ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქის ჯა­დო­ქა­რი
font-large font-small
ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქის ჯა­დო­ქა­რი
მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რ­მა პა­ტა­რე­ბი ჯა­დოს­ნურ ქა­ლაქ­ში ამოგ­ზა­უ­რა


მო­ზარდ მა­ყუ­რე­ბელ­თა თე­ატ­რი თავის ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა მა­ყუ­რე­ბელს მო­რი­გი პრე­მი­ე­რით შეხ­ვ­და. 28-30 ოქ­ტომ­ბ­რი­დან მა­ყუ­რე­ბელს სა­შუ­ა­ლე­ბა აქვს და­ეს­წ­როს ორ­მოქ­მე­დე­ბი­ან თო­ჯი­ნურ წარ­მოდ­გე­ნას "ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქის ჯა­დო­ქა­რი", რო­მე­ლიც ორ - ქარ­თულ და რუ­სულ ენებ­ზე იმარ­თე­ბა.


სპექ­ტაკ­ლი ამე­რი­კე­ლი მწერ­ლის, ფრენკ ბა­უ­მის ცნო­ბი­ლი რო­მა­ნის - "ო­ზის ჯა­დოქ­რის" მი­ხედ­ვით დე­ბი­უ­ტან­ტ­მა რე­ჟი­სორ­მა, დენ ხლი­ბოვ­მა დად­გა და ქა­ლაქ თბი­ლი­სის მე­რი­ის კულ­ტუ­რუ­ლი ღო­ნის­ძი­ე­ბე­ბის ცენ­ტ­რის მხარ­და­ჭე­რით გან­ხორ­ცი­ელ­და.

ქარ­ბორ­ბა­ლამ, რო­მე­ლიც კან­ზა­სის შტატს და­ატყ­და, პა­ტა­რა გო­გო­ნა ელი და მი­სი ძაღ­ლი ტო­ტო სახ­ლი­ა­ნად ჰა­ერ­ში აიტა­ცა და ზღაპ­რულ ქვე­ყა­ნა­ში გა­და­აფ­რი­ნა. ელი სას­წ­რა­ფოდ, შინ დაბ­რუ­ნე­ბას გა­დაწყ­ვეტს, მას ხომ იქ დე­ი­და და ბი­ძა ელო­დე­ბი­ან. თუმ­ცა, კან­ზას­ში და­საბ­რუ­ნებ­ლად გო­გო­ნამ ჯერ ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქამ­დე უნ­და მი­აღ­წი­ოს, სა­დაც კე­თი­ლი ჯა­დო­ქა­რი გუდ­ვი­ნი ეგუ­ლე­ბა. მხო­ლოდ მას შე­უძ­ლია ელი­სა და ტო­ტოს დახ­მა­რე­ბა. გო­გო­ნა ყვი­თე­ლი აგუ­რით მო­ფე­ნილ გზას გა­უყ­ვე­ბა და ამ მოგ­ზა­უ­რო­ბი­სას გა­იც­ნობს საფ­რ­თხო­ბე­ლას (რო­მელ­საც მი­აჩ­ნია, რომ ჭკუა აკ­ლი­ა), რკი­ნის კაცს - ტყის მჭრელს (რო­მე­ლიც უგუ­ლო­ბას გა­ნიც­დის) და მში­შა­რა ლომს. ელი სა­მი­ვეს და­არ­წ­მუ­ნებს, რომ დი­დე­ბუ­ლი ჯა­დო­ქა­რი გუდ­ვი­ნი ყო­ველ მათ­განს და­ეხ­მა­რე­ბა და მე­გობ­რე­ბი გზას გა­უდ­გე­ბი­ან. ისი­ნი ერ­თად გა­და­ლა­ხა­ვენ წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბებს და სა­ბო­ლო­ოდ, ნა­ნატრ მი­ზან­საც მი­აღ­წე­ვენ.

დენ ხლი­ბო­ვი:

- ჩე­მი სა­დიპ­ლო­მო ნა­მუ­შე­ვა­რი მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რის "სხვენ­ში" დავ­დ­გი. ეს იყო ნი­კო­ლოზ გო­გო­ლის "მო­თა­მა­შე­ე­ბის" მი­ხედ­ვით გა­კე­თე­ბუ­ლი კლა­სი­კუ­რი პი­ე­სა თა­ნა­მედ­რო­ვე დრო­ში. ახ­ლა კი, ბავ­შ­ვე­ბი­სათ­ვის წარ­სად­გე­ნად, არ­ჩე­ვა­ნი "ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქის ჯა­დო­ქარ­ზე" შე­ვა­ჩე­რე. შე­ვე­ცა­დე, სი­უ­ჟე­ტი ბავ­შ­ვე­ბის­თ­ვის გა­სა­გე­ბი ენით მო­მეთხ­რო და გა­დავ­წყ­ვი­ტე, სცე­ნა­ზე მე­თო­ჯი­ნე გა­მო­სუ­ლი­ყო, რო­მე­ლიც თო­ჯი­ნებს ქმნის და ამავ­დ­რო­უ­ლად, მათ­თან ერ­თად თა­მა­შობს. ალ­ბათ, მე­თო­ჯი­ნე­ში, რო­გორც რე­ჟი­სორ­მა, ჩე­მი თა­ვი ვი­გუ­ლის­ხ­მე. ის სხვა­დას­ხ­ვა ხრიკს, ის­ტო­რი­ას თხზავს თო­ჯი­ნებ­თან ერ­თად და მა­ყუ­რე­ბელს ელი­სა და მი­სი მე­გობ­რე­ბის ზღა­პარს უყ­ვე­ბა.
- სპექ­ტაკ­ლი ორ­მოქ­მე­დე­ბი­ა­ნია. რო­გორ ფიქ­რობ, ამ­დენ ხანს გაძ­ლებს პა­ტა­რა მა­ყუ­რე­ბე­ლი?
- დაწყე­ბით კლა­სებ­ში გაკ­ვე­თი­ლის დრო 35 წუ­თით გა­ნი­საზღ­ვ­რე­ბა, შემ­დეგ კლა­სებ­ში - 45 წუ­თით. ჩვენც შე­სა­ბა­მი­სად ვი­მოქ­მე­დეთ და პირ­ველ მოქ­მე­დე­ბა­ში 45 წუთს არ გავ­ც­დით, ხო­ლო მე­ო­რე მოქ­მე­დე­ბას 30 წუ­თი და­ვუთ­მეთ. შუ­ა­ლედ­ში ბავ­შ­ვე­ბი 15 წუ­თი შე­ვას­ვე­ნეთ და აქე­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, არა მგო­ნია, სპექ­ტაკ­ლ­ზე გა­ჩე­რე­ბა პა­ტა­რე­ბის­თ­ვის რთუ­ლი იყოს. აფი­შა­ზე აწე­რია +5. ვფიქ­რობ, ეს სპექ­ტაკ­ლი 5 წლი­დან მე-4 კლა­სელ მოს­წავ­ლე­ებს და­ა­ინ­ტე­რე­სებს. თა­ვი­დან მინ­დო­და, სპექ­ტაკ­ლი "ლე­გოს" კონ­ს­ტ­რუქ­ცი­ე­ბით გა­და­მეწყ­ვე­ტა, მაგ­რამ შემ­დეგ სხვა გზა ავირ­ჩი­ეთ და კლა­სი­კუ­რად გა­დავ­წყ­ვი­ტეთ.
- ამ სპექ­ტაკ­ლის შემ­დეგ, რა გეგ­მა გაქვთ?
- მინ­და, ილი­ა­უ­ნის თე­ატ­რ­ში დავ­დ­გა სპექ­ტაკ­ლი "ო­თა­ხი #13". სი­ტუ­ა­ცია-კო­მე­დია უფ­რო­სი ასა­კის მა­ყუ­რე­ბელ­ზე იქ­ნე­ბა გათ­ვ­ლი­ლი.

ნი­ნო ჩი­ტა­იშ­ვი­ლი:
- "ზურ­მუხ­ტის ქა­ლა­ქის ჯა­დო­ქა­რი" ბავ­შ­ვო­ბი­დან მახ­სოვს. ამ ზღაპ­რის მი­ხედ­ვით მულ­ტ­ფილ­მიც იყო გა­და­ღე­ბუ­ლი. ეს ჩე­მი პირ­ვე­ლი გა­მოც­დი­ლე­ბაა თო­ჯი­ნუ­რი სპექ­ტაკ­ლის მხატ­ვ­რო­ბა­ში. ძა­ლი­ან სპე­ცი­ფი­კუ­რია. მი­ნი­ა­ტი­უ­რუ­ლი არ­სე­ბე­ბი იქ­მ­ნე­ბა და ფა­ქი­ზი შეს­რუ­ლე­ბა უნ­და. სი­ა­მოვ­ნე­ბით ვი­მუ­შა­ვე სპექ­ტაკ­ლ­ზე, კარ­გი სა­დად­გ­მო ჯგუ­ფი იყო. დარ­ბაზ­ში 5 წელ­ზე ნაკ­ლე­ბი ასა­კის ბავ­შ­ვე­ბიც ის­ხ­დ­ნენ და ვხე­დავ­დი, რო­გორ ჩა­ერ­თ­ნენ სპექ­ტაკ­ლის მსვლე­ლო­ბა­ში. ვფიქ­რობ, წარ­მოდ­გე­ნა სა­ნა­ხა­ობ­რი­ვი გა­მო­ვი­და და ბავ­შ­ვებ­საც მო­ე­წო­ნათ.

რო­გორც ან­ტ­რაქ­ტ­სა და სპექ­ტაკ­ლის ბო­ლოს ჩან­და, კე­თილ­მა ზღა­პარ­მა მე­გობ­რო­ბა­ზე, ერ­თ­გუ­ლე­ბა­ზე, სი­მა­მა­ცე­სა და სიყ­ვა­რულ­ზე გულ­გ­რი­ლი არ და­ტო­ვა პა­ტა­რა მა­ყუ­რე­ბე­ლი. ელი, ტო­ტო, ლო­მი, საფ­რ­თხო­ბე­ლა, რკი­ნის კა­ცი... - ეს ის მთა­ვა­რი პერ­სო­ნა­ჟე­ბი არი­ან, რომ­ლე­ბიც თე­ატ­რ­ში მი­სულ პა­ტა­რებს ყვე­ლა­ზე კარ­გად და­ა­მახ­სოვ­რ­დათ.

ცნო­ბი­სათ­ვის, პი­ე­სის თარ­გ­მა­ნი ანა­ნო მი­რი­ა­ნაშ­ვილს ეკუთ­ვ­ნის. ინ­ს­ცე­ნი­რე­ბის ავ­ტო­რი და დამ­დ­გ­მე­ლი რე­ჟი­სო­რი დენ ხლი­ბო­ვია. დამ­დ­გ­მე­ლი მხატ­ვა­რი ნი­ნო ჩი­ტა­იშ­ვი­ლი, მხატ­ვა­რი-მე­თო­ჯი­ნე - მაია სულ­ხა­ნიშ­ვი­ლი. მუ­სი­კა­ლუ­რი გა­ფორ­მე­ბა ალექ­სან­დ­რა ლორ­თ­ქი­ფა­ნი­ძის, ქო­რე­ოგ­რა­ფი და­ვით მეტ­რე­ვე­ლი, სიმ­ღე­რე­ბის ტექ­ს­ტის ავ­ტო­რი ნი­ნო პა­პი­აშ­ვი­ლი და ნი­ნო მა­ნა­გა­ძე.


ანა კა­ლან­და­ძე
ბეჭდვა