გო­ნი­ე­რი ბარ­ლი და "ნამ­დ­ვი­ლი ქა­ლი" - გა­ბი
font-large font-small
გო­ნი­ე­რი ბარ­ლი და "ნამ­დ­ვი­ლი ქა­ლი" - გა­ბი
გა­დავ­წყ­ვი­ტე და მოს­კო­ვი­დან ძუ ლეკ­ვი ჩა­მო­ვიყ­ვა­ნე

მსა­ხი­ობ გო­გა გვე­ლე­სი­ან­სა და ოქ­როს­ფე­რი რეტ­რი­ვე­რის ჯი­შის 4-წლი­ნა­ხევ­რის ბარ­ლის, იგი­ვე ბარ­ლი­ტოს, სა­ო­ცა­რი მე­გობ­რო­ბა აკავ­ში­რებთ. სიყ­ვა­რუ­ლის გარ­და, გო­ნი­ერ­მა ბარ­ლიმ გო­გას­გან პა­ტი­ვის­ცე­მაც და­იმ­სა­ხუ­რა და მსა­ხი­ობ­მა ოთხ­ფე­ხა მე­გო­ბარს "სა­ცო­ლე" მოჰ­გ­ვა­რა... სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, ძაღ­ლებ­თან გო­გას ურ­თი­ერ­თო­ბის ამ­სახ­ვე­ლი ყვე­ლა ამ­ბის ერთ ინ­ტერ­ვი­უ­ში მოქ­ცე­ვა რთუ­ლია - ეს ის შემ­თხ­ვე­ვაა, რო­ცა ჟურ­ნა­ლისტს გინ­და, რეს­პონ­დენტს უსას­რუ­ლოდ უს­მი­ნო, რო­გო­რი სიყ­ვა­რუ­ლით სა­უბ­რობს ცხო­ვე­ლებ­ზე...



- ცხოვ­რე­ბის სხვა­დას­ხ­ვა პე­რი­ოდ­ში სხვა­დას­ხ­ვა ძაღ­ლი მყავ­და. დე­და­ჩემ­მა მითხ­რა, - მე­ტი ძაღ­ლის სიკ­ვ­დილს ვერ გა­და­ვი­ტან. რო­ცა ცოცხა­ლი აღარ ვიქ­ნე­ბი, მე­რე თუ გინ­და, იყო­ლიეო. დე­დის გარ­დაც­ვა­ლე­ბი­დან 3-4 წლის შემ­დეგ გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ოქ­როს­ფე­რი რეტ­რი­ვე­რის ჯი­შის ძაღ­ლი მყო­ლო­და, რო­მე­ლიც მა­შინ სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში არ იყო. ნუ­ცა ბუ­ზა­ლა­ძის ოჯა­ხის დახ­მა­რე­ბით, ლეკ­ვი სლო­ვა­კე­თი­დან ჩა­მო­მიყ­ვა­ნეს. სხვა­თა შო­რის, მე­გო­ნა, მის სა­ყიდ­ლად, მი­უ­ზიკლ "ქე­თო და კო­ტე­დან" მოგ­რო­ვე­ბუ­ლი გარ­კ­ვე­უ­ლი თან­ხა - 500 დო­ლა­რი მე­ყო­ფო­და, მაგ­რამ აღ­მოჩ­ნ­და, რომ ოქ­როს­ფე­რი რეტ­რი­ვე­რის ჯი­შის ლეკ­ვი ძა­ლი­ან ძვი­რი ღირს. ბან­კი­დან ვა­ლის აღე­ბა დამ­ჭირ­და. მოკ­ლედ, ბარ­ლი ძა­ლი­ან ძვი­რად ჩა­მო­ვიყ­ვა­ნე, მაგ­რამ ოც­ნე­ბა ავიხ­დი­ნე.

- რი­თი მოგ­ხიბ­ლათ ძაღ­ლის ამ ჯიშ­მა?

- ფილ­მ­ში - "ფლუ­კი" ოქ­როს­ფე­რი რეტ­რი­ვე­რის ჯი­შის ძაღ­ლი თა­მა­შობს. წი­ნათ, ამ ჯი­შის არ­სე­ბო­ბის შე­სა­ხებ არ ვი­ცო­დი და ვამ­ბობ­დი, - გრძელ­ბეწ­ვი­ა­ნი ლაბ­რა­დო­რია-მეთ­ქი. სხვა­დას­ხ­ვა ჯი­შის ძაღ­ლი მყავ­და. ბო­ლო მე­ტი­სი იყო, რო­მე­ლიც ძა­ლი­ან ჭკვი­ა­ნი გახ­ლ­დათ, მაგ­რამ ბარ­ლიმ ყო­ველ­გ­ვარ მო­ლო­დინს გა­და­ა­ჭარ­ბა: რო­ცა ჩა­მო­მი­ვი­და, 3 თვის ხდე­ბო­და. სახ­ლ­ში არ ისაქ­მებ­და. ძა­ლი­ან დამ­ჯე­რი და გო­ნი­ე­რია. მის­თ­ვის თქმაც არ მჭირ­დე­ბა - ყვე­ლა­ფერს ხვდე­ბა. ცდი­ლობს, ყვე­ლა­ფე­რი ისე გა­ა­კე­თოს, რომ საყ­ვე­დუ­რი არ და­იმ­სა­ხუ­როს. ამის გა­მო, უკ­ვე გარ­და იმი­სა, რომ მიყ­ვარს, პა­ტივს ვცემ. დი­ლით არ მაღ­ვი­ძებს. მა­ნამ­დე ით­მენს, ვიდ­რე მძი­ნავს. ჩე­მი "დი­ლის პრო­ცე­დუ­რა" - და­ბა­ნა, კბი­ლე­ბის გა­ხეხ­ვა, სა­უზ­მე - იცის. კონ­ტაქ­ტ­ში ამ ყვე­ლაფ­რის დას­რუ­ლე­ბის შემ­დეგ შე­მო­დის. და­ახ­ლო­ე­ბით, 12-1 სა­ათ­ზე სა­სე­ირ­ნოდ გავ­დი­ვართ. სე­ირ­ნო­ბა 45 წუთს მო­ი­ცავს. ბარ­ლის თა­ვი­სი მე­გობ­რე­ბი ჰყავს - სა­ღა­მო­ო­ბით, ალექ­სან­დ­რეს ბაღ­ში ვიკ­რი­ბე­ბით, 10-ის ნა­ხევ­რი­დან 11 სა­ა­თამ­დე იქ ვართ. ასე­თი რე­ჟი­მის გა­მო, მე­გობ­რე­ბი მსაყ­ვე­დუ­რო­ბენ, - შენ ძაღ­ლი არ­ჩიე და დაგ­ვ­კარ­გეო. ბარ­ლი ამ ყვე­ლა­ფერს იმ­სა­ხუ­რებს. მე­გობ­რე­ბის და­ბა­დე­ბის დღე­ებ­ზე გვი­ან ან ად­რე მის­ვ­ლა და მა­ლე­ვე წა­მოს­ვ­ლა მიხ­დე­ბა. რო­დე­საც სპექ­ტაკ­ლე­ბი მაქვს, ბარ­ლის ის დღე "ჩა­ვარ­დ­ნი­ლი" აქვს, სხვა გა­მო­სა­ვა­ლი არ მაქვს. სახ­ლ­თან ახ­ლოს, ეზო­ში გამ­ყავს ხოლ­მე... მივ­ხ­ვ­დი, რომ ამ ჯი­შის ძაღლს ხალ­ხ­მ­რა­ვა­ლი ოჯა­ხი გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლად უყ­ვარს. ამა­ში შევ­ც­დი - ვერ გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნე, რომ მარ­ტო ვი­ყა­ვი. გა­დავ­წყ­ვი­ტე და მოს­კო­ვი­დან ძუ ლეკ­ვი ჩა­მო­ვიყ­ვა­ნე (ა­მის­თ­ვი­საც ვა­ლი ავი­ღე). ახ­ლა ბარ­ლი მარ­ტო აღარ არის - მე­გო­ბა­რი ჰყავს, რო­მელ­საც, რო­ცა ლეკ­ვი გა­იზ­რ­დე­ბა, ცო­ლად შე­ირ­თავს და ოჯა­ხი ექ­ნე­ბათ. ასე და­იმ­სა­ხუ­რა ბარ­ლიმ "ცო­ლი". ამ "გო­გოს" გა­ბი ჰქვია. ძა­ლი­ან ლა­მა­ზია. ნამ­დ­ვი­ლი "ქა­ლი­ა": ორი­ვე­ნი - მეც და ბარ­ლიც კუთხე­ში მიგ­ვა­ყე­ნა. თა­ვი­სი წე­სე­ბი აქვს, მაგ­რამ ვცდი­ლობთ, ნელ-ნე­ლა ჩვენს წე­სებ­ზე გად­მო­ვიყ­ვა­ნოთ.

- ბარ­ლის სხვა "ცო­ლი" ხომ ჰყავს?

- პირ­ვე­ლი - თურ­ქე­თი­დან ჩა­მოყ­ვა­ნი­ლი ულა­მა­ზე­სი "ცო­ლი" შარ­შან "მო­იყ­ვა­ნა", რო­მელ­თა­ნაც 7 შვი­ლი ეყო­ლა. მათ­გან ერ­თი ნიუ-იორ­კ­ში წა­ვი­და, 2 - ბა­ქო­ში, და­ნარ­ჩე­ნი - თბი­ლის­ში. პირ­ველ მა­ისს, სხვა ცო­ლის­გან 10 შვი­ლი ეყო­ლა.

- ანუ თქვე­ნი მე­გო­ბა­რი "ორ­ცო­ლი­ა­ნი­ა"?

- "ორ­ცო­ლი­ა­ნი­ა", მაგ­რამ ალ­ბათ, მე­სა­მეც "გვე­ყო­ლე­ბა" და ამა­სო­ბა­ში, გა­ბიც წა­მო­იზ­რ­დე­ბა - მე­ოთხე "ცო­ლი" იქ­ნე­ბა. თან, რაც მთა­ვა­რია, ბარ­ლი სა­ქარ­თ­ვე­ლოს ორ­გ­ზის ჩემ­პი­ო­ნი ანუ გრან-ჩემ­პი­ო­ნია - ჩემ­პი­ონ­თა კლა­სი უკ­ვე დავ­ხუ­რეთ. შე­სა­ბა­მი­სად, ბარ­ლის "ცო­ლო­ბა" და შვი­ლო­ბა უკ­ვე დი­დი პრეს­ტი­ჟია.

- ბარ­ლი პირ­ველ და მე­ო­რე "ცო­ლებ­თან" ურ­თი­ერ­თობს?

- კონ­ტაქ­ტი მხო­ლოდ შეჯ­ვა­რე­ბის დროს ჰქონ­დათ, რად­გან მო­შო­რე­ბით ცხოვ­რო­ბენ. შემ­დეგ, ლეკ­ვე­ბი რომ და­ი­ბად­ნენ და სა­ნა­ხა­ვად მი­ვე­დით, ბარ­ლიმ ყვე­ლა ლეკ­ვი სა­თი­თა­ოდ გა­ლო­კა. თან, წკმუ­ტუ­ნებ­და - ტი­რო­და, ბედ­ნი­ე­რი იყო... მიხ­ვ­და, რომ თა­ვი­სი შვი­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ. მო­ლის (ბარ­ლის "ცო­ლის") პატ­რო­ნე­ბი ლა­მის გა­გიჟ­დ­ნენ!.. ბარ­ლის ლეკ­ვებს დღემ­დე ვნა­ხუ­ლობთ და ურ­თი­ერ­თო­ბის გაგ­რ­ძე­ლე­ბას მო­მა­ვალ­შიც ვა­პი­რებთ.

- ძაღ­ლებ­თან თქვე­ნი მე­გობ­რო­ბა რო­გორ და­იწყო?

- მე­ექ­ვ­სე-მეშ­ვი­დე კლას­ში ვი­ყა­ვი. კლა­სელ­მა თქვა, - ჩემ­მა მე­ზო­ბელ­მა ძაღ­ლი გა­აგ­დო და რა ვქნაო? - მო­მიყ­ვა­ნე-მეთ­ქი, - ვუთხა­რი. ტი­ბე­ტუ­რი ტე­რი­ე­რი სახ­ლ­ში მო­ვიყ­ვა­ნე. დე­და­ჩე­მი უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში მუ­შა­ობ­და. სა­ნამ ლექ­ცი­ე­ბი­დან დაბ­რუნ­დე­ბო­და, ჭუჭყი­ა­ნი ძაღ­ლი დავ­ბა­ნე, გა­ვა­სუფ­თა­ვე და და­ვახ­ვედ­რე. თავ­და­პირ­ვე­ლად, დე­დამ პი­რო­ბა ჩა­მო­მარ­თ­ვა, რომ ძაღ­ლი ჩვენ­თან მხო­ლოდ 5 დღით დარჩებოდა, მაგ­რამ სა­ბო­ლო­ოდ, დარ­ჩა და დარ­ჩა...

- სა­ვა­რა­უ­დოდ, იმ 5 დღე­ში ძაღ­ლ­მა დე­დას თა­ვი შე­აყ­ვა­რა და მა­ნაც გა­საშ­ვე­ბად ვე­ღარ გა­ი­მე­ტა?

- არა, დე­დას ცხო­ვე­ლე­ბი ისე­დაც უყ­ვარ­და. უბრალოდ, ეტყო­ბა, იმა­ზეც იფიქ­რა, რომ ძაღლს მოვ­ლა-პატ­რო­ნო­ბა უნ­დო­და... შემ­დეგ ისე მოხ­და, რომ ჩე­მი ძაღ­ლი - რინ­გო ფრან­გულ "ბა­ლონ­კას­თან" შეჯ­ვარ­და. ვიდ­რე ლეკ­ვე­ბი და­ი­ბა­დე­ბოდ­ნენ, ერ­თხელ ახ­ლო­ბელს სახ­ლ­თან ვე­ლო­დე­ბო­დი - ჩე­მი ბი­ნა არ იცო­და. უც­ბად ჩე­მი ძაღ­ლი დიდ­მა ავ­ტო­მო­ბილ­მა გა­ი­ტა­ნა - თავ­ზე გა­და­უ­ა­რა. ძაღ­ლი ჩემ­თან მო­ვი­და, თა­თი ფეხ­ზე ჩა­მო­მის­ვა. ხელ­ში ავიყ­ვა­ნე და სუ­ლი და­ლია... დე­დამ ეს ამ­ბა­ვი ძა­ლი­ან გა­ნი­ცა­და, ინერ­ვი­უ­ლა... შემ­დეგ ისე მოხ­და, რომ სას­წ­რა­ფოდ ბრმა ნაწ­ლა­ვის ოპე­რა­ცია გა­მი­კე­თეს, ნარ­კო­ზი არ გა­ვი­კე­თე - მე­ში­ნო­და. ოპე­რა­ცი­ის მე­რე, დე­დამ მკითხა, - რო­გორ ხა­რო? - კარგად ვიქ­ნე­ბი, თუ რინ­გოს შვილს და­ვი­ტო­ვებთ-მეთ­ქი. "ბა­ლონ­კის" და რინ­გოს შვი­ლი და­ვი­ტო­ვეთ. პი­სი და­ვარ­ქ­ვით. 13 წე­ლი გვყავ­და. ბო­ლოს ეტყო­ბო­და, უკ­ვე ვე­ღარ ხე­დავ­და. ზაფხუ­ლი იყო. წყნეთ­ში ავ­დი­ო­დი, თბი­ლის­ში მყოფ დე­დას შე­ვუ­ა­რე. ვუთხა­რი, - დე­და, პი­სიმ ისე შე­მომ­ხე­და, თით­ქოს სა­ბო­ლო­ოდ და­მემ­შ­ვი­დო­ბა. რა­ღაც არ მო­მე­წო­ნა, ყუ­რადღე­ბა მი­აქ­ციე-მეთ­ქი... წყნეთ­ში ასულს დე­დამ და­მი­რე­კა: - გო­გა, პი­სი გაქ­რა. რო­გორც კი მან­ქა­ნა­ში ჩა­ჯე­ქი, მი­ვი­ხე­დე და აღარ იყოო... ანუ დე­დას პი­სი და­ე­მა­ლა, სახ­ლი­დან გა­ე­პა­რა. რა თქმა უნ­და, თბი­ლის­ში ჩა­მო­ვე­დი, 2 კვი­რა ვე­ძე­ბეთ... სა­ერ­თოდ, კარგ ძაღლს ასე სცოდ­ნია გა­პარ­ვა: ამ­ბო­ბენ, სახ­ლ­ში არ კვდე­ბაო. ეს შემ­თხ­ვე­ვა ჩვენ­თ­ვის ძალ­ზე მძი­მე გა­და­სა­ტა­ნი იყო. შემ­დეგ დავ­დი­ო­დი და ასე ვთქვათ - პი­სის სა­ხელ­ზე, უპატ­რო­ნო ძაღ­ლებს საკ­ვებს (რაც პი­სის ყო­ველ­დღი­ურ რა­ცი­ონს შე­ად­გენ­და) ვაძ­ლევ­დი. მახ­სოვს, დე­და­ჩემ­მა მითხ­რა, - სამ­სა­ხურ­ში ვთქვი, რომ ნა­თე­სა­ვი გარ­და­მეც­ვა­ლა და სკო­ლა­ში შენც ასე თქვი, რად­გან სხვე­ბი ვერ გა­ი­გე­ბენ, რომ შე­იძ­ლე­ბა, ძაღ­ლის გა­მო, ადა­მი­ან­მა ასე იტი­როს, მი­სი და­კარ­გ­ვა ასე გა­ნი­ცა­დო­სო... შემ­დეგ, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ეზო­ში ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი, მოზ­რ­დი­ლი ლეკ­ვი გა­მოჩ­ნ­და - ალ­ბათ, ავ­ჩარ­კის, ლაბ­რა­დო­რის და კავ­კა­სი­უ­რი ნა­გა­ზის მე­ტი­სი იყო. დი­დი გა­ი­ზარ­და. ბომ­ბო­რა და­ვარ­ქ­ვით. საჭ­მელს მეც ვაჭ­მევ­დი და სხვე­ბიც, მაგ­რამ "ჩე­მი ძაღ­ლი" ერ­ქ­ვა. დე­დას ავ­ტო­ბუ­სის გა­ჩე­რე­ბამ­დე ყო­ველ­დღე აცი­ლებ­და, მე­რე უკან ბრუნ­დე­ბო­და, სა­ღა­მოს 5 სა­ა­თის­თ­ვის ისევ დე­დას ხვდე­ბო­და და სახ­ლამ­დე მო­ა­ცი­ლებ­და ხოლ­მე. ლეკ­ვე­ბი ბევ­რ­ჯერ და­ყა­რა. პა­ტა­რებს იპა­რავ­დ­ნენ, რად­გან სა­ო­ცა­რი ლეკ­ვე­ბი იყ­ვ­ნენ! შემ­დეგ, ბომ­ბო­რა შე­უძ­ლოდ გახ­და. ჩე­მი მე­გო­ბა­რი - ბა­კო შე­ვარ­დ­ნა­ძე და­მეხ­მა­რა და ძაღ­ლი ვე­ტე­რი­ნარ ნა­თია ბე­რი­ძეს­თან წა­ვიყ­ვა­ნეთ. ბომ­ბო­რა გაკ­ვე­თეს - სამ­წუ­ხა­როდ, ავ­თ­ვი­სე­ბი­ა­ნი სიმ­სივ­ნე აღ­მო­აჩ­ნ­და... შინ წა­მო­ვიყ­ვა­ნე. აივან­ზე ცხოვ­რობ­და. თვე­ში ორ­ჯერ გადახვევებს ვუ­კე­თებ­დი. ნა­თია ბე­რი­ძის თა­ნა­შემ­წე მო­დი­ო­და ხოლ­მე. ბომ­ბო­რას დრე­ნა­ჟი ჰქონ­და ჩად­გ­მუ­ლი. ვე­ტე­რი­ნა­რის თა­ნა­შემ­წემ ძაღ­ლი რომ ნა­ხა, გა­ოგ­ნ­და - ადა­მი­ა­ნებს არ უვ­ლი­ან ასე, რო­გო­რი მოვ­ლი­ლიც ძაღ­ლი გყავ­თო! ცრემ­ლე­ბი წა­მო­უ­ვი­და... ერთ მშვე­ნი­ერ დღე­საც, სამ­სა­ხუ­რი­დან დაბ­რუ­ნე­ბულს ბომ­ბო­რა ეზო­ში დამ­ხ­ვ­და. ნა­კე­რე­ბი ჯერ ახა­ლი ახ­ს­ნი­ლი ჰქონ­და და გა­რეთ არ ვუშ­ვებ­დით. მე­გო­ნა, დე­დამ გა­მო­უშ­ვა. ამის გა­მო, მის­თ­ვის საყ­ვე­დუ­რის თქმას ვა­პი­რებ­დი. მე­ო­რე სარ­თუ­ლის ბი­ნის კა­რი­დან მე­ზო­ბე­ლი გა­მო­ვი­და და მითხ­რა: - გო­გა, ჩემ­მა თვა­ლებ­მა ეს რა ნა­ხა? მე­სა­მე სარ­თუ­ლი­დან ბომ­ბო­რა "მოფ­რი­ნავ­და­ო". თურ­მე, ძაღლს მო­შარ­დ­ვა მო­უნ­და. აივან­ზე არ მო­შარ­და და ეზო­ში გა­დახ­ტა (ა­რა­ფე­რი და­უ­შავ­და). აი, ძაღ­ლე­ბი ასე­თი ერ­თ­გუ­ლე­ბი არი­ან... მე­რე უკ­ვე ის ბი­ნა გავ­ყი­დეთ. სა­დაც საცხოვ­რებ­ლად გა­და­ვე­დით, იქ ბომ­ბო­რა ვერ იცხოვ­რებ­და. ძველ­მა მე­ზობ­ლებ­მა და­მამ­შ­ვი­დეს - ძაღ­ლ­ზე არ ინერ­ვი­უ­ლოო. ბომ­ბო­რას სა­ნა­ხა­ვად მივ­დი­ო­დი ხოლ­მე. მე­რე მე­ზობ­ლებ­მა მითხ­რეს, - მდგო­მა­რე­ო­ბა ძა­ლი­ან და­უმ­ძიმ­და, ჯო­ბია, არ მოხ­ვი­დეო... ოპე­რა­ცი­ის შემ­დეგ, ბომ­ბო­რამ 3-4 წე­ლი იცოცხ­ლა. მას მე­რე, ბარ­ლიმ­დე ძაღ­ლი აღარ მყო­ლია...

- თქვე­ნი და ბარ­ლის და­ნახ­ვი­სას, ხალხს რო­გო­რი რე­აქ­ცია აქვს?

- სხვა­თა შო­რის, უკ­ვე ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი ქუ­ჩა­ში და­დე­ბი­თი გან­წყო­ბი­ლე­ბით გვხვდე­ბა, მაგ­რამ რამ­დე­ნი­მე უსი­ა­მოვ­ნო შემ­თხ­ვე­ვაც ყო­ფი­ლა: უთ­ქ­ვამთ, - გას­წიე ეგ ბინ­ძუ­რი ძაღ­ლი აქე­და­ნო! ვუთხა­რი: პა­ტივ­ცე­მუ­ლო, ეს ძაღ­ლი ჩემ­ზე სუფ­თაა, ყო­ველ­დღე თა­თებს იბანს, თვე­ში ერ­თხელ კი მთლი­ა­ნად ვბანთ, აც­რებს ვუ­ტა­რებთ-მეთ­ქი... ერ­თხელ კი­დევ, გო­გომ იკივ­ლა - ახ­ლა­ვე აქე­დან მო­ა­შო­რე­თო! თან­მ­ხ­ლებ ბიჭს მი­ეკ­რო, ოღონდ - სა­ზიზღ­რად: ბიჭს თა­ვი­სი "სი­სუს­ტე" აჩ­ვე­ნა. ოქ­როს­ფე­რი რეტ­რი­ვე­რე­ბი შშმ პი­რებ­თან (გან­სა­კუთ­რე­ბით - ბავ­შ­ვებ­თან) ურ­თი­ერ­თო­ბით გა­მო­ირ­ჩე­ვი­ან. მა­გა­ლი­თად, აუტისტ ბავ­შ­ვებს ერ­თ­გ­ვარ თე­რა­პი­ას უტა­რე­ბენ. სა­ერ­თოდ, ცხო­ვე­ლე­ბი ბავ­შ­ვებს არ ერ­ჩი­ან, მაგ­რამ არი­ან გარ­კ­ვე­უ­ლი ჯი­შის ძაღ­ლე­ბი, რომ­ლებ­საც ალი­კა­პი უნ­და გა­უ­კე­თო. ბარ­ლის ალი­კაპს რომ ვუ­კე­თებ, წვე­ბა და დეპ­რე­სი­ა­ში ვარ­დე­ბა.

- ბარ­ლის­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი რა­ი­მე ამ­ბა­ვი მოგ­ვი­ყე­ვით...

- ზღვა­ზე ყოფ­ნი­სას, რა­ტომ­ღაც, ბარ­ლი ფიქ­რობ­და, რომ ვიხ­რ­ჩო­ბო­დი, მო­დი­ო­და და ზღვი­დან გა­მოვ­ყავ­დი, თვი­თონ კი შე­დი­ო­და - შენ ნა­პირ­ზე იყა­ვი, მე ვი­ცუ­რა­ვე­ბო (ი­ცი­ნის). სა­ნა­პი­რო­ზე ცოლ-ქმა­რი და მა­თი მცი­რეწ­ლო­ვა­ნი შვი­ლიც იმ­ყო­ფე­ბოდ­ნენ. ბარ­ლი ცოლ-ქმარ­თან მი­დი­ო­და და ეჩხუ­ბე­ბო­და - აგ­რ­ძ­ნო­ბი­ნებ­და, ბავ­შ­ვი ზღვი­დან გა­მო­იყ­ვა­ნე­თო! ბავ­შ­ვის მშობ­ლე­ბი გა­ო­ცე­ბუ­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ - რა ჭკვი­ა­ნი ძაღ­ლიაო.
ბარ­ლის ცხო­ვე­ლე­ბი ძა­ლი­ან უყ­ვარს: კა­ტას­თან მე­გობ­რობს, ღო­რით აღ­ტა­ცე­ბუ­ლი იყო, სო­ფელ­ში ერთ გოჭს დას­დევ­და და ეთა­მა­შე­ბო­და - ძა­ლი­ან მოს­წონ­და. წელს სო­ფელ­ში, ვე­რან­და­ზე ვი­ყა­ვი. ბარ­ლი ტი­რი­ლით მო­ვი­და, გა­იქ­ცა, მო­ვი­და... მივხვდი, რა­ღაც ნა­ხა. მი­ვე­დი და თხი­ლის ბუჩ­ქე­ბის ქვეშ ჩა­მო­ვარ­დ­ნი­ლი შაშ­ვის ბარ­ტყი და­ვი­ნა­ხე. ბარ­ლის მის­ვ­ლი­სას ბარ­ტყის მშობ­ლე­ბი - დე­და და მა­მა შაშ­ვი ძაღლს თავს ეს­ხ­მოდ­ნენ - ეგო­ნათ, ბარ­ლი ბარტყს რა­მეს და­უ­შა­ვებ­და. ბარ­ტყი ავიყ­ვა­ნე და შაშ­ვებს ბუ­დე­ში ჩა­ვუს­ვი. ისი­ნიც დაწყ­ნარ­დ­ნენ და ბარ­ლიც კმა­ყო­ფი­ლი იყო, რომ ბარ­ტყი გა­და­ვარ­ჩი­ნე. ასე­თი ჰუ­მა­ნუ­რი ძაღ­ლია...

ეთო ყორ­ღა­ნაშ­ვი­ლი
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დედაქალაქის მერი კახა კალაძე და მისი უმშვენიერესი მეუღლე, ანუკი არეშიძე მეოთხე ბავშვის მოლოდინში არიან.
მართალია პრინც ჰარისა და მეგან მარკლის ქორწილი უკვე გაიმართა, თუმცა არ წყდება საზოგადოების ინტერესი სამეფო ოჯახისა და "ახალგამომცხვარი" ცოლ-ქმრის მიმართ.
"რთული ცხოვრება მქონდა, 14 წლიდან ვმუშაობდი სოფელში - ვინმეს ხილი ჰქონდა მოსაკრეფი თუ შეშა ჰქონდა დასატვირთი, მივდიოდი"
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
ოჯახშექმნილი ქალები ხშირად აღნიშნავენ, რომ წლების შემდეგ მეუღლეების მხრიდან ვერ გრძნობენ ისეთ ყურადღებასა და მზრუნველობას, როგორც ეს ხდებოდა თუნდაც შეყვარებულობის პერიოდში. იმის გასარკვევად, თუ როგორ ანებივრებენ ქართველი მამაკაცები ცოლებს, სოციალურ ქსელში პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ.
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2534 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
1561 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი