ეს სა­ში­შია! - რის­კენ მი­ილ­ტ­ვი­ან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი იმი­ჯის მქო­ნე მო­ზარ­დე­ბი
font-large font-small
ეს სა­ში­შია! - რის­კენ მი­ილ­ტ­ვი­ან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი იმი­ჯის მქო­ნე მო­ზარ­დე­ბი
მირჩევნია ბავშვობა ლაღი მქონდეს

მო­ზარ­დის მი­ერ მშობ­ლის მკვლე­ლო­ბის და შემ­დეგ, მი­სი მე­გობ­რე­ბის სა­დის­ტურ­მა საქ­ცი­ელ­მა ბევრ ადა­მი­ანს და­ა­კარ­გ­ვი­ნა ჰუ­მა­ნიზ­მი და ისი­ნი მო­ითხო­ვენ, დამ­ნა­შა­ვე­ე­ბი სა­კად­რი­სად, რაც შე­იძ­ლე­ბა მკაც­რად და­ი­სა­ჯონ. რთუ­ლია, ასეთ დროს ადა­მი­ა­ნე­ბის მოთხოვ­ნას წინ აღუდ­გე და მო­ზარ­დე­ბის დაც­ვა სცა­დო, რად­გან მა­თი საქ­ცი­ე­ლი მარ­თ­ლაც, ყო­ველ­გ­ვარ ზღვარს ას­ც­და - ამ ახალ­გა­ზრ­დე­ბის მი­ერ გა­მო­ჩე­ნი­ლი სი­სას­ტი­კე შე­მაძ­რ­წუ­ნე­ბე­ლია. არა­და, მახ­სოვს, რამ­დე­ნი­მე წლის წინ სა­ზო­გა­დო­ე­ბა მო­ზარ­დებს გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლო­ბა­საც ვერ ჰპა­ტი­ობ­და, ძვე­ლი თა­ო­ბის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი კი ეძებ­დ­ნენ გზას, რომ მო­ზარ­დე­ბი შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად და­ეც­ვათ ცუ­დი საქ­ცი­ე­ლის­გან. სამ­წუ­ხა­როდ, რო­გორც ჩანს, ეს ვერ მო­ხერ­ხ­და...


უკ­ვე ხმა­მაღ­ლა ლა­პა­რა­კო­ბენ ოდეს­ღაც ტა­ბუ­და­დე­ბულ თე­მა­ზე - რას აკე­თე­ბენ მო­ზარ­დე­ბი მა­შინ, რო­ცა სა­ზო­გა­დო­ე­ბის უმე­ტეს ნა­წილს სძი­ნავს? უკ­ვე აღარ მა­ლა­ვენ იმ ფაქტს, რომ ზო­გი­ერ­თი ახალ­გაზ­რ­და სა­დის­ტუ­რი საქ­ცი­ე­ლით (ცხო­ვე­ლის ან ფრინ­ვე­ლის წა­მე­ბით, რიგ შემ­თხ­ვე­ვა­ში კი ადა­მი­ა­ნის წვა­ლე­ბით) ცდი­ლობს იმ ენერ­გი­ის­გან გა­თა­ვი­სუფ­ლე­ბას, რო­მე­ლიც მოს­ვე­ნე­ბას არ აძ­ლევს...

რა­ტომ უჩ­ნ­დე­ბა მო­ზარდს სურ­ვი­ლი, ცოცხალ არ­სე­ბას ტკი­ვი­ლი მი­ა­ყე­ნოს, სა­საფ­ლა­ო­ზე იაროს და ბუ­დი­დან ღა­მუ­რის მსგავ­სად, მხო­ლოდ ღა­მით გა­მო­ვი­დეს? მა­თი ქმე­დე­ბა არის მარ­თ­ლაც სა­დიზ­მის გა­მოვ­ლი­ნე­ბა, რო­მე­ლი­მე სექ­ტის ზე­გავ­ლე­ნა თუ უბ­რა­ლოდ, ეს ერ­თ­გ­ვა­რი გა­სარ­თო­ბია? რო­გორც უნ­და გა­გიკ­ვირ­დეთ, თა­ვად მო­ზარ­დე­ბი მი­იჩ­ნე­ვენ, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი დრო­ე­ბი­თია, წარ­მა­ვა­ლია და ამის გა­მო პა­ნი­კის ატე­ხა არ ღირს. თუმ­ცა, დრო რაც უფ­რო მე­ტად გა­დის, მით უფ­რო ვრწმუნ­დე­ბით, რომ ზო­გი­ერ­თი ახალ­გაზ­რ­და მი­ელ­ტ­ვის გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლო­ბას და იმის­თ­ვის, რომ გა­მორ­ჩე­უ­ლი იყოს, გზად ყვე­ლა­ფერს ანად­გუ­რებს, მე­რე კი, რო­ცა ჩიხ­ში მო­ექ­ცე­ვი­ან, ამ ყვე­ლა­ფერს "სექ­ტან­ტო­ბას" აბ­რა­ლე­ბენ და ამ­ბო­ბენ, რომ რა­ღაც დაჯ­გუ­ფე­ბა­ში უნე­ბუ­რად აღ­მოჩ­ნ­დ­ნენ და იქ გო­ნე­ბა გა­და­უტ­რი­ა­ლეს. თუმ­ცა, ამ სექ­ტის შე­ფის ან შეკ­რე­ბის ად­გი­ლის მი­თი­თე­ბა ბევრ მათ­განს უჭირს და ამი­ტო­მაც არის, რომ სა­ზო­გა­დო­ე­ბის წევ­რე­ბი ვერ ვხვდე­ბით, ეს რე­ა­ლო­ბაა თუ უც­ნა­უ­რი თა­მა­ში, რომ­ლის გა­მო­ი­სო­ბი­თაც, ახალ­გაზ­რ­დე­ბი თავ­საც საფ­რ­თხე­ში იგ­დე­ბენ და სხვებ­საც პრობ­ლე­მებს უქ­ნი­ან.

გო­გო­ნას, რომ­ლის ინ­ტერ­ვი­უ­საც ახ­ლა შე­მოგ­თა­ვა­ზებთ, წლე­ბის წინ შევ­ხ­ვ­დი. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, მა­შინ ჩე­მი რეს­პონ­დენ­ტის გუ­ლახ­დი­ლო­ბა­ში ეჭ­ვი შე­მე­პა­რა, მაგ­რამ მე­რე მივ­ხ­ვ­დი - ამ ამ­ბავ­ში და­უ­ჯე­რე­ბე­ლი არა­ფე­რია და დღე­ვან­დე­ლი გა­და­სა­ხე­დი­დან კი ვფიქ­რობ, რომ ახალ თა­ო­ბას აუცი­ლებ­ლად სჭირ­დე­ბა დახ­მა­რე­ბა, რომ რე­ა­ლუ­რი სამ­ყა­რო­დან ირე­ა­ლურ­ში არ გა­და­ი­ნაც­ვ­ლონ და ისე­თი შეც­დო­მე­ბი არ და­უშ­ვან, რო­მე­ლიც არა მარ­ტო მათ, არა­მედ ამ ახალ­გაზ­რ­დე­ბის გარ­შე­მო მყო­ფებ­საც და­ა­ზა­რა­ლებს... ამ გო­გო­ნამ, რო­მე­ლიც ეგოდ გა­მეც­ნო, ვიდ­რე შევ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, ჯერ მო­ბი­ლურ­ზე და­მი­მე­სი­ჯა:
"ი­მე­დია არ­სე­ბობ, მე ეგო ვარ, ყვე­ლა­ზე ლა­მა­ზი და ყვე­ლა­ზე ძლი­ე­რი. მინ­და იმ მო­ზარ­დებ­ზე გე­ლა­პა­რა­კო, რომ­ლე­ბიც ჩემ­სა­ვით, ღა­მეს სა­საფ­ლა­ო­ზე ათე­ვენ. მარ­თა­ლია, ჩე­მი სა­მე­გობ­რო წრე საკ­მა­ოდ ვიწ­როა, მაგ­რამ სა­ინ­ტე­რე­სო. დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, ის მო­ზარ­დე­ბი, რომ­ლე­ბიც ამას წი­ნათ ტე­ლე­ეკ­რან­ზე გა­მოჩ­ნ­დ­ნენ, ყალ­ბე­ბი არი­ან, მე კი ნამ­დ­ვი­ლად ღა­მის ცხოვ­რე­ბით ვცხოვ­რობ და მე­გობ­რებ­თან ერ­თად, მთვა­რი­სა და ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვე­ბის ცქე­რით ვტკბე­ბი... თუმ­ცა, ზოგ­ჯერ კა­ტებს ჩვენც ვაწ­ვა­ლებთ, რად­გან სა­ა­მი­სოდ მი­ზე­ზი გვაქვს... და­მი­კავ­შირ­დი და გპირ­დე­ბი, გუ­ლახ­დი­ლი ვიქ­ნე­ბი".
რო­ცა პა­სუ­ხი და­ვუგ­ვი­ა­ნე, და­მი­რე­კა და მკაც­რი ტო­ნით მითხ­რა:
- რა იყო, ჩე­მი გე­ში­ნია და ამი­ტო­მაც არ და­მი­რე­კე თუ უბ­რა­ლოდ, ეს თე­მა არ გა­ინ­ტე­რე­სებს?
- ვინ ხარ?
- მე ის ვარ, ვინც მარ­თ­ლა ღა­მის ცხოვ­რე­ბით, ღა­მუ­რა­სა­ვით ცხოვ­რობს და არა - უბ­რა­ლო ჯამ­ბა­ზი. იქ­ნებ შემ­ხ­ვ­დე. გპირ­დე­ბი, არა­ფე­რი და­გი­შავ­დე­ბა და ჩემ­თან ლა­პა­რა­კი ალ­ბათ, ცოდ­ვა­შიც არ ჩა­გეთ­ვ­ლე­ბა. უბ­რა­ლოდ მინ­და, მე­გობ­რის დღი­უ­რი გად­მოგ­ცე...
თა­ვი­დან მე­გო­ნა, გო­გო­ნა ვარ­დე­ბის მო­ე­დან­ზე, მი­წის­ქ­ვე­შა გა­და­სას­ვ­ლელ­თან და­მი­ბა­რებ­და, მაგ­რამ შევ­ც­დი: პა­ე­მა­ნი ლი­ტე­რა­ტუ­რულ კა­ფე­ში და­მი­ნიშ­ნა. კი­დევ ერ­თი მო­უ­ლოდ­ნე­ლო­ბა ისიც გახ­ლ­დათ, რომ სხვა უც­ნა­უ­რი იმი­ჯის მქო­ნე მო­ზარ­დე­ბის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ის ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და. სა­ზო­გა­დო­ე­ბის ყუ­რადღე­ბას მხო­ლოდ გახ­ვ­რე­ტი­ლი ცხვი­რი­თა და ენით (რო­მე­ლიც ცხა­დია, თუ არ და­ი­ლა­პა­რა­კებ­და, არც უჩან­და) იქ­ცევ­და.
ეგო:
- სა­ნამ გა­გეც­ნო­ბო­დი, აქეთ-იქით ისე იყუ­რებ­დი, მივ­ხ­ვ­დი, უც­ნა­უ­რი იმი­ჯის მქო­ნე გო­გო­ნას ეძებ­დი. ასეა?
- რა­ღა და­გი­მა­ლო და, ასეა!
- მე დღი­სით ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი, თა­ნა­ტო­ლე­ბის­გან არაფ­რით გა­მორ­ჩე­უ­ლი იმი­ჯი მაქვს; სა­მა­გი­ე­როდ, სა­ღა­მოს რომ შემ­ხ­ვ­დე, ვერ მიც­ნობ: შა­ვი პა­რი­კი მაქვს, რომ­ლის ტა­რე­ბაც ძა­ლი­ან მიყ­ვარს. სა­ყუ­რე­საც შავს ვი­კე­თებ და მა­კი­აჟ­საც. ჩე­მი ტა­ნი­სა­მო­სი ღა­მუ­რას ფრთებს მო­გა­გო­ნებთ. მოკ­ლედ, სად­მე რომ შემ­ხ­ვ­დე, დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ, მაგ­რად შე­გე­შინ­დე­ბა, თუმ­ცა არც ისე­თი სა­ში­ში ვარ...

- ასე ჩაც­მულ-და­ხუ­რუ­ლი სად­მე მი­დი­ხარ თუ...

- არა, სარ­კის წინ ვდგე­ბი და სა­კუ­თა­რი სი­ლა­მა­ზით ვტკბე­ბი (ი­ცი­ნის). რა თქმა უნ­და, მივ­დი­ვარ, თა­ნაც - სა­საფ­ლა­ო­ზე, სა­დაც ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი იკ­რი­ბე­ბი­ან.

- სა­ინ­ტე­რე­სოა, რო­გორ ერ­თო­ბით?

- ვსვამთ, ვე­წე­ვით, ვლა­პა­რა­კობთ. ჩვენ კითხ­ვა გვიყ­ვარს, ვგიჟ­დე­ბით წიგ­ნებ­ზე. ჰო­და, წა­კითხულს ერ­თ­მა­ნეთს ვუ­ზი­ა­რებთ. ყვე­ლა­ზე მე­ტად მძაფ­რ­სი­უ­ჟე­ტი­ა­ნი ნა­წარ­მო­ე­ბე­ბი გვი­ზი­დავს.
- ზოგ­ჯერ ცხო­ვე­ლებ­საც ვაწ­ვა­ლებ­თო, - მომ­წე­რე.
- მხო­ლოდ კა­ტებს.

- რა­ტომ? ამ ცხო­ველ­მა რა და­გი­შა­ვათ? მი­სი წვა­ლე­ბის პრო­ცე­სი სი­ა­მოვ­ნე­ბას გა­ნი­ჭებთ?

- არა, ამა­ში სა­სი­ა­მოვ­ნო აბა, რა უნ­და იყოს? უბ­რა­ლოდ, ჩვენ ვფიქ­რობთ, რომ კა­ტა უწ­მინ­დუ­რი ცხო­ვე­ლია და თუ მას ისე მო­ვექ­ცე­ვით, რო­გორც უწ­მინ­დურ არ­სე­ბას, მა­შინ ბინ­ძუ­რი აურის­გან სუ­ლი გაგ­ვეწ­მინ­დე­ბა.
- ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე...
- ჰო, ჩვენ რომ გაგ­ვი­გო, ჩვენ­ნა­ი­რი უნ­და გახ­დე (ი­ღი­მის); ჩვენ­ნა­ი­რი რომ გახ­დე, სუ­ლი­ე­რად ძლი­ე­რი უნ­და იყო, ღა­მით სა­საფ­ლა­ო­ზე სი­ა­რუ­ლის არ უნ­და გე­ში­ნო­დეს... ოდეს­მე ღა­მით სა­საფ­ლა­ო­ზე ყო­ფილ­ხარ?

- კი, ვყო­ფილ­ვარ, მაგ­რამ ვა­ღი­ა­რებ, ძა­ლი­ან შემ­ში­ნე­ბია.

- ეს იმი­ტომ, რომ სუ­ლი და გო­ნე­ბა ცუ­დი ფიქ­რე­ბით გაქვს დამ­ძი­მე­ბუ­ლი. მე და ჩე­მი მე­გობ­რე­ბი გან­წ­მენ­დი­ლე­ბი ვართ და ამი­ტო­მა­ცაა, რომ არაფ­რის, მათ შო­რის, იმ ქვეყ­ნად გა­და­ბარ­გე­ბი­საც არ გვე­ში­ნია. შენ რომ სუფ­თა იყო, მა­შინ სა­საფ­ლა­ო­ზე ყოფ­ნი­სას კი არ შე­გე­შინ­დე­ბო­და, არა­მედ ამის­გან სი­ა­მოვ­ნე­ბას მი­ი­ღებ­დი. იცი, რა კა­ი­ფია, რო­ცა საყ­ვა­რელ ადა­მი­ა­ნებ­თან ერ­თად მარ­ტო ხარ, მოწ­მენ­დილ ცას, ბრჭყვი­ა­ლა ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვებს უყუ­რებ და ლა­პა­რა­კობ შენ­თ­ვის სა­ინ­ტერე­სო თე­მებ­ზე? რო­ცა იცი, რომ ის ად­გი­ლი, სა­დაც იმ­წუ­თას ხარ, ამ­ქ­ვეყ­ნი­უ­რი არაა?! ეს ჯა­დოს­ნუ­რი სამ­ყა­როა, სა­დაც შე­გიძ­ლია, მშვი­დად იყო, რად­გა­ნაც ზუს­ტად იცი, რომ იქ არა­ვინ გი­ღა­ლა­ტებს, ცუ­დად არა­ვინ მო­გექ­ცე­ვა, არ დაგ­ცი­ნებს...

- და რო­ცა ასეთ ად­გი­ლას იკ­რი­ბე­ბით, უც­ნა­უ­რი იმი­ჯი რა­ში გეხ­მა­რე­ბათ?

- ჩვე­ნი ეში­ნი­ათ და ცოდ­ვი­ლე­ბი ახ­ლო­საც არ გვე­კა­რე­ბი­ან...

- ზოგს ჰგო­ნია, რომ შე­ნის­თა­ნე­ბი რო­მე­ლი­ღაც სექ­ტის წევ­რე­ბი არი­ან...

- შე­იძ­ლე­ბა ჩვენ­ნა­ი­რად ჩაც­მუ­ლი ტი­პე­ბი სექ­ტან­ტე­ბიც იყ­ვ­ნენ (თავს ვე­რაფ­რის და ვე­რა­ვის გა­მო ვერ დავ­დებ), მაგ­რამ ჩვენ მარ­თ­ლა არა­ნა­ირ სექ­ტას არ ვცნობთ. ვი­ცით, რომ უფა­ლი არ­სე­ბობს და მი­სი გვწამს, გვე­ში­ნია კი­დეც. უბ­რა­ლოდ, ეგაა, რომ ეკ­ლე­სი­ა­ში იშ­ვი­ა­თად დავ­დი­ვართ, სან­თელ­საც იშ­ვი­ა­თად ვან­თებთ. სა­მა­გი­ე­როდ გვწამს, რომ უფალს ჩვე­ნი ეს­მის. გუ­ლით მის სიყ­ვა­რულს ვა­ტა­რებთ... მო­დი, ამ თე­მა­ზე ნუ­ღარ ვი­ლა­პა­რა­კებთ, რა. ეს ერ­თა­დერ­თი თე­მაა, რო­მელ­ზე ლა­პა­რა­კის დრო­საც ვიბ­ნე­ვი...

- ში­ნი­დან ასე უც­ნა­უ­რად ჩაც­მუ­ლი რომ გა­მო­დი­ხარ, მშობ­ლე­ბი რას გე­უბ­ნე­ბი­ან ან ღა­მით მარ­ტოს რო­გორ გიშ­ვე­ბენ?

- მათ ჩემ­თ­ვის არას­დ­როს სცა­ლი­ათ. ისიც კი არ იცი­ან, რო­დის სად ან ვის­თან მივ­დი­ვარ. მხო­ლოდ იმა­ზე ფიქ­რო­ბენ, რომ სას­მელ-საჭ­მე­ლი იშო­ვონ, შვი­ლე­ბი კი "ფე­ხებ­ზე ვკი­დი­ვართ"...

- და გყავს თუ - ძმა?

- ძმა მყავს, რო­მელ­საც მა­მი­და­ჩე­მი ზრდის. ისი­ნი სო­ფელ­ში ცხოვ­რო­ბენ. მა­მი­დას შვი­ლი არ ჰყავ­და და ლე­ვა­ნი­კოს გაზ­რ­და ამი­ტო­მაც იკის­რა. ჩე­მი წაყ­ვა­ნაც უნ­დო­და, მაგ­რამ ამის სურ­ვი­ლი თა­ვად არ მქონ­და. უკ­ვე დი­დი ვარ, სა­კუ­თა­რი თა­ვის მოვ­ლა-პატ­რო­ნო­ბა შე­მიძ­ლია.

- შვი­ლე­ბის მი­მართ გულ­გ­რი­ლო­ბას შე­ნი მე­გობ­რე­ბის მშობ­ლე­ბიც იჩე­ნენ?

- ზო­გი ჩემს დღე­შია, ზოგს კი მარ­თა­ლია, წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბას უწე­ვენ, მაგ­რამ ბავ­შ­ვებს მა­ინც თა­ვი­სი გა­აქვთ. ჩვენ სა­საფ­ლა­ო­ზე ყო­ველ­დღე არ ვიკ­რი­ბე­ბით; იქ კვი­რა­ში ორ­ჯერ, გარ­კ­ვე­ულ დღე­ებ­ში მივ­დი­ვართ. ჰო­და, კვი­რა­ში ორ­ჯერ სახ­ლი­დან გა­მო­პარ­ვას რა­ღა უნ­და? ბო­ლოს და ბო­ლოს, იტყ­ვი, რომ მე­გობ­რის ოჯახ­ში რჩე­ბი. თან - ზო­გი­ერ­თი ჩვე­ნი მე­გო­ბა­რი იმიჯს პირ­და­პირ სა­საფ­ლა­ო­ზე იც­ვ­ლის... ამ ხალ­ხის იცი, რა ვერ გა­მი­გია? ჩვენს და­ნახ­ვა­ზე ისე იჯღა­ნე­ბი­ან, გე­გო­ნე­ბა, ეშ­მა­კი და­ი­ნა­ხე­სო. კა­ცო, ეს უბ­რა­ლოდ, იმი­ჯია, თო­რემ ში­ნა­გა­ნად ჩვენც თქვენ­ნა­ი­რე­ბი ვართ, მხო­ლოდ - უფ­რო თა­ვი­სუფ­ლე­ბი, ლა­ღე­ბი და ამავ­დ­რო­უ­ლად, ცხოვ­რე­ბის­გან "დაგ­რუ­ზუ­ლე­ბი"...

- სა­ინ­ტე­რე­სოა, 16 წლის მო­ზარ­დი ასე რამ "დაგ­გ­რუ­ზა"?

- ეს ჩემ­თ­ვის მტკივ­ნე­უ­ლი თე­მაა, მაგ­რამ მა­ინც გეტყ­ვი: 2 წლის წინ შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი მო­მიკ­ვ­და. ჰო­და, სწო­რედ მას მე­რე გა­დავ­წყ­ვი­ტე, ასე­თი ცხოვ­რე­ბით მეცხოვ­რა. სხვა­თა შო­რის, ის ნამ­დ­ვი­ლი გო­თი იყო და მი­სი გა­გე­ბა მი­ჭირ­და. ცო­ტა "სტრან­ნი" ტი­პი გახ­ლ­დათ, მაგ­რამ მე მთე­ლი გუ­ლით ვუყ­ვარ­დი. ის რომ მოკ­ვ­და, მის საფ­ლავ­ზე ხში­რად ავ­დი­ო­დი და ვტი­რო­დი. ერ­თხელ დრო­ის შეგ­რ­ძ­ნე­ბა დავ­კარ­გე - ისე და­ღამ­და, ვერც გა­ვი­გე. ჰო­და, ჩემს ახ­ლან­დელ მე­გობ­რებს სწო­რედ იმ დღეს ჰქო­ნი­ათ შეკ­რე­ბა. იქ რომ და­მი­ნა­ხეს, გა­უკ­ვირ­დათ და შო­რი­დან მაკ­ვირ­დე­ბოდ­ნენ. მათ ჩემ­მა გულ­წ­რ­ფელ­მა ცრემ­ლებ­მა გუ­ლი მო­ულ­ბო. მო­ვიდ­ნენ და პირ­და­პირ შე­მომ­თა­ვა­ზეს: თუ გინ­და, შე­ნი ტკი­ვი­ლის გამ­ზი­ა­რებ­ლე­ბი გავ­ხ­დე­ბი­თო. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, თა­ვი­დან მათ­მა იმიჯ­მა მეც და­მაფ­რ­თხო. ისე შე­მე­შინ­და, ჭა­ღა­რაც გა­მიჩ­ნ­და, მაგ­რამ რო­ცა დავ­რ­წ­მუნ­დი, რომ სუ­ლე­ბი კი არა, ცო­ცხა­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ, დავ­წყ­ნარ­დი, მე­რე კი მათ შეკ­რე­ბა­საც და­ვეს­წა­რი. მა­ლე მივ­ხ­ვ­დი, რომ ისი­ნი ჩემ­თ­ვის სუ­ლით მო­ნა­თე­სა­ვე ადა­მი­ა­ნე­ბი იყ­ვ­ნენ. ჰო­და, მას შემ­დეგ სულ ერ­თად ვართ. და კი­დევ, ცნო­ბი­სათ­ვის, ყვე­ლა ჩემს მე­გო­ბარს ვი­ღაც ძა­ლი­ან ახ­ლო­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნი ჰყავს გარ­დაც­ვ­ლი­ლი და ამი­ტო­მაც უყ­ვართ სა­საფ­ლა­ო­ზე სი­ა­რუ­ლი.

- თქვენ­ზე ამ­ბო­ბენ, რომ ერთ-ერთ მი­წის­ქ­ვე­შა გა­და­სას­ვ­ლელ­ში იკ­რი­ბე­ბით...

- ეს ჩვენ ნამ­დ­ვი­ლად არ ვართ. იქ ის მო­ზარ­დე­ბი იკ­რი­ბე­ბი­ან, რომ­ლებ­საც უც­ნა­უ­რად გარ­თო­ბა უყ­ვართ და რო­გორც ვი­ცი, სულ სხვა­ნა­ი­რი მუ­ღა­მი აქვთ. მითხ­რეს, - იქ ორ­გი­ებს აწყო­ბე­ნო, ეს კი ჩემ­თ­ვის მი­უ­ღე­ბე­ლია. იმ მი­წის­ქ­ვე­შა გა­და­სას­ვ­ლელ­ში სხვა­დას­ხ­ვა­ნა­ირ ცხო­ველ­სა თუ ფრინ­ველს კლა­ვენ, ჩვენ კი მხო­ლოდ კა­ტას, ისიც - უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლოდ ვაწ­ვა­ლებთ, მაგ­რამ არ ვა­წა­მებთ, არ ვატყა­ვებთ. მოკ­ლედ, მათ­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, ნაკ­ლე­ბად სა­ში­შე­ბი ვართ. მათ შე­უძ­ლი­ათ "და­საბ­რე­დად" ადა­მი­ა­ნიც გა­ი­მე­ტონ, ჩვენ კი ყვე­ლა გვიყ­ვარს. უფ­რო მე­ტიც - ვცდი­ლობთ, გა­ჭირ­ვე­ბუ­ლებს დახ­მა­რე­ბა შეძ­ლე­ბის­დაგ­ვა­რად გა­ვუ­წი­ოთ...

- მა­გა­ლი­თად?

- ამას წი­ნათ სა­საფ­ლა­ოს­თან გო­გო­ნა იდ­გა და მათხოვ­რობ­და. შეგ­ვე­ცო­და, რად­გან ძა­ლი­ან პა­ტა­რა იყო და ხელ-ფე­ხი სი­ცი­ვის­გან ჰქონ­და და­წით­ლე­ბუ­ლი. ვთხო­ვეთ, თა­ვი­სი სახ­ლი ეჩ­ვე­ნე­ბი­ნა და ეთ­ქ­ვა, იქ ვის­თან ერ­თად ცხოვ­რობ­და. აღ­მოჩ­ნ­და, რომ მხო­ლოდ ლო­თი მა­მა ჰყავ­და. მე და ჩემ­მა მე­გობ­რებ­მა გო­გო­ნა ერთ კე­თილ ქალს ჩა­ვა­ბა­რეთ. ჰო­და, ახ­ლა ყვე­ლა ჩვენ­გა­ნი ამ გო­გო­ნას­თ­ვის შე­წი­რუ­ლო­ბას აგ­რო­ვებს... ჩვენ და იმ მო­ზარ­დებს შო­რის გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა იმა­ში­ცაა, რომ ჩვენ აგ­რე­სი­უ­ლე­ბი არ ვართ, ისი­ნი კი "სას­ტავ­ში" ახალ­მი­სულს უსას­ტი­კეს გა­მოც­დას უწყო­ბენ... მოკ­ლედ, სა­ზო­გა­დო­ე­ბამ უნ­და ის­წავ­ლოს იმის გარ­ჩე­ვა, თუ ვინ ვი­ნაა; რა გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბაა ემოს, გოთს, პანკს და ა.შ. შო­რის, თო­რემ სხვე­ბის გა­მო ჩვენც ვი­ჩაგ­რე­ბით.
მოკ­ლედ, გა­სა­გე­ბია, რომ იმ მო­ზარ­დებს, რომ­ლებ­საც სა­საფ­ლა­ო­ზე სი­ა­რუ­ლი იზი­დავთ, სა­ერ­თო ტკი­ვი­ლი, ახ­ლო­ბე­ლი ადა­მი­ა­ნის გარ­დაც­ვა­ლე­ბა აკავ­ში­რებთ, მაგ­რამ ვე­რაფ­რით მივ­ხ­ვ­დი, ეს ღა­მის ცხოვ­რე­ბა და სა­დის­ტუ­რი ქმე­დე­ბე­ბი რა­ღა სა­ჭი­როა? რი­სი დამ­ტ­კი­ცე­ბა სურთ მო­ზარ­დებს ან ვის უწე­ვენ წი­ნა­აღ­მ­დე­გო­ბას?.. იქ­ნებ თქვენ გაქვთ ამ კითხ­ვებ­ზე პა­სუ­ხი? მა­შინ დაგ­ვი­კავ­შირ­დით...
ჩვენ რამ­დე­ნი­მე მო­ზარდს და­ვუ­კავ­შირ­დით და და­ვუს­ვით კითხ­ვა: აქვთ თუ არა ინ­ფორ­მა­ცია ახალ­გაზ­რ­დუ­ლი, ე.წ. სექ­ტე­ბის შე­სა­ხებ და მა­თაც თუ მი­უ­ღი­ათ რო­მე­ლი­მე მათ­გან­ში გა­წევ­რე­ბის წი­ნა­და­დე­ბა?

ნი­ნო, მე­ა­თეკ­ლა­სე­ლი:

- ვი­ცი, რომ ბევ­რი ჩე­მი თა­ნა­ტო­ლია გა­წევ­რე­ბუ­ლი სხვა­დას­ხ­ვა სექ­ტა­ში, მაგ­რამ სი­მარ­თ­ლე გითხ­რათ, ჩემ­თ­ვის მსგავ­სი რამ არა­ვის შე­მო­უ­თა­ვა­ზე­ბია. ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ გა­რეგ­ნუ­ლად არაფ­რით გა­მო­ვირ­ჩე­ვი. იმათ­მა იცი­ან, ვის უნ­და "ჩა­ავ­ლონ". თუ ცო­ტა სუს­ტი და "დაგ­რუ­ზუ­ლი" ხარ, ე.ი. შე­იძ­ლე­ბა შე­ნი მი­ღე­ბა სა­მე­გობ­რო­ში, სხვა­ნა­ი­რად კი შე­საძ­ლოა, "ჩამ­შ­ვე­ბი" გახ­დე და ეს არა­ვის აწყობს... ჩემს მე­გობ­რებ­საც არ შეჰ­ქ­მ­ნი­ათ ასე­თი პრობ­ლე­მა, მაგ­რამ რამ­დე­ნი­მე ნაც­ნო­ბი გვყავს, ვი­საც გო­ნე­ბა­ში რა­ღაც ვერ აქვს კარ­გად და ვეჭ­ვობთ, "გვი­რა­ბებ­ში" დაძ­ვ­რე­ბი­ან. იცით, მარ­თ­ლა ღა­მუ­რე­ბი­ვით არი­ან: უჭირთ სა­უ­ბა­რი ახალ­გაც­ნო­ბილ­თან. შე­იძ­ლე­ბა, ერ­თ­ნა­ი­რი მუ­სი­კა­ლუ­რი გე­მოვ­ნე­ბა გვქონ­დეს და ლა­პა­რა­კის აწყო­ბა ამ თე­მით ვცა­დოთ, მაგ­რამ "ჩა­კე­ტი­ლე­ბი" არი­ან, ახ­ლოს არ გიშ­ვე­ბენ, უც­ნა­უ­რად გი­ყუ­რე­ბენ. ასე­თებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა ძნე­ლია და სურ­ვი­ლიც არ გაქვს, მათ­ნა­ი­რი იყო. მირ­ჩევ­ნია, ბავ­შ­ვო­ბა ლა­ღი მქონ­დეს და არა - დაღ­ვ­რე­მი­ლი.

ირაკ­ლი, მე­თერ­თ­მე­ტეკ­ლა­სე­ლი:

- ასეთ ადა­მი­ა­ნებს არ ვიც­ნობ. მგო­ნია, რომ სექ­ტე­ბი და რა­ღაც მსგავ­სი თავ­შე­საფ­რე­ბი გა­მო­გო­ნი­ლი რამ არის. ეს ვი­თომ ემო­ე­ბი, გო­თე­ბი, პან­კე­ბი და სექ­ტან­ტე­ბი ილუ­ზი­ებ­ში ცხოვ­რო­ბენ და ზღაპ­რებს ჰყვე­ბი­ან. ახ­ლაც, არ მჯე­რა, რომ რა­ი­მე რი­ტუ­ალს შე­ე­წი­რა ის ქალ­ბა­ტო­ნი, რო­მე­ლიც ქა­ლიშ­ვილ­მა გა­მო­ა­სალ­მა სი­ცოცხ­ლეს (ი­სიც სა­კითხა­ვია, შვილ­მა მოკ­ლა თუ მის­მა რო­მე­ლი­მე მე­გო­ბარ­მა). მგო­ნია, რომ უბ­რა­ლოდ, ახალ­გაზ­რ­დე­ბის გარ­თო­ბას შე­ეს­წ­რო, რა­ღაც არ მო­ე­წო­ნა და ამი­ტო­მაც მოკ­ლეს. ის კი, ვინც თქვა, რომ ქალ­ბა­ტო­ნის ხორ­ცი გა­სინ­ჯა, მგო­ნი შეშ­ლი­ლია, თა­ნაც ისე­თი - პო­პუ­ლა­რო­ბა რომ სურს. სხვას ვე­რა­ფერს გეტყ­ვით.

გიო, მე­ა­თეკ­ლა­სე­ლი:

- ხში­რად დავ­დი­ვარ კლუბ­ში, ვიც­ნობ გა­რეგ­ნუ­ლად გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბულ ადა­მი­ა­ნებ­საც, ზოგს ცხვირ­ზე აქვს სა­ყუ­რე, ზოგს ენა­ზე, ტა­ტუ­ე­ბი­თაც მო­ხა­ტუ­ლი აქვთ მთე­ლი სხე­უ­ლი, მაგ­რამ ისი­ნი ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ადა­მი­ა­ნე­ბი არი­ან, სხვე­ბის­გან არაფ­რით გა­მორ­ჩე­უ­ლი. ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად სუნ­თ­ქა­ვენ, უყ­ვართ, მსჯე­ლო­ბენ და სხვა­თა შო­რის, წიგ­ნებ­საც კითხუ­ლო­ბენ. უწიგ­ნუ­რი და გა­უ­ნათ­ლე­ბე­ლი - ჩვე­უ­ლებ­რივ, სხვე­ბის­გან გა­რეგ­ნუ­ლად არაფ­რით გა­მორ­ჩე­ულ ადა­მი­ა­ნებს შო­რი­საც ხომ არი­ან? რაც შე­ე­ხე­ბა სექ­ტან­ტებს - აზ­რ­ზე არ ვარ, ვინ არი­ან. მსგავ­სი ადა­მი­ა­ნე­ბი არ­სად შემ­ხ­ვედ­რი­ან და არც რა­ი­მე შე­მო­უ­თა­ვა­ზე­ბიათ. სექ­ტა - უბ­რა­ლოდ კარ­გად ჟღერს და რო­ცა ვი­ღა­ცას ცუდ რა­ი­მე­ში გა­მო­ი­ჭე­რენ, მე­რე ამ­ბო­ბენ, რომ რა­ღაც დაჯ­გუ­ფე­ბა­ში ყო­ფი­ლან გა­წევ­რე­ბუ­ლი და მა­თი უღირ­სი საქ­ცი­ე­ლი ამან გა­ნა­პი­რო­ბაო. მა­სე, მე და ჩემს მე­გობ­რებ­საც გვაქვს სექ­ტა, სა­ხე­ლად - გარ­თო­ბის­მოყ­ვა­რულ­თა სა­ზო­გა­დო­ე­ბა. ვართ ძა­ლი­ან თა­ვი­სუფ­ლე­ბი და შე­საძ­ლოა, ამის გა­მოც არ მოვ­დი­ო­დეთ ვი­ღა­ცას თვალ­ში...


ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (3)
16.11.2016
კატები უწმინდურები არიანო, საიდან დაასკვენი? უწმინდური თვითონ ხარ, უფლის მჯერავსო და უფლის მიერ არ არის შექმნილი საცოდავი კატა, რომელსაც თქვენ აწამებთ?
კატა
16.11.2016
მე გულისტკივილით ვთხოვ ამ გზააბნეულ ბავშვებს,შევიდნენ ეკლესიაში,თუნდაც იქ ნამდვილი მორწმუნეების გარდა ვაიმორწმუნეებიც დახვდნენ,იპოვონ კარგი მოძღვარი,რომელიც აუხსნის რომ თუ უნდათ განსხვავებულები იყვნენ,იყვნენ განსხვავებულად მოყვარულები უფლისა,განსხვავებულად შეიყვარონ ღმერთი და მოხვდებიან იმ სულ სხვა სამყაროში რომელზეც ოცნებობენ! განა გაბრიელ ბერზე მეტად განსხვავებული ადამიანი იმ პერიოდში იყო ვინმე?....
ლალი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დედაქალაქის მერი კახა კალაძე და მისი უმშვენიერესი მეუღლე, ანუკი არეშიძე მეოთხე ბავშვის მოლოდინში არიან.
მართალია პრინც ჰარისა და მეგან მარკლის ქორწილი უკვე გაიმართა, თუმცა არ წყდება საზოგადოების ინტერესი სამეფო ოჯახისა და "ახალგამომცხვარი" ცოლ-ქმრის მიმართ.
"რთული ცხოვრება მქონდა, 14 წლიდან ვმუშაობდი სოფელში - ვინმეს ხილი ჰქონდა მოსაკრეფი თუ შეშა ჰქონდა დასატვირთი, მივდიოდი"
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
ოჯახშექმნილი ქალები ხშირად აღნიშნავენ, რომ წლების შემდეგ მეუღლეების მხრიდან ვერ გრძნობენ ისეთ ყურადღებასა და მზრუნველობას, როგორც ეს ხდებოდა თუნდაც შეყვარებულობის პერიოდში. იმის გასარკვევად, თუ როგორ ანებივრებენ ქართველი მამაკაცები ცოლებს, სოციალურ ქსელში პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ.
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
კვირის სიახლეები
"ასე უჭირს ერს და ბერს, რომ 11-სულიანი ოჯახი ქუჩაში არ დავტოვოთ?!"
მამა ათანასეს დახმარება სჭირდება
2526 კომენტარი
სპორტსმენი იატაკქვეშეთიდან
ხელოვნების რანგამდე აყვანილი სპორტის სახეობა, რომელიც ცხოვრების წესს გიცვლის
2654 კომენტარი
"ქალს სათქმელს ეტყვი, კაცს კი უნდა გაულაწუნო"
რით დაიმსახურა ორმა მამაკაცმა ასმათ ტყაბლაძისგან სილის გაწნა
0 კომენტარი
"ფრაზა "შენ უფრო ჩაცმული ხარ", ჩვენს სახლში ხშირად ისმის"
ნინო მუმლაძის თავს გადახდენილი მხიარული ამბები
1 კომენტარი
"გაუნათლებელი ადამიანი ყველა დროში საცოდავად გამოიყურება"
ია სუხიტაშვილი შვილებსა და საკუთარ თვისებებზე
1 კომენტარი
"ზოგჯერ ჯიბეში სამგზავრო ფულიც არ მქონია"
რა ბიზნესი წამოიწყო ნინი ონიანმა
0 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
ფერწერაში ამღერებული ქართული ქორეოგრაფია, ფრესკები, ჩუქურთმა
ქალი, რომელმაც მსოფლიოს თანამედროვე ქართული ფერწერის სიძლიერე გააცნო
0 კომენტარი
ტრამვაის ქვეშ მოყოლილი გოგონას ამბავი
"მართლა ძალიან საშინელი სანახავი ვიყავი და ხალხმა უკან დაიხია"
2432 კომენტარი
"პირველი გასროლისას ადრენალინის უდიდეს მოზღვავებას გრძნობ"
ტანკი "წიქარა" და ტანკისტების "ნათლობა"
1218 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1201 კომენტარი