"ცოდ­ვე­ბის­გან გან­ვიწ­მინ­დე და სხვა ცოდ­ვის ჩა­დე­ნას არ ვა­პი­რებ..." - რა არის კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი
font-large font-small
"ცოდ­ვე­ბის­გან გან­ვიწ­მინ­დე და სხვა ცოდ­ვის ჩა­დე­ნას არ ვა­პი­რებ..." - რა არის კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი
რო­დის უჩ­ნ­დე­ბა ადა­მი­ანს "მე­სა­მე თვა­ლი"
ჩე­მი და­ბა­დე­ბი­დან და­ახ­ლო­ე­ბით 3 თვე­ში, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, ახალ­გაზ­რ­და ბი­ძა გარ­და­მეც­ვა­ლა, რის გა­მოც, ცხა­დია, ოჯა­ხის წევ­რე­ბი ცუდ დღე­ში ჩაც­ვივ­დ­ნენ და რო­გორც წლე­ბის შემ­დეგ მიყ­ვე­ბოდ­ნენ, ჩემ­თ­ვის არა­ვის ეცა­ლა. დე­დამ ისე გა­ნი­ცა­და ძმის სიკ­ვ­დი­ლი (რაც ბუ­ნებ­რი­ვი­ა), რომ ჩემს გა­მოკ­ვე­ბა­საც ვერ ახერ­ხებ­და. თურ­მე, მკერ­დიც გა­უშ­რა. შე­დე­გად, ცუ­დად გავ­ხ­დი, კრუნ­ჩხ­ვებ­ში ჩავ­ვარ­დი და ბო­ლოს, ისე მოხ­და, რომ სას­წ­რა­ფოდ, ექიმ­თან გა­მა­ქა­ნეს. იქ მი­სულს, ექიმ­მა ჩემს მშობ­ლებს უთხ­რა, აქ რას მოგ­ყავ­დათ ეს ბავ­შ­ვი? სახ­ლ­ში გყო­ლო­დათ და და­გე­ტი­რა­თო. მწა­რე სიტყ­ვე­ბი დე­დას დღემ­დე ახ­სოვს. ძმა არ ჰყავ­და გა­მოგ­ლო­ვი­ლი, რო­ცა შვი­ლის და­ტი­რე­ბაც მო­უხ­და...


მაგ­რამ ფაქ­ტი ისაა, რომ გა­დავ­რ­ჩი! რო­გორც ამ­ბო­ბენ, რამ­დე­ნი­მე სა­ა­თი კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლით მე­ძი­ნა და ექიმს ამი­ტო­მაც ვე­გო­ნე მკვდა­რი. გა­დავ­რ­ჩი და ამის გა­მო, იმ პე­დი­ატრს, რო­მე­ლიც ჩემს გა­დარ­ჩე­ნას არ ელო­და, წლე­ბის მან­ძილ­ზე უჩ­ვე­ნებ­დ­ნენ ჩემს თავს: გახ­სოვთ, ეს ის გო­გოა, მკვდრად რომ გა­მო­აცხა­დე­თო... ეს ამ­ბა­ვი რა­ტომ გა­მახ­სენ­და? ამ­ბო­ბენ, რომ კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი ვინც გა­მო­ი­ა­რა, მას წი­ნათ­გ­რ­ძ­ნო­ბა გამ­ძაფ­რე­ბუ­ლი აქვს და "მე­სა­მე თვა­ლი ეხ­სე­ნე­ბა". სა­კუ­თა­რი თა­ვის­თ­ვის მსგავ­სი არა­ფე­რი შე­მიმ­ჩ­ნე­ვია, ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი კი ამ­ტ­კი­ცებს, რომ სწო­რედ ასე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბის შემ­დეგ, რა­ღა­ცებს წი­ნას­წარ გრძნობს.

ადა­მი­ა­ნი­სა და თბილ­სის­ხ­ლი­ა­ნი ცხო­ვე­ლე­ბის სიკ­ვ­დი­ლი, უპირ­ვე­ლეს ყოვ­ლი­სა, და­კავ­ში­რე­ბუ­ლია სუნ­თ­ქ­ვი­სა და სის­ხ­ლის მი­მოქ­ცე­ვის შეწყ­ვე­ტას­თან. ამი­ტომ, გა­ნას­ხ­ვა­ვე­ბენ სიკ­ვ­დი­ლის ორ ძი­რი­თად ეტაპს: ე.წ. კლი­ნი­კურ სიკ­ვ­დილს, რომ­ლის დრო­საც, გან­საზღ­ვ­რუ­ლი დრო­ის მან­ძილ­ზე, ჯერ კი­დევ შე­საძ­ლე­ბე­ლია სა­სი­ცოცხ­ლო ფუნ­ქ­ცი­ე­ბის აღ­დ­გე­ნა და მის მომ­დევ­ნო, ბი­ო­ლო­გი­ურ ანუ ჭეშ­მა­რიტ სიკ­ვ­დილს, რო­დე­საც ორ­გა­ნიზ­მ­ში შე­უქ­ცე­ვი ცვლი­ლე­ბე­ბი ვი­თარ­დე­ბა და წყდე­ბა უჯ­რე­დებ­სა და ქსო­ვი­ლებ­ში მიმ­დი­ნა­რე ყვე­ლა ფი­ზი­ო­ლო­გი­უ­რი პრო­ცე­სე­ბი. სი­ცოცხ­ლი­დან ბი­ო­ლო­გი­ურ სიკ­ვ­დილ­ში გარ­და­მა­ვალ და გა­ცოცხ­ლე­ბის პე­რი­ოდ­ში მომ­ხ­და­რი შე­უქ­ცე­ვა­დი ცვლი­ლე­ბე­ბის კრი­ტე­რი­უ­მის შეს­წავ­ლა, რე­ა­ნი­მა­ტო­ლო­გის პრობ­ლე­მაა, რო­ცა ასე­თი ცვლი­ლე­ბე­ბი ხდე­ბა, ჩვენს სამ­ყა­რო­ში შე­მობ­რუ­ნე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი (რო­გორც კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი­დან, კო­მი­დან მობ­რუ­ნე­ბუ­ლებს უწო­დე­ბენ. - ავტ.) ხშირ შემ­თხ­ვე­ვა­ში ჰყვე­ბი­ან, თუ რო­გო­რია სხვა სამ­ყა­რო, სა­დაც თა­ვი­ან­თი, აწ გან­ს­ვე­ნე­ბუ­ლი ნა­თე­სა­ვე­ბი, მე­გობ­რე­ბი და ა.შ. იხი­ლეს...

ლე­ლა გვა­ზა­ვა, რე­ა­ნი­მა­ტო­ლო­გი:
- კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის დროს, გა­ჩე­რე­ბუ­ლია სუნ­თ­ქ­ვა და გუ­ლის­ცე­მა, სის­ხ­ლის წნე­ვა არ ისაზღ­ვ­რე­ბა, მაგ­რამ ქსო­ვილ­თა, კერ­ძოდ, ცენ­ტ­რა­ლუ­რი ნერ­ვუ­ლი სის­ტე­მის სი­ცოცხ­ლისუნა­რი­ა­ნო­ბა, ჯერ კი­დევ შე­ნარ­ჩუ­ნე­ბუ­ლია და 5 წუ­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში, შე­საძ­ლე­ბე­ლია ადა­მი­ა­ნის გა­ცოცხ­ლე­ბა. ამ ხნის გავ­ლის შემ­დეგ, ვი­თარ­დე­ბა ბი­ო­ლო­გი­უ­რი სიკ­ვ­დი­ლი. კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი­დან გა­მოღ­ვი­ძე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნე­ბი უჩ­ვე­უ­ლო ამ­ბებს ჰყვე­ბი­ან. მა­გა­ლი­თად, ერ­თ­მა გო­გო­ნამ, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან ახა­ლი გა­მო­სუ­ლი იყო, თვა­ლის გა­ხე­ლის­თა­ნა­ვე, გაბ­რ­წყი­ნე­ბუ­ლი სა­ხე შე­მოგ­ვა­ნა­თა: იცით, მე ჩე­მი საქ­მ­რო ვნა­ხე, ის ისეთ ლა­მაზ ად­გი­ლა­საა, უკან წა­მოს­ვ­ლა არ მინ­დო­და, მაგ­რამ ჯერ­ჯე­რო­ბით იქ ჩე­მი ად­გი­ლი არ ყო­ფი­ლა და უკან გა­მო­მაბ­რუ­ნა, შემ­პირ­და - და­გე­ლო­დე­ბი, იქ და­ქორ­წი­ნე­ბა არ გვე­ღირ­სა, მაგ­რამ აქ გავ­ბედ­ნი­ერ­დე­ბი­თო: ეს წყვი­ლი, ქორ­წი­ლის წი­ნადღე­ებს ზე­ი­მობ­და, რო­ცა ბი­ჭი ავა­რი­ა­ში მოყ­ვა და გარ­და­იც­ვა­ლა... ერ­თ­მა, სიკ­ვ­დი­ლის კლან­ჭე­ბის­გან თავ­დაღ­წე­ულ­მა ადა­მი­ან­მა მად­ლო­ბა გა­დაგ­ვი­ხა­და: ისეთ სა­ში­ნელ ად­გი­ლას ვი­ყა­ვი, ენით ვერ აღ­ვ­წერ, აქე­დან გა­ვალ თუ არა, ეკ­ლე­სი­ა­ში მო­ვალ, ცოდ­ვებს მო­ვი­ნა­ნი­ე­ბო.

ლა­მა­რა გას­ვი­ა­ნი, ფსი­ქო­ლო­გი:

- კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის დროს რო­გორც ვი­ცი, სუნ­თ­ქ­ვა ჩერ­დე­ბა, გრძნო­ბის ორ­გა­ნო­ე­ბი ქვე­ით­დე­ბა, მაგ­რამ გო­ნე­ბა მუ­შა­ობს. ბევ­რ­ჯერ მო­სუ­ლან პა­ცი­ენ­ტე­ბი ჩემ­თან და უთ­ქ­ვამთ: კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის მე­რე, რა­ღა­ცებს წი­ნას­წარ ვგრძნობ და ეს ნორ­მა­ლუ­რია თუ არაო? ან ისე­თი სამ­ყა­რო ვი­ხი­ლე, იქ მოხ­ვედ­რა მინ­დაო. რო­ცა ადა­მი­ა­ნი, კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის შემ­დეგ უბ­რუნ­დე­ბა რე­ა­ლურ სამ­ყა­როს, მას ხშირ შემ­თხ­ვე­ვა­ში, მარ­თ­ლაც უვი­თარ­დე­ბა წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლე­ბის უნა­რი, ასეთ ადა­მი­ანს უჩ­ნ­დე­ბა "მე­სა­მე თვა­ლი", რომ­ლის მეშ­ვე­ო­ბი­თაც ის მოვ­ლე­ნებს წი­ნას­წარ ჭვრეტს.

ეკა:
- მძი­მე ოპე­რა­ცია გა­და­ვი­ტა­ნე. ექი­მე­ბი ჩემს გა­დარ­ჩე­ნას არ ელოდ­ნენ. 4-დღი­ა­ნი კლი­ნი­კუ­რი ძი­ლის დროს მქონ­და ხილ­ვე­ბი. უფა­ლი ულა­მა­ზეს ად­გი­ლას და­მა­ტა­რებ­და, დავ­ფ­რი­ნავ­დით, მაგ­რამ ჩე­მი ად­გი­ლი ვერ ვი­პო­ვეთ.

- გინ­დათ თქვათ, რომ ღმერ­თი გა­მო­გეცხა­დათ?

- გა­მო­მეცხა­და კი არა, ხე­ლი­ხელ­ჩა­კი­დე­ბუ­ლი მა­ტა­რებ­და. სა­მოთხეც ვნა­ხე და ჯო­ჯო­ხე­თის­კენ მი­მა­ვა­ლი გზაც. ხში­რად, გარ­დაც­ვ­ლილ ადა­მი­ან­თა სუ­ლებ­საც ვხვდე­ბო­დით. ამ ხილ­ვებ­ში (თუ რა და­ვარ­ქ­ვა, არ ვი­ცი) ცოცხა­ლი არა­ვინ მი­ნა­ხავს. ბე­ბი­ა­ჩე­მიც ვნა­ხე, რო­მელ­მაც ჩე­მი ად­გი­ლი გა­მო­ძებ­ნა, მაგ­რამ ვი­ღაც თეთ­რებ­ში ჩაც­მულ­მა სულ­მა ფურ­ცე­ლი გა­და­შა­ლა და თქვა - ამის ად­გი­ლი ჯერ აქ არ არის და უნ­და გა­ვუშ­ვა­თო... რო­გორც აქ არი­ან კარ­გე­ბი და ცუ­დე­ბი, ისე იქაც არი­ან: რჩე­უ­ლე­ბი, გამ­ცე­მე­ბი, ძუნ­წე­ბი, ხელ­გაშ­ლი­ლე­ბი და ა.შ. იქ ყოფ­ნი­სას, ვი­ხი­ლე ასე­თი რამ: ერთ ქალს ასა­მარ­თ­ლებ­დ­ნენ. სა­სა­მარ­თ­ლო წვე­რი­ან წი­ნამ­ძღ­ვარს მიჰ­ყავ­და, რო­მელ­მაც უხე­შად მი­მარ­თა მას: ქა­ლო, სო­ფელ­ში ცხოვ­რობ­დი და მწვა­ნი­ლიც არა­ვის­თ­ვის მი­გი­ციაო?!. ეს ქა­ლი, ჯო­ჯო­ხეთ­ში გა­უშ­ვეს... მარ­თ­ლაც, "რა­სა­ცა გას­ცემ, შე­ნია, რაც არა - და­კარ­გუ­ლი­ა", - მაგ­რამ თუ რა­ი­მეს გას­ცემ, არ უნ­და თქვა: უფა­ლი ყვე­ლა­ფერს ხე­დავს, შე­ნი ლა­პა­რა­კი არ სჭირ­დე­ბა.

- რო­გო­რია თქვე­ნი თვა­ლით და­ნა­ხუ­ლი სა­მოთხე?

- სა­მოთხე­ში ყოფ­ნის დროს, არც სახ­ლე­ბი მი­ნა­ხავს, არც სა­წო­ლე­ბი. ეს ად­გი­ლი ულა­მა­ზე­სია, გაშ­ლი­ლი, ტრი­ა­ლი მინ­დო­რი. ირ­გ­ვ­ლივ, ყვე­ლა­ფე­რი მწვა­ნეა (სახ­ლებს ალ­ბათ, სიკ­ვ­დი­ლის შემ­დეგ ვნა­ხავ). ერ­თი პა­ტა­რა მო­ნაკ­ვე­თი გა­მახ­სენ­და: გაშ­ლი­ლი სუფ­რა ვნა­ხე, რო­მელ­საც ჩე­მი მიც­ვა­ლე­ბუ­ლე­ბი უს­ხ­დ­ნენ. მხო­ლოდ, მა­მამ­თი­ლი იდ­გა შორს და სუფ­რას არ ეკა­რე­ბო­და: თურ­მე, სა­კურ­თხის გა­კე­თე­ბის დროს, მის­თ­ვის სი­გა­რე­ტი არ და­მიდ­ვია... იქ გა­ვი­გე, რომ აუცი­ლე­ბე­ლია, სა­კურ­თხის დროს ყვე­ლა მიც­ვა­ლე­ბუ­ლის სა­ხე­ლის მოხ­სე­ნი­ე­ბა, თუ რო­მე­ლი­მე გა­მოგ­რ­ჩა, ის სუფ­რას ვერ მი­ე­კა­რე­ბა.

- თქვენ ჯო­ჯო­ხეთ­საც ნა­ხავ­დით. კი­დევ რა ხდე­ბა სულ­თა სამ­ფ­ლო­ბე­ლო­ში?

- ჯო­ჯო­ხე­თი არ მი­ნა­ხავს, მხო­ლოდ მის­კენ მი­მა­ვა­ლი გზა ვნა­ხე. შე­იძ­ლე­ბა, უფ­რო მე­ტი ვი­ცი იქა­უ­რო­ბა­ზე, ვიდ­რე ვამ­ბობ, მაგ­რამ ამ ყვე­ლაფ­რის თქმის უფ­ლე­ბა არ მაქვს.
კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი­დან 6 თვის შემ­დეგ, ხილ­ვე­ბი და­მეწყო. მო­ვაწყ­ვე ჩე­მი კუთხე, სა­დაც ად­გი­ლი, ხა­ტებს აქვს დათ­მო­ბი­ლი. ვფიქ­რობ, თვა­ლებს შო­რის "მე­სა­მე თვა­ლი" ყვე­ლას აქვს, მაგ­რამ ის მხო­ლოდ ადა­მი­ან­თა მცი­რე ნა­წილს აქვს გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი.

- თქვენ ამ­ბობთ, რომ ყვე­ლა­ფერს წი­ნას­წარ გრძნობთ. რით დაგ­ვიმ­ტ­კი­ცებთ ამას?

- მე ვი­ცი, რა მე­ლო­დე­ბა ხვალ. არ ვი­ცი, რი­თი ან რო­გორ და­გიმ­ტ­კი­ცოთ, მაგ­რამ ბევ­რი ადა­მი­ა­ნი და­მი­ყე­ნე­ბია სწორ გზა­ზე. მა­გა­ლი­თად, ერ­თხელ, ჩემ­თან ობო­ლი, სოფ­ლი­დან ჩა­მო­სუ­ლი ბი­ჭი მო­ვი­და და მთხო­ვა - აბა, მითხა­რი, რა მე­ლო­დე­ბაო. გას­რო­ლის ხმა მო­მეს­მა და ვუთხა­რი - ვი­ცი, ცუდ საქ­მე­ზე მი­დი­ხართ, დღეს ნურ­სად წახ­ვალთ და ხვალ მად­ლო­ბას მეტყ­ვით-მეთ­ქი. და­ი­ჯე­რა. მე­ო­რე დღეს მო­ვარ­და: სიკ­ვ­დილს გა­და­მარ­ჩი­ნე, მად­ლო­ბა რით გა­და­გი­ხა­დოო?.. რამ­დე­ნი­მე წლის წინ, ვა­კე­ში მან­ქა­ნა­ში ბი­ჭე­ბი რომ ჩაცხ­რი­ლეს, მათ­თან ერ­თად აპი­რებ­და წას­ვ­ლას... ერ­თი პე­რი­ო­დი, მარ­ტო ქა­ლებს ვი­ღებ­დი, მაგ­რამ ხილ­ვე­ბი და­მეწყო: ყვე­ლა, შე­ნი და-ძმა, შვი­ლი, მა­მა და დე­დააო, - და უკ­ვე 4-5 წე­ლია, რაც მა­მა­კა­ცებ­საც ვი­ღებ. შე­მიძ­ლია ვი­წი­ნას­წარ­მეტყ­ვე­ლო: რას ფიქ­რობს ერ­თი პი­როვ­ნე­ბა მე­ო­რე­ზე, შე­მიძ­ლია "ე­ხო­ზე" უკე­თე­სად დავ­ს­ვა დი­აგ­ნო­ზი, ჩე­მი ლოც­ვა-კურ­თხე­ვით აღ­დ­გე­ბა ოჯა­ხუ­რი კავ­ში­რი... ლოც­ვა, ბევრ რა­მე­ში მეხ­მა­რე­ბა.

ჯე­მალ კახ­ნი­აშ­ვი­ლი:
- ბრმა ნაწ­ლა­ვის ოპე­რა­ცი­ის შემ­დეგ, კლი­ნი­კუ­რი ძი­ლით და­მე­ძი­ნა. 2 დღე, ადა­მი­ა­ნე­ბი ვერ მე­კონ­ტაქ­ტე­ბოდ­ნენ. თით­ქოს სხვა სამ­ყა­რო­ში მოვ­ხ­ვ­დი - მივ­დი­ო­დი მწვა­ნედ აბი­ბი­ნე­ბულ, ყვა­ვი­ლე­ბით მორ­თულ მდე­ლო­ზე, სა­დაც ადა­მი­ა­ნე­ბი სა­ერ­თოდ არ იყ­ვ­ნენ. დი­დი ხნის ხე­ტი­ა­ლის შემ­დეგ, გარ­დაც­ვ­ლი­ლი დედ-მა­მა გა­მო­მეცხა­და. მათ მოწყე­ნი­ლი სა­ხე­ე­ბი ჰქონ­დათ. გვერ­დი ამი­ა­რეს, ერ­თ­მა­ნეთს ხე­ლი ჩას­ჭი­დეს და წა­ვიდ­ნენ. მათ დიდ­ხანს მივ­დევ­დი: და­მე­ლო­დეთ, თქვენ რა მშობ­ლე­ბი ხართ, ჩე­მი ნახ­ვა რომ არ გა­გი­ხარ­დათ-მეთ­ქი. თით­ქოს მოლ­ბ­ნენ, მე­რე კი უკან მაბ­რუ­ნებ­დ­ნენ: აქე­დან წა­დი, შე­ნი ჩვენ­თან ყოფ­ნა ჯერ ად­რეა, ცოლ-შვილს სჭირ­დე­ბიო და ხე­ლი მკრეს. ამის შემ­დეგ, თით­ქოს რა­ღაც მუ­ქი ფე­რის ფარ­და ჩა­მო­ე­ფა­რა ყვე­ლა­ფერს და დიდ­ხანს ვცდი­ლობ­დი, რა­ი­მე და­მე­ნა­ხა... მას შემ­დეგ, 6 წე­ლი გა­ვი­და, მაგ­რამ სხვე­ბის­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი ჩემს თავს არა­ფე­რი ხდე­ბა. ერ­თა­დერ­თი ის ვი­ცი, რომ სუ­ლი არ კვდე­ბა და რო­ცა ჩე­მი დრო მო­ვა, მშობ­ლე­ბი თა­ვის­თან წა­მიყ­ვა­ნენ, უფ­რო მხი­ა­რუ­ლად შემ­ხ­ვ­დე­ბი­ან.

ელა ოგა­ნე­ზო­ვა:
- მძი­მე ფსი­ქო­ლო­გი­უ­რი ტრავ­მა მი­ვი­ღე. 26 წლი­სას, მე­უღ­ლე გარ­და­მეც­ვა­ლა. ცო­ტა ხან­ში, გულ­მაც მიმ­ტყუ­ნა... სას­წ­რა­ფოდ სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში წა­მიყ­ვა­ნეს, სა­დაც გა­ვი­თი­შე. არ ვი­ცი, რა მოხ­და, მაგ­რამ მე­უბ­ნე­ბი­ან, რომ 45 სა­ა­თის გან­მავ­ლო­ბა­ში მკვდა­რი­ვით ვი­ყა­ვი - არც მეს­მო­და, არც თვა­ლებს ვა­ხელ­დი... მე კი ამ დროს, მე­უღ­ლეს ვე­სა­უბ­რე­ბო­დი... ცუ­დად რომ გავ­ხ­დი, მეს­მო­და: შვი­ლე­ბი რო­გორ ყვი­როდ­ნენ, მინ­დო­და, თვა­ლე­ბი გა­მე­ხი­ლა და მათ­თ­ვის მეთ­ქ­ვა, რომ კარ­გად ვარ, მაგ­რამ ვერ ვა­ხერ­ხებ­დი. უეც­რად კა­რი და­ვი­ნა­ხე. დიდ­ხანს ვფიქ­რობ­დი, გა­მე­ღო ის თუ არა. მე­რე, ჩემ­და უნე­ბუ­რად ხე­ლი ვკა­რი და შე­ვა­ღე. ირ­გ­ვ­ლივ სა­ო­ცა­რი სი­ჩუ­მე იყო. თა­ნაც, მა­ნამ­დე, ასე­თი ლა­მა­ზი ად­გი­ლი ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში არ მი­ნა­ხავს. ვფიქ­რობ­დი: ჩემს თავს რა ხდე­ბა, ნე­ტავ სად ვარ-მეთ­ქი?.. ჩა­ფიქ­რე­ბუ­ლი ნელ-ნე­ლა წინ მივ­დი­ო­დი. უეც­რად, თით­ქოს ცხად­ში, ჩე­მი მე­უღ­ლე და­ვი­ნა­ხე: ხელს მიქ­ნევ­და და მი­ცი­ნო­და. გა­ვი­ქე­ცი და ჩა­ვე­ხუ­ტე, ხე­ლი ჩამ­ჭი­და: აქა­უ­რო­ბა მოგ­წონ­სო? - ძა­ლი­ან-მეთ­ქი. - მინ­და ჩემ­თან დარ­ჩე, მაგ­რამ შენ­თ­ვის აქ ყოფ­ნა ჯერ ძა­ლი­ან ად­რეა, უკან უნ­და დაბ­რუნ­დეო. ვეხ­ვე­წე­ბო­დი, ვტი­რო­დი: შენ­თან დავ­რ­ჩე­ბი, ნუ მი­მა­ტო­ვებ-მეთ­ქი, მაგ­რამ უარს მე­უბ­ნე­ბო­და. ეს თით­ქოს წა­მებ­ში მოხ­და, დრო უცებ გა­ვი­და. იმ კარ­თან მი­მიყ­ვა­ნა, სა­ი­და­ნაც შე­მო­ვე­დი და - წა­დიო, - მითხ­რა. არ მივ­დი­ო­დი. ამი­ტო­მაც, გა­მიბ­რაზ­და, კარს ხე­ლი ჰკრა და თვი­თონ სადღაც გაქ­რა... ამის შემ­დეგ, თვა­ლე­ბი გა­ვა­ხი­ლე... დღე­საც ვფიქ­რობ, რომ ეს ყვე­ლა­ფე­რი სიზ­მარ­ში ვნა­ხე.

მურ­მა­ნი, 53 წლის:
- სა­ა­ვად­მ­ყო­ფო­ში რომ მი­მიყ­ვა­ნეს, მა­ში­ნაც ვყვი­რო­დი: გუ­ლი შვი­ლებ­მა და­მი­ა­ვა­დეს-მეთ­ქი! მე­რე კო­მა­ში ჩავ­ვარ­დი და თით­ქოს ცხად­ში, სა­ში­ნე­ლი ად­გი­ლი ვნა­ხე. უფ­რო სწო­რად, ჯერ რა­ღაც კარს წა­ვაწყ­დი, რო­მე­ლიც სას­წ­რა­ფოდ გა­ვა­ღე. შე­ვე­დი თუ არა, თვალ­წინ სა­ო­ცა­რი სი­ლა­მა­ზე გა­და­მე­შა­ლა. შო­რი­დან ხალ­ხი მი­ყუ­რებ­და: ხე­ლებს ჩემ­კენ იშ­ვერ­დ­ნენ და თავს აქეთ-იქით აქ­ნევ­დ­ნენ. ვი­ღაც წვე­რი­ა­ნი კა­ცი მო­მი­ახ­ლოვ­და: აქ არ დარ­ჩე­ბი, მაგ­რამ გა­მოს­წო­რე­ბის მიზ­ნით გაჩ­ვე­ნებთ, თუ ცხოვ­რე­ბას არ შე­იც­ვ­ლი, გარ­დაც­ვა­ლე­ბის მე­რე სა­დაც მოხ­ვ­დე­ბიო. ვნა­ხე ხრი­ო­კი ად­გი­ლი, სა­დაც ადა­მი­ან­თა სუ­ლებს შეშ­ლი­ლი სა­ხე­ე­ბი აქვთ, სა­დაც ეწა­მე­ბი­ან და ერ­თ­მა­ნეთს გულს უხეთ­ქა­ვენ. ჩემ­მა თა­ნამ­გ­ზავ­რ­მა ამიხ­ს­ნა: თუ რა­ტომ ცხოვ­რო­ბენ ეს სუ­ლე­ბი ასე. მა­თი უმე­ტეს ნა­წი­ლი, ჩა­დე­ნი­ლი ცოდ­ვე­ბის­თ­ვის ეწა­მე­ბო­და: მო­პარ­ვა, კა­ცის არ შე­ცო­დე­ბა, მკვლე­ლო­ბა, ფლი­დო­ბა, ბო­რო­ტე­ბა და ათა­სი სხვა რამ... აქ ყვე­ლა იმის­თ­ვის იბ­რ­ძ­ვის, რომ სხვას ბო­რო­ტე­ბა გა­უ­კე­თოს და ამით ის ბედ­ნი­ე­რია. ყვე­ლა სა­კად­რი­სად ის­ჯე­ბა - იმის­და მი­ხედ­ვით, თუ რა ცოდ­ვა აქვს ჩა­დე­ნი­ლი... მე უფ­რო მე­ტი რამ ვნა­ხე, ვიდ­რე ვყვე­ბი, მაგ­რამ წა­მოს­ვ­ლის წინ გა­მაფ­რ­თხი­ლეს, რი­სი თქმის უფ­ლე­ბა მაქვს და რი­სი - არა. მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა ცოდ­ვას ჩავ­დი­ო­დი და არ მინ­და, მათ რიგს კი­დევ ერ­თი, უმ­ძი­მე­სი ცოდ­ვა მი­ვუ­მა­ტო.

- რა­ტომ მოხ­ვ­დით მა­ინ­ც­და­მა­ინც ჯო­ჯო­ხეთ­ში?

- ეს ჩე­მი გან­ვ­ლი­ლი გზის შე­დე­გი იყო.

- კონ­კ­რე­ტუ­ლად რას გუ­ლის­ხ­მობთ?

- ხში­რად ვი­პა­რავ­დი. ფუ­ლის გუ­ლის­თ­ვის ადა­მი­ა­ნი გა­მი­ყი­დია. ოჯახ­ში ხში­რად ვჩხუ­ბობ­დი, შვი­ლე­ბი ქამ­რი­თაც მი­ცე­მია და ა.შ.

- ამას ვერც წარ­მო­ვიდ­გენ­დი...

- ეს სხვებ­საც ვერ წარ­მო­უდ­გე­ნი­ათ, მაგ­რამ ად­რე ვე­რა­ვინ მი­ტან­და. ჩე­მი ძვე­ლი ნაც­ნო­ბე­ბი, ჩე­მი შეც­ვ­ლით აღ­ტა­ცე­ბულ­ნი არი­ან. შვი­ლებს ჰგო­ნი­ათ, რომ სხვა მა­მა ჰყავთ ან მა­თი მა­მის სხე­უ­ლი ად­რე ეშ­მა­კებს ჰყავ­დათ დატყ­ვე­ვე­ბუ­ლი... ამ ხილ­ვამ­დე ეკ­ლე­სი­ა­შიც არ ვყო­ფილ­ვარ, დღეს კი, თით­ქ­მის ყო­ველ­დღე შევ­დი­ვარ ღვთის სახ­ლ­ში, ვლო­ცუ­ლობ და სან­თელს ვან­თებ.

- ამ­ბო­ბენ, ასე­თი ხილ­ვის შემ­დეგ, ადა­მი­ან­ში წი­ნათ­გ­რ­ძ­ნო­ბა იღ­ვი­ძებ­სო...

- სხვა რას გრძნობს, არ ვი­ცი, მაგ­რამ მე წი­ნას­წარ ვე­რა­ფერს ვჭვრეტ და ასე­თი რა­ღა­ცე­ბი არც მა­ინ­ტე­რე­სებს. წი­ნას­წარ რაც ვი­ცი, ეს ჩე­მი სიკ­ვ­დი­ლის წე­ლი, თვე და რიცხ­ვია, რო­მელ­საც არა­ვის ვე­უბ­ნე­ბი.

- ამ დღის მო­ახ­ლო­ე­ბის არ გე­ში­ნი­ათ?

- უკ­ვე აღარ, რად­გან ცოდ­ვე­ბის­გან გან­ვიწ­მინ­დე და სხვა ცოდ­ვის ჩა­დე­ნას არ ვა­პი­რებ...

შუ­რა ავა­ლი­ა­ნი, თე­რა­პი­ი­სა და კარ­დი­ო­ლო­გი­ის კა­თედ­რის დო­ცენ­ტი:

- არის ისე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბა, რო­დე­საც პა­ცი­ენ­ტი ვარ­დე­ბა ე.წ. კო­მა­ში ანუ არის უგო­ნო მდგო­მა­რე­ო­ბა­ში, გა­რე გამ­ღი­ზი­ა­ნებ­ლებ­ზე ორ­გა­ნიზ­მის რე­აქ­ცია მკვეთ­რად სუს­ტ­დე­ბა ან სულ იკარ­გე­ბა. ახა­სი­ა­თებს რეფ­ლექ­სე­ბის თან­და­თა­ნო­ბით მოშ­ლა სრულ გაქ­რო­ბამ­დე და ა.შ. ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლია იმა­ზე, თუ რამ­დე­ნად ღრმა კო­მა­შია ჩა­ვარ­დ­ნი­ლი ადა­მი­ა­ნი... არ­სე­ბობს კლა­სი­კუ­რი კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლი, რომ­ლის დრო­საც გუ­ლი ფაქ­ტობ­რი­ვად ჩერ­დე­ბა. ამ დროს სა­ჭი­როა გულ­ზე მა­სა­ჟე­ბის გა­კე­თე­ბა. კლა­სი­კუ­რი კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის დროს ვგუ­ლის­ხ­მობთ, რომ ადა­მი­ანს ცა­ლი ფე­ხი სხვა სამ­ყა­რო­ში აქვს გა­დად­გ­მუ­ლი (თუ, რა თქმა უნ­და, ეს სხვა სამ­ყა­რო არ­სე­ბობს) და პა­ცი­ენ­ტე­ბი, რომ­ლე­ბიც ასე­თი მდგო­მა­რე­ო­ბი­დან გა­მო­დი­ან, ჰყვე­ბი­ან მშვე­ნი­ერ ამ­ბებს, რო­მელ­თა ახ­ს­ნა ჩემს შე­საძ­ლებ­ლო­ბებს აღე­მა­ტე­ბა... მინ­და და­ვა­მა­ტო ისიც, რომ კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლის დროს, პა­ცი­ენ­ტი 1 წუთ­ში თუ ვერ მო­ვაბ­რუ­ნეთ, ის მოკ­ვ­დე­ბა. რო­ცა ჰყვე­ბი­ან, რომ მოკ­ვ­დ­ნენ კლი­ნი­კუ­რი სიკ­ვ­დი­ლით და 4 დღის ან 5 სა­ა­თის შემ­დეგ, გონს მო­ვიდ­ნენ, ეს არის კო­მა­ში მყო­ფი ადა­მი­ა­ნი. კო­მა­ში კი, შე­იძ­ლე­ბა, ადა­მი­ა­ნი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში იყოს.

ლი­კა ქა­ჯაია
ბეჭდვაელფოსტა
კომენტარები (4)
18.11.2017
თუ ვინმეს გადატანილი აქვს კლინიკური სიკვდილი, დამიკავშირდეს ფეისბუქის ჩემს გვერდზე სახელწოდებით Givi Alaznis’Pireli ან დამირეკოს ნომერზე თბილისში: +995 577 458 144. ამ საკითხზე მზადდება ეზოთერული ხასიათის სამეცნიერო დოკუმენტური ფილმი-სერიალი და სასურველია მონაწილეობა მიიღოს. უკვე ჩავწერეთ ერთი ხანდაზმული ქალბატონისა და ორი შუახნის მამაკაცის საუბარი. კადრების ნაირსახეობისთვის გადასაღებად გვესაჭიროება ახალგაზრდა ემოციური მანდილოსანი, რომელიც აღწერს იქ ნანახ არაამქვეყნიურ კადრებს. თუ ასეთი რესპოდენტი საზღვარგარეთ იმყოფება, თბილისიდან ჩავწერთ სკაიპით ან სხვა რომელიმე პროგრამით. დროის ამ ეტაპზე ჰონორარი გამორიცხულია. ის, თუ სად მიდის გარდაცვლილის სული, ამ საკითხს ვიკვლევ ბოლო 28 წელიწადია და მაქვს უაღრესად დიდი ინფორმაცია, რასაც თავი მოვუყარე პირად ხუთწიგნეულში სახელწოდებით „მსოფლიოს დასაბამისეული აღმოჩენა“. ამ ხუთტომეულის მოკლე შინაარსი ნახეთ აქ სათაურით „რატომ დაავადდა სიცოცხლე“: http://esoteric-writer.webnode.com პატივისცემით, ეზოთერიკოსი მწერალი გივი ალაზნისპირელი
გივი ალაზნისპირელი
08.11.2017
რაღაც ვერ გავიგე: 5 წუთში ტვინი კვდება და შეუქცევადი პროცესები მიდის და ზოგ-ზოგიერთებს 4 დღე როგორ ქონდათ კლინიკური სკვდილი?
გიორგი
ამ კატეგორიის სხვა სიახლეები
დედაქალაქის მერი კახა კალაძე და მისი უმშვენიერესი მეუღლე, ანუკი არეშიძე მეოთხე ბავშვის მოლოდინში არიან.
მართალია პრინც ჰარისა და მეგან მარკლის ქორწილი უკვე გაიმართა, თუმცა არ წყდება საზოგადოების ინტერესი სამეფო ოჯახისა და "ახალგამომცხვარი" ცოლ-ქმრის მიმართ.
"რთული ცხოვრება მქონდა, 14 წლიდან ვმუშაობდი სოფელში - ვინმეს ხილი ჰქონდა მოსაკრეფი თუ შეშა ჰქონდა დასატვირთი, მივდიოდი"
ნანუკა ჟორჟოლიანი ბოლო პერიოდში შესაშურ ფორმაში ჩადგა. ტელეწამყვანი სხვადასხვა პერიოდში დიეტებით ებრძოდა ჭარბ წონას, თუმცა ზედმეტი კილოგრამების დაკლებასთან ერთად, მიღებული შედეგის შენარჩუნება არანაკლებ მნიშვნელოვანია.
ოჯახშექმნილი ქალები ხშირად აღნიშნავენ, რომ წლების შემდეგ მეუღლეების მხრიდან ვერ გრძნობენ ისეთ ყურადღებასა და მზრუნველობას, როგორც ეს ხდებოდა თუნდაც შეყვარებულობის პერიოდში. იმის გასარკვევად, თუ როგორ ანებივრებენ ქართველი მამაკაცები ცოლებს, სოციალურ ქსელში პატარა გამოკითხვა ჩავატარეთ.
მსახიობმა თამუნა აბშილავამ "ჩემი ცოლის დაქალებში" მაჭანკლის პერსონაჟით მაყურებლის ყურადღება და დიდი მოწონება დაიმსახურა.
მერაბი ყოფილი მძღოლია. მამამისიც მძღოლი იყო და ბაბუამისიც, ამიტომ როცა სკოლის დამთავრებისთანავე საქალაქთაშორისო ავტობუსზე მოინდომა მუშაობა, არავის გაჰკვირვებია.
ბა­ტო­ნი ნუგ­ზა­რი წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მუ­შა­ობ­და შეფ-მზა­რე­უ­ლად და კარ­გად იცის ჩვე­ნი მო­სახ­ლე­ო­ბის გე­მოვ­ნე­ბა:
აღარ ვაპირებ "საიდუმლო სანტას" თავი გავაბითურებინო
კვირის სიახლეები
"ხანდახან ცოტათი "შემეგინებინება" ხოლმე"
თამაზ მეჭიაურის გულახდილი ინტერვიუ
4 კომენტარი
"ჯარისკაცებს მაინც არ დავანახვე ცრემლები..." - რით დაემუქრა ბაჩო ახალაია ქართველ მებრძოლს
"ნაციონალურ მოძრაობაში" დღემდე ბევრი მეგობარი მყავს"
0 კომენტარი
გოჩა აბულაძის დებიუტი არენა დი ვერონას სცენაზე
გოჩა აბულაძე უკვე რამდენიმე წელია, გერმანიაში ცხოვრობს და საქმიანობს, თუმცა ამჯერად ის იტალიაში იმყოფება.
2 კომენტარი
"პლაჟზე კი არა, სარკესთან ვერ ვიხდიდი..."
როგორ დასძლია კომპლექსები გაპრანჭვის მოყვარულმა "პრეზიდენტმა"
2 კომენტარი
"უკან მიხედვის ნამდვილად არ მრცხვენია"
რატომ გადაწყვიტა ნინი შერმადინმა შვილის ამერიკაში წაყვანა
3 კომენტარი
სად იციან საუკეთესო სტუმარმასპინძლობა
რატომ უნდა მოჰყვებოდეს სამეგრელოში გაკეთებულ კატლეტს ვენტილატორი
1 კომენტარი
სახსრებში მამტვრევს. ალბათ ბედნიერების ნიშანია.
LIFE
სვანი მაჩო, რომელიც განათლებულსა და ჭკვიან ქალს ეძებს
დავით ქურდიანმა პირველი ვიდეო სოციალურ ქსელში რამდენიმე თვის წინ ატვირთა და მეორე დილას გაოცდა, იმდენი მოწონება, კომენტარი და გაზიარება ჰქონდა სიმღერას.
11 კომენტარი
"იმ მოტივით, რომ "რაღაც იქნება", საქართველოდან არ წამოხვიდეთ"
ავსტრიაში მცხოვრები წარმატებული ქართველი და მისი რობოტები
1 კომენტარი
"დამეხმარეთ, გადამირჩინეთ ერთადერთი შვილი"
დათო ავარიაში 2 თვის წინ მოხვდა...
6 კომენტარი
მალე შეხვედრამდე, ქართველებო ანუ "ჰეფი ქალარ ჩეინჯინგ"!!!
ვინც წლებია, ჩვენს ჟურნალს კითხულობს, ალბათ ახსოვს, რუბრიკა "გზავნილები" და მისი ერთ-ერთი აქტიური და ნიჭიერი მონაწილე, ულიბკა.
0 კომენტარი