ბანქოს სახლი (ნაწილიXIV)
font-large font-small
ბანქოს სახლი (ნაწილიXIV)
მა­იკლ დობ­სი
(ფრაგ­მენ­ტე­ბი რო­მა­ნი­დან)
მოამზადა რუ­სუ­დან ლე­ბა­ნი­ძემ



- იქ­ნებ, მა­ინც პარ­ტი­ის ხა­ზი­ნად­რე­ბის­თ­ვის გა­და­ცე­მა სჯობ­დეს? - თა­ვი შორს და­ი­ჭი­რა მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა.
- ხა­ზი­ნად­რე­ბის­თ­ვის? - და­ფიქ­რ­და ჯაბ­ვა­ლა. - რა­ტომ?
- იმი­ტომ, რომ მე ფულს მი­ღე­ბით კი მი­ვი­ღებ, მაგ­რამ სა­თა­ნა­დოდ გა­ფორ­მე­ბუ­ლი ხელ­წე­რი­ლის მო­ცე­მას ვერ შევ­ძ­ლებ. - თით­ქოს, ძა­ლი­ან შე­წუხ­დაო, ისე­თი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა მი­ი­ღო მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა.
- რას ბრძა­ნებთ, სერ! - ხე­ლე­ბი გა­ა­სავ­სა­ვა ჯაბ­ვა­ლამ. - რა ხელ­წე­რი­ლი, რის ხელ­წე­რი­ლი! ყვე­ლა­ნა­ი­რი ხელ­წე­რი­ლის გა­რე­შეც ბო­ლომ­დე გენ­დო­ბით. თა­ნაც, მე ხომ თა­ვი­დან­ვე ვინ­მე სხვა პარ­ტი­ულ ფუნ­ქ­ცი­ო­ნერ­თან კი არა, სწო­რედ თქვენ­თან, რო­გორც ჩე­მი ოლ­ქი­დან არ­ჩე­უ­ლი პარ­ლა­მენ­ტის წევ­რ­თან, მინ­დო­და შეხ­ვედ­რა და, ამი­ტო­მაც, დიპ­ლო­მატ­ზე თქვე­ნი ინი­ცი­ა­ლე­ბის ამოტ­ვიფ­რის უფ­ლე­ბაც კი მი­ვე­ცი თავს.
`პა­ტა­რა ცბი­ე­რი თაღ­ლი­თი~... - გა­ი­ფიქ­რა მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა და ისე, რომ პირ­ზე ღი­მი­ლი წა­მი­თაც არ მო­უ­შო­რე­ბია, ინ­დო­ელს ხე­ლი ენერ­გი­უ­ლად ჩა­მო­არ­თ­ვა:
- ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნო და ფრი­ად სა­სარ­გებ­ლოც იყო თქვე­ნი გაც­ნო­ბა, მის­ტერ ჯაბ­ვა­ლა...
პა­რას­კე­ვი, 23 ივ­ლი­სი
მე­ო­რე დი­ლით პა­დინ­გ­ტონ­ში, პრე­ი­ედ-სტრი­ტის მახ­ლობ­ლად მდე­ბა­რე ჩაბ­ნე­ლე­ბულ და ნეს­ტის სუ­ნით გაჟ­ღენ­თილ გა­ქუ­ცულ სა­გა­ზე­თო დუ­ქან­ში შე­სუ­ლი ახალ­გაზ­რ­და და ფრი­ად წარ­მო­სა­დე­გი შავ­კა­ნი­ა­ნი ქა­ლი და­ინ­ტე­რეს­და თუ სა­კუ­თა­რი კო­რეს­პონ­დენ­ცი­ის მი­სა­ღე­ბად დუქ­ნის მი­სა­მარ­თის გა­მო­ყე­ნე­ბა რა თან­ხა და­უჯ­დე­ბო­და. `ფლე­ი­ბო­ი­ში~ თავ­ჩარ­გულ­მა ზონ­ზ­რო­ხა გამ­ყიდ­ველ­მა მა­მა­კაც­მა ქალს თა­ვი­დან ცო­ტა უხა­ლი­სოდ ახე­და, მაგ­რამ რო­გორც კი მის მოხ­დე­ნილ ტანს ჰკი­და თვა­ლი, ჟურ­ნა­ლი მა­შინ­ვე გვერ­დ­ზე გა­და­დო და სმე­ნად იქ­ცა. ქალ­მა კითხ­ვა გა­უ­მე­ო­რა და ისიც დას­ძი­ნა, რომ ამ რა­ი­ონ­ში ვმუ­შა­ობ და სა­კუ­თა­რი ფოს­ტის მი­ღე­ბაც აქ­ვე მსურ­სო.
- მა­ინც სად მუ­შა­ობთ? - და­ინ­ტე­რეს­და გამ­ყიდ­ვე­ლი და, თან, ქალს მრა­ვალ­მ­ნიშ­ვ­ნე­ლოვ­ნად გა­უ­ღი­მა, მაგ­რამ მის­გან პა­სუ­ხად კონ­კ­რე­ტულ მი­სა­მართს კი არა, ღი­მილ­საც ვერ ეღირ­სა და, ამი­ტო­მაც, მომ­სა­ხუ­რე­ბის თან­ხა ცო­ტა საქ­ცი­ელ­წამ­ხ­დარ­მა და­უ­სა­ხე­ლა. ქალს მე­ტი სა­ერ­თოდ არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს, სა­მი თვის ფუ­ლი წი­ნას­წარ გა­და­ი­ხა­და, ქვი­თა­რი ჩან­თა­ში გულ­მოდ­გი­ნედ შე­ი­ნა­ხა და იქა­უ­რო­ბა ტა­ნის მოხ­დე­ნი­ლი რხე­ვით და­ტო­ვა.
- ხომ ყვე­ლა­ფე­რი რიგ­ზეა, პე­ნი? - დუქ­ნის მახ­ლობ­ლად მომ­ლო­დი­ნე ტაქ­სი­ში ჩაჯ­დო­მის­თა­ნა­ვე ჰკითხა ქალს მან­ქა­ნის უკა­ნა სა­ვარ­ძ­ლის სა­ზურ­გე­ზე მის­ვე­ნე­ბულ­მა მა­მა­კაც­მა.
- რა თქმა უნ­და, რო­ჯერ, - უპა­სუ­ხა მას ქალ­მა. - მაგ­რამ მა­ინც ვე­რაფ­რით მივ­მ­ხ­ვ­დარ­ვარ, ეს ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვად რა­ტომ არ გა­ა­კე­თა?
- ხომ გითხა­რი, რომ რა­ღაც დე­ლი­კა­ტუ­რი პი­რა­დი პრობ­ლე­მე­ბი აქვს, რომ­ლე­ბიც ჯერ ვე­რაფ­რით მო­აგ­ვა­რა და, ამი­ტო­მაც, არ უნ­და, ამ მი­სა­მარ­თის შე­სა­ხებ ვინ­მემ რა­მე იცო­დეს-მეთ­ქი. და, სა­ერ­თო­დაც, კარ­გი იქ­ნე­ბა თუ ამ თე­მა­ზე მეტს აღარ ვი­ლა­პა­რა­კებთ.
- რო­გორც გე­ნე­ბოს, მაგ­რამ ურ­ჰარ­ტი და რა­ი­მეს მო­უგ­ვა­რებ­ლო­ბა? - უნ­დოდ გა­ხე­და პი­რად­მა მდი­ვან­მა ო"ნეილს და ამის შემ­დეგ ხმა სა­ერ­თოდ აღარ ამო­უ­ღია.
რო­ჯერ ო"ნეილი მთა­ვარ შოლტს მტკი­ცედ შეჰ­პირ­და, ყვე­ლა­ფერს პი­რა­დად მო­გიგ­ვა­რე­ბო და, ამი­ტო­მაც, იმის წარ­მოდ­გე­ნაც კი უჭირ­და, რა და­ე­მარ­თე­ბო­და, ურ­ჰარტს რომ გა­ე­გო, ეს ბინ­ძუ­რი საქ­მე სი­ნამ­დ­ვი­ლე­ში ვის გა­ა­კე­თე­ბი­ნა. `მაგ­რამ მე ხომ პე­ნის ბო­ლომ­დე ვენ­დო­ბი. - ვინ იცის, მე­რამ­დე­ნედ და­ირ­წ­მუ­ნა თა­ვი ო"ნეილმა. - და, სარ­თო­დაც, აბა პი­რა­დი მდი­ვა­ნი სხვა რა­ღა­ში უნ­და გა­მო­ვი­ყე­ნო?~
იმ დრო­ის­თ­ვის, რო­ცა სპორ­ტულ­პი­ჯა­კი­ა­ნი და ფეტ­რის­ქუ­დი­ა­ნი მა­მა­კა­ცი სე­ვენ სის­ტერზ რო­უ­დის ქუ­ჩა­ზე მდე­ბა­რე `ი­უ­ნი­ონ ბენკ ოფ ტურ­კის~ ჩრდი­ლო­ეთ ლონ­დო­ნის ფი­ლი­ა­ლის შე­ნო­ბა­ში შე­ვი­და, სიცხე უკ­ვე სრუ­ლი­ად აუტა­ნე­ლი გახ­და. კვიპ­რო­სე­ლი კლერ­კი, რო­მე­ლიც იმ დღეს ამინ­დის­თ­ვის საკ­მა­ოდ შე­უ­ფე­რებ­ლად გა­მოწყო­ბილ მა­მა­კაცს მო­ემ­სა­ხუ­რა, მგო­ნი, სა­ბო­ლო­ო­დაც კი დარ­წ­მუნ­და, რომ ინ­გ­ლი­სე­ლებს მხო­ლოდ ტან­საც­მ­ლის ერ­თი კომ­პ­ლექ­ტი უნ­და ჰქონ­დეთ, რო­მე­ლიც ზამ­თარ-ზაფხულ, ტემ­პე­რა­ტუ­რის კლე­ბა-მა­ტე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად, გა­უხ­დე­ლად აც­ვი­ა­თო. უც­ნა­უ­რად ჩაც­მუ­ლი მა­მა­კა­ცი კი­დევ უფ­რო უც­ნა­უ­რი აქ­ცენ­ტი­თაც ლა­პა­რა­კობ­და, რომ­ლის დად­გე­ნაც კლერკს ძა­ლი­ან დი­დი მონ­დო­მე­ბის შემ­თხე­ვა­შიც გა­უ­ჭირ­დე­ბო­და, მაგ­რამ არ კი მო­უნ­დო­მე­ბია, რად­გან მა­მა­კაცს მთა­ვა­რი - მოზ­რ­დი­ლი თან­ხა და მათ ბან­კ­ში ან­გა­რი­შის გახ­ს­ნის სურ­ვი­ლი აღ­მო­აჩ­ნ­და. მა­მა­კაც­მა კლერკს ისიც აუწყა, კე­ნი­ა­ში ვცხოვ­რობ და ინ­გ­ლის­ში სულ რამ­დე­ნი­მე თვით, მხო­ლოდ სა­კუ­თა­რი ბიზ­ნე­სის გა­სა­ფარ­თო­ებ­ლად ვარ ჩა­მო­სუ­ლი, უფ­რო კონ­კ­რე­ტუ­ლად კი ფუ­ლის ჩა­დე­ბა ხმელ­თა­შუა ზღვის თურ­ქულ სა­ნა­პი­რო­ზე მდე­ბა­რე სა­კუ­რორ­ტო ქა­ლაქ ან­ტა­ლი­ის მახ­ლობ­ლად, სას­ტუმ­როს მშე­ნებ­ლო­ბა­ში მაქვს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლიო. კლერ­კი ან­ტა­ლი­ა­ში ნამ­ყო­ფი არ იყო, მაგ­რამ სმე­ნო­და, რომ ძა­ლი­ან ლა­მა­ზი კუ­რორ­ტიაო და მა­მა­კა­ცი უმალ და­ა­ი­მე­და, ჩვე­ნი ბან­კი ყვე­ლა­ნა­ირ დახ­მა­რე­ბას სი­ა­მოვ­ნე­ბით აღ­მო­გი­ჩენ­თო და მო­მა­ვალ კლი­ენტს სა­რე­გის­ტ­რა­ციო ბა­რა­თის შევ­სე­ბა სთხო­ვა. ბა­რათ­ში სრუ­ლი სა­ხე­ლი­სა და გვა­რის, სახ­ლის მი­სა­მარ­თი­სა და იმ ბან­კის თუ ბან­კე­ბის შე­სა­ხებ მო­ნა­ცე­მე­ბის მი­თი­თე­ბა იყო სა­ჭი­რო, რო­მელ­თა კლი­ენ­ტა­დაც მა­მა­კა­ცი ად­რე ით­ვ­ლე­ბო­და. ხუ­თი წუ­თის შემ­დეგ მა­მა­კა­ცი კლერ­კ­თან შევ­სე­ბუ­ლი ბა­რა­თით დაბ­რუნ­და და, თან, ბო­დი­ში მო­უ­ხა­და, მხო­ლოდ კე­ნი­ის ბან­კი მი­ვუ­თი­თე, რად­გან ბო­ლო ოცი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ინ­გ­ლის­ში პირ­ვე­ლად ჩა­მო­ვე­დიო.
- ნუ ღე­ლავთ, მის­ტერ კო­ლინ­რიჯ, - და­ამ­შ­ვი­და მა­მა­კა­ცი კლერ­კ­მა, რო­მელ­მაც ახალ­გა­მომ­ცხ­ვა­რი კლი­ენ­ტის ბა­რათ­ში მი­თი­თე­ბუ­ლი გვარ-სა­ხე­ლის ნამ­დ­ვი­ლო­ბის დად­გე­ნაც კი აღარ ჩათ­ვა­ლა სა­ჭი­როდ. - ჩვენს ბანკს კე­ნი­ის ბან­კ­თან და­კავ­ში­რე­ბა და ყვე­ლა თქვე­ნი მო­ნა­ცე­მის ოპე­რა­ტი­უ­ლად გა­და­მოწ­მე­ბა ნამ­დ­ვი­ლად არ გა­უ­ჭირ­დე­ბა.
`გა­უ­ჭირ­დე­ბა და მე­რე რო­გორ!~ - გა­ი­ფიქ­რა ფრი­ად კმა­ყო­ფილ­მა ფრენ­სის ურ­ჰარ­ტ­მა, რო­მელ­მაც ზუს­ტად იცო­და, რომ ბა­რა­თის შე­მოწ­მე­ბას, სულ მცი­რე, ოთხი კვი­რა მა­ინც, ხო­ლო იმის ზუს­ტად დად­გე­ნას, რომ მას­ში მი­თი­თე­ბუ­ლი ყვე­ლა მო­ნა­ცე­მი ყალ­ბი იყო, კი­დევ ამ­დე­ნი­ვე დრო დას­ჭირ­დე­ბო­და. ანუ რო­ცა ყვე­ლა­ფე­რი სა­ბო­ლო­ოდ გა­ირ­კ­ვე­ო­და, ყვე­ლა სა­ბან­კო ოპე­რა­ცია უკ­ვე შეს­რუ­ლე­ბუ­ლი, მის მი­ერ პრე­მი­ერ-მი­ნის­ტ­რის სა­ხე­ლით გახ­ს­ნი­ლი ან­გა­რი­ში კი და­ხუ­რუ­ლი იქ­ნე­ბო­და.
- ან­გა­რი­შის გახ­ს­ნას რა თან­ხით აპი­რებთ, სერ? - სა­სი­ა­მოვ­ნო ფიქ­რი ცო­ტა ნა­ად­რე­ვად გა­აწყ­ვე­ტი­ნა მთა­ვარ შოლტს კლერ­კ­მა.
- საწყის თან­ხად 50.000 გირ­ვან­ქა სტერ­ლინ­გის ნაღ­დი ფუ­ლით შე­მო­ტა­ნა მაქვს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლი.
- ძა­ლი­ან კარ­გი! - გა­ი­ბად­რა კლერ­კი.
ურ­ჰარ­ტ­მა კი ყა­ვის­ფე­რი მუ­ყა­ოს დი­დი პა­კე­ტი გახ­ს­ნა და იქი­დან ამო­ლა­გე­ბუ­ლი ბან­კ­ნო­ტე­ბის შეკ­ვ­რე­ბი კლერ­კის­კენ მის­წია. `რა კარ­გია, რომ ფუ­ლის გა­დათ­ვ­ლა არ მჭირ­დე­ბა~, გა­ი­ფიქ­რა მან, რად­გან სათ­ვა­ლეს, რო­მე­ლიც სა­კუ­თა­რი გა­რეგ­ნო­ბის კი­დევ უფ­რო სა­ფუძ­ვ­ლი­ა­ნად შე­სა­ნიღ­ბად ბან­კ­ში შეს­ვ­ლამ­დე გა­ი­კე­თა, მრა­ვა­ლი წლის წინ ხმა­რობ­და და მას შემ­დეგ სა­კონ­ტაქ­ტო ლინ­ზე­ბის შეც­ვ­ლა უკ­ვე რამ­დენ­ჯერ­მე მო­უხ­და.
მას შემ­დეგ, რაც ბან­კ­ნო­ტე­ბის დათ­ვ­ლა და­ამ­თავ­რა და თან­ხა კო­ლე­გა­საც გა­და­ა­მოწ­მე­ბი­ნა, კლერ­კ­მა ქვით­რის გა­მო­წე­რა და­იწყო. `ბან­კებს ოღონდ ნაღ­დი ფუ­ლი და­ა­ნახ­ვე და სა­ერ­თოდ აღა­რა­ფერს გკითხა­ვენ~. - გა­ი­ფიქ­რა მთა­ვარ­მა შოლ­ტ­მა და შემ­დეგ კლერკს მი­მარ­თა:
- იცით, ახ­ლა რა გა­ვი­ფიქ­რე?
- რა? - მა­შინ­ვე სმე­ნად იქ­ცა კლერ­კი.
- ამ ფუ­ლის ან­გა­რიშ­ზე უმოძ­რა­ოდ და­ტო­ვე­ბას იქ­ნებ, აქ­ცი­ე­ბი ამე­ღო.
- აქ­ცი­ე­ბი?
- დი­ახ.
- რო­გორც ინე­ბებთ, სერ! - და­ფა­ცურ­და კლერ­კი.
და­მა­ტე­ბი­თი ფორ­მუ­ლა­რე­ბის შევ­სე­ბას ურ­ჰარ­ტ­მა კი­დევ ხუ­თი წუ­თი მო­ან­დო­მა და კომ­პა­ნია `რე­ნოკს კე­მიკ­ლის~ 240-პენ­სი­ა­ნი 20 000 ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი აქ­ცია შე­უკ­ვე­თა. კლერ­კ­მა კი და­ა­ი­მე­და, ოთხი სა­ა­თის­თ­ვის ყვე­ლა­ფე­რი მზად იქ­ნე­ბაო. აქ­ცი­ე­ბის ღი­რე­ბუ­ლე­ბამ 49.288 გირ­ვან­ქა სტერ­ლინ­გი შე­ად­გი­ნა. ამ თან­ხის, სა­გერ­ბე მარ­კე­ბი­სა და ბრო­კე­რის­თ­ვის გან­კუთ­ვ­ნი­ლი ჰო­ნო­რა­რის გა­მოკ­ლე­ბის შემ­დეგ, ან­გა­რიშ­ზე ზუს­ტად 712 გირ­ვან­ქა სტერ­ლინ­გი დარ­ჩა. ურ­ჰარ­ტ­მა ფორ­მუ­ლა­რებ­ზე ხე­ლი დარ­დი­მან­დუ­ლად, თუმ­ცა­ღა სრუ­ლი­ად გა­უ­გებ­რად მო­ა­წე­რა, ზედ­მი­წევ­ნით კმა­ყო­ფილ­მა კლერ­კ­მა კი ქვით­რის გა­და­ცე­მი­სას კი­დევ ერ­თხელ გა­უ­ღი­მა:
- ძა­ლი­ან სა­სი­ა­მოვ­ნოა თქვენ­თან საქ­მის და­ჭე­რა, მის­ტერ კო­ლინ­რიჯ!
გაგრძელება შემდეგ ნომერში
ბეჭდვა