რა­ტომ უც­რემ­ლი­ან­დე­ბათ თვა­ლე­ბი ადა­მი­ა­ნებს ნო­დარ დუმ­ბა­ძის ხსე­ნე­ბი­სას?
font-large font-small
რა­ტომ უც­რემ­ლი­ან­დე­ბათ თვა­ლე­ბი ადა­მი­ა­ნებს ნო­დარ დუმ­ბა­ძის ხსე­ნე­ბი­სას?
"დე­და­ჩემს ის ახ­ლაც ჩვენ­ზე მე­ტად უყ­ვარს"..
"მა­მას გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან უკ­ვე 32 წე­ლი გა­ვი­და. ადა­მი­ა­ნებს მის ხსე­ნე­ბა­ზე თვალ­ზე ცრემ­ლი ად­გე­ბათ. ძა­ლი­ან ბევ­რი ვი­ფიქ­რე, თუ რა­ტომ ხდე­ბა ეს. მივ­ხ­ვ­დი, რომ ადა­მი­ა­ნებს სი­კე­თე ენატ­რე­ბათ"...- ამ­ბობს სა­ქარ­თ­ვე­ლოს კულ­ტუ­რი­სა და ძეგ­ლ­თა დაც­ვის მი­ნის­ტ­რის მრჩე­ვე­ლი ლი­ტე­რა­ტუ­რის გან­ხ­რით, ქე­თე­ვან დუმ­ბა­ძე. ქალ­ბა­ტო­ნი ქე­თი მი­იჩ­ნევს, რომ მი­სი უპირ­ვე­ლე­სი "სტა­ტუ­სი"- ნო­დარ დუმ­ბა­ძის შვი­ლო­ბაა. მა­რი­კა დარ­ჩი­ას გა­და­ცე­მა "ჩე­მი გზა" ქე­თის გზი­სა და მი­სი თვა­ლით და­ნა­ხუ­ლი ნო­დარ დუმ­ბა­ძის შე­სა­ხებ გვიყ­ვე­ბა.

ქე­თე­ვან დუმ­ბა­ძე:
- მა­ნა­ნა, ჩე­მი და ძა­ლი­ან ამა­ყობს, რომ ერ­თა­დერ­თი ბავ­შ­ვი იყო, ვი­საც მა­მამ პო­ე­მა და­უ­წე­რა. გავ­ჩ­ნ­დი მე და წა­მო­ვი­და უკ­ვე ჩემ მი­მართ მოძღ­ვ­ნი­ლი ლექ­სე­ბი. შემ­დეგ იყო შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბის­თ­ვის შექ­მ­ნი­ლი ლექ­სე­ბი... ამ ლექ­სებს გვი­კითხავ­და და რო­მელ­ზეც ვე­უბ­ნე­ბო­დით, - მა­მა, კი­დევ წაგ­ვი­კითხე-თქო, - მე­ო­რე დღეს გა­ზეთ­შიც ვპო­უ­ლობ­დით, მაგ­რამ რო­მელ­ზეც რე­აქ­ცია ნაკ­ლე­ბი გვქონ­და, იმას ხევ­და და აგ­დებ­და. გა­მო­დის, ჩვენ მი­სი ცენ­ზო­რე­ბი ვი­ყა­ვით. მახ­სენ­დე­ბა, მი­სი ოთა­ხის კა­რი ყო­ველ­თ­ვის უნ­და მიგ­ვე­ხუ­რა და რო­ცა დაგ­ვა­ვიწყ­დე­ბო­და ამის გა­კე­თე­ბა, გა­მოგ­ვ­ძა­ხებ­და: მა­მა, კა­რი მი­ხუ­რე, ხომ იცი, რომ მზეს ვაგ­რო­ვე­ბო. მი­სი ოთა­ხი "ჭავ­ჭა­ვა­ძის" მხა­რეს გა­მო­დის და მთე­ლი დღე მზე ედ­გა. თვი­თონ ამას სის­ხ­ლ­ძარ­ღ­ვე­ბის და­ა­ვა­დე­ბით, გუ­ლის ინ­ფარ­ქ­ტით ხსნი­და - სულ მცი­ვა­ნა გახ­და და ამ­ბობ­და, სით­ბო მსი­ა­მოვ­ნებ­სო. სა­გუ­რა­მო­შიც ერ­თი ად­გი­ლი ჰქონ­და, სა­დაც ყო­ველ­თ­ვის მზე იდ­გა და იქ ეფიცხე­ბო­და ხოლ­მე.
- რო­ცა სკო­ლას ამ­თავ­რებ­დი, პრო­ფე­სია უნ­და აგერ­ჩია. რო­გორ ხვდე­ბო­და შენს გა­ტა­ცე­ბებს?
- სკო­ლის პე­რი­ო­დი უნ­და გა­ვიხ­სე­ნო: ქი­მი­ა­ში ერთ-ერთ მე­ოთხედ­ში გა­მომ­ყ­ვა ორი­ა­ნი. მა­მას გაბ­რა­ზე­ბულ­მა დე­დამ უთხ­რა, - შენს შვილს ორი­ა­ნი გა­მოჰ­ყ­ვა ქი­მი­ა­შიო. მა­მა, მო­დი აქო, - და­მი­ძა­ხა და მითხ­რა: "კარ­გად თუ არ ის­წავ­ლი, მეცხ­რე კლა­სის მე­რე "ფე­ზე­უ­ში" (პროფ­ტექ­ნი­კუ­რი სას­წავ­ლე­ბე­ლი. - რედ.) გაგ­გ­ზავ­ნიო. მე­ა­თე­ში ვარ უკ­ვე-მეთ­ქი, - ვუ­პა­სუ­ხე (ი­ცი­ნის)... რაც შე­ე­ხე­ბა გა­ტა­ცე­ბებს, მე­ა­თე კლას­ში ძა­ლი­ან ჩა­ვერ­თე ხე­ლოვ­ნე­ბის ის­ტო­რი­ა­ში და იმ­დე­ნად მო­მინ­და ხე­ლოვ­ნე­ბათ­მ­ცოდ­ნე­ო­ბა­ზე ჩა­ბა­რე­ბა, რომ სამ­ხატ­ვ­რო აკა­დე­მი­ის კურ­სებ­ზე გაკ­ვე­თი­ლე­ბის მე­რე რამ­დე­ნი­მე სა­ა­თი ვეს­წ­რე­ბო­დი ლექ­ცი­ებს. მე­რე უცებ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, რომ რე­ჟი­სო­რო­ბა მინ­დო­და. რო­ცა სახ­ლ­ში ეს ვთქვი, ნო­დარ­მა მი­პა­სუ­ხა: კი, მა­მა, რო­გორც გინ­და, მაგ­რამ ჩემს არ­ქივს ვინ მი­ხე­დავ­სო? - ბო­ლოს თით­ქოს თა­ვის­თ­ვის ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა... დავ­ფიქ­რ­დი და მივ­ხ­ვ­დი, რომ სა­ბუ­თე­ბი ფი­ლო­ლო­გი­ურ­ზე უნ­და შე­მე­ტა­ნა და მი­სი არ­ქი­ვის­თ­ვის მი­მე­ხე­და.
- ე.ი. ახ­ლა მი­სი არ­ქი­ვის მცვე­ლი ხარ?
- არ­ქი­ვის მცვე­ლი ვარ, მაგ­რამ მი­სი შემ­ქ­მ­ნე­ლი დე­და­ჩე­მია. სა­ო­ცა­რი ადა­მი­ა­ნია, მას შე­ნა­ხუ­ლი აქვს ყვე­ლა­ფე­რი, ჯერ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლო­ბის პე­რი­ო­დი­დან ერ­თ­მა­ნე­თი­სად­მი მი­მო­წე­რა - ყო­ველ­დღე უგ­ზავ­ნი­და წე­რი­ლებს; ასე­ვე შე­ნა­ხუ­ლია ცი­ხი­დან მო­წე­რი­ლი წე­რი­ლე­ბი, შემ­დეგ უკ­ვე ნო­და­რის, რო­გორც მწერ­ლის­თ­ვის, გა­მოგ­ზავ­ნი­ლი წე­რი­ლე­ბი. ალ­ბათ, და­ახ­ლო­ე­ბით 50 შეკ­ვ­რაა. ეს ყვე­ლა­ფე­რი და­ხა­რის­ხე­ბუ­ლი აქვს, ჩაკ­რუ­ლი. თუ­კი რა­მეს შე­ხე­ბია მა­მა, რაც კი გა­დარ­ჩა, ყვე­ლა ნივ­თი და ტან­საც­მე­ლი დღე­საც სახ­ლ­შია. მი­სი უჯ­რა, სა­დაც მი­სი ნივ­თე­ბი დევს, ახ­ლაც "ცოცხა­ლი­ა". დე­და დღე­საც გვე­უბ­ნე­ბა, - მკვდა­რი რო­მაა, მა­ინც თქვენ­ზე მე­ტად მიყ­ვარ­სო... ჩვენ ეს არ გვწყინს და არც გვიკ­ვირს, რად­გან ბავ­შ­ვო­ბი­დან გვეს­მის.
- თქვი, რომ შე­ნი მთა­ვა­რი "სტა­ტუ­სი" - ნო­დარ დუმ­ბა­ძის შვი­ლო­ბაა...
- და ეს არის პრო­ფე­სი­აც. ნე­ბის­მი­ე­რი ადა­მი­ა­ნის შვი­ლო­ბა, სა­ერ­თოდ, პრო­ფე­სიაა, რად­გან ძა­ლი­ან რთუ­ლია, რო­ცა არ გე­კად­რე­ბა, რა­მე შე­გე­შა­ლოს, არას­წო­რად გა­ა­კე­თო, არ იყო შე­ნი საქ­მის პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლი... ბავ­შ­ვო­ბი­დან ნერ­ვე­ბი მეშ­ლე­ბო­და, რო­ცა ამ­ბობ­დ­ნენ, - რო­გორ არ გრცხვე­ნია? ნო­და­რის შვილს ქი­მი­ა­ში ორი­ა­ნი რო­გორ უნ­და გყავ­დე­სო?!. ანუ პრინ­ციპ­ში, რა შუ­ა­ში იყო ჩემ­თან ქი­მია? მოვ­დი­ო­დი სახ­ლ­ში და არ მე­ში­ნო­და, რად­გან არ მეს­მო­და ეს ქი­მია, ვერ ვსწავ­ლობ­დი და რა მექ­ნა, მაგ­რამ ეს არ იყო პრობ­ლე­მა. ვერ ვიტყ­ვი, თით­ქოს ვინ­მეს უხა­რო­და, მაგ­რამ ამის გა­მო არც ვის­ჯე­ბო­დი.
- 32 წე­ლი გა­ვი­და ნო­და­რის გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან. ამ პე­რი­ო­დის გან­მავ­ლო­ბა­ში რა იქ­ნე­ბო­და ისე­თი, რა­საც მა­მას სი­ა­მა­ყით მო­უყ­ვე­ბო­დი?
- სულ მქონ­და წე­რის სურ­ვი­ლი და მცდე­ლო­ბაც - იქ­ნე­ბო­და ეს ლექ­სი, მოთხ­რო­ბა თუ სხვა, - მაგ­რამ სა­ბო­ლო­ოდ, ვე­რას­დ­როს გავ­ბე­დე, არ­სე­ბუ­ლი ფო­ნის გა­მო. რო­ცა პირ­ველ კურ­ს­ზე მოს­ვ­ლი­სას გა­ვი­გე, რომ შე­მეძ­ლო, მთარ­გ­მ­ნე­ლი ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, ძა­ლი­ან გა­მი­ხარ­და, რად­გან მექ­ნე­ბო­და თა­ვი­სუფ­ლე­ბა, ჩემ­თ­ვის სა­ინ­ტე­რე­სო ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი მე­თარ­გ­მ­ნა, თარ­გ­მ­ნის დროს კი მწე­რა­ლიც ხარ... მა­მის­თ­ვის ამის ჩვე­ნე­ბა არ გამ­ჭირ­ვე­ბია, რად­გან თან ერ­ქ­ვა, რომ ჩე­მი არ იყო, თან - ჩე­მიც იყო...
- ის პრო­ექ­ტი, რო­მელ­საც ახ­ლა აკე­თებ, წიგ­ნებს ეხე­ბა. იქ­ნებ გვითხ­რა მის შე­სა­ხებ?
- ეს პრო­ექ­ტი "ცოცხა­ლი წიგ­ნე­ბი­ა". რო­ცა კულ­ტუ­რის სა­მი­ნის­ტ­რო­ში მი­ვე­დი სა­მუ­შა­ოდ და გა­დაწყ­და, რომ მრჩე­ვე­ლი უნ­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი ლი­ტე­რა­ტუ­რის დარ­გ­ში, გად­მო­მე­ცა მწერ­ლე­ბის უამ­რა­ვი წე­რი­ლი და პრო­ექ­ტი. მათ გა­ვე­ცა­ნი - ეს იყო ერ­თი უზარ­მა­ზა­რი დას­ტა, რო­მე­ლიც თავს უყ­რი­და უამ­რავ თხოვ­ნა­სა და პრობ­ლე­მას. მათ სა­თი­თა­ოდ ვერ მივ­ყ­ვე­ბო­დით - ყვე­ლა იმ წიგ­ნის გა­მო­ცე­მა, რა­საც ავ­ტო­რე­ბი ითხოვ­დ­ნენ, შე­უძ­ლე­ბე­ლია; მას ბი­უ­ჯე­ტი ვერ გას­წ­ვ­დე­ბო­და. შემ­დეგ, 17 მარტს, გა­ლაკ­ტი­ო­ნის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის დღეს, მო­ვი­და წე­რი­ლი, რო­მელ­საც ხელს ასი მწე­რა­ლი აწერ­და. ეს წე­რი­ლი პო­ეტ­მა მა­რი­ამ წიკ­ლა­ურ­მა მო­მი­ტა­ნა, რო­მელ­საც მა­ნამ­დე არ ვიც­ნობ­დი. ის მთე­ლი დას­ტა, რომ­ლის შე­სა­ხე­ბაც გითხა­რით, უკ­ვე ორ ფურ­ცელ­ზე იყო და­ტა­ნი­ლი. წე­რილ­მა ისე შემ­ძ­რა, რომ მა­რი­ამს ვუთხა­რი, - წა­მო­დი ჩემ­თან, მა­მას სახ­ლ­ში, და ვი­სა­უბ­როთ-მეთ­ქი. მა­მას სახ­ლ­ში სხვა ატ­მოს­ფე­როა, ფიქ­რ­ში მეხ­მა­რე­ბა... მა­რი­ამ­თან ერ­თად კი­დევ სა­მი ადა­მი­ა­ნი იყო. უცებ მო­მი­ვი­და აზ­რი, რომ რა­ი­მე ისე­თი გაგ­ვე­კე­თე­ბი­ნა, რი­თაც ჩვენ თვი­თონ გა­ვი­დო­დით ხალ­ხ­ში. პო­ე­ტებს სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში არ იც­ნო­ბენ, რაც უამ­რა­ვი ფაქ­ტო­რით აიხ­ს­ნე­ბა. რო­გო­რო, მკითხეს? მახ­სოვს, "მზი­ურ­ში" რო­ცა დი­რექ­ტო­რი ვი­ყა­ვი, ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი იქ პო­ე­ზი­ის სა­ღა­მო­ებს აწყობ­დ­ნენ. ვე­ლო­სი­პე­დი კი არ გა­მოგ­ვი­გო­ნე­ბია, უბ­რა­ლოდ ვთქვით, რომ ადა­მი­ა­ნებს ჩვენ თვი­თონ უნ­და ჩა­ვა­კითხოთ რე­გი­ო­ნებ­შიც. რაც ერთ-ერ­თი ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვ­ნე­ლო­ვა­ნი იყო, ამ მწერ­ლებს ეს სა­მუ­შა­ოდ ეთ­ვ­ლე­ბათ და ხელ­ფასს მი­ი­ღე­ბენ. რო­ცა მი­შა გი­ორ­გა­ძე მი­ნის­ტ­რად მო­ვი­და, სა­მი პრო­ექ­ტი განვახორციელეთ: ჩვენ გა­და­ვარ­ჩი­ნეთ "ა­რი­ლი", "ა­ხა­ლი სა­უნ­ჯე" და "დი­ლა" - და­ფი­ნან­სე­ბა მი­ი­ღეს; მე­ო­რე - ნახ­სე­ნე­ბი "ცოცხა­ლი წიგ­ნე­ბი", ხო­ლო მე­სა­მე - ყო­ველ­წ­ლი­უ­რი ლი­ტე­რა­ტუ­რუ­ლი პრე­მია 5 ნო­მი­ნა­ცი­ით. რაც შე­ე­ხე­ბა "ცოცხალ წიგ­ნებს": იქ 75 მწე­რა­ლია, კო­ორ­დი­ნა­ტო­რი მა­რი­ა­მია, ხო­ლო პრო­ექ­ტის ავ­ტო­რი - მე. რე­გუ­ლა­რუ­ლად დავ­დი­ვართ 15 ოქ­ტომ­ბ­რამ­დე, ხო­ლო 15 ოქ­ტომ­ბერს პრო­ექტს და­ვას­რუ­ლებთ. რე­გი­ო­ნებ­ში გას­ვ­ლებს მუ­ნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტებ­თან ერ­თად ვგეგ­მავთ.
- "მზი­უ­რი" ახ­სე­ნე... ის ყო­ველ­თ­ვის იყო ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბის დი­დი სი­ხა­რუ­ლი, მაგ­რამ ბო­ლო დროს სულ პრობ­ლე­მე­ბი ჩნდე­ბო­და, ხან იქ­ვე რა­ღა­ცის აშე­ნე­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით, ხან ეს­ტა­კა­და­ზე და ა.შ. "მზის ფეს­ტი­ვა­ლის" შემ­დეგ მა­ლე­ვე, "მზი­უ­რი" და­იტ­ბო­რა და უმ­ძი­მე­სი სუ­რა­თი წარ­მოგ­ვიდ­გა. რა­ზე იოც­ნე­ბებ­დი და რა­ზე იოც­ნე­ბებ­და მა­მა, რომ "მზი­ურ­ში" ყო­ფი­ლი­ყო?
- ძა­ლი­ან დიდ­ხანს ვი­ყა­ვი "მზი­ურ­ში". მა­შინ მძი­მე წლე­ბი იყო, წლი­უ­რი ბი­უ­ჯე­ტი 43.000 ლა­რი გვქონ­და. იმ ნა­გავ­საყ­რე­ლი­დან, რაც "მზი­ურ­ში" იყო, სა­შუ­ა­ლო დო­ნის პარ­კად მა­ინც ვაქ­ცი­ეთ, და­ვა­ლა­გეთ. მეტს ვე­რა­ფერს ვა­კე­თებ­დით. აღ­ვ­ნიშ­ნავ­დით ბავ­შ­ვ­თა დღე­სას­წა­ულს პირ­ველ ივ­ნისს და ძა­ლი­ან ცო­ტა სხვა თა­რიღს. მა­მა კი ისევ იმა­ზე იოც­ნე­ბებ­და "მზი­ურ­თან" და­კავ­ში­რე­ბით - აიღონ მა­მას წე­რი­ლი "ოც­ნე­ბას კა­ცი არ მო­უკ­ლავს", წა­ი­კითხონ და ზუს­ტად მას მიჰ­ყ­ვ­ნენ. შე­იძ­ლე­ბა, სხვა სპე­ცი­ა­ლის­ტებ­მა იმუ­შა­ონ, მაგ­რამ იდეა სა­უცხო­ოდ სწო­რი და დახ­ვე­წი­ლია. მა­ში­ნაც იყო ზო­ო­პარ­კის ქა­ლა­ქი­დან გა­და­ტა­ნა­ზე სა­უ­ბა­რი, "მზი­უ­რი" კი გმირ­თა მო­ედ­ნი­დან ბე­თა­ნი­ამ­დე გაგ­რ­ძელ­დე­ბო­და. 15 წე­ლი ვი­ყა­ვი "მზი­ურ­ში", ეს მდი­ნა­რე ყო­ველ გა­ზაფხულს გად­მო­დი­ო­და, მაგ­რამ ამო­სა­ტუმ­ბი მან­ქა­ნის მოყ­ვა­ნაც კი არ დამ­ჭირ­ვე­ბია... დღე­საც ავ­დი­ვარ ხოლ­მე და ვუყ­ვე­ბი მა­მას რა­ღა­ცებს, ხან­და­ხან ვე­კითხე­ბი. მე ხომ ნო­დარ დუმ­ბა­ძე არ მო­მიკ­ვ­და, მე მა­მა გარ­და­მეც­ვა­ლა. პირ­ვე­ლად, რო­ცა "მზი­ურ­თან" გა­ვი­ა­რე და და­ვი­ნა­ხე ქვა, სა­დაც ეწე­რა, რომ ამ ად­გი­ლას ნო­დარ დუმ­ბა­ძის ძეგ­ლი და­იდ­გ­მე­ბო­და, მივ­ხ­ვ­დი, რომ გა­ო­რე­ბა მოხ­და. ის მწე­რა­ლი ნო­დარ დუმ­ბა­ძე იყო, ხო­ლო ქვე­მოთ, 50 მეტ­რ­ში, მა­მა­ჩე­მი ეს­ვე­ნა. მე­რე ძა­ლი­ან დი­დი დრო დამ­ჭირ­და, რომ რა­ღა­ცე­ბის­თ­ვის ბრძო­ლა და­მეწყო, მა­მას სა­ხე­ლი­თაც და მა­მას­თ­ვი­საც რა­ღა­ცე­ბი მე­კე­თე­ბი­ნა, თუნ­დაც "მზი­უ­რის" საქ­მე­ე­ბი. არ მინ­დო­და, ვინ­მეს ეთ­ქ­ვა, რა გაგ­ვიწყა­ლა ამ მა­მა­მი­სით გუ­ლიო! მაგ­რამ დად­გა პე­რი­ო­დი, რო­ცა ეს წა­ი­შა­ლა და ახ­ლაც ასეა - მხო­ლოდ და­დე­ბი­თი და კე­თილ­გან­წყო­ბა მოჰ­ყ­ვე­ბა ხოლ­მე მი­სი სა­ხე­ლის ხსე­ნე­ბას, რა­მაც ეს ბა­რი­ე­რი გა­აქ­რო. ალ­ბათ რამ­დენ რა­მეს ჩავ­წერ­დით, აქ­ტი­ურ ხმა­რე­ბა­ში რომ გვქო­ნო­და ვი­დე­ო­კა­მე­რა - ის დოს­ტო­ევ­ს­კის რუ­სუ­ლად, მე­ო­რე პირ­ში ელა­პა­რა­კე­ბო­და: "მინ­და, შე­გე­კა­მა­თო, თით­ქოს სი­ლა­მა­ზე გა­და­არ­ჩენს მსოფ­ლი­ოს. რა თქმა უნ­და, ჩე­მი აღ­მო­ჩე­ნა შენ­ზე დაყ­რ­დ­ნო­ბით გა­ვა­კე­თე, მაგ­რამ ჩე­მი ფორ­მუ­ლა ასე­თია: სამ­ყა­როს გა­და­არ­ჩენს სი­ლა­მა­ზე და სათ­ნო­ე­ბა"...

ეკა აბა­ში­ძე
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
07.10.2015
რა კომენტარი, რის კომენტარი, ნოდარზე კომენტარი რომ გააკეთო, მინიმუმ ოჯახის წევრი უნდა იყო. კომენტარი შეიძლება გაკეთდეს ნაძირალა დარჩიაშვილზე და მის მასავით მყრალ გამონათქვქმებზე, ვერ ვაპატიებ ჩემდა თავად მთელი ცხოვრება მაგ ბაყაყს, თვითონ "კომსომოლა" ვირისთავს, პატიებას ვთხოვ ყველას, ოჯახის წევრებსაც და მის უმზეს სულსაც უზრდელობისთვის. მაპატიეთ!!!!!!!!
გელა
29.09.2015
ბედნიერება არის.. ერის საამაყო ვაჟკაცის. .გენიალური მწერლის ..ღირსეული მამის სტატუსის ტარება!! ოსტანკინოში ..საღამო მოუწყვეს ბ-ნ ნოდარს..შემდეგ ..კითხვებზე პასუხობდა...ერთ წერილში .".რა არის ინტელექტი .".??ამოიკითხა ბ-მა ნოდარმა..ახლაც თვალწინ მიდგას მოღიმარი ))) ..პასუხი იმდენად გენიალური იყო ..არასოდეს არ დამავიწყდება.".როდესაც 5 წლის ბავშვი შემოდიოდა ოჯახში..ჩემი 82წლის ბაბუა ფეხზემდგომი შეეგებოდა ხოლმე და ასევე აცილებდა მას" როგორი მარტივი და გენიალური..პასუხი არის!!! უფალმა გაანათოს ჩვენი სასიქადულო მამულიშვილის და უსაყვარლესი მწერალი..ბ-ნი ნოდარ დუმბაძე!!! იხარეთ მისმა ოჯახმა ..გაახარეთ მისი სული!!
იაკო
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
"ზედმეტი პუნქტუალურობით ყველას ნერვებს ვუშლი"
რა აღიზიანებს და რა დროს უცრუვდება გული მეგობრებზე თათია თექთურმანიძეს
"თამთა გოდუაძეზე "გავედით", თუმცა ეს იდეალური ვარიანტი არ ყოფილა"
"ჩვენი ერი 21-ე საუკუნის გარიჟრაჟზეც ვერ გამოვიდა "ძველი აღთქმის" ტყვეობიდან"
რა ესირცხვილება ჯიმი აბესაძეს და რისი კეთება უწევდა ეკრანზე გამოჩენამდე
რის ცდუნებას ვერ უძლებს და რაზე ოცნებობს ნატუკა გულისაშვილი
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2538 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2658 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
9 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
6 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
4 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
4 კომენტარი
გამოკითხვა
გქონიათ თუ არა იმედგაცრუება სიყვარულში?
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
2570 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2451 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1219 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1208 კომენტარი