რა­ტომ ეძ­ლე­ვათ ადა­მი­ა­ნებს სხვა­დას­ხ­ვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა და ნი­ჭი?
font-large font-small
რა­ტომ ეძ­ლე­ვათ ადა­მი­ა­ნებს სხვა­დას­ხ­ვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა და ნი­ჭი?
რა­ტომ ყა­ლიბ­დე­ბი­ან ადა­მი­ა­ნე­ბი სხვა­დას­ხ­ვა ფე­ნად? რა­ტომ ეძ­ლე­ვათ სხვა­დას­ხ­ვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა და ნი­ჭი? ამ­ჯე­რად ამ სა­კითხებს შე­ვე­ხე­ბით...
- რა­ტომ მოხ­და ადა­მი­ა­ნე­ბის სხვა­დას­ხ­ვა ფე­ნად ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა?
მა­მა მა­კა­რი:
- ეს ხდე­ბო­და ადა­მი­ან­თა შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბის მი­ხედ­ვით, ეს შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი კი სხვა­დას­ხ­ვაგ­ვა­რია - ფი­ზი­კუ­რი, გო­ნებ­რი­ვი, ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი, ასე­ვე - რამ­დე­ნად მო­ძა­ლა­დეა ადა­მი­ა­ნი. ამის მი­ხედ­ვით, ზო­გი­ერ­თ­მა სიმ­დიდ­რით მი­აღ­წია უპი­რა­ტე­სო­ბას სხვა ადა­მი­ა­ნებ­ზე, ზოგ­მა - ძა­ლა­დო­ბით, ზოგ­მაც ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რად... ადა­მი­ან­თა ეს თვი­სე­ბე­ბი გა­ნა­პი­რო­ბებ­დ­ნენ იმას, რომ ზო­გი­ერ­თ­ნი ყო­ფი­ლიყ­ვ­ნენ უპი­რა­ტეს­ნი, მაგ­რამ არამც და არამც არ შე­იძ­ლე­ბა ვი­ფიქ­როთ, რომ თა­ვი­სი ინ­ტე­ლექ­ტუ­ა­ლუ­რი, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი, გო­ნებ­რი­ვი თუ სხვა უპი­რა­ტე­სო­ბით, რო­მე­ლი­მე ადა­მი­ანს აქვს უფ­ლე­ბა, იბა­ტო­ნოს სხვა ადა­მი­ან­ზე. ასე­თი რამ არ არის ღვთის­გან და­წე­სე­ბუ­ლი. ეს გახ­ლავთ ადა­მი­ა­ნე­ბის მი­ერ ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბუ­ლი წე­სე­ბი. უფა­ლი ყვე­ლა ადა­მი­ანს თა­ნა­ბარ უფ­ლე­ბებს აძ­ლევს, ყვე­ლა ადა­მი­ანს თა­ნაბ­რად აქვს თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბა და ერ­თ­ნა­ი­რია ღვთის წი­ნა­შე. მი­უ­ხე­და­ვად სქე­სი­სა, შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი­სა, ეროვ­ნე­ბი­სა თუ სხვა სხვა­ო­ბე­ბი­სა, უფალს ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი ერ­თ­ნა­ი­რად უყ­ვარს. უფალ­მა მცნე­ბად დაგ­ვი­დო, ისე­ვე გვიყ­ვარ­დეს ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი, რო­გორც უფალ­მა შეგ­ვიყ­ვა­რა თი­თო­ე­უ­ლი ჩვენ­გა­ნი. რო­გორც ღვთის სიყ­ვა­რუ­ლი არ გა­ნას­ხ­ვა­ვებს ადა­მი­ა­ნებს, ასე­ვე არ უნ­და გან­ვას­ხ­ვა­ოთ ადა­მი­ა­ნე­ბი ერ­თ­მა­ნე­თის­გან, არა­ნა­ი­რი ნიშ­ნით.
- ღვთის სიყ­ვა­რუ­ლის შემ­დეგ, უმ­თავ­რე­სი მცნე­ბა სწო­რედ მოყ­ვა­სის სიყ­ვა­რუ­ლია. თუმ­ცა, გო­ნებ­რი­ვი, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი თუ სხვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბით გა­მორ­ჩე­უ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი მიდ­რე­კილ­ნი არი­ან, სხვებ­ზე უპი­რა­ტე­სად წარ­მო­ა­ჩი­ნონ თა­ვი...
- ეს ხდე­ბა ადა­მი­ა­ნის და­ცე­მუ­ლი ბუ­ნე­ბის გა­მო. არა მარ­ტო წარ­მარ­თე­ბი და უს­ჯუ­ლო­ე­ბი, ქრის­ტი­ა­ნე­ბიც კი მი­იდ­რი­კე­ბი­ან იმის­კენ, რომ სხვებ­ზე უპი­რა­ტეს­ნი იყ­ვ­ნენ. სა­ხა­რე­ბის თა­ნახ­მად, უფა­ლი ეუბ­ნე­ბა მო­ცი­ქუ­ლებს: ვი­საც უნ­და თქვენ შო­რის პირ­ველ ყო­ფა, იყოს თქვენ­და მო­ნა, ხო­ლო ვი­საც უნ­და თქვენ შო­რის ხელ­მ­წი­ფე­ბა, იყოს სხვი­სი მსა­ხუ­რი. რა­ტომ ბრძა­ნა ეს უფალ­მა? - რად­გან იცო­და, რომ სხვებ­ზე უპი­რა­ტე­სად თა­ვის წარ­მო­ჩე­ნის სურ­ვი­ლი, ადა­მი­ა­ნის და­ცე­მუ­ლი ბუ­ნე­ბის გა­მო­ხა­ტუ­ლე­ბაა. იმ პე­რი­ოდ­ში რომ პირ­და­პირ ეთ­ქ­ვა უფალს ადა­მი­ა­ნე­ბის­თ­ვის - არა­სო­დეს მო­ი­სურ­ვოთ ვინ­მე­ზე უპირა­ტეს­ნი იყო­თო, ვერ ჩას­წ­ვ­დე­ბოდ­ნენ ამ სწავ­ლე­ბის არსს, რად­გან არა­თუ უბ­რა­ლო ადა­მი­ან­თა, მო­ცი­ქუ­ლე­ბის სუ­ლი­ე­რი მდგო­მა­რე­ო­ბაც კი არ იყო ამაღ­ლე­ბუ­ლი, რო­გორც სული­წ­მი­დის გარ­და­მოს­ვ­ლის შემ­დეგ მოხ­და. ამი­ტომ სწავ­ლე­ბა მის­ცა: გინ­და, სხვებ­ზე უპი­რა­ტე­სი იყო? მა­შინ იყა­ვი სხვი­სი მსა­ხუ­რი. თუ ამ­ქ­ვეყ­ნად იქ­ნე­ბი სხვა­ზე თავ­მ­და­ბა­ლი და სხვი­სი მსა­ხუ­რი, სა­სუ­ფე­ველ­ში იქ­ნე­ბი უპი­რა­ტე­სიო. ამით სა­შუ­ა­ლე­ბა მის­ცა ადა­მი­ანს, რომ ის მის­წ­რა­ფე­ბა, რაც ადა­მი­ან­ში დევს - იყოს სხვა­ზე უპი­რა­ტე­სი, გა­ნა­ვი­თა­როს სწო­რი მი­მარ­თუ­ლე­ბით - სა­სუ­ფე­ველ­ში უფალთან იყოს სხვებ­ზე უპი­რა­ტე­სი. რო­გორ უნ­და მო­ი­პო­ვოს ეს უპი­რა­ტე­სო­ბა? მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა სიმ­დაბ­ლი­თა და სხვი­სი მსა­ხუ­რე­ბით.
- რა­ტომ ეძ­ლე­ვათ ადა­მი­ა­ნებს სხვა­დას­ხ­ვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბა?
- ადა­მი­ა­ნე­ბი არა მარ­ტო ფი­ზი­კუ­რად იბა­დე­ბი­ან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლე­ბი, არა­მედ გო­ნებ­რი­ვად, ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რად თუ სხვა შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბით... ეს არის უბ­რა­ლოდ, მრა­ვალ­ფე­როვ­ნე­ბის­თ­ვის. ადა­მი­ა­ნებს, ტყუპ­საც კი, თი­თის ანა­ბეჭ­დიც კი არა აქვთ ერ­თ­ნა­ი­რი, თუმ­ცა ადა­მი­ანს შე­უძ­ლია, რომ მონ­დო­მე­ბით თა­ვი­სი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი გა­ზარ­დოს რო­გორც ფი­ზი­კუ­რი, ასე­ვე ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი, გო­ნებ­რი­ვი და სხვა მი­მარ­თუ­ლე­ბით. უფალ­მა უწყის, თი­თო­ე­უ­ლი ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის რა არის სა­უ­კე­თე­სო, რო­გორ, რა შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბის კომ­ბი­ნა­ცი­ით შე­იძ­ლე­ბა და­უ­ახ­ლოვ­დეს ღმერთს. ამი­ტომ, უფა­ლი ყვე­ლას აძ­ლევს თა­ვის შე­სა­ბა­მის ტა­ლანტს, რო­მე­ლიც შემ­დეგ ადა­მი­ან­მა უნ­და გა­ნა­ვი­თა­როს.
- რა­ტომ ეძ­ლე­ვათ ადა­მი­ა­ნებს სხვა­დას­ხ­ვა ნი­ჭი?
- რო­გორც ვთქვით, თი­თო­ე­უ­ლი ადა­მი­ა­ნი იბა­დე­ბა იმ შე­საძ­ლებ­ლო­ბა­თა კომ­ბი­ნა­ცი­ით, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ზე სა­უ­კე­თე­სოა მი­სი ცხო­ნე­ბის­თ­ვის. ამის გა­მო აქვთ ბო­ძე­ბუ­ლი სხვა­დას­ხ­ვა ნი­ჭიც. ამ ნი­ჭის გა­მო­ყე­ნე­ბი­თა და გა­უმ­ჯო­ბე­სე­ბით უნ­და მი­ვი­დეს ადა­მი­ა­ნი ღმერ­თ­თან. ისე­ვე, რო­გორც ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი ფი­ზი­კუ­რად არის ორი­გი­ნა­ლუ­რი, ასე­ვე ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რად, გო­ნებ­რი­ვად და სუ­ლი­ე­რად ორი­გი­ნა­ლუ­რია. უფა­ლი ყვე­ლას გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბულ, კონ­კ­რე­ტულ ნიჭს აძ­ლევს, მაგ­რამ მა­თი გა­მო­ყე­ნე­ბა, გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბა ჩვენს თა­ვი­სუ­ფალ ნე­ბა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი - შეგ­ვიძ­ლია კე­თი­ლი საქ­მე­ე­ბის სა­კე­თებ­ლად გა­მო­ვი­ყე­ნოთ ან ბო­რო­ტად, თა­ვის და მოყ­ვა­სის სა­ზი­ა­ნოდ. ადა­მი­ა­ნი უფალს უნ­და ემ­სა­ხუ­როს თა­ვი­სი ნე­ბით, მას რომ თა­ვი­სუ­ფა­ლი ნე­ბა არ ჰქო­ნო­და, არა­ვი­თა­რი ნი­ჭი არ მი­ე­ცე­მო­და, მაგ­რამ კონ­კ­რე­ტუ­ლად რით უნ­და ემ­სა­ხუ­როს უფალს ადა­მი­ა­ნი? ვთქვათ, იქ­ნე­ბა ის პუ­რის მცხო­ბე­ლი თუ მეც­ნი­ე­რი, ამას უფა­ლი არ გა­ნუ­საზღ­ვ­რავს. ადა­მი­ა­ნი თვი­თონ წყვეტს, რა გა­ა­კე­თოს. თუ მან რა­ღაც იცის გა­მორ­ჩე­უ­ლად და ამ საქ­მით გა­ნა­დი­დებს უფალს, რა თქმა უნ­და, ეს სა­უ­კე­თე­სო მდგო­მა­რე­ო­ბაა.
- ზო­გი­ერ­თი გა­მორ­ჩე­უ­ლად ნი­ჭი­ე­რი იბა­დე­ბა. ეს იმას ხომ არ ნიშ­ნავს, რომ ღვთის­გან ზო­გი­ერთ ადა­მი­ანს გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ნი­ჭი ეძ­ლე­ვა?
- მარ­თა­ლია, მაგ­რამ მთა­ვა­რია, თვი­თონ ადა­მი­ა­ნი რო­გორ გა­მო­ი­ყე­ნებს მას. შე­საძ­ლოა, ადა­მი­ანს ბევ­რი რა­მის ნი­ჭი ჰქონ­დეს, მაგ­რამ ზარ­მა­ცი იყოს და მი­სი ნი­ჭი ფუ­ჭად გა­იბ­ნე­ვა. სწო­რედ შრო­მის­მოყ­ვა­რე­ო­ბის შემ­დეგ გა­მოჩ­ნ­დე­ბა, რომ ის ნი­ჭი­ე­რია. რო­გორც ვთქვით, უფალი წი­ნას­წარ ჭვრეტს ყო­ვე­ლი ჩვენ­გა­ნის უნარ­სა და შე­საძ­ლებ­ლო­ბას და შე­სა­ბა­მი­სად, აძ­ლევს კონ­კ­რე­ტულ ნიჭს, რა­თა მის­თ­ვის ეს იოლად გა­მო­სა­ყე­ნე­ბე­ლი და საცხოვ­ნებ­ლად ად­ვი­ლი იყოს.
- ბო­როტს თუ შეს­წევს ძა­ლა, რომ ბო­რო­ტე­ბის კე­თე­ბის ნი­ჭი მის­ცეს ადა­მი­ანს?
- ბო­რო­ტი სუ­ლი ვე­რა­ნა­ირ ნიჭს ვერ მის­ცემს ადა­მი­ანს, მას ამის ძა­ლა არ შეს­წევს. ადა­მი­ანს ნი­ჭი მხო­ლოდ ღვთის­გან ეძ­ლე­ვა. უფა­ლი კი ყვე­ლა ადა­მი­ანს კე­თი­ლად ქმნის, ამი­ტომ არ შე­იძ­ლე­ბა, ბო­რო­ტე­ბის კე­თე­ბის ნი­ჭი მის­ცეს. ნი­ჭის კე­თი­ლად ან ბო­რო­ტად წარ­მარ­თ­ვა ადა­მი­ა­ნის თა­ვი­სუ­ფალ ნე­ბა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. რო­გორც წმინ­და მა­მე­ბი ბრძა­ნე­ბენ, ადა­მი­ანს ღვთის­გან მრის­ხა­ნე­ბის, სი­ძულ­ვი­ლი­სა თუ სხვა მსგავს თვი­სე­ბა­თა ნი­ჭიც ეძ­ლე­ვა, რომ სძულ­დეს სა­კუ­თა­რი ცოდ­ვე­ბი და ბო­რო­ტი სუ­ლი, ხო­ლო თუ მოყ­ვას­ზე მრის­ხა­ნებს და სძულს იგი, გა­მო­დის, რომ მრის­ხა­ნე­ბი­სა და სი­ძულ­ვი­ლის ნიჭს ბო­რო­ტად იყე­ნებს.
- სა­ინ­ტე­რე­სოა, რა­ტომ ეძ­ლე­ო­დათ წმინ­და მა­მებს ღვთის­გან გა­მორ­ჩე­უ­ლი ნი­ჭი, თუ თა­ვად უფალს ამ ნი­ჭის გან­შო­რე­ბას სთხოვ­დ­ნენ. რით იყ­ვ­ნენ გა­მორ­ჩე­ულ­ნი სხვა ადა­მი­ა­ნე­ბის­გან?
- წმინ­და მა­მე­ბი, წმინ­და და მარ­თა­ლი ცხოვ­რე­ბით სუ­ლი­ე­რე­ბის უმაღ­ლეს სა­ფე­ხურ­ზე იმ­ყო­ფე­ბოდ­ნენ. სწო­რედ მა­ღა­ლი სუ­ლი­ე­რე­ბის გა­მო ეძ­ლე­ო­დათ მათ გა­მორ­ჩე­უ­ლი ნი­ჭი, ღვთის სა­დი­დებ­ლად და მოყ­ვა­სის სა­სარ­გებ­ლოდ რომ გა­მო­ე­ყე­ნე­ბი­ნათ. არ არ­სე­ბობ­და იმის სა­შიშ­რო­ე­ბა, რომ ესა თუ ის გა­მორ­ჩე­უ­ლი ნი­ჭი მა­თი სუ­ლის სა­ზი­ა­ნოდ იქ­ნე­ბო­და გა­მო­ყე­ნე­ბუ­ლი, რად­გან დაძ­ლე­უ­ლი ჰქონ­დათ ყო­ველ­გ­ვა­რი საც­დუ­რი, იცოდ­ნენ, რო­გორ ებ­რ­ძო­ლათ ამ­პარ­ტავ­ნე­ბას­თან. თი­თო­ე­უ­ლი მათ­გა­ნი სუ­ლი­ერ სრულ­ყო­ფი­ლე­ბას ზი­ა­რე­ბუ­ლი თუ არა, მი­ახ­ლო­ე­ბუ­ლი მა­ინც იყო. ამის შემ­დეგ ეძ­ლე­ო­დათ ნი­ჭი ღვთის გან­სა­დი­დებ­ლად და მოყ­ვა­სის სა­სარ­გებ­ლოდ. რო­დე­საც სხვა ადა­მი­ა­ნე­ბი და­ი­ნა­ხავ­დ­ნენ, რა უბო­ძა უფალ­მა ღვთის­მო­სავ ადა­მი­ანს, თა­ვა­დაც და­იწყებ­დ­ნენ ღვთის დი­დე­ბას. წმინ­და მა­მებს იმის ძა­ლაც ჰქონ­დათ, რომ ეს ადა­მი­ა­ნე­ბი უფალ­თან მი­ეყ­ვა­ნათ. მათ გულს ბო­რო­ტი ვე­ღარ ეხე­ბო­და.

შო­რე­ნა მერ­კ­ვი­ლა­ძე
ბეჭდვა