ოლიმ­პი­ა­დებ­ზე ყვე­ლა­ფე­რი ხდე­ბა
font-large font-small
ოლიმ­პი­ა­დებ­ზე ყვე­ლა­ფე­რი ხდე­ბა
უნი­კა­ლუ­რი გდე­ბა ჰქონ­და, მსგავ­სი არ­სად მი­ნა­ხავს

რო­მის ოლიმ­პი­ურ თა­მა­შებ­ში ქარ­თ­ველ სპორ­ტ­ს­მენ­თა­გან 16 ათ­ლე­ტი მო­ნა­წი­ლე­ობ­და. მათ­გან 10 ოლიმ­პი­უ­რი მედ­ლით დაბ­რუნ­და, ჩემ­პი­ო­ნის ტი­ტუ­ლე­ბი კი ავ­თან­დილ ქო­რი­ძემ და რო­ბერტ შავ­ლა­ყა­ძემ მო­ი­პო­ვეს. ჩვე­ნი სპორ­ტ­ს­მე­ნე­ბი­დან კვარ­­ცხლ­ბე­კის უმაღ­ლეს სა­ფე­ხურ­ზე პირ­ვე­ლი, კლა­სი­კუ­რი სტი­ლით მო­ჭი­და­ვე ავ­თან­დილ ქო­რი­ძე ავი­და. მო­ჭი­და­ვე­თა ოლიმ­პი­უ­რი ტურ­ნი­რე­ბი ყო­ველ­თ­ვის გა­მორ­ჩე­ულ ინ­ტე­რესს იწ­ვევ­და. ან­ტი­კუ­რი პე­რი­ო­დი­დან მო­ყო­ლე­ბუ­ლი, გო­ლი­ა­თი ფა­ლავ­ნე­ბის ორ­თაბ­რ­ძო­ლე­ბი რო­მა­ე­ლე­ბის ყვე­ლა­ზე საყ­ვა­რე­ლი და მთა­ვა­რი სა­სე­ი­რო სა­ნა­ხა­ო­ბა იყო. შე­საძ­ლოა, ამი­ტო­მაც, ჭი­და­ო­ბის ყად­რი თა­ნა­მედ­რო­ვე იტა­ლი­ე­ლებ­მაც კარ­გად იცი­ან. ავ­თო ქო­რი­ძემ რო­მა­უ­ლი ოლიმ­პი­ა­დის პირ­ველ წრე­ში მას­პინ­ძელ­თა ფა­ლა­ვა­ნი, მა­რიო დე სილ­ვა და­ა­მარ­ცხა, მაგ­რამ იმ­დე­ნად ლა­მა­ზად, რომ გულ­შე­მატ­კივ­რე­ბი ტურ­ნი­რის ბო­ლომ­დე ქარ­თ­ველს ქო­მა­გობ­დ­ნენ.


ჩო­ხა­ტა­უ­რის რა­ი­ონ­ში მთის სო­ფე­ლია - ჩო­მე­თი. ავ­თო ქო­რი­ძემ ბავ­შ­ვო­ბა იქ გა­ა­ტა­რა. ამის გა­მო მე­გობ­რე­ბი "ჩო­მე­თას" ეძახ­დ­ნენ. მე­ო­რე მსოფ­ლიო ომი კავ­კა­სი­ას რომ მო­ად­გა, მა­მა ფრონ­ტ­ზე გა­იწ­ვი­ეს და ავ­თო, სამ დას­თან ერ­თად, ბა­ბუ­ამ სო­ფელ­ში წა­იყ­ვა­ნა. იმ წლებ­ში სო­ფელ­მა ბევ­რი ქა­ლა­ქე­ლი შე­ი­ფა­რა. ჩო­მეთ­ში კვი­რა­ო­ბით, ჭი­და­ო­ბა იმარ­თე­ბო­და. ჩვე­უ­ლებ­რივ, ავ­თოს ბა­ბუა იყო მო­თა­ვე. შვი­ლიშ­ვი­ლიც მან შე­ა­გუ­ლი­ა­ნა. რა­ღაც ილე­თე­ბი კი ის­წავ­ლა, მაგ­რამ დი­დი ვე­რა­ფე­რი მო­ჭი­და­ვე იყო, უფ­რო სწავ­ლას მის­დევ­და, და­ბალ ნიშ­ნებს თა­კი­ლობ­და.
ომის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, თბი­ლის­ში დაბ­რუნ­და, 15 წლი­სა კი თა­ნა­ტო­ლებ­მა "პეტ­რეს ცირ­კ­ში", ცნო­ბილ მწვრთნელ პეტ­რე იორ­და­ნიშ­ვილ­თან მი­იყ­ვა­ნეს. ამ ასა­კის­თ­ვის ჭი­და­ო­ბის დაწყე­ბა იქ­ნებ გვი­ა­ნიც იყო, მაგ­რამ მწვრთნელს ჯა­ნი­ა­ნი ბი­ჭი მო­ე­წო­ნა და და­ი­ტო­ვა კი­დეც.
რამ­დე­ნი­მე თვე­ში დე­და­ქა­ლა­ქის მოს­წავ­ლე­თა პირ­ვე­ლო­ბა­ში იმარ­ჯ­ვა. მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, რეს­პუბ­ლი­კის პირ­ვე­ლო­ბაც მო­ი­გო. სა­კავ­ში­რო სარ­ბი­ელ­ზე რომ გა­იყ­ვა­ნეს, ჯერ მე­ო­რე ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა თა­ნა­ტო­ლებ­ში, ხო­ლო შემ­დეგ, ზა­პო­რო­ჟი­ე­ში ჭა­ბუკ­თა ტურ­ნირ­ზე უკ­ვე ყვე­ლას აჯო­ბა. მწვრთნე­ლი კმა­ყო­ფი­ლი იყო ბე­ჯი­თი შე­გირ­დით.
როს­ტომ აბა­ში­ძე, მსოფ­ლი­ოს სამ­გ­ზის ჩემ­პი­ო­ნი: "მე და ავ­თო თა­ნა­ტო­ლე­ბი ვი­ყა­ვით. ჭი­და­ო­ბაც პრაქ­ტი­კუ­ლად, ერ­თ­დ­რო­უ­ლად და­ვიწყეთ. კუს ტბა­ზე კრო­სებს რომ დავ­რ­ბო­დით, ჯერ ასუ­ლიც არ ვი­ყა­ვი, ის უკ­ვე ქვე­ვით ეშ­ვე­ბო­და. ეცი­ნე­ბო­და ხოლ­მე ჩემს სი­ზარ­მა­ცე­ზე. ჩემ­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ქო­რი­ძე და­უ­ზა­რე­ლი, ენერ­გი­უ­ლი მო­ჭი­და­ვე იყო და მე­ტო­ქე­ე­ბიც ასე იოლად ვერ დაღ­ლიდ­ნენ. მას გა­მარ­ჯ­ვე­ბის სხვა­ნა­ი­რი ჟი­ნი ჰქონ­და. მახ­სოვს, სტუ­დენ­ტ­თა სა­კავ­ში­რო სპარ­ტა­კი­ა­და­ზე ერ­თი შეხ­ვედ­რა წა­ა­გო. მწვრთნე­ლებ­მა მა­შინ­ვე ჩურ­ჩუ­ლი და­იწყეს, ამის­გან არა­ფე­რი გა­მო­ვაო. ავ­თომ კი, რომ დაჰ­ყ­ვა მე­ტო­ქე­ებს, ყვე­ლას ბდღვი­რი ადი­ნა, ბო­ლო შეხ­ვედ­რა კი თხუთ­მეტ­ქუ­ლი­ა­ნი სხვა­ო­ბით მო­ი­გო. ერ­თი ილე­თია, მო­ჭი­და­ვე­ე­ბი "ვერ­ტუშ­კას" ვე­ძა­ხით. ყვე­ლა იყე­ნებს ამ ფანდს, მაგ­რამ ავ­თო იდე­ა­ლუ­რად ას­რუ­ლებ­და. კი­სერ­ზე ხე­ლი რომ და­გე­დო, უკ­ვე ჰა­ერ­ში იყა­ვი. ჩოქ­ბ­ჯენ­შიც ძა­ლი­ან ძლი­ე­რი იყო, პრაქ­ტი­კუ­ლად ყვე­ლა­ფე­რი გა­მოს­დი­ო­და".
რო­მის ოლიმ­პი­უ­რი თა­მა­შე­ბის მე­ო­რე წრე­ში ავ­თან­დილ ქო­რი­ძემ იტა­ლი­ე­ლი მა­რიო დე სილ­ვას მსგავ­სად, ამე­რი­კე­ლი ბენ ნორ­ტ­რუ­პიც ან­გა­რი­შით - 3:1 და­ა­მარ­ცხა. მე­სა­მე შეხ­ვედ­რა კი უკ­ვე ერ­თობ გა­მოც­დილ და ძალ­ზე ძლი­ერ, ფი­ნელ კი­უ­ეს­ტი ლეჰ­ტო­ნენ­თან ჰქონ­და. ქუ­ლე­ბით მარ­ცხიც კი ორი­ვეს ცუდ დღე­ში ჩა­აგ­დებ­და, ხუ­თი სა­ჯა­რი­მო ქუ­ლით პრაქ­ტი­კუ­ლად კარ­გავ­დ­ნენ ფი­ნალ­ში გას­ვ­ლის შანსს... თხუთ­მეტ­წუ­თი­ა­ნი ჭი­და­ო­ბა ფრედ დას­რულ­და.
...1957 წელს, მოს­კოვ­ში მე­სა­მე სა­ერ­თა­შო­რი­სო სპორ­ტუ­ლი თა­მა­შე­ბი ჩა­ტარ­და. ქო­რი­ძემ ექ­ვ­სი­ვე შეხ­ვედ­რა და­მა­ჯე­რებ­ლად მო­ი­გო და და­უ­მარ­ცხებ­ლად მო­ი­პო­ვა პირ­ვე­ლო­ბა. სწო­რედ მა­შინ მი­აქ­ცია ყუ­რადღე­ბა საბ­ჭო­თა ნაკ­რე­ბის ერთ-ერ­თ­მა მწვრთნელ­მა, არ­კა­დი ლენ­ც­მა, რომ ქო­რი­ძე სა­ერ­თა­შო­რი­სო შეხ­ვედ­რებს არ აგებ­და. მომ­დევ­ნო წელს თბი­ლის­ში, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­სა და შვე­ცი­ის ფა­ლავ­ნე­ბის სა­მატ­ჩო შეხ­ვედ­რა გა­ი­მარ­თა. აქ ქო­რი­ძემ მსოფ­ლი­ო­სა და ოლიმ­პი­უ­რი ჩემ­პი­ო­ნი, "რკი­ნის ფრე­ად" წო­დე­ბუ­ლი, გუს­ტავ ფრეი და­ა­მარ­ცხა. იუგოს­ლა­ვი­ა­შიც, "ად­რი­ა­ტი­კის თა­სი" და­უ­მარ­ცხებ­ლად მო­ი­გო, თა­ნაც, მსოფ­ლი­ოს ჩემ­პი­ო­ნებს - უნ­გ­რელ იმ­რე პო­ი­აკ­სა და თურქ რე­ზა დო­განს სძლია.
კლა­სი­კუ­რი სტი­ლით მო­ჭი­და­ვე­თა ოლიმ­პი­უ­რი ტურ­ნი­რი აგ­ვის­ტოს ბო­ლოს ტარ­დე­ბო­და. რო­მის თა­კა­რა მზის­გულ­ზე დღი­სით ტემ­პე­რა­ტუ­რა 40 გრა­დუსს აღ­წევ­და. კი­დევ უფ­რო ცხე­ლო­და "მა­სენ­ცი­ოს" ბა­ზი­ლი­კის თა­ღებ­ქ­ვეშ. გა­ოფ­ლი­ა­ნე­ბულ ტან­ზე მე­ტო­ქე­ებს ხე­ლი უს­ხ­ლ­ტე­ბო­დათ, მაგ­რამ ისევ წინ მი­ი­წევ­დ­ნენ. მე­ოთხე წრე­ში ქო­რი­ძის პი­რის­პირ ბერ­ძე­ნი ანას­ტას მო­ი­სი­დი­სი დად­გა. უკ­ვე მე­სა­მე წუთ­ზე თა­ვის სა­ფირ­მო ილეთ­ზე და­ი­ჭი­რა და ბერ­ძე­ნი ხი­დურ­ზე გა­და­იყ­ვა­ნა. კი­დევ ორი წუ­თი და, ქო­რი­ძემ სუფ­თა გა­მარ­ჯ­ვე­ბა მო­ი­პო­ვა. ამ გა­მარ­ჯ­ვე­ბით ფი­ნალ­ში მოხ­ვ­და. მა­შინ­დე­ლი წე­სე­ბით, ფი­ნალ­ში სა­მი ფა­ლა­ვა­ნი გა­დი­ო­და და მათ შო­რის ვლინ­დე­ბო­და ოლიმ­პი­უ­რი ჩემ­პი­ო­ნი. დი­დი სიფ­რ­თხი­ლე მარ­თებ­და, ოლიმ­პი­ა­დებ­ზე ყვე­ლა­ფე­რი ხდე­ბა და მოხ­და კი­დეც. პირ­ველ ფი­ნა­ლურ შეხ­ვედ­რა­ში ქო­რი­ძის მე­ტო­ქე სტო­ი­ა­ნო­ვი იყო. სწო­რედ ეს ორ­თაბ­რ­ძო­ლა აღ­მოჩ­ნ­და ქარ­თ­ვე­ლი ფა­ლავ­ნის­თ­ვის ყვე­ლა­ზე დრა­მა­ტუ­ლი და კი­ნა­ღამ შე­ი­წი­რა კი­დეც. მსა­ჯებ­მა ქარ­თ­ვე­ლი­სა და ბულ­გა­რე­ლის ჭი­და­ო­ბა რა­ტომ­ღაც, ფარ­სად ჩათ­ვა­ლეს და ორი­ვე მოხ­ს­ნეს ტურ­ნი­რი­დან.
როს­ტომ აბა­ში­ძე: "სტო­ი­ა­ნოვ­მა ყვე­ლა მე­ტო­ქე და­ა­მარ­ცხა და ავ­თოს­თა­ნაც გა­მარ­ჯ­ვე­ბის იმე­დით გა­მო­ვი­და. რომ­ში მე სა­თა­და­რი­გო ვი­ყა­ვი და თა­ვი­სუ­ფალ დროს ქო­რი­ძეს ვეხ­მა­რე­ბო­დი, თუმ­ცა, ეს არც სჭირ­დე­ბო­და, ერ­თ­თა­ვად უტევ­და. და­საწყის­ში­ვე რამ­დენ­ჯერ­მე ილეთ­ზე და­ი­ჭი­რა ბულ­გა­რე­ლი, მაგ­რამ მსა­ჯებ­მა არ შე­უ­ფა­სეს. ავ­თო ისევ უტევ­და, მე­ტო­ქე კი კვლავ გარ­ბო­და. არ­ბიტრს წე­სით, უნ­და გა­ეფ­რ­თხი­ლე­ბი­ნა. ერთ მო­მენ­ტ­ში ბულ­გა­რე­ლი ბე­ჭე­ბი­თაც შე­ე­ხო ხა­ლი­ჩას და სწო­რედ აქ ჩათ­ვა­ლეს მსა­ჯებ­მა, რომ სტო­ი­ა­ნო­ვი გან­გებ "და­უწ­ვა" ქარ­თ­ველს და ორი­ვე მოხ­ს­ნეს. აბ­სურ­დუ­ლი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბაა. სტო­ი­ა­ნო­ვი თა­ვად იბ­რ­ძო­და ოქ­როს მედ­ლის­თ­ვის და ქო­რი­ძის­თ­ვის რა­ტომ უნ­და და­ეთ­მო?.. მსა­ჯებს ჭი­და­ო­ბის სა­ერ­თა­შო­რი­სო ფე­დე­რა­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი, რო­ჟე კუ­ლო­ნიც და­ე­თან­ხ­მა. ტრი­ბუ­ნე­ბი ახ­მა­ურ­და. იტა­ლი­ე­ლე­ბი ქო­რი­ძეს გულ­შე­მატ­კივ­რობ­დ­ნენ და სა­მარ­თ­ლი­ა­ნო­ბას მო­ითხოვ­დ­ნენ. ბე­დად ამ შეხ­ვედ­რას, სა­პა­ტიო სტუ­მარ­თა ლო­ჟი­დან, სა­ერ­თა­შო­რი­სო ოლიმ­პი­უ­რი კო­მი­ტე­ტის პრე­ზი­დენ­ტი, ევე­რი ბრენ­დე­ჯი უყუ­რებ­და. საბ­ჭო­თა დე­ლე­გა­ცი­ის ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლებ­მაც მას მი­მარ­თეს. რან­გით მა­ღალ­მა რან­გით და­ბალს მი­უ­თი­თა და მსა­ჯებ­მაც თათ­ბი­რი გა­ნა­ახ­ლეს. ავ­თო ამ დროს ხა­ლი­ჩის კუთხე­ში იდ­გა და სიმ­წ­რის ცრემლს ძლივს იკა­ვებ­და. სა­ბო­ლო­ოდ, მსაჯ­თა კო­მი­სი­ამ ქო­რი­ძეს ქუ­ლე­ბით გა­მარ­ჯ­ვე­ბა მი­ა­კუთ­ვ­ნა, სტო­ი­ა­ნო­ვი კი მა­ინც მოხ­ს­ნეს. ამით გუს­ტავ ფრე­ი­მაც იხე­ი­რა - შვედს ბრინ­ჯა­ოს მე­და­ლი ერ­გო. გა­სარ­კ­ვე­ვი ახ­ლა ერ­თი, თა­ნაც, ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რი სა­კითხი რჩე­ბო­და: ვინ მო­ი­პო­ვებ­და ჩემ­პი­ო­ნის ტი­ტულს, ქარ­თ­ვე­ლი ავ­თან­დილ ქო­რი­ძე თუ იუგოს­ლა­ვი­ე­ლი ბრან­კო მარ­ტი­ნო­ვი­ჩი. 1960 წლის 31 აგ­ვის­ტოს რომ­ში ისევ ცხე­ლო­და, თუმ­ცა, სა­ღა­მოს ცო­ტა აგ­რილ­და, ტემ­პე­რა­ტუ­რა 30 გრა­დუ­სამ­დე ჩა­მო­ვი­და".
რო­მან რუ­რუა, მსოფ­ლი­ოს ოთხ­გ­ზი­სა და ოლიმ­პი­უ­რი ჩემ­პი­ო­ნი: "პეტ­რე იორ­და­ნიშ­ვი­ლის დარ­ბაზ­ში ქო­რი­ძეს­თან ერ­თად რამ­დე­ნი­მე წე­ლი ვვარ­ჯი­შობ­დი და კარ­გად ვი­ცი, რა დო­ნის მო­ჭი­და­ვე იყო, სპა­რინ­გიც ხში­რად გვქონ­და. ფი­ზი­კუ­რად ძლი­ე­რი ათ­ლე­ტი იყო, მი­ჭირ­და მას­თან პა­ექ­რო­ბა. უნი­კა­ლუ­რი გდე­ბა ჰქონ­და, მსგავ­სი არ­სად მი­ნა­ხავს. მკერ­დ­ზე მი­იკ­რავ­და მე­ტო­ქეს, უკან გა­და­იზ­ნი­ქე­ბო­და და რო­დე­საც მტკა­ვე­ლი­ღა რჩე­ბო­და ხა­ლი­ჩამ­დე და თით­ქოს თა­ვად უნ­და შე­ხე­ბო­და მას ბე­ჭე­ბით, რა­ღაც სა­ო­ცა­რი მოძ­რა­ო­ბით ამოტ­რი­ალ­დე­ბო­და და მე­ტო­ქეს ზე­ვი­დან მო­ექ­ცე­ო­და. ავ­თოს გარ­და, ასეთ გდე­ბას ვე­რა­ვინ აკე­თებ­და, ვერც მე. ასე­ვე უნაკ­ლოდ გა­მოს­დი­ო­და სუფ­ლექ­სი, ნა­ხე­ვარ­სუფ­ლექ­სი და "ვერ­ტუშ­კა". ის ყვე­ლას­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი ფა­ლა­ვა­ნი იყო. ტი­პუ­რი ქარ­თ­ვე­ლი, თა­ვი­დან­ვე უტევ­და მე­ტო­ქეს, ბო­ლომ­დე აწ­ვე­ბო­და და ვიდ­რე სუნ­თ­ქ­ვა ჰყოფ­ნი­და, არ მო­ეშ­ვე­ბო­და. თით­ქოს თა­ვის­თ­ვის ბუზღუ­ნებ­სო, უც­ნა­ურ ხმებს გა­მოს­ცემ­და, რის გა­მოც მე­გობ­რებ­მა "ჯუჯღუ­ნა" შე­არ­ქ­ვეს. მის ჭი­და­ო­ბას რომ უყუ­რებ­დი, ჭი­და­ო­ბის შე­დევ­რით ტკბე­ბო­დი".
ავ­თო ქო­რი­ძის ბო­ლო მე­ტო­ქე ბრან­კო მარ­ტი­ნო­ვი­ჩი გახ­ლ­დათ. იტა­ლი­ე­ლებს ფი­ნალ­ში არა­ვინ ჰყავ­დათ, ამი­ტომ მა­თი ჯი­ლა ქარ­თ­ვე­ლი გახ­და. ორი­ვემ ფრთხი­ლად და­იწყო, ერ­თ­მა­ნეთს მკლა­ვის ძა­ლა მო­უ­სინ­ჯეს, მე­რე კი ქო­რი­ძემ შე­უ­ტია. მარ­ტი­ნო­ვი­ჩი თა­ვი­სი უდ­რე­კი ხი­დუ­რით იყო ცნო­ბი­ლი. ღირ­სე­უ­ლად იბ­რ­ძო­და, ერ­თხელ ქუ­ლაც აიღო, მაგ­რამ ქო­რი­ძის შე­ჩე­რე­ბა იმ დღეს შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. ზე­დი­ზედ სა­მი ქუ­ლა აუღო იუგოს­ლა­ვი­ელს და საქ­მეც ბო­ლომ­დე მი­იყ­ვა­ნა. სას­ტ­ვე­ნის შემ­დეგ მსაჯ­მა ქარ­თ­ვე­ლის ხე­ლი აღ­მარ­თა: ავ­თან­დილ ქო­რი­ძე - ოლიმ­პი­უ­რი ჩემ­პი­ო­ნია!
მოგ­ვი­ა­ნე­ბით მარ­ტი­ნო­ვი­ჩი იხ­სე­ნებ­და: "შეხ­ვედ­რის დაწყე­ბი­დან მა­ლე­ვე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ქო­რი­ძის და­მარ­ცხე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. მივ­ხ­ვ­დი და უნე­ბუ­რად, ბედს შე­ვუ­რიგ­დი. ისე­თი თავ­გან­წირ­ვი­თა და აზარ­ტით მი­ტევ­და, მის ტემპს ვერ გა­ვუძ­ლებ­დი, ად­რე თუ გვი­ან, და­ნე­ბე­ბა მო­მი­წევ­და".
სა­ზე­ი­მო და­ჯილ­დო­ე­ბის ცე­რე­მო­ნი­ის დროს, კვარ­ცხ­ლ­ბეკ­ზე ოქ­როს მე­დალს რომ გა­დას­ცემ­დ­ნენ, სა­ხე­ზე ემო­ცი­ას ვერ შე­ატყობ­დი, თით­ქოს ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი შე­ჯიბ­რე­ბა მო­ი­გოო. დაღ­ლა მე­რე, მოგ­ვი­ა­ნე­ბით იგ­რ­ძ­ნო, ოლიმ­პი­ურ სო­ფელ­ში რომ დაბ­რუნ­და. სკამ­ზე ჩა­მოჯ­და და ტე­ლე­ვი­ზორს მი­უჯ­და. რო­ბერტ შავ­ლა­ყა­ძე შე­მო­ვი­და. ისიც დაღ­ლი­ლი იყო: სი­მაღ­ლე­ზე მხტო­მელ­თა საკ­ვა­ლი­ფი­კა­ციო შე­ჯიბ­რე­ბე­ბი გვი­ა­ნო­ბამ­დე გაგ­რ­ძელ­და და იმ დღის ამ­ბე­ბი არ იცო­და.
- რა ქე­ნიო? - იკითხა.
- ვი­ჭი­და­ვე, - მოკ­ლედ უპა­სუ­ხა ქო­რი­ძემ.
შავ­ლა­ყა­ძემ მო­იწყი­ნა, იფიქ­რა, ალ­ბათ ვერ მო­ი­გოო, მაგ­რამ იქ­ვე მყოფ სა­ქარ­თ­ვე­ლოს სპორ­ტ­კო­მი­ტე­ტის თავ­მ­ჯ­დო­მა­რეს, გი­ორ­გი სი­ხა­რუ­ლი­ძეს ისე გა­ე­ღი­მა, ეჭ­ვით გა­და­ხე­და ორი­ვეს.
- იჭი­და­ვა, მაგ­რამ რო­გორ იჭი­და­ვა! ჩემ­პი­ო­ნი გახ­და! - უთხ­რა სი­ხა­რუ­ლი­ძემ.
შავ­ლა­ყა­ძემ მაგ­რად ჩა­მო­არ­თ­ვა ხე­ლი ჩემ­პი­ონს და გა­მარ­ჯ­ვე­ბა მი­უ­ლო­ცა. მე­ო­რე დღეს იგი­ვე გა­მე­ორ­და, რო­დე­საც ოქ­როს მე­და­ლი უკ­ვე შავ­ლა­ყა­ძემ მო­ი­პო­ვა. რომ­ში ჩემ­პი­ო­ნის ტი­ტუ­ლი ქარ­თ­ველ­თა­გან სწო­რედ ამ ორ­მა ათ­ლეტ­მა მო­ი­პო­ვა.
...იმ ღა­მეს ქუ­თა­ის­ში წვრი­ლად ცრი­და, მო­ლი­პულ გზა­ზე მან­ქა­ნით მგზავ­რო­ბა სა­ხი­ფა­თო იყო. მე­გობ­რებ­მა დარ­ჩე­ნა ურ­ჩი­ეს, გა­მო­ი­ძი­ნეთ და დი­ლით წა­დი­თო. სა­ჭეს მი­უჯ­და. უკა­ნა სა­ვარ­ძელ­ზე რო­მან ძნე­ლა­ძეს ეძი­ნა. ქუ­თა­ი­სი­დან გა­მო­ვიდ­ნენ თუ არა, მდი­ნა­რე ჭი­შუ­რას­თან სველ ას­ფალ­ტ­ზე მან­ქა­ნა მო­ცურ­და, ამოტ­რი­ალ­და და პა­ტა­რა ხრამ­ში ჩა­ემ­ხო. რეს­ტორ­ნის სა­ხუ­რა­ვი­დან პრო­ჟექ­ტო­რის სხი­ვე­ბი სწო­რედ იმ მო­სახ­ვევ­ში ბრჭყვი­ა­ლებ­და.


გო­გი ფრან­გიშ­ვი­ლი
ბეჭდვა