შე­რე­კი­ლე­ბის კავ­ში­რი ანუ გაფ­რინ­დე­ბი­ან თუ ვე­რა?
font-large font-small
 შე­რე­კი­ლე­ბის კავ­ში­რი ანუ გაფ­რინ­დე­ბი­ან თუ ვე­რა?
ჩვენ ის გვინ­და, ეს ადა­მი­ა­ნი სა­ზო­გა­დო­ე­ბას გა­ვაც­ნოთ..

მი­ზან­მი­მარ­თუ­ლი, საქ­მი­ა­ნი, ხელ­მარ­ჯ­ვე და სა­კუ­თა­რი იდე­ის ერ­თ­გუ­ლი კა­ცია ჩვე­ნი რეს­პონ­დენ­ტი. თავისი ხე­ლით თვით­მ­ფ­რე­ნი ააგო... ჰო­და, ბორ­ჯომ­ში ნი­კო ბოს­ტო­ღა­ნაშ­ვილს ვეს­ტუმ­რეთ, თუმ­ცა ეზო­ში, სა­ნამ მას შევ­ხ­ვ­დე­ბო­დით, და­სა­ზუს­ტებ­ლად მა­ინც ვი­კითხეთ, - აქ ცხოვ­რობს ბა­ტო­ნი ნი­კო? მე­ზობ­ლე­ბის­გან ღი­მილ­ნა­რე­ვი საყ­ვე­დუ­რიც მო­ვის­მი­ნეთ, - გინ­დათ, რომ გა­აფ­რი­ნოთ ეგ კა­ცი?..

ჩვენ ის გვინ­და, ეს ადა­მი­ა­ნი სა­ზო­გა­დო­ე­ბას გა­ვაც­ნოთ...
თვით­მ­ფ­რენს, რო­მე­ლიც თა­ვად შექ­მ­ნა, შე­დევრს უწო­დებს. მას­ზე მუ­შა­ო­ბა დრო­ის და­კარ­გ­ვად არ მი­აჩ­ნია. პი­რი­ქით, ეს მის­თ­ვის სი­ა­მოვ­ნე­ბაა და მე­ტიც, 24 სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში ამ აპა­რატ­ზე ფიქ­რი­თა და შრო­მით სულ არ იღ­ლე­ბა.
- მიყ­ვარს ავი­ა­ცია, ჰა­ერ­ში ფრე­ნა, ეს ხომ ად­რე­ნა­ლი­ნია? მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ 60 წელს გა­და­ვა­ბი­ჯე, ცა­ში აფ­რე­ნის სურ­ვი­ლი არ გამ­ქ­რო­ბია. მე­კითხე­ბი­ან: "არ გე­ში­ნია?" არა, სუ­ლაც არა, ერ­თი სუ­ლი მაქვს, ცა­ში რო­დის ავიჭ­რე­ბი. ეს სურ­ვი­ლი ბავ­შ­ვო­ბი­დან გა­მიჩ­ნ­და, თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი რომ გა­და­იფ­რენ­და, სულ იმის ინ­ტე­რე­სი მქონ­და, შიგ­ნით ნე­ტა ვინ­მე ჩამ­ს­ვამ­დეს-მეთ­ქი. მე­რე ისიც მო­მინ­და, რომ თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი მქო­ნო­და და იმით მეფ­რი­ნა. რომ გა­ვი­ზარ­დე, დავ­ფიქ­რ­დი, - ნუ­თუ არ შე­იძ­ლე­ბა, თვი­თონ გა­ვა­კე­თო-მეთ­ქი? ეს ფიქ­რი არ მეშ­ვე­ბო­და, სულ მაწ­ვა­ლებ­და და 47 წლი­სამ მო­ტო­დელ­ტაპ­ლა­ნის მშე­ნებ­ლო­ბა და­ვიწყე. გა­ვა­კე­თე და ვიფ­რი­ნე კი­დეც, მაგ­რამ მე­რე რა­ღაც აღარ მო­მე­წო­ნა, მო­ვიწყი­ნე, თან, ბორ­ჯო­მის პი­რო­ბებ­მა ვერ და­მაკ­მა­ყო­ფი­ლა, მე­ტი სივ­რ­ცე იყო სა­ჭი­რო. შემ­დეგ რამ­დე­ნი­მე ხა­ნი პა­უ­ზა მქონ­და. კომ­პი­უ­ტერს რომ და­ვე­უფ­ლე, ინ­ტერ­ნე­ტით ბევ­რი საინ­ტე­რე­სო რამ ვნა­ხე, რა­მაც ასე­თი სურ­ვი­ლი გა­მი­ჩი­ნა, - თუ სად­მე თვით­ნა­კე­თი თვით­მ­ფ­რე­ნი არ­სე­ბობს, ე.ი. მეც უნ­და გა­ვა­კე­თო-მეთ­ქი, ინ­ტერ­ნე­ტით ინ­ტენ­სი­უ­რი ძებ­ნა და­ვიწყე და ვი­პო­ვე კი­დეც ისე­თი, რო­მე­ლიც სა­ქარ­თ­ვე­ლოს პი­რო­ბებ­ში გა­მოდ­გე­ბო­და...

- მოკ­ლედ, სა­ბო­ლო­ოდ მი­ზანს მი­აღ­წი­ეთ. რამ­დე­ნად უსაფ­რ­თხოა თქვე­ნი საფ­რე­ნი აპა­რა­ტი?

- აბ­სო­ლუ­ტუ­რად უსაფ­რ­თხოა. მი­სი ფრთა მუდ­მი­ვად ავ­ტო­რო­ტა­ცი­ა­შია და ტრი­ა­ლებს. მო­ტო­რი რომც გა­ი­თი­შოს, ჩა­მო­ვარ­დ­ნის საფ­რ­თხე არ არ­სე­ბობს. ის 20-იან წლებ­ში გა­მო­ი­გო­ნეს. რად­გა­ნაც მი­სი ავ­ტო­რი თა­ვი­სი გა­კე­თე­ბუ­ლი თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვი­დან არა­ერ­თხელ ჩა­მო­ვარ­დ­ნი­ლა, სულ იმის ფიქ­რ­ში იყო, რო­გორ გა­ვა­კე­თო ის­ე, რომ მსგავს საფ­რ­თხეს ავ­ც­დეო... წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, თუ ძრა­ვი შემ­თხ­ვე­ვით გა­ჩერ­და, თვით­მ­ფ­რე­ნი ნე­კერ­ჩხ­ლის ფო­თო­ლი­ვით, ტრი­ა­ლით ეშ­ვე­ბა.

- რამ­დენ ხანს მუ­შა­ობ­დით სა­კუ­თარ თვით­მ­ფ­რენ­ზე?

- 2010 წლი­დან გან­ვა­ახ­ლე მუ­შა­ო­ბა, დელ­ტაპ­ლა­ნის ნა­წი­ლე­ბი (სა­ბუ­რა­ვე­ბი, დე­ტა­ლე­ბი) გა­მო­ვი­ყე­ნე და იდე­ის გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბა და­ვიწყე. ბევ­რ­ჯერ დავ­შა­ლე, გა­და­ვა­კე­თე და ახ­ლაც დაშ­ლი­ლია.

- რა­ტომ?

- ერ­თად­გი­ლი­ა­ნი იყო და არ მო­მე­წო­ნა, რად­გან მას­ზე დაჯ­დო­მის მსურ­ვე­ლე­ბი სხვე­ბიც აღ­მოჩ­ნ­დ­ნენ. მარ­თა­ლია, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ხარ­ჯებ­თან არის და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი, მაგ­რამ მა­ინც და­ვიწყე მას­ზე მუ­შა­ო­ბა.

- პირ­ვე­ლად სად იფ­რი­ნეთ?

- ნა­ტახ­ტარ­ში, თან, იქ ერ­თი ადა­მი­ა­ნი, ვერ­ტ­მ­ფ­რე­ნის მფრი­ნა­ვი, იმე­და მა­ი­სუ­რა­ძე გა­ვი­ცა­ნი. ასეთ აპა­რატ­ზე იტა­ლი­ა­ში აქვს გავ­ლი­ლი პრაქ­ტი­კა. ამ აპა­რატს ცო­ტა სხვა­ნა­ი­რი მარ­თ­ვა უნ­და, ყვე­ლას არ შე­უძ­ლია. მოკ­ლედ, იმე­დამ გა­სინ­ჯა, იფ­რი­ნა და და­დე­ბი­თად შე­მი­ფა­სა. სა­ერ­თოდ, ნა­ტახ­ტა­რის აეროდ­რომ­ზეა ჩვე­ნი, ანუ "შე­რე­კი­ლე­ბის" ბირ­ჟა... იქ­ვეა ერ­თი პი­როვ­ნე­ბა - ვა­ლე­რი მი­ქა­ძე, ავი­ამ­შე­ნე­ბე­ლი, კონ­ს­ტ­რუქ­ტო­რი, სტუ­დენ­ტებს ამე­ცა­დი­ნებს. ჩე­მი ნა­მუ­შე­ვა­რი რომ გავ­სინ­ჯეთ, ძა­ლი­ან მო­ე­წო­ნა. სულ პირ­ვე­ლად თვით­მ­ფ­რი­ნა­ვე­ბი რომ გა­მო­უშ­ვეს, მარ­ტი­ვი აპა­რა­ტე­ბი იყო, დღეს კი უკ­ვე რო­გო­რი ბო­ინ­გე­ბი დაფ­რი­ნა­ვენ. ყვე­ლა­ფე­რი წლე­ბის მან­ძილ­ზე უმ­ჯო­ბეს­დე­ბა.

- მოკ­ლედ, ოც­ნე­ბა აიხ­დი­ნეთ?

- ჯერ არა, მაგ­რამ ავიხ­დენ, რო­დე­საც და­მო­უ­კი­დებ­ლად ვიფ­რენ. თუმ­ცა, ზუს­ტად არც ვი­ცი, ამ სურ­ვილს ოდეს­მე თუ და­ვიკ­მა­ყო­ფი­ლებ. ხში­რად სა­კუ­თარ თავს ვე­კითხე­ბი, - ნუ­თუ ეს ყვე­ლა­ფე­რი მომ­ბეზ­რ­დე­ბა?

- რა­ზეც თქვენ მუ­შა­ობთ, ეს ინ­ჟინ­რუ­ლი კონ­ს­ტ­რუქ­ცი­ე­ბია. ამას ცოდ­ნა სჭირ­დე­ბა. გაქვთ ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით სპე­ცი­ა­ლუ­რი გა­ნათ­ლე­ბა მი­ღე­ბუ­ლი თუ თვით­ნას­წავ­ლი კონ­ს­ტ­რუქ­ტო­რი ხართ?

- შევ­ხე­დავ თუ არა ტექ­ნი­კის ნე­ბის­მი­ერ ნი­მუშს, ვხვდე­ბი, რო­გორ და რა­ნა­ი­რად არის აწყო­ბი­ლი. მოკ­ლედ, ერ­თხელ რომ ვნა­ხო, ყვე­ლა­ფერს მა­შინ­ვე ვი­მახ­სოვ­რებ. გა­სა­ღე­ბი გა­ვა­კე­თე ისე, კლი­ტე არც ვი­ცო­დი, რო­გო­რი იყო და მო­ერ­გო. ასე­თი აღ­ქ­მის უნა­რი მაქვს, თუმ­ცა სხვა რა­მის ასე და­მახ­სოვ­რე­ბა არ შე­მიძ­ლია.GzaPress

- ამ თვით­მ­ფ­რე­ნის თი­თო­ე­უ­ლი დე­ტა­ლი შე­ძე­ნი­ლია თუ ხე­ლით გა­მო­ჩარ­ხუ­ლი?

- სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში ნაკ­ლე­ბად იშო­ვე­ბა ამ აპა­რა­ტის დე­ტა­ლე­ბი, საზღ­ვარ­გა­რეთ კი არის მა­ღა­ზი­ე­ბი, რაც გინ­და, მიხ­ვალ და იყი­დი. ამას თუ რო­მე­ლი­მე ავ­ტო­მან­ქა­ნის ნა­წი­ლი მი­ე­სა­და­გა, ყვე­ლა­ფე­რი მო­ვარ­გე, და­ნარ­ჩე­ნი კი ჩე­მი ხე­ლი­თა და ფან­ტა­ზი­ით და­ვამ­ზა­დე. რო­დე­საც ამ აპა­რატ­ზე და­ვიწყე მუ­შა­ო­ბა, ადა­მი­ა­ნე­ბის და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა ჩემ მი­მართ შე­იც­ვა­ლა. მე­ტი რა­ღა გინ­დათ, გი­ჟა­დაც შემ­რაცხეს, რის გა­მოც კლი­ენ­ტიც კი დავ­კარ­გე (ბა­ტონ ნი­კოს სახ­ლ­თან ახ­ლოს, სა­კუ­თარ სა­ხე­ლოს­ნო­ში ვულ­კა­ნი­ზა­ცი­ის სა­ამ­ქ­რო აქვს გახ­ს­ნი­ლი. - ავტ.). იმის გა­მო, რომ ხმა გა­მივ­რ­ცე­ლეს, - ცო­ტა ვერ არი­სო, ხალ­ხი დაფ­რ­თხა. ცხა­დია, არა­ნორ­მა­ლურ ხე­ლო­სან­თან არა­ვის უნ­და მის­ვ­ლა. წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, რაც ამას ვა­კე­თებ, კლი­ენ­ტი შე­მო­მე­ცა­ლა. ნორ­მა­ლუ­რი თვა­ლით აღარ მი­ყუ­რე­ბენ, მაგ­რამ ამას ყუ­რადღე­ბას არ ვაქ­ცევ და ვამ­ბობ: გიჟს მა­შინ გე­ძა­ხი­ან, რო­ცა აკე­თებ ისეთ რა­ღა­ცას, რი­სი გა­კე­თე­ბაც სხვებს არ შე­უძ­ლი­ათ. გულს ასე ვიმ­შ­ვი­დებ და ვიმ­ხ­ნე­ვებ, რომ ვი­ცი და ვა­კე­თებ, ეს არის სი­გი­ჟე?! თუმ­ცა, ბევ­რი ჩემს ხე­ლო­ბას აფა­სებს. გუ­ლით უდ­გე­ბა ამ საქ­მეს და მგულ­შე­მატ­კივ­რობს...

- ასე რომ გიყ­ვარ­დათ ფრე­ნა, თა­ვის დრო­ზე, სა­ა­ვი­ა­ციო სას­წავ­ლე­ბელ­ში რა­ტომ არ გა­ნაგ­რ­ძეთ სწავ­ლა?

- ოჯახ­მა არ მო­ი­წა­დი­ნა, არა­და, სა­ა­ვი­ა­ციო სას­წავ­ლე­ბელ­ში ბევ­რ­ჯერ მქონ­და ჩა­ბა­რე­ბის სურ­ვი­ლი. მე­რე სამ­ხედ­რო სა­ვალ­დე­ბუ­ლო სამ­სა­ხურ­მა მო­მი­წია, მაგ­რამ ვი­ნა­ი­დან მარ­ჯ­ვე­ნა ხელ­ზე თი­თი მაკ­ლია, არ წა­მიყ­ვა­ნეს. მე­რე მშობ­ლებ­მა სა­ა­ვი­ა­ციო სას­წავ­ლე­ბელ­შიც არ გა­მიშ­ვეს.

- აღ­ნიშ­ნეთ, რომ შე­რე­კილს გე­ძა­ხი­ან. ალ­ბათ, ეს კი­ნო­ფილ­მის - "შე­რე­კი­ლე­ბის" გავ­ლე­ნით ხდე­ბა, ვი­ნა­ი­დან მი­სი გმი­რე­ბიც ცათ­მ­ფ­რენს აშე­ნებ­დ­ნენ და ცა­ში აფ­რე­ნა სურ­დათ...

- ეს ფილ­მი მიყ­ვარს კი არა, არას­დ­როს მომ­ბეზ­რ­დე­ბა მი­სი ყუ­რე­ბა, მით უფ­რო, რომ რო­გორც გითხა­რით, თვი­თო­ნაც "შე­რე­კილს" მე­ძა­ხი­ან. მუდ­მი­ვად ჩა­მეს­მის ფილ­მი­დან ცნო­ბი­ლი ფრა­ზე­ბი: "ხომ გე­უბ­ნე­ბო­დი, გაფ­რინ­დე­ბი­ა­ნო?" და ა.შ.

- უამ­რა­ვი ნა­წი­ლი თა­ვად გაქვთ თქვე­ნი აპა­რა­ტის­თ­ვის შე­ძე­ნი­ლი, ამას­თ­ვის ხომ თან­ხე­ბია სა­ჭი­რო. რა თან­ხა დაჯ­და ოც­ნე­ბის ახ­დე­ნის­კენ სწრაფ­ვა?

- ეს არის ჩე­მი სა­ხე­ლოს­ნო, მე­ო­რე სახ­ლი, ცხოვ­რე­ბის ნა­ხე­ვარს აქ ვა­ტა­რებ, მეტ­წი­ლად სულ აქ ვარ. მიყ­ვარს ეს ად­გი­ლი, რო­გორც ხე­დავთ, ვულ­კა­ნი­ზა­ცი­ის სა­ამ­ქ­როც მაქვს, კლი­ენ­ტებს ვემ­სა­ხუ­რე­ბი, ამის­თ­ვის საკ­მა­რი­სი ფარ­თო­ბიც მაქვს... რაც შე­ე­ხე­ბა ფი­ნან­სებს, არა­ვის იმე­დი არ მაქვს, 5-6 წე­ლია, ყვე­ლა­ფერს ჩე­მი ძა­ლე­ბით ვა­კე­თებ. ამ ხნის მან­ძილ­ზე, ეს და­ლოც­ვი­ლი სადღაც 15 ათას დო­ლარ­ზე მე­ტი დავ­ხარ­ჯე. გიჟს უფ­რო ამი­ტო­მაც მე­ძა­ხი­ან, მაგ­რამ არ და­ვე­ძებ, სახ­ლ­ში ბევ­რი რამ არ მაქვს, მაკ­ლია, მაგ­რამ, არა უშავს, მთა­ვა­რია, ამას არ და­აკ­ლ­დეს რა­მე.

- შვი­ლებს მოს­წონთ თქვე­ნი გა­ტა­ცე­ბა?

- მოს­წონთ, ერთ-ერ­თი მეხ­მა­რე­ბა კი­დეც. მხარ­ში მიდ­გას, ერ­თად ვიფ­რი­ნეთ... ისე, ერ­თი ჩემ­ნა­ი­რი კა­ცი ბა­კუ­რი­ან­შიც არის და გურ­ჯა­ან­შიც, ასე­თი საფ­რე­ნი აპა­რა­ტე­ბი აქვთ აწყო­ბი­ლი...

- ჰო­და, და­გე­არ­სე­ბი­ნათ მე­რე "შე­რე­კი­ლე­ბის" კავ­ში­რი.

- კი, გვინ­დო­და, მაგ­რამ "შე­რე­კი­ლებს" ვინ და­ეხ­მა­რე­ბა? რეს­ტო­რან­ში და­ხარ­ჯა­ვენ და არ და­გეხ­მა­რე­ბი­ან... ნე­ტავ, შვი­ლე­ბი და შვი­ლიშ­ვი­ლე­ბი კარ­გად მყავ­დეს, ჯან­მ­რ­თე­ლად იყ­ვ­ნენ, ოც­ნე­ბა ავის­რუ­ლო, ვიფ­რი­ნო და არა­ფერს და­ვე­ძებ. მე­უბ­ნე­ბი­ან, - სულ ასე უნ­და იწ­ვა­ლოო? რა­ტომ­ღაც ჰგო­ნი­ათ, რომ ვწვა­ლობ, არა­და, უსაქ­მოდ ყოფ­ნა არ შე­მიძ­ლია. თან, ეს საქ­მე კი არ მტან­ჯავს, სი­ა­მოვ­ნე­ბას მა­ნი­ჭებს. ოღონ­დაც, ხელს ნუ შე­მიშ­ლი­ან და ეს ყვე­ლაფე­რი ჩემ­თ­ვის დო­მი­ნოს თა­მა­შიც არის, ჭად­რა­კი­საც და და­ლე­ვაც... რას ვი­ზამთ, ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლას თა­ვი­სი გა­ტა­ცე­ბა აქვს...

ლა­ლი ფა­ცია


ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (0)
კომენტარი არ გაკეთებულა
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დედაქალაქის მერი კახა კალაძე და მისი უმშვენიერესი მეუღლე, ანუკი არეშიძე მეოთხე ბავშვის მოლოდინში არიან.
მართალია პრინც ჰარისა და მეგან მარკლის ქორწილი უკვე გაიმართა, თუმცა არ წყდება საზოგადოების ინტერესი სამეფო ოჯახისა და "ახალგამომცხვარი" ცოლ-ქმრის მიმართ.
"რთული ცხოვრება მქონდა, 14 წლიდან ვმუშაობდი სოფელში - ვინმეს ხილი ჰქონდა მოსაკრეფი თუ შეშა ჰქონდა დასატვირთი, მივდიოდი"
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
ოჯახშექმნილი ქალები ხშირად აღნიშნავენ, რომ წლების შემდეგ მეუღლეების მხრიდან ვერ გრძნობენ ისეთ ყურადღებასა და მზრუნველობას, როგორც ეს ხდებოდა თუნდაც შეყვარებულობის პერიოდში. იმის გასარკვევად, თუ როგორ ანებივრებენ ქართველი მამაკაცები ცოლებს, სოციალურ ქსელში პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ.
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2530 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2655 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
3 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
4 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
2 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
5 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2444 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1206 კომენტარი