რო­გორ და რა­ტომ წარ­მო­იშ­ვა წარ­მარ­თო­ბა ადა­მი­ან­თა შო­რის?
font-large font-small
რო­გორ და რა­ტომ წარ­მო­იშ­ვა წარ­მარ­თო­ბა ადა­მი­ან­თა შო­რის?
წარ­ღ­ვ­ნის შემ­დ­გომ ადა­მი­ა­ნებ­მა და­ი­ვიწყეს ჭეშ­მა­რი­ტი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა, რო­გორც ბიბ­ლია მოგ­ვითხ­რობს

ბა­ბი­ლო­ნის გო­დო­ლის მშე­ნებ­ლო­ბის შეწყ­ვე­ტი­სა და ქვეყ­ნის სხვა­დას­ხ­ვა კუთხე­ში გა­ფან­ტ­ვის შემ­დეგ, კა­ცობ­რი­ო­ბამ თან­და­თან და­ი­ვიწყა ჭეშ­მა­რი­ტი ღმერ­თი, აღ­თ­ქ­მა მე­სი­ის მოვ­ლი­ნე­ბის შე­სა­ხებ. ადა­მი­ან­თა შო­რის თან­და­თან გავ­რ­ცელ­და წარ­მარ­თო­ბა. ცრუ, გა­მო­გო­ნილ ღმერ­თებს და­უწყეს თაყ­ვა­ნის­ცე­მა...

- და­ახ­ლო­ე­ბით რო­დის წარ­მო­იშ­ვა წარ­მარ­თო­ბა ადა­მი­ან­თა შო­რის?
მა­მა მა­კა­რი:
- წარ­ღ­ვ­ნის შემ­დ­გომ ადა­მი­ა­ნებ­მა და­ი­ვიწყეს ჭეშ­მა­რი­ტი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა, რო­გორც ბიბ­ლია მოგ­ვითხ­რობს. ბა­ბი­ლო­ნის გო­დო­ლის მშე­ნებ­ლო­ბის პე­რი­ოდ­ში კი, კა­ცობ­რი­ო­ბის უდი­დე­სი ნა­წი­ლი კვლავ და­შო­რე­ბუ­ლი იყო ღმერთს, თან­და­თან და­იწყო ადა­მი­ან­თა რწმე­ნის გა­მი­წი­ე­რე­ბა. პირ­ვე­ლად ადა­მი­ა­ნებ­მა და­იწყეს ჭეშ­მა­რი­ტი ღვთის სწავ­ლე­ბის და­მა­ხინ­ჯე­ბა, შემ­დეგ იწყეს ცი­უ­რი სხე­უ­ლე­ბის - მზის, მთვა­რის, ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბი­სა და ბუ­ნებ­რი­ვი მოვ­ლე­ნე­ბის თაყ­ვა­ნის­ცე­მა. ეს იყო პირ­ვე­ლი გა­დახ­რა ჭეშ­მა­რი­ტე­ბის­გან - ადა­მი­ა­ნებ­მა თაყ­ვა­ნის­ცე­მა და­იწყეს არა შე­მოქ­მე­დის, არა­მედ - ქმნი­ლე­ბე­ბის. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით უკ­ვე კერ­პე­ბის თაყ­ვა­ნის­ცე­მას და­ე­დო სა­ფუძ­ვე­ლი. რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნე­ბი გარ­და­იც­ვ­ლე­ბოდ­ნენ, მით უმე­ტეს - შეძ­ლე­ბულ­ნი, წი­ნა­პარ­თა საფ­ლა­ვებ­ზე მა­თი შთა­მო­მავ­ლე­ბი მათ ძეგ­ლებს დგამ­დ­ნენ. ამ გზით წი­ნაპ­რებს მი­ა­გებ­დ­ნენ პა­ტივს. შემ­დეგ ძეგ­ლე­ბის თაყ­ვა­ნის­ცე­მა და­იწყეს, ღმერ­თე­ბად აღი­ა­რეს ეს კერ­პე­ბი. ადა­მი­ა­ნე­ბი თაყ­ვანს სცემ­დ­ნენ იმ ღმერ­თებს, რომ­ლებ­საც თა­ვად გუ­ლის­ხ­მობ­დ­ნენ ამა თუ იმ კერ­პის მიღ­მა. თვლიდ­ნენ, რომ ღმერ­თე­ბი კერ­პებ­ში ცხოვ­რობ­დ­ნენ. თუ ამ დრომ­დე ადა­მი­ა­ნე­ბი ღმერ­თის­გან შექ­მ­ნილ ქმნი­ლე­ბებს ეთაყ­ვა­ნე­ბოდ­ნენ, მე­რე თა­ვი­ან­თი ხე­ლით შექ­მ­ნილ კე­რპებს და­უწყეს თაყ­ვა­ნის­ცე­მა. უკ­ვე მოხ­და კერ­პ­თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლო­ბა­ზე გა­დას­ვ­ლა. ვი­ცი, რომ აბ­რა­ა­მის დროს, რო­დე­საც უფალ­მა აბ­რა­ა­მი გა­მო­არ­ჩია, რა­თა მის­გან წარ­მო­შობი­ლი­ყო რჩე­უ­ლი ერი, თით­ქ­მის მთე­ლი სამ­ყა­რო კერ­პ­თ­მ­სა­ხუ­რე­ბა­ზე იყო გა­და­სუ­ლი. ეს ხდე­ბო­და ქრის­ტეს შო­ბამ­დე და­ახ­ლო­ე­ბით 2 000 წლით ად­რე. ან­ტი­კუ­რი და რო­მა­უ­ლი პე­რი­ო­დი უკ­ვე არის კლა­სი­კუ­რი კერ­პ­თ­მ­სა­ხუ­რე­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბის ხა­ნა. ქრის­ტეს შო­ბის პე­რი­ოდ­ში, წარ­მარ­თო­ბას თა­ვი­სი რე­სურ­სი ამო­წუ­რუ­ლი ჰქონ­და. ადა­მი­ან­თა ინ­ტე­ლექ­ტი ამაღ­ლ­და და მიხ­ვ­დ­ნენ, რომ წარ­მარ­თო­ბა იყო ცრუ სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა. სწო­რედ ეს გახ­და შემ­დეგ იმის სა­ფუძ­ვე­ლი, რომ უამ­რა­ვი წარ­მარ­თი გახ­და ქრის­ტი­ა­ნი.

- რა­ტომ მო­იც­ვა ადა­მი­ან­თა უმე­ტე­სი ნა­წი­ლი წარ­მარ­თო­ბამ?

- ადა­მი­ა­ნის ცოდ­ნა და რე­ლი­გი­უ­რი ინ­ტე­ლექ­ტი ძალ­ზე და­ბა­ლი იყო, ამი­ტომ ადა­მი­ა­ნე­ბი ვე­ღარ ჩას­წ­ვ­დ­ნენ სწავ­ლე­ბას ჭეშ­მა­რი­ტი ღმერ­თის შე­სა­ხებ. მხო­ლოდ მი­წი­ე­რად წყვეტ­დ­ნენ. ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა­ში უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნუ­რი ნა­აზ­რე­ვი შე­ი­ტა­ნეს. ამან გა­მო­იწ­ვია ის, რომ უამ­რა­ვი "ღმერ­თის" თაყ­ვა­ნის­ცე­მა და­იწყეს და ყვე­ლა ქმე­დე­ბას თა­ვი­სი "ღმერ­თი" მი­უ­ჩი­ნეს.

- ძვე­ლი აღ­თ­ქ­მის პე­რი­ოდ­ში, ჭეშ­მა­რი­ტი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბის გარ­და, ადა­მი­ან­თა შო­რის მხო­ლოდ წარ­მარ­თო­ბა იყო გავ­რ­ცე­ლე­ბუ­ლი, თუმ­ცა წარ­მარ­თო­ბა­შიც არ­სე­ბობ­და სხვა­დას­ხ­ვა გან­შ­ტო­ე­ბა და მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბა, სხვა­დას­ხ­ვა სა­ხის კერ­პ­თ­მ­სა­ხუ­რე­ბა. ეწი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბო­და თუ არა წარ­მარ­თუ­ლი სწავ­ლე­ბე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს?

- მარ­თ­ლაც სხვა­დას­ხ­ვა სა­ხის წარ­მარ­თუ­ლი სწავ­ლე­ბა არ­სე­ბობ­და. რად­გან არ შე­იძ­ლე­ბა, ად­მი­ა­ნე­ბი სიც­რუ­ე­ში შე­თან­ხ­მ­დ­ნენ და ერ­თი სიც­რუე ჩა­მო­ა­ყა­ლი­ბონ, რად­გან ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი ერე­ვა ამ სწავ­ლე­ბე­ბის ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა­ში, ხალ­ხუ­რი ხდე­ბა. ამი­ტო­მაც, უამ­რა­ვი წარ­მარ­თუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბა და გან­შ­ტო­ე­ბა გაჩ­ნ­და. წარ­მარ­თუ­ლი კე­რე­ბი შე­გუ­ე­ბულ­ნი იყ­ვ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს, წარ­მარ­თო­ბა ერ­თ­მა­ნე­თის კერ­პებს, - "ღმერ­თებს" აღი­ა­რებ­და. თუ­კი სხვა­დას­ხ­ვა ერს შო­რის და­პი­რის­პი­რე­ბა და ომი მოხ­დე­ბო­და, გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლი ერი ანად­გუ­რებ­და და­მარ­ცხე­ბუ­ლე­ბის კერ­პებს იმის გა­მო, რომ ისი­ნი ვერ დახ­მა­რე­ბოდ­ნენ მათ. ცნო­ბი­ლია, რომ რომ­ში, II სა­უ­კუ­ნე­ში, ქრის­ტეს ქა­ნ­და­კე­ბაც კი იდ­გა ანუ ქრის­ტეს, რო­გორც ერთ-ერთ ღმერთს, ისე სცემ­დ­ნენ თაყ­ვანს რო­მა­ე­ლე­ბი. რაც შე­ე­ხე­ბა ქრის­ტი­ა­ნო­ბას, არა­სო­დეს მი­უ­ღია და ვერც მი­ი­ღებ­და წარ­მარ­თო­ბას, რად­გან ქრის­ტი­ა­ნო­ბა არის ერ­თა­დერ­თი ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა და ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა ვე­რაფ­რით შე­ე­გუ­ე­ბო­და სიც­რუ­ეს. სიც­რუ­ის მცი­რე ნა­წი­ლიც თუ შე­უ­ერ­თ­დე­ბა მას, ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა აღარ იქ­ნე­ბა. ამის გა­მო ქრის­ტი­ა­ნო­ბა ყო­ველ­თ­ვის ეწი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ბო­და წარ­მარ­თო­ბას.

- წარ­მარ­თო­ბის ყვე­ლა­ზე სა­ში­ნე­ლი გა­მოვ­ლი­ნე­ბა კერ­პე­ბი­სად­მი ადა­მი­ა­ნე­ბის მსხვერ­პ­ლად შე­წირ­ვა იყო...

- ადა­მი­ა­ნე­ბის მსხვერ­პ­ლად შე­წირ­ვა ბევ­რ­გან არ­სე­ბობ­და წარ­მარ­თო­ბა­ში. იყო წარ­მარ­თო­ბის სა­ხე­ო­ბე­ბი, რომ­ლე­ბიც არ აღას­რუ­ლებ­დ­ნენ ადა­მი­ან­თა მსხვერ­პ­ლად შე­წირ­ვას, - მაგ­ალი­თად, ბერძნული, რო­მა­უ­ლი, ეგ­ვიპ­ტუ­რი წარ­მარ­თო­ბე­ბი. ამე­რი­კა­ში მცხოვ­რე­ბი ინ­დი­ე­ლე­ბი კი, ევ­რო­პე­ლე­ბის ჩას­ვ­ლამ­დე და შემ­დე­გაც აღას­რუ­ლებ­დ­ნენ სის­ხ­ლი­ან მსხვერ­პ­ლ­შე­წირ­ვას. თუმ­ცა, წარ­მარ­თუ­ლი მსხვერ­პ­ლ­შე­წირ­ვის ყვე­ლა­ზე სა­ში­ნე­ლი გა­მო­ხა­ტუ­ლე­ბა იყო სა­კუ­თა­რი შვი­ლე­ბის მსხვერ­პ­ლად შე­წირ­ვა, რა­საც მხო­ლოდ ქა­ნა­ნე­ლე­ბი აღას­რუ­ლებ­დ­ნენ (ქა­ნა­ნე­ლე­ბი სახ­ლობ­დ­ნენ დღე­ვან­დე­ლი ის­რა­ე­ლის ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე, რო­მე­ლიც ქა­ნა­ა­ნის ქვეყ­ნად იწო­დე­ბო­და, ეს იყო აღ­თ­ქმუ­ლი ქვე­ყა­ნა. უფალ­მა შემ­დ­გომ­ში ქა­ნა­ნე­ლე­ბი რჩე­უ­ლი ერის ხე­ლით გა­ა­ნად­გურა და ეს ტე­რი­ტო­რია რჩე­ულ­მა ერ­მა და­იმ­კ­ვიდ­რა). ადა­მი­ა­ნე­ბის მსხვერ­პ­ლად შე­წირ­ვა სხვა­გა­ნაც ხდე­ბო­და წარ­მარ­თო­ბა­ში, მაგ­რამ ეს ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ მო­ნე­ბი, ტყვე­ე­ბი ან დამ­ნა­შა­ვე­ე­ბი. ქა­ნა­ნე­ლე­ბის მსხვერ­პ­ლ­შე­წირ­ვა კი იყო უსა­შინ­ლე­სი გა­მო­ხა­ტუ­ლე­ბა კერ­პე­ბი­სად­მი მსხვერ­პ­ლ­შე­წირ­ვი­სა - ისი­ნი ნე­ბით სწი­რავ­დ­ნენ მსხვერ­პ­ლად სა­კუ­თარ შვი­ლებს.

- რა­ტომ უნ­და გა­ევ­ლო კა­ცობ­რი­ო­ბას წარ­მარ­თუ­ლი პე­რი­ო­დი?

- ეს იყო ადა­მი­ა­ნე­ბის ცოდ­ვა, ადა­მი­ა­ნე­ბის თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბით აღ­ს­რუ­ლე­ბუ­ლი ქმე­დე­ბე­ბი და არა უფ­ლის ნე­ბა. ღმერ­თის ნე­ბა არის ყო­ველ­თ­ვის სი­კე­თე. ღმერ­თ­მა რომ ყო­ვე­ლი­ვე ისე აღას­რუ­ლოს, რო­გორც მას სურს, ადა­მი­ანს თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბა უნ­და წა­ერ­თ­ვას. თუ ასე მოხ­დე­ბა, გა­მო­დის, რომ უფა­ლი სა­კუ­თა­რი ნე­ბის წი­ნა­აღ­მ­დეგ წა­ვა, რად­გან ადა­მი­ა­ნებს მან მის­ცა თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბა. უფა­ლი, ადა­მი­ა­ნის მი­ერ ჩა­დე­ნილ ცოდ­ვა­საც კი, კე­თილ ბო­ლოს გა­მო­უ­ჩენს - მი­უ­ტე­ვებს, მაგ­რამ არ არ­თ­მევს თა­ვი­სუ­ფალ ნე­ბას. თუ ადა­მი­ანს თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბა არ ექ­ნე­ბა, თა­ვად ადა­მი­ა­ნის შექ­მ­ნის აზ­რი იკარ­გე­ბა. ადა­მი­ა­ნი შექ­მ­ნი­ლია ღვთის ხა­ტად და მსგავ­სად, თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბის გა­რე­შე კი, ღვთის ხა­ტე­ბა და მსგავ­სე­ბა ვერ იქ­ნე­ბა.
- სა­ერ­თოდ რა­ტომ აქვს ადა­მი­ანს რწმე­ნა, სარ­წ­მუ­ნო­ებ­რი­ვი გან­ც­და?
- მა­ტე­რი­ა­ლურ სამ­ყა­რო­ში ყვე­ლა­ფე­რი - ცხო­ვე­ლი, ფრინ­ვე­ლი, ცოცხა­ლი არ­სე­ბა შედ­გე­ბა მხო­ლოდ მა­ტე­რი­ის­გან, ადა­მი­ანს კი აქვს ორი საწყი­სი - მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი და ღვთა­ებ­რი­ვი. ადა­მი­ა­ნის სუ­ლი არის უფ­ლის მი­ერ შთა­ბე­რი­ლი ანუ სუ­ლი არის არა­მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი, მო­აზ­როვ­ნე ნა­წი­ლი ადა­მი­ა­ნის, ამი­ტო­მაც თა­ვის­თა­ვად, კავ­ში­რი აქვს არა­მა­ტე­რი­ა­ლურ სამ­ყა­როს­თან, სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბას­თან, არა­მი­წი­ერ­თან.
- მას შემ­დეგ, რაც ადა­მი­ა­ნებს სრუ­ლად გა­ნეცხა­დათ ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა და მი­ე­ცათ ერ­თა­დერ­თი მაცხოვ­ნე­ბე­ლი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა, მა­ინც უამ­რა­ვი ქრი­სტი­ა­ნუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბა, სწავ­ლა-მოძღ­ვ­რე­ბა გაჩ­ნ­და. გარ­და ამი­სა, არ­სე­ბობს არა­ერ­თი არაქ­რის­ტი­ა­ნუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბაც...
- ცხა­დია, ამის მი­ზე­ზიც ადა­მი­ა­ნის გა­მი­წი­ე­რე­ბუ­ლი აზ­როვ­ნე­ბაა. ადა­მი­ან­თა უმე­ტე­სო­ბა ჩა­ძი­რუ­ლია მა­ტე­რი­ა­ლიზ­მ­ში, გაწყ­ვე­ტი­ლი აქვს აზ­რობ­რი­ვი, გო­ნებ­რი­ვი კავ­ში­რი ღმერ­თ­თან და ამის გა­მო სხვა­დას­ხ­ვა ადა­მი­ა­ნუ­რი ნა­აზ­რე­ვი, სხვა­დას­ხ­ვა სწავ­ლე­ბა შე­ი­ტა­ნეს ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა­ში. ჯერ წარ­მარ­თო­ბის, შემ­დეგ სხვა­დას­ხ­ვა ქრის­ტი­ა­ნუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბე­ბის სა­ხით. თუ ადა­მი­ან­მა ცნო­ბი­ე­რად არ მი­ი­ღო სწავ­ლე­ბა ღმერ­თის შე­სა­ხებ, უამ­რა­ვი სიც­რუე შე­აქვს ღვთის სწავ­ლე­ბა­ში. ერ­თა­დერ­თი ჭეშ­მა­რი­ტი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა არის მარ­თ­ლ­მა­დი­დებ­ლო­ბა, რო­მე­ლიც იმ სწავ­ლე­ბა­ზეა და­ფუძ­ნე­ბუ­ლი, რო­მე­ლიც თა­ვად უფალ­მა მოგ­ვ­ცა. სხვა და­ნარ­ჩე­ნი, ნე­ბის­მი­ე­რი სარ­წ­მუ­ნებ­რი­ვი, რე­ლი­გი­უ­რი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბა არის მხო­ლოდ ადა­მი­ა­ნუ­რი გო­ნე­ბის ნა­ყო­ფი. ქრის­ტი­ა­ნუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბე­ბი ჭეშ­მა­რი­ტე­ბა­ში ცვლი­ლე­ბის შე­ტა­ნით ჩა­მო­ყა­ლიბ­და სხვა­დას­ხ­ვა პე­რი­ოდ­ში, თუმ­ცა სა­ხე­ლის გარ­და სა­ერ­თო არა­ფე­რი აქვთ ქრის­ტი­ა­ნო­ბას­თან. მცი­რე­დი სიც­რუ­ეც ჭეშ­მარ­იტე­ბას უკ­ვე სიც­რუ­ედ აქ­ცევს. არაქ­რის­ტი­ა­ნუ­ლი მიმ­დი­ნა­რე­ო­ბე­ბი კი სუფ­თა ადა­მი­ა­ნუ­რი გო­ნე­ბის ნა­ყო­ფია.

- რწმე­ნა ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს, მაგ­რამ ყვე­ლას რწმე­ნის სა­ფუძ­ვე­ლი ერ­თი არ არის, ყვე­ლას ერ­თი მრწამ­სი და სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა არა აქვს. ზო­გი­ერთ ადა­მი­ანს სა­ერ­თო­დაც არ სწამს ღმერ­თის არ­სე­ბო­ბის...

- მარ­თ­ლაც, ყვე­ლა ადა­მი­ანს აქვს რწმე­ნა, ყვე­ლას სჯე­რა რა­ღაც უხი­ლა­ვის. არ­სე­ბო­ბენ ადა­მი­ა­ნე­ბი, რომ­ლე­ბიც სა­ერ­თოდ არ აღ­ია­რე­ბენ ღმერ­თის არ­სე­ბო­ბას. რო­დე­საც ღმერ­თის არ­სე­ბო­ბის შე­სა­ხებ ვსა­უბ­რობთ, ამის და­მამ­ტ­კი­ცე­ბე­ლი სა­ბუ­თი არ შეგ­ვიძ­ლია წარ­ვუდ­გი­ნოთ ადა­მი­ა­ნებს, მაგ­რამ არც ათე­ის­ტებს შე­უძ­ლი­ათ წარ­მოგ­ვიდ­გი­ნონ სა­ბუ­თე­ბი, რომ ღმერ­თი არ არ­სე­ბობს. ამი­ტომ რო­გორც თე­იზ­მი, ასე­ვე ათე­იზ­მიც არის სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა. თუ მა­ტე­რი­ა­ლურ სამ­ყა­რო­ში იარ­სე­ბებ­და ღმერ­თის არ­სე­ბო­ბის და­მა­დას­ტუ­რე­ბე­ლი ფაქ­ტე­ბი, მა­შინ ადა­მი­ანს აღარ ექ­ნე­ბო­და თა­ვი­სუ­ფა­ლი არ­ჩე­ვა­ნი, რო­გორ ეცხოვ­რა. თუ ღმერ­თი მსა­ჯუ­ლად დად­გე­ბო­და და ადა­მი­ანს ყო­ველ­წა­მი­ე­რად ექ­ნე­ბო­და მი­სი და­ნახ­ვის შე­საძ­ლებ­ლო­ბა, ცოდ­ვა­საც არ ჩა­ი­დენ­და, მაგ­რამ ადა­მი­ა­ნი იქ­ნე­ბო­და არა თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბის მქო­ნე არ­სე­ბა, არა­მედ - მო­ნა, შექ­მ­ნი­ლი იმი­სათ­ვის, რომ არ ჩა­ე­დი­ნა ბო­რო­ტე­ბა. ბო­რო­ტე­ბის არ­ჩა­დე­ნა ში­შის გა­მო უკ­ვე მო­ნო­ბაა, ხო­ლო ბო­რო­ტე­ბის არ­ჩა­დე­ნა სიყ­ვა­რუ­ლის გა­მო - ღმერ­თის შვი­ლო­ბა. ამი­ტო­მაც ღვთის არ­სე­ბო­ბის შე­მეც­ნე­ბა უფალ­მა ადა­მი­ა­ნის სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა­ზე და­დო ანუ ადა­მი­ანს შე­უძ­ლია ეს თა­ვად მი­ი­ღოს ან - არ მი­ი­ღოს. სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა არის სწო­რედ ის, რაც არ შეგ­ვიძ­ლია ბო­ლომ­დე და­ვა­სა­ბუ­თოთ, მაგ­რამ გვწამს, გვჯე­რა რომ ასეა.

შო­რე­ნა მერ­კ­ვი­ლა­ძე
ბეჭდვა