"მი­ე­ცით კე­ი­სარ­სა კე­ის­რი­სა და ღმერთს - ღმრთი­სა"
font-large font-small
"მი­ე­ცით კე­ი­სარ­სა კე­ის­რი­სა და ღმერთს - ღმრთი­სა"
სად გა­დის ზღვა­რი სუ­ლი­ე­რე­ბა­სა და მი­წი­ე­რე­ბას შო­რის?

რა­ტომ უძ­ნელ­დე­ბათ თა­ნა­მედ­რო­ვე პე­რი­ოდ­ში ადა­მი­ა­ნებს მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი პრობ­ლე­მე­ბის აღ­ქ­მა და დაძ­ლე­ვა? რო­გორ მო­ვიქ­ცეთ გან­საც­დე­ლის ჟამს?Aამჯერად ამ სა­კითხებს შე­ვე­ხე­ბით...


- მდიდ­რი­სა და ლა­ზა­რეს იგა­ვი გა­ვიხ­სე­ნოთ, სა­დაც უფა­ლი წარ­მო­ა­ჩენს უკი­დუ­რეს სი­ღა­ტა­კე­ში მყო­ფი ლა­ზა­რეს სუ­ლი­ერ სიმ­ტ­კი­ცეს, რომ­ლის სა­ნაც­ვ­ლო­დაც დამ­კ­ვიდ­რ­და უფალ­თან...
მა­მა მა­კა­რი:
- უფ­ლის იგავ­ში ერ­თ­მა­ნეთს უპი­რის­პირ­დე­ბა ორი ადა­მი­ა­ნი - მდი­და­რი, რო­მე­ლიც თა­ვის სიმ­დიდ­რეს მხო­ლოდ და მხო­ლოდ თა­ვი­სი სი­ა­მოვ­ნე­ბის­თ­ვის იყე­ნებს და უკი­დუ­რე­სად ღა­ტა­კი ლა­ზა­რე. იგა­ვი­დან ჩანს, რომ ის არის დაწყ­ლუ­ლე­ბუ­ლი, სნე­უ­ლი, ისიც კი არ შე­უძ­ლია, რაც აუცი­ლებ­ლო­ბის­თ­ვის სჭირ­დე­ბა, თა­ვი­სი შრო­მით მო­ი­პო­ვოს; სა­ხა­რე­ბა გვე­უბ­ნე­ბა: ძაღ­ლე­ბი მი­დი­ოდ­ნენ და ლო­კავ­დ­ნენ მის წყლუ­ლებ­სო ანუ ფი­ზი­კუ­რა­დაც უძ­ლუ­რი იყო ეს ადა­მი­ა­ნი და ამით იყო გან­პი­რო­ბე­ბუ­ლი მი­სი სი­ღა­რი­ბე. მაგ­რამ მას ჰქონ­და უდი­დე­სი სიმ­დიდ­რე. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ყო­ველ­დღი­უ­რად ხე­დავ­და მდიდ­რი­სა და მი­სი თა­ნა­მე­ი­ნა­ხე­ე­ბის უწყა­ლო­ბას, ხე­დავ­და, თუ რო­გორ ფლან­გავ­დ­ნენ ამა­ო­ე­ბა­ში სიმ­დიდ­რეს, ერ­თხე­ლაც არ გა­ნუ­კითხავს ისი­ნი. თა­ვის მდგო­მა­რე­ო­ბას ისე იღებ­და, რო­გორც ღვთის­გან მი­ნი­ჭე­ბულს, მის­თ­ვის საცხოვ­ნებ­ლად. ლა­ზა­რე არა სი­ღა­რი­ბით, არა­მედ თა­ვი­სი ღვთივ­სათ­ნო ცხოვ­რე­ბით შე­იქ­­ნა ღირ­სი, და­ემ­კ­ვიდ­რე­ბი­ნა აბ­რა­ა­მის წი­აღ­ში, ხო­ლო მდი­და­რი არა სიმ­დიდ­რის გა­მო, არა­მედ თა­ვის უწყა­ლო­ბის გა­მო გა­ნე­შო­რა მარ­თალ­თა წი­აღს. ამ იგა­ვი­დან შე­იძ­ლე­ბა და­ვას­კ­ვ­ნათ, რომ ყვე­ლა მდი­და­რი ვერ ცხონ­დე­ბა და ყვე­ლა ღა­რი­ბი ცხონ­დე­ბა. უწყა­ლო მდი­და­რია თუ ღა­რი­ბი, ვინც არ შე­ი­ნა­ნებს ამას, ღვთის გა­რე­შე დარ­ჩე­ბა, ხო­ლო ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც სუ­ლით არის მდი­და­რი, უშ­ფოთ­ვე­ლი, თავ­მ­და­ბა­ლი, მოწყა­ლე, არ არის ამ­პარ­ტა­ვა­ნი, უფალ­თან დამ­კ­ვიდ­რ­დე­ბა, რა თქმა უნ­და, თუ მას აქვს ჭე­შმა­რი­ტი სარ­წ­მუ­ნო­ე­ბა.
- რო­გორც ვთქვით, მი­წი­ე­რი ცხოვ­რე­ბის ჟამს, ადა­მი­ან­მა სულ­ზეც უნ­და იზ­რუ­ნოს და ხორ­ც­ზეც, ისე, რომ არც ერთ მხა­რეს უკი­დუ­რე­სო­ბა­ში არ გა­და­უხ­ვი­ოს. არც ფა­ნა­ტიზ­მ­ში უნ­და გა­და­ვი­დეთ და არც აბ­სო­ლუ­ტურ გა­მი­წი­ე­რე­ბა­ში - რო­დე­საც ადა­მი­ანს მი­წი­ე­რის გარ­და აღა­რა­ფე­რი ახ­სოვს. თუმ­ცა, ძნე­ლია, ადა­მი­ა­ნი მიხ­ვ­დეს, სად და­დოს ზღვა­რი მი­წი­ე­რე­ბა­სა და სუ­ლი­ე­რე­ბას შო­რის...
- ამის ზუს­ტი ზღვა­რი არ არ­სე­ბობს, არც უფა­ლი მო­ითხოვს ჩვენ­გან. ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლია ჩვენს შე­საძ­ლებ­ლო­ბებ­ზე. მა­გა­ლი­თად, რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი სი­ღა­რი­ბე­ში ცხოვ­რობს, ის შეჩ­ვე­უ­ლია მცი­რე მი­წი­ერ მოთხოვ­ნი­ლე­ბებს, ხო­ლო მდი­და­რი ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის, ის მი­წი­ე­რი მოთხოვ­ნი­ლე­ბე­ბი, რომ­ლი­თაც ღა­რი­ბი კმა­ყო­ფილ­დე­ბა, იმ­დე­ნად მცი­რეა, მათ­ზე არც ფიქ­რობს. მა­მა­თა ცხოვ­რე­ბა­ში მოთხ­რო­ბი­ლია ასე­თი შემ­თხ­ვე­ვა: ერთ-ერ­თი წმინ­და მა­მა ავად გახ­და, გა­მოქ­ვა­ბულ­ში სას­თუ­მა­ლი და­ი­გო და ისე ეძი­ნა. ეს სხვა ბე­რებ­მა და­ი­ნა­ხეს და გა­ნი­კითხეს. რო­დე­საც მოძღ­ვარ­მა გა­ი­გო, და­ი­ბა­რა ბე­რე­ბი და ჰკითხა, რა ხე­ლო­ბას მის­დევ­დ­ნენ ისი­ნი ბე­რად აღ­კ­ვე­ცამ­დე? - მწყემ­სე­ბი ვი­ყა­ვი­თო, მი­უ­გეს ბე­რებ­მა. მა­შინ მოძღ­ვარ­მა შე­ახ­სე­ნა, თუ რო­გორ ცხოვ­რობ­დ­ნენ მწყემ­სო­ბის პე­რი­ოდ­ში, რო­გორ გა­ჭირ­ვე­ბა­ში უხ­დე­ბო­დათ ყოფ­ნა, რო­გორ ათევ­დ­ნენ ღა­მე­ებს ღია ცის ქვეშ, რა­ო­დენ მცი­რე იყო მა­თი საზ­რ­დო და უთხ­რა: მი­წი­ე­რი თვალ­საზ­რი­სით, გა­ცი­ლე­ბით მე­ტი გაქვთ მო­ნას­ტერ­ში, ვიდ­რე ერ­ში გქონ­დათ, ხო­ლო ის ბე­რი, რო­მელ­მაც სას­თუ­მა­ლი და­ი­დო და ისე და­იძი­ნა, უამ­რა­ვი სიმ­დიდ­რის პატ­რო­ნი იყო, ფუ­ფუ­ნე­ბა­ში ცხოვ­რობ­და. მო­ნას­ტერ­ში მოს­ვ­ლით მან მო­იკ­ლო თა­ვი­სი მი­წი­ე­რი სა­ჭი­რო­ე­ბე­ბი, თქვენ კი არ მო­გიკ­ლი­ა­თო. შე­საძ­ლოა, ჩან­დეს, რომ ორი ადა­მი­ა­ნი გა­რეგ­ნუ­ლად ერ­თ­ნა­ი­რად მო­იხ­მარს მი­წი­ერ საჭი­რო­ე­ბებს, მაგ­რამ აქ გა­სათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბე­ლია, რო­მე­ლი რას არის მიჩ­ვე­უ­ლი, - თუ ადა­მი­ანს ჰქონ­და დი­დი მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი ქო­ნე­ბა და ღვთის­თ­ვის მან შემ­დეგ დათ­მო რა­ღაც დო­ზით, შე­იძ­ლე­ბა ეს მოკ­ლე­ბაც, გა­ცი­ლე­ბით მე­ტი იყოს. ხო­ლო შე­იძ­ლე­ბა სხვა ადა­მი­ა­ნი სხვებ­ზე ნაკ­ლებ მატე­რი­ა­ლურ სა­ჭი­რო­ე­ბებს იყე­ნებ­დეს, მაგ­რამ ეს მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი სა­ჭი­რო­ე­ბე­ბი მის მოთხოვ­ნი­ლე­ბებს აღე­მა­ტე­ბო­დეს. სა­ხა­რე­ბა­ში ერთ ად­გი­ლას უფა­ლი ბრძა­ნებს: "მი­ე­ცი კე­ი­სარს კე­ის­რი­სა და ღმერთს - ღმრთი­სა", - თუ რამ­დე­ნია კე­ის­რის­თ­ვის, ამ­ქ­ვეყ­ნი­უ­რი­სათ­ვის მი­სა­ცე­მე­ლი, ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლუ­რია ყვე­ლა ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის. თა­ვი­სი სინ­დი­სის წი­ნა­შე, ღვთის წი­ნა­შე უნ­და იყოს მარ­თა­ლი ადა­მი­ა­ნი ამ დროს, სხვაგ­ვა­რად ზღვრის გა­კონ­ტ­რო­ლე­ბა შე­უძ­ლე­ბე­ლია.
- "მი­ე­ცით კე­ისა­რს კე­ის­რი­სა და ღმერთს ღმრთი­სა". რო­გორ გა­ვი­გოთ უფ­ლის ეს იგა­ვუ­რი თქმა?
- რაც სა­ჭი­როა ამ ქვე­ყა­ნა­ზე, მი­წი­ე­რი არ­სე­ბო­ბის­თ­ვის უნ­და ვა­კე­თოთ, ხო­ლო ღვთი­საი მივ­ცეთ ღმერთს, - რაც სუ­ლის­თ­ვი­საა საჭი­რო, უფალს მი­ვა­გოთ. ხში­რად ადა­მი­ა­ნებს აქვთ ფა­ნა­ტი­კუ­რი და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა საღ­მ­რ­თო მსა­ხუ­რე­ბას­თან. თვლი­ან, რომ თით­ქოს არ შე­იძ­ლე­ბა ამ­ქ­ვეყ­ნი­უ­რი საქ­მე­ე­ბის კე­თე­ბა, ზო­გი იმა­საც კი ამ­ბობს, წამ­ლის მი­ღე­ბაც კი არ შე­იძ­ლე­ბა, ღმერთს უნ­და მი­ვენ­დო­თო. ეს ფა­ნა­ტიზ­მია და ამას ამ­ხელს მაცხო­ვა­რი. მე­ო­რე მხრივ, ამ­ხელს ადა­მი­ა­ნებს, რომ­ლებ­საც სუ­ლი­ე­რე­ბა არ ახ­სოვთ და მხო­ლოდ მი­წი­ე­რე­ბა­ზე არი­ან გა­და­გე­ბულ­ნი - რაც სა­ჭი­რო და აუცი­ლე­ბე­ლია ჩვე­ნი ცხოვ­რე­ბის­თ­ვის, რა თქმა უნ­და, შეგ­ვიძ­ლია ამა­ზე ვიზ­რუ­ნოთ, ხო­ლო და­ნარ­ჩე­ნი ენერ­გია და შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბი უნ­და მო­ვახ­მა­როთ უპი­რა­ტესს, - ჩვე­ნი სუ­ლის ცხო­ნე­ბას, ღვთის­სათ­ნომ­ყო­ფელ ცხოვ­რე­ბას. ისიც კი, რა­საც მი­წი­ე­რის­თ­ვის, მა­ტე­რი­ა­ლუ­რის­თ­ვის ვა­კე­თებთ, ღვთის­თ­ვის სათ­ნო­სა­ყო­ფი უნ­და იყოს და არა - ჩვე­ნი სათ­ნო­სა­ყო­ფი.
- მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი სი­დუხ­ჭი­რის აღ­ქ­მა ადა­მი­ან­თა უმე­ტე­სო­ბას უჭირს. მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი გა­სა­ჭი­რის გა­მო, გან­სა­კუთ­რე­ბით ბო­ლო პე­რი­ოდ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბი სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა­შიც კი ცვივ­დე­ბი­ან. რა­ტომ ხდე­ბა ასე? ვი­ცით, რომ ად­რე­ულ სა­უ­კუ­ნე­ებ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბი გა­ცი­ლე­ბით მძი­მე მა­ტე­რი­ა­ლურ პი­რო­ბებ­ში ცხოვ­რობ­დ­ნენ, გა­ცი­ლე­ბით მე­ტად უჭირ­დათ...
- თა­ნა­მედ­რო­ვე პე­რი­ოდ­ში სწრა­ფად გან­ვი­თარ­და ცი­ვი­ლი­ზა­ცი­ე­ბი, რამაც ადა­მი­ა­ნე­ბი კომ­ფორტს მი­აჩ­ვია. ის, რაც თუნ­დაც ასი წლის წინ კომ­ფორ­ტად ით­ვ­ლე­ბო­და, დღეს სი­ღა­რი­ბედ აღიქ­მე­ბა. შე­იც­ვა­ლა ადა­მი­ან­თა ფი­ზი­კუ­რი შე­საძ­ლებ­ლო­ბე­ბიც. რო­გორ გა­რე­მო პი­რო­ბებ­ში და რო­გო­რი ცხოვ­რე­ბის წე­სი­თაც წი­ნა სა­უ­კუ­ნე­ებ­ში ცხოვ­რობ­დ­ნენ ადა­მი­ა­ნე­ბი, იმ გა­რე­მო­ში რომ თა­ნა­მედ­რო­ვე ადა­მი­ა­ნებ­მა იცხოვ­რონ, მათ სი­ცოცხ­ლე­საც კი საფ­რ­თხე შე­ექ­მ­ნე­ბა, ვერ გაძ­ლებს ადა­მი­ა­ნი. დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში ყვე­ლა­ფე­რი იც­ვ­ლე­ბა იმის მი­ხედ­ვით, რა არის აუცი­ლე­ბე­ლი ამ პე­რი­ოდ­ში მცხოვ­რე­ბი სა­ზო­გა­დო­ე­ბის­თ­ვის, თა­ვად ადა­მი­ა­ნის­თ­ვის, რად­გან ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლია თა­ვად ადა­მი­ან­თა გა­რე­მო პი­რო­ბებ­თან შე­გუ­ე­ბა­ზე. ძვე­ლად ადა­მი­ა­ნე­ბი შე­გუ­ე­ბუ­ლე­ბი იყ­ვ­ნენ უფ­რო მკაცრ ცხოვ­რე­ბის პი­რო­ბებს, ფი­ზი­კუ­რა­დაც, ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის თვალ­საზ­რი­სი­თაც. თა­ნა­მედ­რო­ვე პე­რი­ოდ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბის­თ­ვის აუცი­ლებ­ლო­ბა გა­ცი­ლე­ბით მე­ტია, ვიდ­რე ად­რე­ულ სა­უ­კუ­ნე­ებ­ში იყო, მაგ­რამ ასე­ვე თა­ნა­მედ­რო­ვე პე­რი­ოდ­ში ადა­მი­ა­ნე­ბი უფ­რო მე­ტად დას­ცილ­დ­ნენ ღმერთს. ამი­ტო­მა­ცაა, თუ რა­ი­მე პრობ­ლე­მა შე­ექ­მ­ნე­ბათ - მა­ტე­რია­ლუ­რი სა­ხის გან­საც­დე­ლი იქ­ნე­ბა ეს, სნე­უ­ლე­ბა თუ სხვა, უფ­რო ად­ვი­ლად ცვივ­დე­ბი­ან სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა­ში. ზო­გა­დად რომ ვთქვათ, ტექ­ნო­ლო­გი­ე­ბის გან­ვი­თა­რე­ბა და ცი­ვი­ლი­ზა­ცი­ის წინ­ს­ვ­ლა არ იწ­ვევს ადა­მი­ან­ში ურ­წ­მუ­ნო­ე­ბას, მაგ­რამ რაც მე­ტად ვი­თარ­დე­ბა ტექ­ნო­ლო­გი­ე­ბი, ადა­მი­ა­ნე­ბი მით მე­ტად შორ­დე­ბი­ან უფალს. ამის მი­ზე­ზი ის გახ­ლავთ, რომ ტექ­ნო­ლო­გი­ე­ბის გან­ვი­თა­რე­ბას ხში­რად თა­ვი­ან­თი სურ­ვი­ლე­ბის და­საკ­მა­ყო­ფი­ლებ­ლად იყე­ნე­ბენ. რაც უფ­რო მე­ტი სურ­ვი­ლი უჩ­ნ­დე­ბა ადა­მი­ანს და მე­ტად იკ­მა­ყო­ფი­ლებს მას, მე­ტად და მე­ტად ვარ­დე­ბა ვნე­ბე­ბის ტყვე­ო­ბა­ში. თუ რა­ღაც მო­მენ­ტ­ში ვერ შეძ­ლო თა­ვი­სი სურ­ვი­ლე­ბის დაკ­მა­ყო­ფი­ლე­ბა, სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა­ში ვარ­დე­ბა. სა­ერ­თოდ, რო­დე­საც ადა­მი­ა­ნი მი­წი­ერ, მა­ტე­რი­ა­ლურ პრობ­ლე­მებს გან­საც­დე­ლად მი­იჩ­ნევს და ამის გა­მო სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბა­ში ვარ­დე­ბა, სუ­ლი­ე­რად ძა­ლი­ან და­ბალ სა­ფე­ხურ­ზე იმ­ყო­ფე­ბა. ხორ­ცი­ე­ლი და მა­ტე­რი­ა­ლუ­რი პრობ­ლე­მე­ბის დათ­მე­ნით იწყე­ბა სუ­ლი­ე­რი ცხოვ­რე­ბა. წმინ­და მა­მე­ბი, ძვე­ლი ქრის­ტი­ა­ნე­ბიც გან­საც­დე­ლად თვლიდ­ნენ სუ­ლი­ერ პრობ­ლე­მებს, რო­დე­საც უფ­ლის დაშ­ვე­ბით ბო­რო­ტი აზ­რე­ბი მოქ­მე­დებ­და ადა­მი­ან­ზე. გან­საც­დე­ლი იყო მა­გა­ლი­თად, მო­ნას­ტერ­ში მყო­ფი ბე­რის­თ­ვის მოწყე­ნი­ლო­ბა, რო­დესც ბო­რო­ტი ამ ცოდ­ვით შე­ებ­რ­ძო­ლე­ბო­და მას და აღა­რა­ფე­რი უნ­დო­და - არც მო­ნას­ტერ­ში ყოფ­ნა, არც საქ­მის კე­თე­ბა, მხო­ლოდ იქი­დან გაქ­ცე­ვა­ზე ფიქ­რობ­და. ან სხვა ნე­ბის­მი­ე­რი სუ­ლი­ე­რი გან­საც­დე­ლი, რო­მე­ლიც სულს უფო­რი­ა­ქებ­და. წმინ­და ისა­აკ ასუ­რი, ისე­ვე რო­გორც ყვე­ლა წმინ­და მა­მა, გან­საც­დელ­თა შე­სა­ხებ სა­უბ­რი­სას სუ­ლი­ერ გან­საც­დე­ლებს ახ­სე­ნებს. ამავ­დ­რო­უ­ლად გვირ­ჩევს, რო­გორ მო­ვიქ­ცეთ გან­საც­დე­ლის დროს: გან­საც­დე­ლი გეწ­ვია? და­ით­მი­ნე. დათ­მე­ნაც თუ არ შე­გიძ­ლია, გა­და­ი­ფა­რე მან­ტია და და­ი­ძი­ნე. მრა­ვალ­მოწყა­ლე უფა­ლი თა­ვად მოგ­ვა­ცი­ლებს გან­საც­დელს. გან­საც­დე­ლის დროს მთა­ვა­რია, მოთ­მი­ნე­ბით ავი­ტა­ნოთ იგი, არ მი­ვე­ცეთ მწუ­ხა­რე­ბას, რად­გან მოთ­მი­ნე­ბით ადა­მი­ა­ნი გა­ცი­ლე­ბით მტკი­ცე და ღვთის მა­დი­დე­ბე­ლი ხდე­ბა და ღვთის შე­წევ­ნაც არ და­ა­ყოვ­ნებს.


შო­რე­ნა მერ­კ­ვი­ლა­ძე
ბეჭდვა