხდი... მეშინია იმ ჯოჯოხეთის, გარდაცვალების შემდეგ რომ მელოდება, თუმცა საკუთარი ცხოვრება სიცოცხლეშივე ვაქციე ჯოჯოხეთად... მინდა, ყველას წინაშე მართალი ვიყო.
შემეძლო ბექასთვის მეთხოვა თავის მოძღვართან მივეყვანე, მაგრამ ის მღვდელი გამახსენდა, იმ დღეს შემთხვევით ეკლესიაში შესული რომ შემამჩნია, შიდსის დიაგნოზით გაოგნებული და თავგზააბნეული რომ "მივეახლე" ტაძარს. არც სახელი ვიცოდი მისი და არც სხვა რამ, მაგრამ გარეგნობა მახსოვდა მკაფიოდ...
- შიდსის დიაგნოზი სულაც არ ნიშნავს სასიკვდილო განაჩენს. უამრავი საშუალება არსებობს სიცოცხლის გასახანგრძლივებლად. ეგეც რომ არ იყოს, მეცნიერები განუწყვეტლივ მუშაობენ, რომ საჭირო წამალს მიაგნონ და წინსვლაც აქვთ...
- ვერ მიცანი, დედა? - ვუთხარი ცივად. ის ამ სიტყვების გაგონებაზე ისე გაფითრდა, თითქოს დანა გამომესვას მისთვის ყელში. წამოიკივლა და ხელი რომ არ შემეშველებინა, ჩემს ფეხებთან გაიშოტებოდა.
იქვე მდგომი კაცი მომეშველა და მის მანქანაში ჩავსვით, წყალიც მოარბენინა, კრიჭა რომ გაგვეხსნა მისთვის...
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
4 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.