ბანქოს სახლი (ნაწილიXI)
font-large font-small
ბანქოს სახლი (ნაწილიXI)
მა­იკლ დობ­სი
(ფრაგ­მენ­ტე­ბი რო­მა­ნი­დან)
მოამზადა რუ­სუ­დან ლე­ბა­ნი­ძემ



შტე­ფენ კენ­დ­რი­კის მი­ერ დას­მუ­ლი კითხ­ვა იმ­დე­ნად ზუს­ტი და ლა­კო­ნიუ­რი იყო, რო­გორც უნ­და მო­ენ­დო­მე­ბი­ნა, პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რი ვერც მი­სი ში­ნა­არ­სის და­ა­მა­ხინ­ჯე­ბას მო­ა­ხერ­ხებ­და და მას­თან შერ­კი­ნე­ბა­ში პირ­ვე­ლად მო­ნა­წი­ლე ახალ­ბე­და პარ­ლა­მენ­ტარს სიტყ­ვას ბან­ზეც ვე­რაფ­რით აუგ­დებ­და. ამი­ტო­მაც, რო­გორც კი კენ­დ­რიკ­მა თა­ვი­სი ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა, თა­ვად მა­შინ­ვე ფეხ­ზე მოწყა­ლე ღი­მი­ლით წა­მოდ­გა. წა­მით ახ­მა­უ­რე­ბუ­ლი დარ­ბა­ზი კი სწრა­ფად ჩა­ჩუმ­და და სა­მა­სი­ვე სე­ი­რის მომ­ლო­დი­ნემ მთე­ლი ყუ­რადღე­ბა კო­ლინ­რიჯ­ზე გა­და­ი­ტა­ნა.
- ვი­მე­დოვ­ნებ, რომ პა­ტივ­ცე­მუ­ლი ჯენ­ტ­ლ­მე­ნი ზაფხუ­ლის მო­ახ­ლო­ე­ბით გა­მოწ­ვე­ულ გან­წყო­ბი­ლე­ბებს არ აჰ­ყ­ვე­ბა და ყუ­რადღე­ბით მოს­მე­ნის უნარს შე­ი­ნარ­ჩუ­ნებს. - კითხ­ვა­ზე პირ­და­პი­რი პა­სუ­ხის გა­ცე­მას მა­ინც შო­რი­დან მოვ­ლა ამ­ჯო­ბი­ნა პრე­მი­ერ­მა და თან, თვა­ლი სმე­ნად­ქ­ცე­ულ დარ­ბაზს მო­ავ­ლო. - ხო­ლო რად­გა­ნაც პა­ლა­ტის ახალ­ბე­და წევ­რი­ცაა, იქ­ნებ, მის­თ­ვის იმის შეხ­სე­ნე­ბაც ღირ­დეს, რომ ბო­ლო ოთხი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში მთავ­რო­ბამ ჯან­დაც­ვა­ზე გა­სა­წე­ვი სა­ხელ­მ­წი­ფო ხარ­ჯე­ბი 6-8 პრო­ცენ­ტით გა­ზარ­და, მო­მა­ვალ­ში კი კი­დევ მე­ტის გა­კე­თე­ბას აპი­რებს. თა­ნაც, თუ ერ­თ­მა­ნეთს შე­ვა­და­რებთ...
- დას­მულ კითხ­ვა­ზე გა­ე­ცით პა­სუ­ხი, სერ! - სიტყ­ვა გა­აწყ­ვე­ტი­ნა კო­ლინ­რიჯს ოპო­ზი­ცი­ის რი­გე­ბი­დან წა­მო­სულ­მა საკ­მა­ოდ ხმა­მა­ღალ­მა შე­ძა­ხილ­მა.
- რო­ცა დრო მო­ვა, დას­მულ კითხ­ვა­ზეც გავ­ცემ პა­სუხს! - ცო­ტა უმი­სა­მარ­თოდ შე­იღ­რი­ნა კო­ლინ­რიჯ­მა. - იმ პი­რო­ბებ­ში, რო­ცა ამომ­რ­ჩე­ველ­მა სა­თა­ნა­დო დას­კ­ვ­ნე­ბი გა­ა­კე­თა და ხმა მთავ­რო­ბას მის­ცა, ასეთ სა­კითხებ­ზე ოპო­ზი­ცი­ის საწყა­ლო­ბე­ლი წკმუ­ტუ­ნი უკ­ვე ფა­რი­სევ­ლო­ბის გარ­და აღა­რა­ფე­რია.
ამ სიტყ­ვე­ბის შემ­დეგ ოპო­ზი­ცი­ის რიგს სა­ერ­თო აღ­შ­ფო­თე­ბის შე­ძა­ხი­ლებ­მა გა­და­ურ­ბი­ნა. სამ­თავ­რო­ბო გუნ­დის წევ­რე­ბი კი, რომ­ლე­ბიც ვე­რაფ­რით მიმ­ხ­ვ­და­რიყ­ვ­ნენ, პრე­მი­ე­რი მეტ-ნაკ­ლე­ბად კონ­კ­რე­ტუ­ლი პა­სუ­ხის გა­ცე­მას ასე რა­ტომ გა­ურ­ბო­და, ნერ­ვიუ­ლად აჩურ­ჩულ­დ­ნენ.
- პა­ლა­ტის წევ­რებს მშვე­ნივ­რად მო­ეხ­სე­ნე­ბათ, რომ მთავ­რო­ბას მო­მა­ვალ­ში გა­სა­წე­ვი ხარ­ჯე­ბის შე­სა­ხებ წი­ნას­წარ ღი­ად მსჯე­ლო­ბა არ სჩვე­ვია. ასე რომ, ჩვე­ნი მი­ზან­და­სა­ხუ­ლო­ბის თა­ო­ბა­ზე სა­თა­ნა­დო დროს გა­მო­ვაცხა­დებთ. თა­ნაც...
- უკ­ვე ისე­დაც ყვე­ლა­ფე­რი გა­სა­გე­ბია! - პრე­მი­ერს ამ­ჯე­რად სიტყ­ვა უკ­ვე პა­ლა­ტის ერთ-ერ­თ­მა გა­მოც­დილ­მა წევ­რ­მა გა­აწყ­ვე­ტი­ნა. - დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ეს გეგ­მა უბ­რა­ლოდ კი არ შე­ა­ჩე­რეთ, სა­ბო­ლო­ოდ გვერ­დ­ზე მო­ის­რო­ლეთ! ან იქ­ნებ, ისიც და­ი­ჩე­მოთ, რომ ასე არ არის?
- თვა­ლებ­ში ნა­ცარს გვაყ­რის... - უც­ბად საკ­მა­ოდ ხმა­მაღ­ლა გა­და­უ­ლა­პა­რა­კა სა­კუ­თარ კო­ლე­გას კო­ლინ­რი­ჯის­გან ორი­ოდ ნა­ბიჯ­ში მჯდომ­მა ოპო­ზი­ცი­ის ლი­დერ­მა, რა­საც უკ­ვე ოპო­ზი­ცი­ის მთე­ლი რი­გის კო­ლექ­ტი­უ­რი ქირ­ქი­ლი და შე­ძა­ხი­ლე­ბი მოჰ­ყ­ვა.
პრე­მი­ე­რი მიხ­ვ­და, რომ კა­მა­თი წა­ა­გო, რად­გან სი­მარ­თ­ლის სა­თა­ნა­დოდ ჩა­მო­ყა­ლი­ბე­ბა ვერ შეძ­ლო, ტყუ­ი­ლის თქმა კი პა­ლა­ტას ვე­რაფ­რით აკად­რა და, ამი­ტო­მაც, ერ­თა­დერ­თი გა­მო­სა­ვა­ლი - ოპო­ზი­ცი­ის ნე­ბის­მი­ე­რი გზით და­დუ­მე­ბა­ღა დარ­ჩა.
- ძაღ­ლე­ბის ხრო­ვის­გან მსგავ­სი შე­ნიშ­ვ­ნე­ბის მოს­მე­ნას არ ვა­პი­რებ! - მრის­ხა­ნედ ეს­რო­ლა მან უც­ბად დარ­ბაზს და დაჯ­და.
- ბა­ტო­ნო სპი­კე­რო! - ოპო­ზი­ცი­ის რიგ­ში გა­მარ­ჯ­ვე­ბის შე­ძა­ხი­ლებ­საც კი და­ას­წ­რო, ფეხ­ზე ისე სწრა­ფად წა­მოხ­ტა სტე­ფენ კენ­დ­რი­კი. - პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რის გან­ცხა­დე­ბა უკი­დუ­რე­სად სა­მარ­ცხ­ვი­ნოა. მე მას ავად­მ­ყო­ფე­ბი­სა და მე­დი­ცი­ნის მუ­შაკ­თათ­ვის მი­ცე­მუ­ლი წი­ნა­სა­არ­ჩევ­ნო და­პი­რე­ბის შე­უს­რუ­ლებ­ლო­ბის თა­ო­ბა­ზე კითხ­ვა პირ­და­პირ და­ვუს­ვი, პა­სუ­ხად კი მხო­ლოდ შე­უ­რაცხ­ყო­ფა მი­ვი­ღე. მეს­მის, რომ ბა­ტონ კო­ლინ­რიჯს გრან­დი­ო­ზუ­ლი და სრუ­ლი­ად სა­მარ­ცხ­ვი­ნო სიც­რუ­ის აღი­ა­რე­ბის არა­ნა­ი­რი სურ­ვი­ლი არ აქვს, მაგ­რამ ნუ­თუ არც თქვენ შეგ­წევთ პა­ლა­ტის წევ­რე­ბის უფ­ლე­ბე­ბის დაც­ვი­სა და მათ მი­ერ პირ­და­პირ დას­მულ კითხ­ვებ­ზე პირ­და­პი­რი პა­სუ­ხე­ბის გა­ცე­მის ძა­ლა?
სპი­კე­რის პა­სუ­ხი პო­ზი­ცი­ის რი­გი­დან კენ­დ­რი­კის ნათ­ქ­ვა­მის მო­წო­ნე­ბის ნიშ­ნად წა­მო­სულ­მა ღრი­ალ­მა ჩა­ახ­შო, თუმ­ცა­ღა ის დიდ­ხანს ნამ­დ­ვი­ლად არ გაგ­რ­ძე­ლე­ბუ­ლა და სპი­კერ­მაც სათ­ქ­მე­ლი მა­ლე­ვე გა­ნაგ­რ­ძო, უფ­რო სწო­რად კი ხე­ლახ­ლა და­იწყო:
- მარ­თა­ლია, პა­ლა­ტის პა­ტივ­ცე­მუ­ლი წევ­რი სულ ახა­ლი არ­ჩე­უ­ლია, მაგ­რამ რო­გორც ჩანს, პარ­ლა­მენ­ტის პრო­ცე­დუ­რა უკ­ვე კარ­გად აით­ვი­სა. და თუ მარ­თ­ლაც ასეა, მა­შინ ისიც უნ­და მო­ეხ­სე­ნე­ბო­დეს, რომ მე პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რის პა­სუ­ხე­ბის ში­ნა­არ­სსა და ტონ­ზე იმა­ზე მე­ტად რო­დი ვა­გებ პა­სუხს, ვიდ­რე მის­თ­ვის დას­მუ­ლი კითხ­ვე­ბის ხა­სი­ათ­სა და მი­ზან­ზე. ასე რომ, ვფიქ­რობ, დღის წეს­რი­გის მომ­დევ­ნო სა­კითხ­ზე გა­დას­ვ­ლის დროა.
დარ­ბა­ზი ისევ ახ­მა­ურ­და და სა­ნამ სპი­კე­რი შეკ­რე­ბილ­თა ყუ­რადღე­ბის მომ­დევ­ნო სა­კითხ­ზე გა­და­ტა­ნას ცდი­ლობ­და, აჭარ­ხ­ლე­ბუ­ლი კო­ლინ­რი­ჯი ად­გი­ლი­დან წა­მოხ­ტა, მთა­ვარ შოლტს ხე­ლით ანიშ­ნა, გა­მომ­ყე­ვიო და დარ­ბა­ზი გან­რის­ხე­ბულ­მა და­ტო­ვა. `მხდა­ლი~! `ლა­ჩა­რი~! - კი­დევ ერ­თხელ გა­მაყ­რუ­ებ­ლად და­იგ­რ­გ­ვი­ნა ოპო­ზი­ცი­ამ, სამ­თავ­რო­ბო რი­გებ­ში კი უწინ­დე­ბუ­რად დაბ­ნე­უ­ლი სი­ჩუ­მე სუ­ფევ­და.
- სა­ი­დან გა­ი­გო? სა­ი­დან გა­ი­გო-მეთ­ქი ეს ყვე­ლა­ფე­რი იმ ძაღ­ლის­შ­ვილ­მა? - სა­კუ­თა­რი ოფი­სის კა­რის ბო­ლომ­დე მი­ხურ­ვა­საც კი აღარ და­ე­ლო­და, ისე იფეთ­ქა მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან სა­ბო­ლო­ოდ გა­მო­სულ­მა კო­ლინ­რიჯ­მა. - ეს ძა­ლი­ან ცუ­დის ნი­შა­ნია, ფრენ­სის, - მი­უბ­რუნ­და შემ­დეგ მთა­ვარ შოლტს. - გე­უბ­ნე­ბი მე შენ, რომ სა­შინ­ლად ცუ­დის. გუ­შინ ჩვე­ნი კა­ბი­ნე­ტის კო­მი­ტე­ტის სხდო­მა­ზე კან­ც­ლე­რის მოხ­სე­ნე­ბა მო­ვის­მი­ნეთ, რო­მე­ლიც დღეს მი­ნის­ტ­რ­თა კა­ბი­ნე­ტის სრულ შე­მად­გენ­ლო­ბა­საც ეც­ნო­ბა, შუ­ადღის­თ­ვის კი მოხ­სე­ნე­ბის ში­ნა­არ­სი უკ­ვე ოპო­ზი­ცი­ის ნე­ბის­მი­ე­რი ცინ­გ­ლი­ა­ნი არამ­ზა­დის­თ­ვის ხდე­ბა ხელ­მი­საწ­ვ­დო­მი. მა­ინც ვინ არის ინ­ფორ­მა­ცი­ის გა­ჟონ­ვა­ში დამ­ნა­შა­ვე, ვინ? ჭირ­საც წა­ვუ­ღი­ვარ თუ მე პი­რა­დად ამის შე­სა­ხებ რა­მე ვი­ცო­დე, მაგ­რამ შენ ხომ ჩვე­ნი მთა­ვა­რი შოლ­ტი ხარ, ფრენ­სის, და მინ­და, რომ სწო­რედ შენ გა­ი­გო, შენ­გან მი­ვი­ღო ზუს­ტი პა­სუ­ხი, თუ ვინ ჩა­ი­დი­ნა ეს უმ­ს­გავ­სო­ბა!
მად­ლო­ბა ღმერთს! - გა­ი­ფიქ­რა ურ­ჰარ­ტ­მა და, რო­გორც იქ­ნა, შვე­ბით ამო­ი­სუნ­თ­ქა, რად­გან ამ მრის­ხა­ნე მო­ნო­ლო­გამ­დე თით­ქ­მის უკ­ვე ბო­ლომ­დე იყო დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, რომ პრე­მი­ე­რი ინ­ფორ­მა­ცი­ის გა­ჟონ­ვა­ში სწო­რედ მას ადა­ნა­შა­უ­ლებ­და.
- იმის გა­ფიქ­რე­ბაც კი, რომ კა­ბი­ნე­ტის წევ­რე­ბი­დან ვი­ღა­ცამ წი­ნას­წარ­გან­ზ­რა­ხუ­ლად და სრუ­ლი­ად მი­ზან­მი­მარ­თუ­ლად გა­ამ­ხი­ლა ასე­თი ხა­სი­ა­თის ცნო­ბე­ბი, სა­შინ­ლად მა­ოგ­ნებს და მთრგუ­ნავს. - აპა­რა­ტის მუ­შა­კე­ბი თა­ვი­დან­ვე გა­მო­რიცხა და ამ გზით ეჭ­ვ­მი­ტა­ნილ­თა წრე საგ­რ­ძ­ნობ­ლად შეზღუ­და ურ­ჰარ­ტ­მა.
- პირ­და­პირ ყელ­ში წაგ­ვი­ჭი­რეს ხე­ლი, ფრენ­სის! - ისევ იფეთ­ქა კო­ლინ­რიჯ­მა. - ყელ­ში-მეთ­ქი!.. თა­ნაც, ინ­ფორ­მა­ცი­ის გამ­ცემ­მა პი­რა­და­დაც და­მამ­ცი­რა და ამი­ტო­მაც, აუცი­ლებ­ლად უნ­და გა­ვი­გო... არა, შენ უნ­და გა­ი­გო, უნ­და იპო­ვო ის არამ­ზა­და და მე­რე მე ვი­ცი, რა­საც ვუ­ზამ!
- არ­ჩევ­ნე­ბის შემ­დეგ ჩვე­ნი კო­ლე­გე­ბი მე­ტის­მე­ტად ბევრს კინ­კ­ლა­ო­ბენ. - მოს­წ­რე­ბუ­ლად შე­ნიშ­ნა ურ­ჰარ­ტ­მა. - რამ­დე­ნა­დაც ჩემ­თ­ვი­საა ცნო­ბი­ლი, სხვის პოს­ტ­ზეც ცო­ტას რო­დი უჭი­რავს თვა­ლი.
- სხვის კი არა, ყვე­ლას ჩემს პოს­ტ­ზე უჭი­რავს თვა­ლი... მაგ­რამ ახ­ლა მა­ინც ის უფ­რო მა­ინ­ტე­რე­სებს, ამ საქ­მე­ზე რო­მელ­მა კრე­ტინ­მა ილაქ­ლა­ქა?
- სამ­წუ­ხა­როდ, ჯერ კონ­კ­რე­ტუ­ლად ვე­რა­ფერს ვიტყ­ვი...
- თავს ნუ ისაწყ­ლებ, ფრენ­სის!.. საქ­მე­ში შენ­სა­ვით ღრმად ჩა­ხე­დულს რამ­დე­ნი­მე გვა­რის ახ­ლა­ვე და­სა­ხე­ლე­ბაც არ უნ­და გა­უ­ჭირ­დეს.
- არც გა­მი­ჭირ­დე­ბა, მაგ­რამ ეს ხომ ჯერ მა­ინც მხო­ლოდ ვა­რა­უ­დი და თან, დი­დი უსა­მარ­თ­ლო­ბაც იქ­ნე­ბო­და იმათ მი­მართ, ვი­საც ახ­ლა და­ვა­სა­ხე­ლებ­დი, რად­გან...
- კარ­გი რა, ფრენ­სის!.. ჩემ­გან გეს­წავ­ლე­ბა, რომ ამ ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი უსა­მარ­თ­ლო­ბა­ზეა აგე­ბუ­ლი? ასე რომ, მითხა­რი!
- თქმით კი გეტყ­ვით, მაგ­რამ...
- არა­ვი­თა­რი `მაგ­რამ!~ - გვერ­დით მდგარ სა­ვარ­ძელს ფე­ხი გამ­წა­რე­ბით გაჰ­კ­რა პრე­მი­ერ­მა. - რად­გან ეს ერ­თხელ უკ­ვე მოხ­და, მე­ო­რედ და მე­სა­მე­დაც აუცი­ლებ­ლად მოხ­დე­ბა! ასე რომ, ან ახ­ლა­ვე და­ა­დე ვინ­მეს ხე­ლი, ან ეჭ­ვი მა­ინც მი­ი­ტა­ნე... მოკ­ლედ, რაც თავ­ში მო­გი­ვა, ყვე­ლა­ფე­რი მითხა­რი, ერ­თი გვა­რი მა­ინც და­მი­სა­ხე­ლე! ხომ იცი, რომ ამ ოთახ­ში შემ­დ­გა­რი სა­უბ­რე­ბი არ იწე­რე­ბა!
- რად­გან ჩემ­გან პა­სუხს ახ­ლა­ვე და ასე და­ბე­ჯი­თე­ბით ითხოვთ, რა­ღა თქმა უნ­და, და­ფიქ­რე­ბა და გან­ს­ჯა აქ­ვეც შე­მიძ­ლია. ოღონდ, იმე­დია, მე­რე ამის გა­მო არ ვი­ნა­ნებ.
- გპირ­დე­ბი, რომ არას­დ­როს არა­ფერს ინა­ნებ.
- მა­შინ დე­დუქ­ცი­უ­რად უნ­და ვიმ­ს­ჯე­ლო.
- მე­რე რა­ღას უც­დი? იმ­ს­ჯე­ლე!
- დრო­ის ფაქ­ტო­რი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე, უნ­და ვი­ვა­რა­უ­დოთ, რომ ინ­ფორ­მა­ცი­ის გა­ჟონ­ვა კო­მი­ტე­ტის გუ­შინ­დე­ლი კი არა, კა­ბი­ნე­ტის დღე­ვან­დე­ლი სხდო­მის შემ­დეგ უნ­და მომ­ხ­და­რი­ყო. მე­თან­ხ­მე­ბით?
ამ­ჯე­რად კო­ლინ­რიჯს ხმა აღარ ამო­უ­ღია და მთა­ვარ შოლტს თა­ვი უსიტყ­ვოდ და­უქ­ნია.
- ძა­ლი­ან კარ­გი. და რად­გან ასეა, იქ­ნებ, ისიც გა­ვიხ­სე­ნოთ, თქვენ­სა და ჩემ გარ­და კო­მი­ტე­ტის შე­მად­გენ­ლო­ბა­ში კი­დევ ვინ შე­დის?
- ხა­ზი­ნის კან­ც­ლე­რი, ფი­ნან­ს­თა, ჯან­დაც­ვის, გა­ნათ­ლე­ბის, გა­რე­მოს დაც­ვის, ვაჭ­რო­ბი­სა და მრეწ­ვე­ლო­ბის მი­ნის­ტ­რე­ბი...
პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რ­მა მხო­ლოდ კა­ბი­ნე­ტის ის წევ­რე­ბი ჩა­მოთ­ვა­ლა, ვინც კო­მი­ტე­ტის სხდო­მა­ში მო­ნა­წი­ლე­ობ­და. ურ­ჰარ­ტ­მა კი რა­ი­მეს, უფ­რო სწო­რად კი ვინ­მეს და­მა­ტე­ბას ჯერ გა­ჩუ­მე­ბა არ­ჩია.
- არა მგო­ნია, ხა­ზი­ნის ორი მი­ნის­ტ­რი იმ საქ­მეს­თან და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი ინ­ფორ­მა­ცი­ის გა­ჟონ­ვით ყო­ფი­ლი­ყო და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი, რო­მე­ლიც თა­ვად­ვე წა­მო­იწყეს. - ხმა­მაღ­ლა ფიქ­რი გა­ნაგ­რ­ძო კო­ლინ­რიჯ­მა. - ჯან­დაც­ვის მი­ნის­ტ­რი კი პი­რი­ქით, ამის სას­ტი­კი წი­ნა­აღ­მ­დე­გიც კი იყო. ასე რომ, პი­ტერ მა­კენ­ზის ამ სა­კითხი­სად­მი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ყუ­რადღე­ბის მიპყ­რო­ბის საკ­მა­ოდ სე­რი­ო­ზუ­ლი სა­ფუძ­ვე­ლი ჰქონ­და. გა­ნათ­ლე­ბის სა­მი­ნის­ტ­როს წარ­მო­მად­გე­ნე­ლი ჰა­როლდ ირ­ლი ყო­ველ­თ­ვის დი­დი ენატ­ლი­კი­ნა იყო, ხო­ლო მა­იკლ სა­მუ­ელს ყო­ველ­თ­ვის იმა­ზე მე­ტად მოს­წონ­და ჟურ­ნა­ლის­ტე­ბის გა­რე­მოც­ვა­ში ყოფ­ნა, ვიდ­რე ეს მე მო­მე­წო­ნე­ბო­და.
- ისე, სხვა ვა­რა­უ­დე­ბიც არ­სე­ბობს, - პრე­მი­ე­რის ისე­დაც გვა­რი­ა­ნად აფუთ­ფუ­თე­ბუ­ლი ეჭ­ვე­ბის­თ­ვის კი­დევ უფ­რო ნო­ყი­ე­რი ნი­ა­და­გის შექ­მ­ნა ამ­ჯე­რად უკ­ვე აღარ და­ა­ხა­ნა მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა. - მაგ­რამ ეს მა­ინც მხო­ლოდ ვა­რა­უ­დე­ბია.
- ყვე­ლა­ფე­რი უნ­და მითხ­რა-მეთ­ქი, ფრენ­სის!
- მა­იკლ სა­მუ­ელს ტე­დი უილი­ამ­ს­თან აქვს ძა­ლი­ან ახ­ლო ურ­თი­ერ­თო­ბა. - ბედს სა­ბო­ლო­ოდ და­მორ­ჩი­ლე­ბუ­ლის გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა მი­ი­ღო მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა.
- ვი­ცი. მე­რე?
- ისი­ნი, სა­ერ­თო­დაც, ყვე­ლა­ფერ­ზე ერ­თად მსჯე­ლო­ბენ. ასე რომ, ინ­ფორ­მა­ცი­ას შე­საძ­ლოა, პარ­ტი­ის ოფი­სი­და­ნაც გა­ე­ჟო­ნა...
- პარ­ტი­ის ოფი­სი­დან?
- დი­ახ. ოღონდ, რა­ღა თქმა უნ­და, მხედ­ვე­ლო­ბა­ში თა­ვად ტე­დი უილი­ამ­სი კი არა, მხო­ლოდ მი­სი გა­რე­მოც­ვის რო­მე­ლი­მე წევ­რი მყავს, რად­გან მათ უმე­ტე­სო­ბას ენა­ზე კბი­ლის და­ჭე­რა ძალ­ზე ნაკ­ლე­ბად თუ ეხერ­ხე­ბა. თა­ნაც...
- მაგ­რამ იქ­ნებ, ეს სწო­რე­დაც რომ ტე­დია? - გა­აწყ­ვე­ტი­ნა უც­ბად ურ­ჰარტს სე­რი­ო­ზუ­ლად შე­ფიქ­რი­ა­ნე­ბულ­მა პრე­მი­ერ­მა. - და­ვი­ჯე­რო, `შენც, ბრუ­ტუს?~
- არა, არა მგო­ნია...
- ვი­თომ, რა­ტო­მაც არა! ჩე­მი მხურ­ვა­ლე მომ­ხ­რე ხომ ის არც არას­დ­როს ყო­ფი­ლა...
- შე­საძ­ლოა, მაგ­რამ...
- სხვა­დას­ხ­ვა თა­ო­ბას ვე­კუთ­ვ­ნით, მაგ­რამ ჩემს გუნ­დ­ში მა­ინც ჩავ­რ­თე. - უკ­ვე თით­ქოს, მხო­ლოდ თა­ვის­თ­ვის გა­ნაგ­რ­ძობ­და მსჯე­ლო­ბას კო­ლინ­რი­ჯი. - მე­ტიც, ბო­ლო ხა­ნებ­ში ზედ­მე­ტა­დაც კი ვენ­დო­ბო­დი, რად­გან მი­მაჩ­ნ­და, რომ რო­გორც ძვე­ლი გვა­რ­დი­ის წარ­მო­მად­გე­ნელს, ბევ­რი აღა­რაფ­რის იმე­დი უნ­და ჰქო­ნო­და... ნუ­თუ ასე ძა­ლი­ან შევ­ც­დი, ფრენ­სის?
- აღარც კი ვი­ცი, რა გითხ­რათ... - ეჭ­ვებ­სა და ვა­რა­უ­დებ­ში სა­ბო­ლო­ოდ გახ­ლარ­თუ­ლი თავ­ზარ­და­ცე­მუ­ლი პრე­მი­ე­რის ცქე­რი­თა და სა­კუ­თა­რი სიტყ­ვე­ბით მიღ­წე­უ­ლი ეფექ­ტით ტკბო­ბა ძლივ­ს­ღა და­მა­ლა მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა. - თქვენ ხომ ყვე­ლაფ­რის სას­წ­რა­ფოდ გან­ს­ჯა მომ­თხო­ვეთ, ჰო­და... ამ ეტაპ­ზე მე­ტი ნამ­დ­ვი­ლად არა­ფე­რი შე­მიძ­ლია...
- შე­გიძ­ლია, ფრენ­სის! შე­გიძ­ლია და უნ­და იპო­ვო კი­დეც! მე მი­სი სა­ხე­ლის გა­გე­ბა მინ­და! გეს­მის?.. სა­ხე­ლის!..
ამ სიტყ­ვე­ბით პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რ­მა ნა­დი­რო­ბის სე­ზო­ნი გახ­ს­ნი­ლად გა­მო­აცხა­და და მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მაც მა­შინ­ვე თა­ვი­სი მრა­ვალ­ნა­ცა­დი იარა­ღი მო­ი­მარ­ჯ­ვა.
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დედაქალაქის მერი კახა კალაძე და მისი უმშვენიერესი მეუღლე, ანუკი არეშიძე მეოთხე ბავშვის მოლოდინში არიან.
მართალია პრინც ჰარისა და მეგან მარკლის ქორწილი უკვე გაიმართა, თუმცა არ წყდება საზოგადოების ინტერესი სამეფო ოჯახისა და "ახალგამომცხვარი" ცოლ-ქმრის მიმართ.
"რთული ცხოვრება მქონდა, 14 წლიდან ვმუშაობდი სოფელში - ვინმეს ხილი ჰქონდა მოსაკრეფი თუ შეშა ჰქონდა დასატვირთი, მივდიოდი"
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
ოჯახშექმნილი ქალები ხშირად აღნიშნავენ, რომ წლების შემდეგ მეუღლეების მხრიდან ვერ გრძნობენ ისეთ ყურადღებასა და მზრუნველობას, როგორც ეს ხდებოდა თუნდაც შეყვარებულობის პერიოდში. იმის გასარკვევად, თუ როგორ ანებივრებენ ქართველი მამაკაცები ცოლებს, სოციალურ ქსელში პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ.
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2532 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2656 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
7 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
5 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
3 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
984 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2446 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1207 კომენტარი